Essays, poems, and reflections on life, wisdom, silence and everything in between — by Dr. Priti Rekha Bora.https://mridu.pages.dev/en-us© 2026 Dr. Priti Rekha Bora (Mridu). All rights reserved.contact@pritirekhabora.com (Dr. Priti Rekha Bora)https://mridu.pages.dev/blog/a-brief-update/https://mridu.pages.dev/blog/a-brief-update/নমস্কাৰ, Welcome to Mridu's Jewel of Wisdom. We are currently in the process of upgrading our digital home to provide you with a faster, cleaner, and more beautiful reading experience. The site will remain live, but you may notice a few changes as we transition our archives to the new platform over the next few&hellip;Wed, 20 May 2026 22:20:24 GMT<p>নমস্কাৰ,</p> <p>Welcome to <em>Mridu&#8217;s Jewel of Wisdom</em>. We are currently in the process of upgrading our digital home to provide you with a faster, cleaner, and more beautiful reading experience.</p> <p>The site will remain live, but you may notice a few changes as we transition our archives to the new platform over the next few days.</p> <p>Thank you for your continued love, patience, and support.</p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a6%be-%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%87/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a6%be-%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%87/মা মানে মা মানে কেৱল এটা শব্দ নহয়…মা মানেই নিঃস্বাৰ্থ মৰমবোৰমা মানেই নীৰৱ ত্যাগ,মা মানেই পৃথিৱীৰ পৱিত্ৰ অনুভূতি ৷মা মানেেই আশ্ৰয়স্হলএখন বহল হৃদয়য’ত সকলো কষ্ট নিমিষতে নিঃশেষ হৈ যায়। মা মানেই সাহস,যিয়ে ভাঙি পৰাৰ পিছতোপুনৰ উঠিবলৈ প্ৰেৰণা দিয়েমা মানেই ত্যাগ, ধৈৰ্য্য, ক্ষমাৰ সাগৰ ৷মা মানেই তৃপ্তিৰ উগাৰমা মানেইআশীৰ্বাদৰ বিশাল আকাশ ৷ মা মানেঅকথ্য শাৰীৰিক, মানসিক&hellip;Sun, 10 May 2026 19:58:40 GMT<p>মা মানে</p> <p>মা মানে কেৱল এটা শব্দ নহয়…<br />মা মানেই নিঃস্বাৰ্থ মৰমবোৰ<br />মা মানেই নীৰৱ ত্যাগ,<br />মা মানেই পৃথিৱীৰ পৱিত্ৰ অনুভূতি ৷<br />মা মানেেই আশ্ৰয়স্হল<br />এখন বহল হৃদয়<br />য’ত সকলো কষ্ট নিমিষতে নিঃশেষ হৈ যায়।</p> <p>মা মানেই সাহস,<br />যিয়ে ভাঙি পৰাৰ পিছতো<br />পুনৰ উঠিবলৈ প্ৰেৰণা দিয়ে<br />মা মানেই ত্যাগ, ধৈৰ্য্য, ক্ষমাৰ সাগৰ ৷<br />মা মানেই তৃপ্তিৰ উগাৰ<br />মা মানেই<br />আশীৰ্বাদৰ বিশাল আকাশ ৷</p> <p>মা মানে<br />অকথ্য শাৰীৰিক, মানসিক যন্ত্ৰণাত<br />গোটেই ৰাতি তিতি যোৱা গাৰুটোৰ<br />ভিতৰত থকা কোমল শিমলুখিনি<br />ভাগৰুৱা দেহ, টোপনি নোহোৱা ৰাতি,<br />তথাপিও আন্ধাৰ আঁতৰাই<br />পোহৰৰ হেঙুলীয়া আভাখিনিত<br />“মোৰ সন্তান ভাল থাকক” বুলি<br />মৰি মৰি জীৱলৈ শিকা মানুহজনী ৷</p> <p>মা মানে আশাৰ নদীখন<br />যিয়ে নিজৰ সপোনবোৰ নিঃশব্দে মাৰি<br />মাত্ৰ সন্তানৰ সপোনবোৰ জীয়াই তুলে৷<br />মা মানেই পদূলিত থিয় হৈ<br />অপেক্ষা কৰি থকা মানুহজনী৷<br />মা মানেই গোসাইঘৰটো<br />পোহৰাই ৰখা মানুহজনী ৷<br />মা মানেই শান্তিৰ কোলাত<br />আঙুলিৰ পৰশেৰে দুচকুত<br />টোপনি আনি দিয়া যাদুকৰী মানুহজনী৷<br />মা মানেই ঘৰখন স্বৰ্গ কৰি ৰখা মানুহজনী৷</p> <p>মা মানে এতিয়া<br />বয়সীয়াল মানুহজনী-<br />তাহানিৰ কোমল হাতদুখনত<br />এতিয়া অন্তহীন দায়িত্ববোৰে<br />কঠিন শিৰাউপশিৰাত<br />খোদিত কৰা ৰুক্ষতা ৷<br />এসময়ত হাঁহিৰে জিলিকি থকা মুখখন<br />ক্লান্তিৰ ছাঁয়াত উজ্জ্বলতা কমিলেও<br />সোতোৰা পৰা ছালখনত<br />এতিয়াও আছে মাদকতা৷<br />চিন্তা আৰু ত্যাগৰ ভাঁজত<br />কপালত পৰি ৰোৱা বলি ৰেখাবোৰে<br />কেতিয়াবা জীৱনৰ অভিজ্ঞতাত<br />নষ্টালজিক কৰি তুলা আবেগবোৰ ৷<br />কাপুৰৰ ভাজবোৰত<br />লাগি থকা সেই কপুৰৰ গোন্ধে<br />মতলীয়া কৰা<br />মা মা লগা অনুভৱবোৰ=<br />মা মানে এতিয়া নাতি -নাতিনীৰ<br />সাধুকথাৰ আইতাজনী ৷<br />দিনটোৰ ব্যস্ততাৰ মাজতো নিৰ্দিষ্ট সময়বোৰত<br />বাজি উঠা ফোনটোৰ মাতত বুকুখন উঠলি উঠে<br />যেতিয়াই কৈ উঠে =<br />কি কৰিছ ?<br />আজি তই ভাল পোৱা আঞ্জাখন বনাইছো<br />আহচোন ভাতকিটা খাই য৷হি<br />আঞ্জাৰ সোৱাদভৰা সজাই থোৱা থালিখন লৈ<br />আহিব আহিব বুলি পদূলিলৈ বাট চাই ৰোৱা<br />শেতা চকুযুৰিয়ে নঙলাৰ শব্দত হা্ঁহি মাৰে উঠে৷<br />তৃপ্তিৰে উদৰ পুৰাই লওঁতেই<br />বেলিটিয়ে লহিয়াবলৈ ধৰা দেখি<br />সেমেকা দুচকুত<br />আকৌ লগ পোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে৷<br />মা মানেনো কি ?<br />হৃদয়ৰ নিভৃত কোণত থকা<br />নিভাঁজ মৰমবোৰ,সপোনত ভাগি পৰা হৃদয়ত,<br />উকা উকা লগা মনটোত, মৰমেৰে আশ্বাস দি<br />বিশ্বাসৰ আলোক জগাই তোলা মানুহজনী৷</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br />১০/৫/২৬</p>MriduAssamAssamese WriterমাMother'sDay MotherMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a6%a8%e0%a7%b0-%e0%a6%95%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a7%87/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a6%a8%e0%a7%b0-%e0%a6%95%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a7%87/মনৰ কথাৰে – এতিয়া তাইৰ বয়স হৈছেবয়স মানে জীৱনটো শেষ হোৱা নহয়,তাইৰ বাবে এইয়াইটো সময়নিজৰ জীৱনৰ লগত গভীৰ বুজাবুজিৰ আৰম্ভণি।এই বয়সত তাইৰ চকুত পৃথিৱীখনঅলপ বেলেগ ধৰণৰ হৈ পৰিছেকাৰণ এতিয়া তাই জানে—কি ৰাখিব আৰু কি এৰি দিবতাই এতিয়া সেই কোলাহলবোৰ ভাল নালাগেতাইৰ এতিয়ানিজৰ আত্মাৰ লগত নীৰৱে কথা পাতি ভাল লাগেনিজকে ভাল পাবলৈ ধৰা তাইৰ বাবেএই সময়&hellip;Tue, 10 Mar 2026 10:08:07 GMT<p>মনৰ কথাৰে &#8211;</p> <p>এতিয়া তাইৰ বয়স হৈছে<br>বয়স মানে জীৱনটো শেষ হোৱা নহয়,<br>তাইৰ বাবে এইয়াইটো সময়<br>নিজৰ জীৱনৰ লগত গভীৰ বুজাবুজিৰ আৰম্ভণি।<br>এই বয়সত তাইৰ চকুত পৃথিৱীখন<br>অলপ বেলেগ ধৰণৰ হৈ পৰিছে<br>কাৰণ এতিয়া তাই জানে—<br>কি ৰাখিব আৰু কি এৰি দিব<br>তাই এতিয়া সেই কোলাহলবোৰ ভাল নালাগে<br>তাইৰ এতিয়া<br>নিজৰ আত্মাৰ লগত নীৰৱে কথা পাতি ভাল লাগে<br>নিজকে ভাল পাবলৈ ধৰা তাইৰ বাবে<br>এই সময় যেন জীৱনে দিয়া এক আশীৰ্বাদ।</p> <p>এতিয়া তাই বিচাৰে অলপ শান্তি<br />মানসিক শান্তিয়েই তাইৰ বাবে সকলোতকৈ মূল্যবান<br />য’ত মনটোৱে নিশ্চিন্তভাৱে জিৰণি ল’ব পাৰে—<br />এতিয়া তাইৰ বেলেগ ইচ্ছা নাই<br />চিঞৰ-বাখৰ, অকাৰণ কথাৰে ভৰা দিনবোৰে<br />তাইক ক্লান্ত কৰি তুলিছিল<br />কামৰ বুজাবোৰত এতিয়া তাই<br />অলপ অবশ হৈ পৰিছে<br />অপ্রয়োজনীয় চিন্তাবোৰে যেতিয়া<br />মনটো হতাশ গ্ৰস্ত কৰি তুলিছিল<br />তেতিয়াও তাইৰ নিজক<br />শান্তনা দিবলৈ সময় নাছিল ৷</p> <p>এতিয়া আৰু তাইক<br />উপদেশ নালাগে<br />লাগে সন্মান<br />প্ৰশ্নৰ সলনি লাগে বিশ্বাস,<br />নিৰ্দেশৰ সলনি লাগে সহানুভূতি।<br />নিয়ন্ত্ৰণো নালাগে<br />কেৱল অনুভৱবোৰৰ মূল্য লাগে<br />য’ত সন্মান নাথাকে<br />তাত স্নেহৰো কোনো মূল্য নাথাকে।<br />জীৱনৰ বহু যুঁজ নিজ হাতে জিকিছে,<br />ভুল, কষ্ট, ত্যাগ—সকলোকে গ্ৰহণ কৰি ৷</p> <p>নিজৰ স্বীকৃতি নিবিচাৰে তাই<br />নিজৰ জীৱন যাত্ৰাৰ ওপৰত গৌৰৱ অনুভৱ কৰে।