নিলোৎপল আৰু অভিজিতক ঘূৰাই দিয়া আমাক

কাংথিলাংচু গৈ আহিছিলো … সঁচাই সুন্দৰ প্ৰাকৃতিক পৰিবেশেৰে মনোমোহা এটা জলপ্ৰপাত, যিকোনো প্ৰকৃতি প্ৰেমিকক এই ঠায়ে হাতবাউল দি মাতিব পাৰে ….. আমি বনভোজ নাখাওঁতেই মন কৰিছিলো দুখন উন্মুক্ত মিনি ট্ৰাকত অদ্ভুত অট্টাহাস্য কৰি প্ৰায় পঞ্চাছ জন মান লৰাই প্ৰায় দশমিনিত মান হুলস্থুলৰ সৃস্টি কৰিছিল , নিজৰ মাজতে । তাত যিমান বনভোজৰ পাৰ্টি আছিল সকলোয়েই বহুত ভয় খাইছিল আৰু ভালকৈয়ে মনত আছে সিহঁতৰ মাজতো নতুন অসহনীয় হেয়াৰ স্টাইল , ( মোৰ ভাষাত আলেক্সজেন্ডাৰৰ আক্ৰমনৰ সময়ত তেওঁৰ বিশাল সেনাক যাতে দুৰৈৰ পৰাই প্ৰত্যক্ষ কৰিব পাৰে ,তাৰ বাবে সেনাক যিটো হেয়াৰ কাট দিছিল .. গোটেই মূৰত চুলি নাথাকে কেৱল মাজৰখিনি পৰ্বতৰ আকাৰ ), চুলি বান্ধি থোৱাও দেখিবলৈ পাইছিলো , তেনেহ’লে কি অকল নিলোৎপলেহে চুলি ৰাখোঁতে সোপাধৰা হ’ল হা? কেনেকৈ মাৰিলে অ ‘ আমাৰ ল’ৰা দুটাক …সিহঁতৰ সেই অট্টাহাস্য আজিও মনত আছে …. অনুভৱ কৰিব পাৰিছো আমাৰ ল’ৰাকিজনক মাৰি কিমান তৃপ্তি লাভ কৰিছে সিহঁতে …. ।