<br />যেনেকৈ আছে তেনেকৈয়ে ঠিক আছে তাই</p> <p>কিছুমান কথা এৰি দিয়াতেই জয়<br />ক্ষমা কৰিব জনা জনেই<br />মানসিকভাৱে শক্তিশালী।<br />তাই এতিয়া বুজে<br />মানুহক সলনি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত নহয়<br />নিজৰ মনটোক শান্ত ৰাখিলেই জীৱন সজীৱ হয়।<br />শান্তিৰ মূল্য বুজা<br />আত্মা আটাইতকৈ ধনী।</p> <p>তাই কোমল, কিন্তু দুৰ্বল নহয়।<br />তাই সহনশীল,<br />কিন্তু বেদনাত বন্দী নহয়।<br />এই বয়সত সততা অলংকাৰ।<br />সৰলতা গৌৰৱ।<br />নীৰৱতা বহু সময়ত উত্তম উত্তৰ।</p> <p>জীৱনে বহুত শিকালে<br />তাই এতিয়া জানে<br />ক’ত থমকিব লাগে<br />আৰু ক’ত আগবঢ়িব লাগে।</p> <p>এতিয়া তাই আনক শিক্ষা দিব নোখোজে,<br />নিজে উদাহৰণ হৈ জীয়াই থকাটোয়েই উত্তম<br />কাৰণ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ পাঠ<br />শব্দত নহয়, আচৰণত লুকাই থাকে।</p> <p>এতিয়া তাই আইনাত নিজৰ ৰূপ নাচাই<br />বলী ৰেখা আৰু পৈনত চুলিখিনিত হাত ফুৰাই<br />স্বাস্থ্য আৰু মানসিক স্থিৰতাৰ বাবে সচেতন হয়।<br />কাৰণ এতিয়া তাই নিজৰ স্বাস্থ্যৰ যত্ন লোৱাটো<br />স্বাৰ্থ নহয়, গধুৰ দায়িত্ব।</p> <p>এতিয়া স্বাস্থ্য মানে ৰূপ নহয়—<br />স্বাস্থ্য মানে যন্ত্ৰণাহীন এটি দেহ, স্থিৰ মন,<br />আৰু জীৱন উপভোগ কৰিব পৰা শক্তি।<br />কপটতা নথকা ভাল মনেটোৱেই<br />যেন তাইৰ বাবে এতিয়া সৰ্বোচ্চ সৌন্দৰ্য।</p> <p>জীৱনত লগ পোৱা পৃথিৱীখন<br />জীৱনে শিকোৱা অসংখ্য পাঠৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ।</p> <p>মনৰ শান্তি আৰু সু স্বাস্থ্য মানেই যেন প্ৰশস্তি<br />মনটোৱে স্বাধীনতা বিচাৰে এতিয়া<br />মানে<br />নিজৰ মতে জীয়াই থাকিব পৰা ইচ্ছাৰ স্বাধীনতা<br />এই স্বাধীনতাই যেন আত্মসন্মান।<br />এই স্বাধীনতাই এতিয়া তাইক পূৰ্ণতা দিয়ে।<br />যাতে নিজৰ জীৱনক লৈ ল’ব পৰা সিদ্ধান্ত<br />সময়, চিন্তা, সপোন<br />ভাল লগাবোৰ<br />ভালপোৱাবোৰ<br />সকলোত নিজৰ অধিকাৰ বিচাৰি থাকিব লগা নহয়।</p> <p>কেনেকৈ থাকিব<br />কি পিন্ধিব<br />ক’ত যাব<br />কেনেকৈ সময়ৰ ব্যৱহাৰ কৰিব<br />সেইবোৰ এতিয়া তাইৰ নিজৰ</p> <p>এতিয়া তাই বিছাৰি ফুৰে<br />বহুজনৰ মাজত সঁচা মানুহবোৰৰ<br />সন্মানপূৰ্ণ সম্পৰ্কবোৰ<br />য’ত আছে কেৱল<br />সৰলতা, সৎ আৰু আত্মবিশ্বাস<br />নিজৰ মনৰ কথা খুলাকৈ ক’ব পৰা মনৰ মানুহবোৰ</p> <p>সম্পৰ্কৰ সংখ্যাতকৈ গুণক তাই বেছি গুৰুত্ব দিয়ে।<br />বহু মানুহৰ ভীৰত একোটা সঁচা আত্মাই যথেষ্ট।<br />য’ত কোনো অভিনয় নাই,<br />কেৱল সততা আৰু নিৰাপত্তা আছে।</p> <p>সম্পৰ্কবোৰ বাধ্যতামূলক হ’ব নালাগে<br />সন্মানজনক হ’ব লাগে।<br />য’ত আত্মসন্মান নাই,<br />তাত প্ৰেমৰো স্থান নাই।<br />এতিয়া তাই কম মানুহৰ সৈতে হাঁহে<br />সঁচা অন্তৰৰে আপোনপাহৰা হৈ<br />কম কথা কয়, কিন্তু অৰ্থপূৰ্ণ<br />এই বয়সত তেওঁ আনৰ আদৰ্শ হ’ব খোজে,<br />উপদেশ দি নহয়, আচৰণেৰে।<br />কাৰণ নীৰৱ জীৱনেই<br />সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ শিক্ষা।</p> <p>নিজক ভাল পাব জনাই<br />সঁচাকৈয়ে আনক ভাল পাব পাৰে।<br />নিজৰ মনৰ শান্তি ৰক্ষা কৰাটোৱেই<br />সৰ্বোচ্চ ধৰ্ম<br />এই বয়স তাইৰ বাবে শেষ নহয়<br />এইয়া নিজক বুজি<br />নিজক ভাল পোৱাৰ সময় ৷</p> <p>আজি মোৰ বিশেষ দিনটোৰ বাবে</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>১০/৩/২৬</p>MriduAssamese cultureAssamese News PaperAssamese TraditionAssamese WriterBuddhismBuddhist PhilosophyHinduismInternationalPhilosophyReligion the belief in and worshipSociety & peopleকাক কম মনৰ কথাজীৱন অনুপমমনৰ কথামনৰ কথাবোৰমনৰ কথাৰেMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/feeling-2/https://mridu.pages.dev/blog/feeling-2/No one should be trusted blindly. Never trust someone in such a way that you have to completely give up your own judgment, self-respect, or sense of understanding.Trust is undoubtedly a beautiful feeling. It binds hearts and strengthens relationships. But when trust becomes “blind,” that same trust can sometimes turn into the cause of deep&hellip;Wed, 25 Feb 2026 19:30:14 GMT<p><br />No one should be trusted blindly. Never trust someone in such a way that you have to completely give up your own judgment, self-respect, or sense of understanding.<br />Trust is undoubtedly a beautiful feeling. It binds hearts and strengthens relationships. But when trust becomes “blind,” that same trust can sometimes turn into the cause of deep pain.<br />With time, people change. The one who stands beside you today may not be there tomorrow. Change is a natural law of nature. Sometimes people change without any clear reason, sometimes out of self-interest, sometimes due to circumstances, sometimes because of inner emotions or new ways of thinking, and sometimes simply for their own convenience—reasons that cannot always be clearly explained.<br />We should trust, but not at the cost of our self-respect. Even if the heart is soft, decisions must sometimes be firm. Trust is one of the most valuable assets in human relationships. It takes a long time to build this asset. Honesty, keeping promises, sincerity, and righteous behavior strengthen the foundation of trust. Yet it is very fragile. One wrong decision, one lie, or one betrayal can break everything in a moment. Even if forgiveness is possible, restoring broken trust to what it once was is not easy. It is painful.</p> <p><br />Dr. Priti Rekha Bora<br />25/02/26</p>MriduPhilosophyবিশ্বাসFaithMy feelings অনুভৱPhilosophyTrustMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81%e0%a6%ad%e0%a7%b1-4/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81%e0%a6%ad%e0%a7%b1-4/বিশ্বাস কোনো মানুহকে অন্ধভাৱে বিশ্বাস কৰিব নালাগে মানুহক এনেদৰে বিশ্বাস নকৰিব যে নিজৰ বিবেচনা, আত্মসম্মান বা বিচাৰবুদ্ধি সম্পূৰ্ণকৈ এৰি দিব লগা হয়। বিশ্বাস নিশ্চয়েই এটি সুন্দৰ অনুভূতি। ই হৃদয়ক বান্ধি ৰাখে, সম্পৰ্কবোৰ দৃঢ় কৰে ৷ কিন্তু যেতিয়া বিশ্বাস ’অন্ধ’ হৈ যায়,তেতিয়া সেই একে বিশ্বাসেই কেতিয়াবা গভীৰ আঘাতৰ কাৰণ হৈ উঠিব পাৰে। সময়ৰ লগে লগে মানুহ&hellip;Wed, 25 Feb 2026 19:26:20 GMT<p>বিশ্বাস</p> <p>কোনো মানুহকে অন্ধভাৱে বিশ্বাস কৰিব নালাগে মানুহক এনেদৰে বিশ্বাস নকৰিব যে নিজৰ বিবেচনা, আত্মসম্মান বা বিচাৰবুদ্ধি সম্পূৰ্ণকৈ এৰি দিব লগা হয়।</p> <p>বিশ্বাস নিশ্চয়েই এটি সুন্দৰ অনুভূতি। ই হৃদয়ক বান্ধি ৰাখে, সম্পৰ্কবোৰ দৃঢ় কৰে ৷ কিন্তু যেতিয়া বিশ্বাস ’অন্ধ’ হৈ যায়,তেতিয়া সেই একে বিশ্বাসেই কেতিয়াবা গভীৰ আঘাতৰ কাৰণ হৈ উঠিব পাৰে।</p> <p>সময়ৰ লগে লগে মানুহ সলনি হয় ৷আজি যিজন আপোনাৰ লগত আছে, কালি হয়তো তেওঁ আপোনাৰ লগত নাথাকিবও পাৰে৷ সলনি হোৱাটো প্ৰকৃতিৰ স্বাভাৱিক নিয়ম।কেতিয়াবা কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ, কেতিয়াবা স্বাৰ্থত, কেতিয়াবা পৰিস্থিতিত,কেতিয়াবা মানুহে নিজৰ আন্তৰিক অনুভূতিত, নতুন চিন্তাধাৰাৰ বাবে সলনি হয় বা কেতিয়াবা কেৱল নিজৰ সুবিধাৰ বাবে যাৰ ব্যাখ্যা স্পষ্ট ৰূপত দিব পৰা নাযায় ৷</p> <p>বিশ্বাস কৰিব লাগে কিন্তু নিজৰ আত্মাসন্মানৰ বিনিময়ত নহয়। মনটো কোমল হলেও কোনো কোনো সময়ত সিদ্ধান্তবোৰ কঠিন হ’ৱ লাগে৷ বিশ্বাস হৈছে মানুহৰ সম্পৰ্কৰ বহু মূল্যবান সম্পদ৷ এই সম্পদ গঢ়িবলৈ বহু সময় লাগে ৷ সততা, প্ৰতিশ্ৰুতি পালন, আৰু আন্তৰিকতা ,শুদ্ধ আচৰণে বিশ্বাসৰ ভেটি মজবুত কৰে। কিন্তু ই বৰ ঠুনুকা ৷ এটা ভুল সিদ্ধান্ত, এটা মিছা কথা অথবা বিশ্বাসঘাতকতাই মুহূৰ্ততে সকলো ভাঙি দিব পাৰে। ক্ষমা কৰিব পাৰিলেও ভাঙি যোৱা বিশ্বাসক পুনৰ আগৰ দৰে সজীৱ কৰা ইমান সহজ নহয় ৷ই যন্ত্ৰণাদায়ক ৷</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br />২৫/২/২৬</p>MriduPhilosophyঅনুভৱFaithfeelingsPhilosophyTrustMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/feelings/https://mridu.pages.dev/blog/feelings/The “mind” is a subtle and profound part of a human being. It cannot be seen with the eyes, yet it can be deeply felt. The mind is the source of our thoughts, emotions, desires, dreams, and imagination. When we feel happy, we smile; when we feel sad, we cry. When we like or dislike&hellip;Tue, 24 Feb 2026 21:51:13 GMT<p>The “mind” is a subtle and profound part of a human being. It cannot be seen with the eyes, yet it can be deeply felt. The mind is the source of our thoughts, emotions, desires, dreams, and imagination. When we feel happy, we smile; when we feel sad, we cry. When we like or dislike something, when we get angry, become emotional, or make decisions—at the root of all these experiences lies our mind.</p> <p>The body is our external existence, but the mind is our inner self. It is true that when the mind is calm, life feels peaceful; and when the mind is restless, even if everything seems perfect, we still feel unhappy. Therefore, we must nurture our mind with good thoughts, patience, forgiveness, and love.</p> <p>Among all forms of beauty, the purest and most priceless beauty is the beauty of the human mind. It is through the mind that we perceive and appreciate the different shades of the world. External beauty fades with time, but if the mind is pure, its beauty never fades. A beautiful mind does not simply mean speaking sweet words; it means having the ability to truly feel. A beautiful mind is always gentle, forgiving, and filled with compassion. When love, kindness, and honesty replace jealousy, ego, and hatred in the mind, peace arises within—and that peace reflects outwardly.</p> <p>In today’s world, we live amidst busyness and competition. Often, in the race for external success, we forget our humanity. Society greatly needs people with beautiful minds, because such individuals spread peace, harmony, and love. Through their work, words, and actions, they inspire others. True victory in life comes when a kind word, a small act of help, or a sincere smile brings a great change in someone’s life or carries new hope into their heart. To achieve this, we must adorn our minds with noble thoughts, just as we take care to present our physical appearance.</p> <p>In this age of competition, selfishness, and constant hurry, people often forget the beauty of the mind. But just as a beautiful face attracts attention, a beautiful mind wins hearts.</p> <p><em>Dr. Priti Rekha Bora</em><br />24/02/26</p>MriduPhilosophyমনfeelingsmindPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81%e0%a6%ad%e0%a7%b1-3/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81%e0%a6%ad%e0%a7%b1-3/‘মন’ হৈছে মানুহৰ অন্তৰৰ এটা সূক্ষ্ম আৰু গভীৰ অংশ, যাক চকুৰে দেখা নাযায় কিন্তু অনুভৱ কৰিব পৰা যায়। মনেই হৈছে আমাৰ চিন্তা, অনুভূতি, ইচ্ছা, সপোন আৰু কল্পনাৰ আধাৰ। আমি যেতিয়া সুখ অনুভৱ কৰোঁ তেতিয়া আমি হাঁহো, আমি যেতিয়া দুখ অনুভৱ কৰোঁ তেতিয়া আমি কান্দো, কিবাকিবি ভাল পাওঁ বা কিবাকিবি বেয়া পাওঁ, খং কৰোঁ,আবেগিক হওঁ, সিদ্ধান্ত&hellip;Sun, 22 Feb 2026 08:39:21 GMT<p>‘<em>মন’ হৈছে মানুহৰ অন্তৰৰ এটা সূক্ষ্ম আৰু গভীৰ অংশ, যাক চকুৰে দেখা নাযায় কিন্তু অনুভৱ কৰিব পৰা যায়। মনেই হৈছে আমাৰ চিন্তা, অনুভূতি, ইচ্ছা, সপোন আৰু কল্পনাৰ আধাৰ। আমি যেতিয়া সুখ অনুভৱ কৰোঁ তেতিয়া আমি হাঁহো, আমি যেতিয়া দুখ অনুভৱ কৰোঁ তেতিয়া আমি কান্দো, কিবাকিবি ভাল পাওঁ বা কিবাকিবি বেয়া পাওঁ, খং কৰোঁ,আবেগিক হওঁ, সিদ্ধান্ত লওঁ আদি এই সকলো অভিজ্ঞতাৰ মূলতেই আমাৰ মন।দেহ আমাৰ বাহ্যিক অস্তিত্ব, কিন্তু মন আমাৰ আভ্যন্তৰীণ সত্তা। এটা কথা ঠিক যে মন শান্ত থাকিলে জীৱনটো শান্ত হৈ থাকে মন অশান্ত হ’লে সকলো থাকিও অসুখী যেন লাগে।সেয়েহে আমাৰ মনটোক আমি সৎ চিন্তা, ধৈৰ্য, ক্ষমা আৰু ভালপোৱাৰে ধৰি ৰাখিব লাগে ৷ সকলো সৌন্দৰ্য্যৰ মাজতো আটাইতকৈ পবিত্ৰ আৰু অমূল্য সৌন্দৰ্য্য হৈছে মানুহৰ মন। এই মনটোয়ে বিচৰাৰ ধৰণেৰে আমি পৃথিৱীখনৰ বিভিন্ন ৰূপ ভাল পাওঁ ৷বাহ্যিক ৰূপ সময়ৰ সৈতে ম্লান হৈ পৰে কিন্তু, মন যদি পৱিত্ৰ হয়, তেন্তে ইয়াৰ সৌন্দৰ্য কেতিয়াও ম্লান নহয়। সুন্দৰ মন মানে কেৱল মধুৰ কথা কোৱা নহয়, ই হৈছে অনুভৱ কৰাৰ ক্ষমতা। এটা সুন্দৰ মন সদায় কোমল ,ক্ষমা, আৰু সহানুভূতিশীলেৰে পৰিপূৰ্ণ ৷ মনত ঈর্ষা, অহংকাৰ আৰু ঘৃণাৰ ঠাইত ভালপোৱা, দয়া আৰু সততা থাকিলে মনলৈ প্ৰশান্তি আহে আৰু সেইয়া বাহ্যিক ভাৱে প্ৰকাশিত হয় ৷</em></p> <p><strong><em>বৰ্তমান সময়ত আমি ব্যস্ততা আৰু প্ৰতিযোগিতাৰ মাজত জীয়াই আছোঁ ৷ বহুসময়ত আমি বাহ্যিক সাফল্যৰ পিছত দৌৰি মানৱীয়তা পাহৰি যাওঁ।</em></strong><br><strong><em>সমাজত সুন্দৰ মন থকা মানুহৰ প্ৰয়োজন বহুত বেছি। কাৰণ এনে মানুহেই সমাজত শান্তি, সম্প্রীতি আৰু প্ৰেম বিয়পাই তোলে। তেওঁলোকে নিজৰ কাম-কাজ, কথা-বতৰা আৰু আচৰণৰ জৰিয়তে আনক অনুপ্ৰাণিত কৰে। কিন্তু জীৱনৰ আচল জয় হৈছে তেতিয়া যেতিয়া এটি মধুৰ বাক্য, এটা সৰু সহায় বা এটি আন্তৰিকতাপূৰ্ণ হাঁহিয়ে কাৰোবাৰ জীৱনত ডাঙৰ পৰিৱর্তন আনে বা কাৰোবাৰ জীৱনলৈ নতুন আশা কঢ়িয়াই আনে । এনে কৰিবলৈ আমাৰ মনক সৎ চিন্তাৰে সজাই ৰখা উচিত যিদৰে আমি আমাৰ দৈহিক ৰূপ সজাই পৰাই ৰাখোঁ৷</em></strong></p> <p><strong><em>বৰ্তমান সময়ত প্ৰতিযোগিতা, স্বাৰ্থ আৰু ব্যস্ততাৰ মাজত মানুহে প্ৰায়ে মনৰ সৌন্দৰ্য্য কথা পাহৰি যায়।কিন্তু এখনি সুন্দৰ মুখে যিদৰে মানুহৰ দৃষ্টি আকর্ষণ কৰে, ঠিক সেইদৰে এটি সুন্দৰ মনে মানুহৰ হৃদয় জয় কৰে।</em></strong><br>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br>২২/২/২৬</p>MriduPhilosophyঅনুভৱ৷মনfeelingsmindPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/feeling/https://mridu.pages.dev/blog/feeling/Many times in our lives, we love the people who come into our world, and slowly a deep closeness grows with them. Gradually, we begin to expect them to be the way we imagine. We hope they become the way we want them to be. We want them to think like us, feel like us,&hellip;Fri, 20 Feb 2026 15:29:12 GMT<p><em><strong>Many times in our lives, we love the people who come into our world, and slowly a deep closeness grows with them. Gradually, we begin to expect them to be the way we imagine. We hope they become the way we want them to be. We want them to think like us, feel like us, and change according to our expectations.</strong></em><br /><em><strong>But the truth is—just as we exist in our own way, every person lives in their own world. No one is exactly as we imagine them to be. They too carry a world within them—filled with their own joys and sorrows, likes and dislikes, emotions and silent struggles.</strong></em><br /><em><strong>When we try to shape someone according to our wishes, we unknowingly begin to lose them little by little. Because love does not mean changing someone. Love means accepting them.</strong></em><br /><em><strong>Maybe they are not perfect. Maybe they are not the way we imagined. But they are real. And it is the courage to accept people as they truly are that makes relationships deeper and stronger.</strong></em><br /><em><strong>We should allow the people we love to be themselves, not who we want them to be. Because a true relationship survives only when expectations decrease and understanding increases.</strong></em><br /><em><strong>Just as we do not want to change according to someone else’s imagination, we should not try to change others. Instead, we should learn to feel them, understand them, and accept them as they are. </strong></em></p> <p>Dr.Priti Rekha Bora</p> <p>20/2/26</p>MriduPhilosophyacceptedfeelingsLifePhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81%e0%a6%ad%e0%a7%b1-2/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81%e0%a6%ad%e0%a7%b1-2/আমি বহুসময়ত আমাৰ জীৱনলৈ অহা বহু মানুহক ভালপাওঁ আৰু তেওঁলোকৰ লগত আমাৰ অন্তৰংগতা গঢ়ি উঠে ৷লাহে লাহে আমি তেওঁলোকক নিজে ভবা ধৰণেৰে বিচাৰিব ধৰোঁ৷আমি আশা কৰোঁ তেওঁলোক আমি বিচাৰাৰ দৰে হওক ৷তেওঁলোকে আমাৰ দৰে ভাবক,আমাৰ দৰে অনুভৱ কৰক,আমি বিচাৰৰ দৰে সলনি হওক। কিন্তু সঁচা কথাটো হ’ল হ’ল— আমি নিজে থকাৰ দৰে প্ৰত্যেক মানুহেই নিজৰ এখন&hellip;Fri, 20 Feb 2026 15:23:49 GMT<p><strong>আমি বহুসময়ত আমাৰ জীৱনলৈ অহা বহু মানুহক ভালপাওঁ আৰু তেওঁলোকৰ লগত আমাৰ অন্তৰংগতা গঢ়ি উঠে ৷লাহে লাহে আমি তেওঁলোকক নিজে ভবা ধৰণেৰে বিচাৰিব ধৰোঁ৷আমি আশা কৰোঁ তেওঁলোক আমি বিচাৰাৰ দৰে হওক ৷তেওঁলোকে আমাৰ দৰে ভাবক,আমাৰ দৰে অনুভৱ কৰক,আমি বিচাৰৰ দৰে সলনি হওক। কিন্তু সঁচা কথাটো হ’ল হ’ল— আমি নিজে থকাৰ দৰে প্ৰত্যেক মানুহেই নিজৰ এখন পৃথিৱী লৈ জীয়াই থাকে। কাৰণ সকলো মানুহ আমি কল্পনাত ভবাৰ দৰে নহয় ৷ তেওঁলোকো নিজৰ সুখ- দুখ,ভাল লগা- বেয়া লগা,আবেগ অনুভূতিৰে ভৰা এখন পৃথিৱী লৈ জীয়াই থাকে। যেতিয়া আমি কাৰোবাক নিজৰ ইচ্ছামতে গঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰোঁ, তেতিয়া আমি অজানিতে লাহে লাহে তেওঁলোকক হেৰুৱাব ধৰোঁ।কাৰণ ভালপোৱা মানে সলনি কৰা নহয় ৷ ভালপোৱা মানে গ্ৰহণ কৰা।হয়তো তেওঁলোক সম্পূৰ্ণ নহয়, হয়তো তেওঁলোক আমাৰ কল্পনাৰ দৰে নহয় কিন্তু তেওঁলোক সঁচা।আৰু সেই সঁচা মানুহবোৰক তেনেকৈয়ে গ্ৰহণ কৰাৰ সাহসে সম্পৰ্কবোৰ গভীৰ কৰে।ভালপোৱা মানুহবোৰক আমি বিচাৰাৰ দৰে নহয় তেওঁলোকৰ দৰে থাকিবলৈ দিব লাগে কাৰণ সঁচা সম্পর্ক তেতিয়াই টিকে— যেতিয়া আশা কমে, বুজাবুজি বাঢ়ে। </strong></p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>২০/২/২৬</p>MriduPhilosophyঅনুভৱভালপোৱাসম্পৰ্কPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a7%80%e0%a7%b0-%e0%a6%a8%e0%a7%80%e0%a7%b0%e0%a7%b1%e0%a6%a4%e0%a6%be/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a7%80%e0%a7%b0-%e0%a6%a8%e0%a7%80%e0%a7%b0%e0%a7%b1%e0%a6%a4%e0%a6%be/নাৰীৰ নীৰৱতা এগৰাকী নাৰী কেতিয়াবা নীৰৱ হৈ থাকে,কাৰণ পিছফালৰ কঠিন শব্দৰ কোলাহলত নিজৰ মৰ্যাদা হেৰুৱাব নিবিচাৰে। মানুহে পিছফালে যি কয়, সেইবোৰ শব্দই তাইৰ হৃদয়ক স্পৰ্শ নকৰে বুলি নহয় ,স্পৰ্শ কৰে , কেতিয়াবা বেদনাও দিয়ে। কিন্তু তাই সদায় হাঁহিমূখে আগবাঢ়ে। কাৰণ তাই জানে , নিজৰ সপোন, নিজৰ কাম, নিজৰ পৰিচয়, নিজৰ আত্মসম্মান আনৰ সৰু চিন্তাতকৈ বহু&hellip;Thu, 19 Feb 2026 20:47:38 GMT<p>নাৰীৰ নীৰৱতা </p> <p>এগৰাকী নাৰী কেতিয়াবা নীৰৱ হৈ থাকে,কাৰণ পিছফালৰ কঠিন শব্দৰ কোলাহলত নিজৰ মৰ্যাদা হেৰুৱাব নিবিচাৰে। মানুহে পিছফালে যি কয়, সেইবোৰ শব্দই তাইৰ হৃদয়ক স্পৰ্শ নকৰে বুলি নহয় ,স্পৰ্শ কৰে , কেতিয়াবা বেদনাও দিয়ে। কিন্তু তাই সদায় হাঁহিমূখে আগবাঢ়ে। কাৰণ তাই জানে , নিজৰ সপোন, নিজৰ কাম, নিজৰ পৰিচয়, নিজৰ আত্মসম্মান আনৰ সৰু চিন্তাতকৈ বহু বেছি মূল্যবান। তাই নীৰৱ হৈ থাকে বুলি ভাবিব নালাগে যে তাই একো নাজানে। তাই মাথোঁ নিজৰ সময় আৰু শক্তি মূল্যহীন কথাত অপচয় নকৰে। সেই নীৰৱতাই প্ৰমাণ কৰে যে তাই ভাঙি পৰা নাই,<br>মাত্ৰ নিঃশব্দে অধিক শক্তিশালী হৈ উঠিছে।</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br />১৯/২/২৬</p> <p><strong><em>A woman sometimes chooses silence—not because she is weak, But because she refuses to lose her dignity in the harsh noise behind her back. It is not that the words people whisper don’t touch her heart.</em></strong><strong><em>They do. Sometimes, they even hurt deeply.Yet she continues to move forward with a smile.</em></strong><strong><em>Because she knows her dreams, her work, her identity,and her self-respect are far more valuable than the narrow thoughts of others.</em></strong><strong><em>Do not assume that her silence means she is unaware.She simply does not waste her time and energy on things that hold no real worth.That silence itself is proof</em></strong><br /><strong><em>that she is not broken</em></strong> <strong><em>she is only growing stronger, quietly and powerfully.</em></strong></p> <p><br /><strong><em>Dr. Priti Rekha Bora</em></strong></p>MriduPhilosophyনীৰৱতা Silent নীৰৱ নাৰীPhilosophyWomenMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a6%bf%e0%a7%b1-%e0%a6%95%e0%a7%8b%e0%a6%a8-%e0%a6%b6%e0%a6%bf%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%bf-%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%af%e0%a6%bc-%e0%a6%aa%e0%a6%be/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a6%bf%e0%a7%b1-%e0%a6%95%e0%a7%8b%e0%a6%a8-%e0%a6%b6%e0%a6%bf%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%bf-%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%af%e0%a6%bc-%e0%a6%aa%e0%a6%be/হিন্দুসকলে শিৱক পূজা কৰে কাৰণ শিৱ হ’ল জীৱনৰ ,বিনাশ, ৰূপান্তৰ আৰু আভ্যন্তৰীণ শান্তিৰ গভীৰ আধ্যাত্মিক সত্যৰ প্ৰতীক। হিন্দু ধৰ্মবিশ্বাস অনুসাৰে শিৱ কেৱল এজন দেবতা নহয়—তেওঁ সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত শক্তিশালী ৰূপত সমতা স্হাপন কৰে আৰু চিৰন্তন সত্যৰ এক প্ৰতীক ৷ তেওঁ হ’ল – ১/বিনাশক আৰু ৰূপান্তৰকাৰী হিন্দু দৰ্শনত সৃষ্টিৰ তিনিটা মুখ্য শক্তি আছে— সৃষ্টি, পালন আৰু বিনাশ।&hellip;Mon, 16 Feb 2026 17:49:28 GMT<p>হিন্দুসকলে শিৱক পূজা কৰে কাৰণ শিৱ হ’ল জীৱনৰ ,বিনাশ, ৰূপান্তৰ আৰু আভ্যন্তৰীণ শান্তিৰ গভীৰ আধ্যাত্মিক সত্যৰ প্ৰতীক। হিন্দু ধৰ্মবিশ্বাস অনুসাৰে শিৱ কেৱল এজন দেবতা নহয়—তেওঁ সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত শক্তিশালী ৰূপত সমতা স্হাপন কৰে আৰু চিৰন্তন সত্যৰ এক প্ৰতীক ৷ তেওঁ হ’ল &#8211;</p> <p><strong>১/বিনাশক আৰু ৰূপান্তৰকাৰী</strong></p> <p>হিন্দু দৰ্শনত সৃষ্টিৰ তিনিটা মুখ্য শক্তি আছে—</p> <p>সৃষ্টি, পালন আৰু বিনাশ। শিৱৰ ভূমিকা হৈছে “বিনাশ”। হিন্দু ধৰ্মৰ ত্ৰিমূৰ্তিৰ ভিতৰত শিৱক “বিনাশক” ৰূপে জনা যায়৷ কিন্তু ইয়াত বিনাশক মানে হিংসা বা অকল্যাণ নহয়। এই  বিনাশ হ’ল অসৎ আৰু অন্যায় দূৰ কৰা;অজ্ঞানতা নাশ কৰা;অহংকাৰ (অহং) শেষ কৰি ক্ষতিকাৰক সকলো ৰিপুক  ধংস কৰি নতুন আৰম্ভণিৰ পথ মুকলি কৰা ৷ অৰ্থাৎ শিৱৰ বিনাশে পৃথিৱীলৈ ইতিবাচক পৰিবর্তন আনে । <strong>পৰিবর্তনক ভয় কৰিব নালাগে; ই জীৱন চক্ৰৰ স্বাভাৱিক অংশ। ই আমাক শিকাই যে সমাপ্তি কেতিয়াবা আৰম্ভণিৰ মূলভিত্তি হ’ব পাৰে।</strong></p> <p><strong>২/বৈৰাগ্য আৰু ধ্যানৰ প্ৰতীক</strong></p> <p>শিৱক কৈলাশ পৰ্বতৰ ওপৰত গভীৰ ধ্যানত বহি থকা যোগীৰূপত দেখা যায়। শিৱ হ’ল মন আৰু ইন্দ্ৰিয়ৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ; সংসাৰৰ লোভ-লালসাৰ পৰা মুক্তি,</p> <p>অন্তৰিক সচেতনতা আৰু আধ্যাত্মিক জাগৰণ; ভোগ-বিলাসৰ পৰা বিমুখ ,মন আৰু আত্মা স্থিৰ কৰি ৰখা আত্মশক্তি ৷ এই শক্তিয়ে আমাক শিকাই যে প্রকৃত শক্তি বাহিৰৰ জগতৰ নহয়, ভিতৰৰ মনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰি সংযম হৈ শান্তভাবে নিজৰ আত্মশক্তিক জগাই ৰখা ৷<strong>শিৱই দেখুৱায় যে প্রকৃত শক্তি নিজৰ মন আত্মাৰ দ্বাৰা  নিয়ন্ত্ৰিত ৷বহু লোকে মনৰ শান্তি আৰু স্থিৰতাৰ বাবে শিৱৰ শৰণ লয়।</strong></p> <p><strong>৩/অসৎ শক্তিৰ পৰা ৰক্ষা</strong></p> <p>ভক্তসকলে বিশ্বাস কৰে যে শিৱই নেতিবাচক শক্তিৰ পৰা ৰক্ষা কৰে আৰু সংকটকালত সাহস দিয়ে।পুৰাণ অনুসাৰে সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত বিষ পান কৰি তেওঁ বিশ্বক ৰক্ষা কৰিছিল ৷ শিৱ হ’ল ত্যাগ, দায়িত্ব আৰু সাহসৰ প্ৰতীক। শিৱ হ’ল নেতিবাচক শক্তিৰ পৰা ৰক্ষা কৰা ৰক্ষাকাৰক সত্তা৷ বিশ্বাস কৰা হয় যে শিৱই জীৱনৰ নেতিবাচক শক্তি দূৰ কৰে।ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল &#8211; বৃহত্তৰ কল্যাণৰ বাবে আত্মত্যাগ, বিপদত সাহস আৰু আনৰ সুৰক্ষাৰ দায়িত্ব লোৱা ৷<strong>ভক্তসকলে অনুভৱ কৰে যে শিৱৰ নাম স্মৰণে—দুখ-কষ্টৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব পাৰি ৷অপকাৰী শক্তিৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা যায় ৷জীৱনৰ সংগ্ৰাম সন্মুখীন হ’বলৈ সাহস লাভ হয় ৷শিৱই আমাক সহনশীলতা আৰু নিৰ্ভীক হোৱাৰ  শিক্ষা দিয়ে।</strong></p> <p><strong>৪/সমতা ,দয়াবান আৰু সামঞ্জস্যৰ প্ৰতীক</strong></p> <p>শিৱক ’ভোলানাথ’ বুলিও কোৱা হয়, তেওঁ সহজ-সৰল আৰু দয়ালু ৷তেওঁ সকলোকে সমদৃষ্টিৰে চায়।তেওঁৰ সৰল জীৱনযাপন কৰে শিৱৰ দুটা ৰূপ—</p> <p>এটা হ’ল শান্ত আৰু স্থিৰ যোগী দ্বিতীয়টো হ’ল  ৰূদ্ৰ  বিনাশক ৷ এই দ্বৈত স্বভাৱে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষা দিয়ে—শিৱ হ’ল সমতা ৰূপত শক্তিশালী ,দয়ালু ৰূপত শান্ত , ৰূদ্ৰ ৰূপত প্ৰচণ্ড আৰু শংকৰ ৰূপত কোমল আৰু মঙ্গলময়।</p> <p><strong>শিৱই আমাক শিকাই—</strong></p> <p><strong>জীৱনত শক্তি আৰু মমতা দুয়োটাই প্ৰয়োজন। অতি কঠোৰতা জীৱনৰ বাবে ক্ষতিকাৰক,অতি কোমলতা কোনো সময়ত  দুৰ্বলতা। সঠিক সময়ত সঠিক স্বভাৱ গ্ৰহণ কৰাটোই হ’ল প্রকৃত সমতা । </strong>প্ৰকৃত শক্তি হৈছে কেতিয়াবা শান্ত আৰু কেতিয়া দৃঢ় হ’ব লাগে ৷ শিৱ হ’ল নেতিবাচক শক্তিৰ পৰা ৰক্ষাকাৰক ৷ বিশ্বাস কৰা হয় যে শিৱই জীৱনৰ নেতিবাচক শক্তি দূৰ কৰে। শিৱই নিৰাকাৰ বিশ্বচেতনাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে ৷ শিৱৰ উপাসনা হৈছে—অহংকাৰ নিয়ন্ত্ৰণ,পৰিবর্তন গ্ৰহণ,আভ্যন্তৰীণ শান্তি বিকাশ আৰু সত্য আৰু সৎ জীৱন যাপন সেইকাৰণে ভক্তগণৰ শিৱৰ সৈতে আধ্যাত্মিক সংযোগ ভয়ৰ বাবে নহয়,বৰঞ্চ ভালপোৱা, সন্মান আৰু গভীৰ ভক্তিৰ বাবে। </p> <p>শিৱৰ গাত থকা ভস্ম, সাপ (নাগ), চন্দ্ৰ আৰু জটা — এই সকলোবোৰ চিহ্নই জীৱনৰ গভীৰ আধ্যাত্মিকতাৰ শিক্ষা দিয়ে।ভগৱান শিৱৰ ভস্ম, নাগ আৰু চন্দ্ৰ জীৱনৰ অন্তিম সত্য আৰু গোপন অৰ্থ বুজাবলৈ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়।</p> <p><strong>ভষ্ম &#8211;</strong></p> <p>সন্ন্যাসীসদৃশ বেশভূষা ,দেহত ভস্মই ইয়াকে দেখুৱায় যে বাহ্যিক সুন্দৰত নহয়, অন্তৰিক পবিত্ৰতাতেই প্ৰকৃত সত্তা লুকাই থাকে ৷অৰ্থাৎ এই দেহ অস্থায়ী ৷জীৱনৰ অন্তিম সত্য আৰু গোপন অৰ্থ বুজাবলৈ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়।ভস্ম হ’ল নশ্বৰতা জীৱনৰ অন্তিম সত্যৰ প্ৰতীক।ই আমাক শিকাই এই দেহ অস্থায়ী অন্তিম ক্ষণত সকলোবোৰেই ভস্মলৈ ৰূপান্তৰিত হৈ পৰে৷</p> <p><strong>নাগ  সাপ-</strong></p> <p>শিৱৰ ডিঙিত মেৰিয়াই লৈ থকা সাপৰ অৰ্থ হৈছে—</p> <p>মৃত্যুৰ ভয়ক বশ কৰা। ভয়ক জয় কৰা আৰু আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ৷ যাক আমি বুজি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰোঁ, তাক ভয় কৰিব নালাগে ৷ইন্দ্ৰিয় আৰু বাসনা নিয়ন্ত্ৰণ কৰিলে জীৱন নিৰ্ভীক হয়৷ সময় (কাল)ৰ ওপৰত জ্ঞান থাকিলে ভয় কমে৷ সাপ শক্তি আৰু জাগ্ৰত সচেতনতাৰ প্ৰতীক।</p> <p><strong>অৰ্ধচন্দ্ৰ</strong></p> <p>শিৱৰ মূৰত ধাৰণ কৰা অর্ধচন্দ্ৰ মনৰ প্ৰতীক।</p> <p>এই প্ৰতীকে আমাক শিকাই মনক সদায়  ঠাণ্ডা আৰু স্থিৰ ৰাখিব লাগে ৷জীৱনৰ বিভিন্ন পৰিবর্তনৰ মাজতো ধৈৰ্য আৰু সমতা ৰাখিব লাগে৷চন্দ্ৰই শীতলতা আৰু মানসিক শক্তিক  নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ শিক্ষা দিয়ে।</p> <p><strong>জটা </strong></p> <p>শিৱৰ জটাসমূহ প্ৰকৃতিৰ বিস্তৃত শক্তিৰ প্ৰতীক।</p> <p>জটা প্ৰকৃতি আৰু দিৱ্য শক্তিৰ ঐক্যতা৷ ঈশ্বৰ প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো উপাদানত বিদ্যমান৷গংগাক জটাত ধাৰণ কৰাটো দিৱ্য শক্তিৰ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু সুৰক্ষাক সূচায় ৷আধ্যাত্মিক শক্তি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিলেহে কল্যাণ হয় ৷জটাধাৰী ৰূপে শিৱৰ প্ৰকৃতি আৰু চেতনাৰ একতাক দেখুৱায়৷এই সকলোবোৰে আমাক শিকাই যে আমি নম্ৰ আৰু নিৰ্ভীক হ’ব লাগে লগত মনক সদায় শান্ত কৰি ৰাখিব লাগে ৷জন্তুৰ ছাল পৰিধান কৰি শিৱই সাধু আৰু আধ্যাত্মিক সঙ্গীসকলৰ মাজত বসবাস কৰে ৷ই দেখুৱায় যে তেওঁ ধন, জাতি বা সামাজিক মৰ্যাদাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিচাৰ নকৰে।সকলোকে সমান দৃষ্টিৰে চায়৷</p> <p>সেইকাৰণেই সাধাৰণ মানুহৰ মাজত,সকলো দেৱতাৰ ভিতৰত  শিৱ অতিশয় আদৰণীয়। তেওঁ নম্ৰতা আৰু কৃপাৰ প্ৰতীক।</p> <p><strong>ত্ৰিনয়ন</strong></p> <p>শিৱৰ তৃতীয় নেত্ৰই সাধাৰণ দৃষ্টিৰে জ্ঞানক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ই আমাক অস্থিৰতাৰ মাজতো শান্ত আৰু সংকটত দৃঢ় হৈ থাকিবলৈ শিক্ষা দিয়ে।তৃতীয় চকু হ’ল উচ্চ চেতনা, আত্ম জ্ঞানৰ আৰু আত্মসচেতনতাৰ প্ৰতীক।শিৱৰ তৃতীয় চকুৱে সাধাৰণ দৃষ্টিৰে সত্যতা দেখুৱায়।তৃতীয় চকু “আজ্ঞা চক্ৰ” (ভ্ৰূমধ্য অংশ)ৰ সৈতে সংযুক্ত বুলি গণ্য কৰা হয় । ই হ’ল অন্তৰদৃষ্টি, মানসিক স্পষ্টতা, আধ্যাত্মিক জাগৰণৰ লগতে আন্তৰিক বুজাবুজি ৷ যেতিয়া এই সচেতনতা জাগে, তেতিয়া ব্যক্তি অধিক শান্ত, সমতাসম্পন্ন আৰু জ্ঞানী হয়৷ আমাৰ দুটা চকুৱে বাহিৰৰ জগত দেখে,কিন্তু তৃতীয় চকুৱে ভ্ৰান্তিৰ আঁৰত থকা সত্য বাহ্যিক ৰূপৰ আঁৰত থকা বাস্তৱতা আৰু জীৱনৰ গভীৰ অৰ্থক প্ৰকাশ কৰে ৷ই আমাক শিকাই চকুৰে&nbsp; কেৱল দেখা নহয়, গভীৰ ভাবে যিকোনো পৰিস্থিতিক বুজিব আৰু শিকিব লাগিব ৷ খং ৰাগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব লাগে৷ শক্তি ন্যায়ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে সচেতনতা অবিহনে শক্তি বিপজ্জনক সত্য শক্তি হৈছে আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ।</p> <p>      হিন্দুসকলে শিৱক পূজা কৰে কাৰণ তেওঁ—সত্য আৰু চেতনাৰ প্ৰতীক,অন্তৰিক শক্তিৰ উৎস৷ অহংকাৰ আৰু অজ্ঞানতাৰ বিনাশক, আধ্যাত্মিক জাগৰণৰ পথপ্ৰদৰ্শক৷ শিৱৰ উপাসনা কৰা মানে হ’ল ভক্তই নিজৰ অন্তৰ শুদ্ধ কৰি সত্য, সমতা আৰু শান্তিৰ পথত আগবাঢ়া। হিন্দুসকলে শিৱক কেৱল এজন দেৱতা হিচাপে নহয়, জীৱন, পৰিবর্তন আৰু চূড়ান্ত সত্যৰ গভীৰ আধ্যাত্মিক প্ৰতীক হিচাপে পূজা কৰে। </p> <p>হিন্দুসকলে মহা শিৱৰাত্ৰি উদযাপন কৰে শিৱক সন্মান আৰু উপাসনা কৰিবলৈ। “শিৱৰাত্ৰি” শব্দৰ অৰ্থ হৈছে “শিৱৰ পৱিত্ৰ ৰাতি”। এই ৰাতিটোক বছৰৰ আটাইতকৈ আধ্যাত্মিক শক্তিশালী ৰাতিসমূহৰ ভিতৰত এটা বুলি গণ্য কৰা হয়।</p> <p>ইয়াক কিয় উদযাপন কৰা হয় &#8211;</p> <p> <strong>শিৱ পাৰ্বতীৰ দিৱ্য বিবাহ</strong></p> <p>বহু পৰম্পৰা অনুসাৰে এইদিনাই ভগৱান শিৱই দেবী পাৰ্বতীৰ সৈতে বিবাহ সম্পন্ন কৰিছিল।প্ৰতীকাত্মক ৰূপত পুৰুষ আৰু স্ত্ৰীৰ ঐক্যশক্তি আৰু মমতাৰ সমতা,সম্পৰ্কত সমন্বয় আৰু সন্মান ৷ভক্তসকলে সুখী দাম্পত্য জীৱন আৰু সুদৃঢ় সম্পৰ্কৰ বাবে শিৱক উপাসনা কৰে ৷ দেৱী পাৰ্বতী  কঠোৰ তপস্যা কৰি ভগৱান শিৱক পুনৰ স্বামী ৰূপে লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ অটল ভক্তি আৰু তপস্যাত সন্তুষ্ট হৈ ভগৱান শিৱে ফাল্গুন কৃষ্ণ চতুৰ্দশীৰ নিশাত পাৰ্বতীৰ সৈতে বিবাহ সম্পন্ন কৰিছিল।</p> <p><strong>আধ্যাত্মিকতা জাগ্ৰত কৰা ৰাতি</strong></p> <p>বিশ্বাস কৰা হয় যে শিৱৰাত্ৰি দিনাখন ৰাতি আধ্যাত্মিক শক্তি অত্যন্ত জাগ্ৰত থাকে।এইদিনা লোকসকলে উপবাস কৰে ৷জল অভিষেক কৰি  গোটেই ৰাতি “ওঁ নমঃ শিৱায়” জপ কৰে ৷ শিৱক ধ্যান কৰি গোটেই ৰাতি জাগি থকাটো সচেতনতাৰ প্ৰতীক ইয়াৰ দ্বাৰা অজ্ঞানতা আৰু মনৰ অন্ধকাৰৰ ওপৰত জয় লাভ কৰিব পাৰি ৷ শিৱৰাত্ৰি হ’ল অহংকাৰ, ভয় ,নেতিবাচক চিন্তাৰ ওপৰত জয়ৰ প্ৰতীক ৷ বাসনাৰ নিয়ন্ত্ৰণ ৷ই আমাক আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ আৰু অন্তৰৰ পবিত্ৰতাৰ শিক্ষা দিয়ে।</p> <p>আধ্যাত্মিকভাৱে শিৱৰাত্ৰি কেৱল এটা উৎসৱ নহয়,ই হৈছে—মন শান্ত কৰা জীৱনৰ ওপৰত চিন্তা কৰা,ভুলসমূহ ত্যাগ কৰি ,নতুন আধ্যাত্মিক যাত্ৰা আৰম্ভ কৰা৷ বিশ্বাস কৰা হয় যে এই পৱিত্ৰ ৰাতিত আন্তৰিক ভাৱে কৰা প্ৰাৰ্থনাই শান্তি, শক্তি আৰু আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰে। অৰ্থাৎ শিৱৰাত্ৰি হৈছে ভক্তি, শৃঙ্খলা আৰু আধ্যাত্মিক বিকাশৰ এক পৱিত্ৰ ৰাতি।ই আমাক নিজৰ অন্তৰ পৰিশুদ্ধ কৰি সত্য আৰু শান্তিৰ পথত আগবাঢ়িবলৈ উৎসাহিত কৰে।</p> <p><strong>শিৱৰ তাণ্ডৱ নৃত্য </strong></p> <p>কোৱা হয় যে এই ৰাতিতেই শিৱই তাণ্ডৱ নৃত্য কৰিছিল সৃষ্টি আৰু বিনাশৰ বাবে । ই আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে জীৱন চক্ৰত চলি থকা জন্ম, বিকাশ, পৰিবর্তন, নবীকৰণ আদি অৰ্থাৎ জীৱনত অহা সকলো পৰিবর্তন এই&nbsp; বিশ্ব-লীলাৰ অংশ বিশেষ৷ এই তাণ্ডৱ নৃত্য হৈছে সৃষ্টি, পালন আৰু সংহাৰৰ মহা নৃত্য। এই নৃত্যই ব্ৰহ্মাণ্ডত সমতাৰ গুৰুত্বক উদ্ভাসিত কৰে। ভক্তসকলৰ বিশ্বাস যে এই নিশাত জাগি ধ্যান কৰিলে তেওঁলোক শিৱৰ শক্তিৰ সৈতে সংযুক্ত হ’ব পাৰে, যাৰ ফলত অন্তৰৰ শান্তি, সমন্বয় আৰু জ্ঞান লাভ হয়।</p> <p><strong>আধ্যাত্মিক গুৰুত্ব:</strong></p> <p>বিশ্বাস কৰা হয় যে এই নিশাতে ভগৱান শিৱৰ জ্যোতিলিঙ্গই (আলোক স্তম্ভ) প্ৰকাশ লাভ&nbsp; কৰিছিল ৷ যোগী পৰম্পৰা অনুসৰি, এই নিশাত গ্ৰহসমূহৰ অৱস্থান এনে হয় যে মানুহৰ ভিতৰত থকা আধ্যাত্মিক শক্তিৰ প্ৰবাহ অধিক মজবুত হয়&nbsp; আৰু যিসকল যোগীয়ে ধ্যানত থাকে তেওঁলোকৰ ধ্যান আৰু আত্ম-অনুভূতিৰ বাবে এই ৰাতি আটাইতকৈ উত্তম সময় বুলি গণ্য কৰা হয় ৷ সাধকসকলৰ পৰম্পৰাত এই দিনটোৰ বিশেষ গুৰুত্ব আছে, কাৰণ ই আধ্যাত্মিক সাধকৰ বাবে সম্ভাৱনাৰ পথ মুকলি কৰি দিয়ে।সেই কাৰণেই ঋষি-মুনি আৰু যোগীসকলে এই মহাশিৱৰাত্ৰিত ব্ৰহ্মাণ্ডীয় শক্তিক ফলপ্ৰসূভাৱে গ্ৰহণ আৰু প্ৰবাহিত কৰিবলৈ ৰাতি জাগি , ধ্যান কৰি&nbsp; সিদ্ধি লাভ কৰিবলৈ উপদেশ দিয়ে৷</p> <p><strong>বিষপান আৰু বিশ্বৰ সুৰক্ষা: </strong></p> <p>এই নিশাতে ভগৱান শিৱই সমুদ্ৰ মন্থনৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা বিষ পান কৰি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক ৰক্ষা কৰি ‘নীলকণ্ঠ’ নামেৰে পৰিচিত হৈছিল।</p> <p><strong>আধ্যাত্মিকভাৱে শিৱৰাত্ৰি কেৱল এটা উৎসৱ নহয়,ই হৈছে—মন শান্ত কৰা জীৱনৰ ওপৰত চিন্তা কৰা,ভুলসমূহ ত্যাগ কৰি ,নতুন আধ্যাত্মিক যাত্ৰা আৰম্ভ কৰা৷ বিশ্বাস কৰা হয় যে এই পৱিত্ৰ ৰাতিত আন্তৰিক ভাৱে কৰা প্ৰাৰ্থনাই শান্তি, শক্তি আৰু আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰে। অৰ্থাৎ শিৱৰাত্ৰি হৈছে ভক্তি, শৃঙ্খলা আৰু আধ্যাত্মিক বিকাশৰ এক পৱিত্ৰ ৰাতি।ই আমাক নিজৰ অন্তৰ পৰিশুদ্ধ কৰি সত্য আৰু শান্তিৰ পথত আগবাঢ়িবলৈ উৎসাহিত কৰে।</strong></p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>১৬/২/২৬</p> <figure><img loading="lazy" width="720" height="960" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/02/image_editor_output_image-1372016439-17712460743419077046674163726911.jpg?w=720" alt="" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/02/image_editor_output_image-1372016439-17712460743419077046674163726911.jpg 720w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/02/image_editor_output_image-1372016439-17712460743419077046674163726911.jpg?w=113 113w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/02/image_editor_output_image-1372016439-17712460743419077046674163726911.jpg?w=225 225w" sizes="(max-width: 720px) 100vw, 720px" /></figure>MriduPhilosophyOm Namah Shivaya ঔম নমঃশিৱায় শিৱ শিৱৰাত্ৰি মহাকাল পাৰ্বতীShiva Mahadev Mahakal Assam ReligionMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%a3%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9a%e0%a7%b0-%e0%a7%ae/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%a3%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9a%e0%a7%b0-%e0%a7%ae/সেই যে স্কুলত শিক্ষক দিৱসত এটকা এটা দি টিকট এখন লৈ আলপিনটোৰে ফ্ৰকটোত লগাই থোৱা দিনবোৰ মনত আছেনে ? একো বুজি নোপোৱা দিনবোৰ ৷আগদিনা ৰাতি দুখনমান আৰ্ট পেপাৰত দুপাহমান ফুল আঁকি ৰং পেঞ্চিলেৰে ৰং বুলাই ছাৰ বাইদেউলৈ লৈ যোৱা দিনবোৰ ৷ শ্ৰদ্ধা ,ভয়ৰ মাজত থকা ভালপোৱাবোৰ৷ অযত্নৰ মাজেৰে তেওঁলোকলৈ যত্নৰে কৰা সেই ড্ৰয়িংবোৰৰ মাজত আছিল&hellip;Fri, 05 Sep 2025 22:03:34 GMT<p>সেই যে স্কুলত শিক্ষক দিৱসত এটকা এটা দি টিকট এখন লৈ আলপিনটোৰে ফ্ৰকটোত লগাই থোৱা দিনবোৰ মনত আছেনে ? একো বুজি নোপোৱা দিনবোৰ ৷আগদিনা ৰাতি দুখনমান আৰ্ট পেপাৰত দুপাহমান ফুল আঁকি ৰং পেঞ্চিলেৰে ৰং বুলাই ছাৰ বাইদেউলৈ লৈ যোৱা দিনবোৰ ৷ শ্ৰদ্ধা ,ভয়ৰ মাজত থকা ভালপোৱাবোৰ৷ অযত্নৰ মাজেৰে তেওঁলোকলৈ যত্নৰে কৰা সেই ড্ৰয়িংবোৰৰ মাজত আছিল আমাৰ মাজত থকা শ্ৰদ্ধা আৰু শ্নেহবোৰ ৷</p> <p>আজিৰ দিনতো আমি শিক্ষক সকলে পোৱা দামী উপহাৰবোৰৰ মাজতো আছে মৰম ভালপোৱাবোৰ কিন্ত সেইখিনিত যেন এতিয়া কিছু যেন বস্ত্তবাদী মনবোৰে পোখা মেলিব ধৰিছে৷হয় যান্ত্ৰিকতাৰ পৃথিৱীত এতিয়া বস্তুবাদী মনবোৰে ’ কিবা এটা বেছিকৈ’ বিচাৰি ফুৰা হ’ল নেকি বাৰু ?</p> <p>ওলাই গৈছিলো কালি ফ্লেক্স বেনাৰ দুখন আনিবলৈ ৷কিতাপৰ দোকানৰ আগত ৰং বিৰিঙৰ পেপাৰৰে পেকিং কৰা পেনবোৰ দেখি মনটো কিবা এটা ভাল লাগি গ’ল ৷গোটেই ৰাস্তাতে এই বৰষুনৰ মাজতো মাক বাপেকৰ লগত ল’ৰা ছোৱালীবোৰ ৷মাকবোৰৰ হাতে হাতে ডাঙৰ ডাঙৰ পলিথিনৰ বেগ য’ত উপহাৰেৰে ঠাঁহ খাই আছে৷ ৷ সৰু সৰু বস্তু দুটামান ল’বলৈ ওচৰৰে কচমেটিকচৰ দোকানত সোমাই দেখিলো ইমান ভিৰ ৷ বাপৰে ইমান দামী দামী বস্তু শিক্ষক দিৱসৰ বাবে লৈছে আচৰিত হ’লো ৷ ভাবিলো দিনবোৰ সলনি হৈছে নে আমিবোৰ ? আমাৰ মানসিকতাবোৰ মানে কি হৈছে ৷কেক কাটি শিক্ষক দিৱস পালন কৰাটো এতিয়া বাধ্যতামূলক ৷সকলোৰে ডিমাণ্ড ৷ কেক কাটি ,ভাল ভাল উপহাৰ দি শিক্ষক দিৱস পতা যদি ড° সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণ দেৱে দেখিলেহেতেন তেনেহ’লে তেওঁ অবাক হ’লহেতেন ৷</p> <p>এজন শিক্ষক আৰু ছাত্ৰৰ মাজৰ আৱেগিক সম্পৰ্কটো অতি গভীৰ ৷দুয়োৰে মাজত মনৰ ভিতৰত থাকে গভীৰ সংযোগ। শিক্ষক এজনৰ কেৱলজ্ঞান হস্তান্তৰ কাম নহয়, তেওঁ ছাত্ৰছাত্ৰীৰ পথ প্ৰদৰ্শন, যত্ন, আৰু প্ৰেৰণাৰ উৎসও৷ছাত্ৰছাত্ৰীৰ অটল বিশ্বাসৰ গৰাকী শিক্ষক ৷এজন ছাত্ৰই যেতিয়া এজন শিক্ষকৰ ওচৰত আস্হা ৰাখে তেতিয়া তেওঁলোকে আৱেগিকভাৱে নিৰাপদ অনুভৱ কৰি ভুলটোক শিক্ষণৰ অংশ হিচাপে স্বীকাৰ কৰে ৷এই বিশ্বাসৰ বান্ধোনে ছাত্ৰসকলক মুকলি মনেৰে ভয় নোহোৱাকৈ মনৰ মাজত চলি থকা প্ৰশ্নসমূহ সমাধান কৰিবলৈ সুবিধা দিয়ে আৰু তেওঁৰ মাজত আত্মবিশ্বাস বাঢ়ে৷<br />উৎসাহ আৰু প্ৰেৰণাই দুয়োৰে সম্পৰ্ক বেছি মজবুত কৰে৷যেতিয়া এজন ছাত্ৰই ভাবে যে তেওঁক শিক্ষকে বিশ্বাস কৰে, তেতিয়া ছাত্ৰজনৰ নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস বাঢ়ি যায় লগে লগে সেইয়া জীৱনৰ এটা টাৰ্নিং পইণ্ট হৈ পৰে। সেই আৱেগিক উৎসাহে ছাত্ৰজনক বাধা যেন লগা সকলোখিনি অধিক চেষ্টা কৰিবলৈ, আৰু এসময়ত অসম্ভৱ যেন লগা বস্তুটো লাভ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে৷</p> <p>সন্মান দুয়োটা সম্পৰ্কতে থাকে ৷যদি এজন শিক্ষকে ছাত্ৰৰ ব্যক্তিত্বক সন্মান কৰে তেতিয়া আকৌ যদি ছাত্ৰই তেওঁৰ ভৱিষ্যত গঢ় দিয়াত শিক্ষকজনৰ অসাধ্য সাধনত গভীৰ কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰে তেতিয়া৷এই পাৰস্পৰিক সন্মানে আৱেগিক বন্ধনক শক্তিশালী কৰে।প্ৰতিজন শিক্ষকেই নিজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সফলতাত নীৰৱে গৌৰৱ কৰে৷ কাৰণ প্ৰায় সকলো শিক্ষকে ব্যক্তিগত সংগ্ৰাম, নৈতিক মূল্যবোধ, আৰু বাস্তৱ জগতৰ প্ৰত্যাহ্বান নেওচি ক্ষেত্ৰত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক পথ প্ৰদৰ্শন কৰে ৷</p> <p>স্কুলত দিয়া এটকাৰ টিকটটো সচাকৈয়ে সেই সময়ত বৰ মূল্যবান আছিল কাৰণ বহুতে সেইটো এটকা বুলি ল’ব বিচৰা নাছিল মানে তেওঁলোকৰ বাবে টিকটটোৰ মূল্য টিকটৰ হিচাপত বেছি আছিল আৰু আমাৰ ফ্ৰকবোৰত এটা আলপিনেৰে ধৰি ৰখা সেই টিকটটো আমাৰ বাবে হয়তো শিক্ষক দিবস বুলি বহুত কিবা কিবি আছিল ৷ মই ছবি আঁকি ভাল পাইছিলো সেইবাবে বগা কাগজত ৰাতি ফুলকেইপাহ ৰং কৰি ৰাতিপুৱা স্কুলত সেই ছয়জন শিক্ষকক দিছিলো ৷এদিন আমাৰ স্কুলৰ নিলীমা বাইদেয়ে মোক কৈছিল তুমি আৰু কেইপাহ মান ফুল আঁকিবাচোন ঘৰত সৰু সৰুকৈ ৰূমালৰ বাবে ৷মোৰ সেই কথাটোত ইমান ভাল লাগিছিল যে বহুতো সৰু সৰু ফুল বনাই বাইদেউক দিছিলো ৷বাইদেউৰ এটা খুউব ধুনীয়া ফল্ডিং ছাটি আছিল ৷মই বাইদেউৰ পৰা লেজাৰত মাজে মাজে ছাটিটো লৈ এনেই এপাক ফুৰি আহিছিলোঁ ৷বাইদেউয়ে কিবা এটা অনুভৱ কৰিছিল চাগৈ তেওঁ নিজে নিজে মোক লেজাৰত দিছিল ন’হলে স্কুল ছুটীত অলপ দুৰ ছাটিতোৰ তলত সোমোৱাই লৈ গৈছিল ৷ইমান মৰম তেওঁলোকক কিন্ত্ত আমি শিক্ষক দিৱসত একো দিব পৰা নাছিলো ৷এদিন বাইদেউ আমাৰ ঘৰত আহি কেইখন মান বগা ৰূমাল লৈ আনি মোক কৈছিল ইয়াৰ পৰা এখন ৰূমাল লোৱা ৷মই অবাক হৈছিলো৷ৰূমালৰ ফুলবোৰ মই বগা কাগজত অঁকা ফুলবোৰ আছিল ৷ মোৰ কোন খন লওঁ কোনখন থওঁ তেনেকুৱা লাগিছিল ৷ হেড ছাৰৰ চাইকেলত উঠা ভাগ্য কেইজনৰ হৈছিল ৷ছাৰৰ ছাইকেলত উঠি যেতিয়া ঘৰলৈ গৈছিলো বাকীবোৰে ৰৈ ৰৈ চাইচিল ৷শুদ্ধকৈ উত্তৰ দিব পাৰিছিলোঁ বাবে চাৰে মোক ছাইকেলত লৈ গৈছিল ৷হয় ছাৰ বাইদেউ সকলে একো বিচৰা নাছিল আমাৰপৰা ৷ বিনিময়ত আমাক যি দিছিল তাৰপৰা নৈতিকতা শিকিছিলো ,অমায়িক হ’ব শিকিছিলো ৷নিয়মানুবৰ্তিতা বজাই জীৱনত আগুৱাই যাব শিকিছিলো৷</p> <p>সেইদিনা বহুত বৰষুন আৰু হয়তো অলপ ঠাণ্ডাও আছিল ৷মায়ে চাদৰৰে চিলাই দিয়া ফ্ৰকটো আৰু দুদিনমান আগতে কিনা হাৱাই চেন্দেল যোৰ পিন্ধি স্কুললৈ উলাইছো ৷সৰু সৰু ভৰিকেইটা বোকাত সোমাই যোৱা বাবে চেটেপ চেটেপকৈ উঠিছে৷ বোকাৰে ফ্ৰকটো আৰু ভৰি কেইটা ফুল অঁকাৰ দৰে হৈছে ৷ জোতা নথকা নহয় কিন্তু সেইযোৰ কৰবালৈ গ’লেহে পিন্ধিব পাৰিম৷ বোকাৰ লগত ফেৰ মাৰিব নোৱাৰি চেন্দেলৰ ফিটা চিঙি যোৱাত চেন্দেলযোৰ হাততে লৈ স্কুল আহি পালো৷ চেন্দেলৰ ফিটাডাল চিঙি যোৱাৰ বাবে বৰ ভয় খাইছিলো ৷ ঘৰত বা কি কয় ৷বৰষুণত তিতা বাবে কপি আছিলোঁ লগতে লগতে ফিটা চিঙি যোৱা ভয়ে মোক ভিতৰি ভিতৰি কি যে কৰি তুলিছিল ৷ অলপ পিছতে মই ফেকুঁৰি ফেকুঁৰি কান্দিব ধৰিলো ৷মোক হয়তো দুৰৈৰ পৰা অতুল ছাৰে দেখা পাইছিল ওচৰলৈ আহি ছাৰে শুধিছিল মই কিয় কান্দিছো প্ৰথমতে কোৱা নাছিলো যদিও পিছত নতুন চেন্দেল চিঙা কথাটো গম ছাৰে স্কুলৰ ওচৰতে থকা মানুহ এজনক পঠাই দিছিল মোৰ চেন্দেলৰ ফিটা লগাবলৈ ৷ঘৰলৈ আহি যেতিয়া মাক কৈছিলোঁ মায়ে বিছনীৰে কোব দিছিল ছাৰৰপৰা চেন্দেলৰ ফিটা লগোৱা কথাটো শুনি ৷ পিচদিনা দেউতাই ছাৰৰ ওচৰলৈ আহি কিবা কৈছিল আৰু মই দুৰৈৰ পৰা মোৰ কেকোৰা চুলিখিনিৰ মাজেৰে তেওঁলোকলৈ চাই বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ কি কথা পাতিছে ৷৷তাৰ মাজতে ছাৰে কোৱা শুনিছিলো ইহঁতে কান্দিলে আমাৰ বেয়া লাগে বিশেষকৈ এই ৷মই কিবা এটা বুজিছিলো আৰু নাজানো কিয় স্কুলখন ছাৰ বাইদেউসকলক বন্ধু বান্ধৱীসকলক ভাল পাব শিকিছিলো ৷আৰু একান্ত বাধ্য ছাত্ৰী হ’বলৈ যত্ন কৰিছিলোঁ ৷চেন্দেলৰ ফিটা চিগিলেও পিন মাৰি পিন্ধিছিলো৷ তেওঁলোকৰপৰা বহুত কিবাকিবি শিকিছিলো৷</p> <p>কলেজতো ভাল ছাত্ৰছাত্ৰী আছিল ৷বহুজনক সহায় কৰিছোঁ যদিও এটা ল’ৰা আছিল তাৰ দেউতাকৰ দ্বিতীয় বিবাহ হোৱাত মাহীমাকে তাক বৰ কষ্ট দিছিল ৷ল’ৰাটো বৰ ঠাণ্ডা পঢ়াশুনাটো সি বেয়া নাছিল ৷কাম কৰিব লগা হোৱা বাবে মাহীমাকৰ ভয়ত সি ফাইনেল পৰীক্ষা দিব পৰা নাছিল ৷সেইবাৰ মই পৰীক্ষা চলোৱাৰ বাবে চেছনেলৰ পিছত ফৰ্ম ফিলআপ কৰোঁতে তাৰ যাৱতীয় সকলো খৰচ দি তাক পৰীক্ষা দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছিলো ৷সি পৰীক্ষা দিয়াৰ পিছত মনটো কিবা এটা ভাল লাগিছিল ৷এদিন ৰিজাল্টও ওলাল আৰু সি মেজৰ লৈ বি এ পাছ কৰিলে৷ যা হওক শিক্ষক হোৱাৰ অনুভৱো বেলেগ ৷এই যে সি পাছ কৰিলে মনে মনে মই কাকো নোকোৱাকৈ গৰ্ব অনুভৱ কৰিলোঁ ৷</p> <p>সেইদিনাও চিপচিপীয়া বৰষুণ ৷হঠাতে এখন টমটম ঘৰৰ আগত ৰখিল আৰু বস্তা এটা লৈ ল’ৰা এটা সোমাই আহিল ৷ শহুৰ দেউতাই কলে কাক বিচাৰিছা ? সি ক’লে মেম আছে নে ? লগে লগে তেওঁ মোক মাতিলে মই উলাই আহি দেখিলো আৰে ( নামটো মোৰ লগতে থাকক ) কি খবৰ ? মেম আহক না৷ক’লৈ যাম ? মেম প্লিজ আহক না ৷ সি ছাটিতো ধৰি মোক ৰাস্তালৈ লৈ গ’ল আৰু টমটমখন দেখাই ক’লে মেম এইখন মোৰ ৷আজি লৈছো আৰু আপোনাক প্ৰথম উঠাম ৷৷কি ? হয় মেম আপুনি নোহোৱা হ’লে মই বি এ পাছ কৰিব নোৱাৰিলো হয় ৷ ৷আৰু সেই বেগটোত শাক পাচলি আছে আপোনালৈ আনিছো৷ মোৰ চকু দুটি চলচলীয়া হ’ল ইমান দুৰৈৰ পৰা আহিছে সি মোক প্ৰথম টমটমখনত উঠাবলৈ ৷ মই শহুৰদেউতাৰ মূখলৈ চালো তেওঁৰ চকু দুটি উজ্জ্বল হৈ উঠিছে আৰু মোক যাবলৈ ক’লে ৷মইও তাক ৰখিব দি ভিতৰৰ পৰা উলাই আহি তাৰ টমটমত ফুৰি আহিলো দুয়োটাই কথা পাতিলো ৷আপোনপাহৰা হৈ সি তাৰ শিক্ষকজনক ফুৰাবলৈ নিছে ৷নিজৰ ওপৰতে গৰ্ব অনুভৱ হ’ল ৷ মেম ভাল লাগিছেনে ? উম বহুত ভাল লাগিছে ৷আপোনাক এদিন কলেজলৈ লৈ যাম ৷ আৰু বহুত কিবা কিবি ..কথা ৷মোৰ কিন্ত্ত মনটো বিৰাট ভাল লাগিছে ৷সিহঁতবোৰ সৎ হৈ থাকক ৷মনবোৰ এনেকৈয়ে ভাল হৈ থাকক ৷ হওক হাজাৰ তৰাৰ মাজতো দুই চাৰিটা উজ্জ্বলি থাকক মোৰ মনৰ আকাশত ৷ সেইয়াই শিক্ষক হোৱাৰ প্ৰশান্তি ৷</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br />৫/৯/২৫</p> <figure><img loading="lazy" width="1024" height="1024" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2025/09/e7d08ec2-bda7-4237-848b-8ad2d623d40c4411436700215043656.jpeg?w=1024" alt="" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2025/09/e7d08ec2-bda7-4237-848b-8ad2d623d40c4411436700215043656.jpeg 1024w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2025/09/e7d08ec2-bda7-4237-848b-8ad2d623d40c4411436700215043656.jpeg?w=150 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2025/09/e7d08ec2-bda7-4237-848b-8ad2d623d40c4411436700215043656.jpeg?w=300 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2025/09/e7d08ec2-bda7-4237-848b-8ad2d623d40c4411436700215043656.jpeg?w=768 768w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>MriduPhilosophyTeacher Teacher's day memory philosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b9%e0%a6%82%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b9%e0%a6%82%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0/আপুনি কেতিয়াবা বিশেষ অহংকাৰী মানুহৰ সন্মুখীন হৈছেনে ? কিছুমান ব্যক্তিৰ ,তেওঁলোকৰ আচৰণে আনক কেনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰে সেইটো চিনি পোৱাৰ ক্ষমতাৰ অভাৱ ৷লালন-পালন , পৰিৱেশ, হয়তু সফলতা আৰু ক্ষমতা, শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰমানৰ ইচ্ছা শক্তিয়ে তেওঁলোকৰ মানসিক স্হিতি এনেদৰে কাবু কৰি ৰাখে যে সকলো পৰিবেশতে তেওঁলোকৰ মূখাবয়ৱ আৰু শাৰীৰিক স্হিতিয়ে যি বিচাৰ ভাৱনা ব্যক্ত কৰে তাত তেওঁলোকক অহংকাৰী হিচাপে দেখা&hellip;Thu, 03 Apr 2025 17:54:08 GMT<p>আপুনি কেতিয়াবা বিশেষ অহংকাৰী মানুহৰ সন্মুখীন হৈছেনে ?</p> <p><strong>কিছুমান ব্যক্তিৰ ,তেওঁলোকৰ আচৰণে আনক কেনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰে সেইটো চিনি পোৱাৰ ক্ষমতাৰ অভাৱ ৷লালন-পালন , পৰিৱেশ, হয়তু সফলতা আৰু ক্ষমতা, শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰমানৰ ইচ্ছা শক্তিয়ে তেওঁলোকৰ মানসিক স্হিতি এনেদৰে কাবু কৰি ৰাখে যে সকলো পৰিবেশতে তেওঁলোকৰ মূখাবয়ৱ আৰু শাৰীৰিক স্হিতিয়ে যি বিচাৰ ভাৱনা ব্যক্ত কৰে তাত তেওঁলোকক অহংকাৰী হিচাপে দেখা যায়। হয়তু তেওঁলোকে এইদৰে শাৰীৰিক অৱস্থিতিৰ দ্বাৰা নিজৰ আচৰণ ব্যক্ত কৰোঁতে কৰোঁতে নিজেই গম নাপায় যে তেওঁলোক ব্যক্তিগতভাৱে জনমানসত অহংকাৰী ৰূপলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে৷</strong></p> <!--more--> <p>জীৱনত হঠাতে অহা সফলতা ,কেৰিয়াৰ, উচ্চ আকাংক্ষাত গদ গদ মনোভাৱ,ধন-সম্পত্তি বা সামাজিক মৰ্যাদা আদিয়ে মানুহৰ মনত উচ্চমানৰ অনুভৱ আনি দিয়ে ৷এই অনুভৱ যেতিয়াই নিয়ন্ত্ৰণহীন হয়, তেতিয়াই  অহংকাৰৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে।অহংকাৰ হ’ল নিৰাপত্তাহীনতাৰ আৱৰণ লগতে আনৰ ওপৰত নিজৰ শ্ৰেষ্ঠত্বৰ প্ৰদৰ্শন ৷</p> <p>ভাল জীৱনশৈলীৰ বাবে অহংকাৰৰ প্ৰয়োজন নাই, কিন্তু আত্মবিশ্বাসৰ প্ৰয়োজন আছে ৷ দুয়োৰে মাজত কিন্তু যথেষ্ট পাৰ্থক্য আছে। অভিজ্ঞতাই মানুহক আত্মবিশ্বাসী হ’বলৈ শিকায় ৷ আত্মবিশ্বাসত অহংকাৰৰ প্ৰয়োজন নাই ৷আত্মবিশ্বাসী লোকে আনৰ প্ৰতি সদায়ে নম্ৰ আৰু সন্মান যাচে&nbsp; lএটা সফল জীৱনশৈলী আত্মসন্মানী, নম্ৰ, উদাৰ আৰু মৰমীয়াল ৷তেওঁলোকে সদায় আনৰ ভালখিনি শিকিবলৈ বিচাৰে৷</p> <p>আত্মনিয়ন্ত্ৰণ নথকাৰ ফলত  অহংকাৰৰ সৃষ্টি হয় ৷ সাধাৰণতে কিছুমান মানুহে ভয় কৰে যে যদি তেওঁলোকে ভুল বুলি স্বীকাৰ কৰে বা ভাল নহয় বুলি স্বীকাৰ কৰে তেন্তে তেওঁলোকক সমাজত দুৰ্বল যেন দেখা যাব। ইয়াৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ তেওঁলোকে আত্মবিশ্বাস বা শ্ৰেষ্ঠত্বৰ প্ৰতিচ্ছবি প্ৰক্ষেপ কৰে, যদিও সেয়া প্ৰকৃত নহয়।</p> <p>কিছুমান মানুহৰ মনলৈ অহংকাৰ সফলতাৰ পৰাও উদ্ভৱ হয়—যেতিয়া মানুহে কিবা এটা লাভ কৰে, তেতিয়া তেওঁলোকে হয়তো বিশ্বাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে&nbsp; যে তেওঁলোক আনতকৈ শ্ৰেষ্ঠ বা ভাল৷ আন কিছুমানে হয়তো এনে পৰিৱেশত ডাঙৰ-দীঘল হয় য’ত অহংকাৰভৰা জীৱনক অধিক আপোন কৰি লোৱা বাবে শক্তিশালীৰূপত অহংকাৰী হৈ উঠে ৷</p> <p>কিছুমান ব্যক্তিয়ে&nbsp; আনৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিব বিচাৰে কাৰণ তেওঁলোকৰ সাংঘাতিকভাৱে,&nbsp; প্ৰশংসা প্ৰাপ্তিৰ প্ৰবল আকাংক্ষা থাকে। তেওঁলোকে বিচাৰে যে আন মানুহে তেওঁলোকৰ বুদ্ধিমত্তা, সৌন্দৰ্য্য বা কৃতিত্বক চিনি পাওক, যিয়ে তেওঁলোকক গৌৰৱান্বিত কৰি তুলিব পাৰে। এইবোৰৰ বাবে তেওঁলোকে মনোযোগ আকৰ্ষিত কৰিবৰ বাবে সমাজৰ এনে কিছুমান মানুহ বাছনি কৰি লয় যাৰ অস্তিত্ব কেৱল মুখৰোচক কথাত ,(যি জনে ভাৱে এইটো মোৰ বাবেহে সম্ভৱ বা মইয়ে জানো বা যিজনে চৰম পৰ্যায়ৰলৈকে তৈল মণ্ডন কৰা ক্ষমতাত অভ্যস্ত)৷কাৰণ তেনে মানুহে নিজৰ অস্তিত্বক লৈ সিমান চিন্তিত নহয় যিমান&nbsp; চিন্তিত তেওঁলোকক ব্যৱহাৰ কৰা মানুহৰ প্ৰতি হয় ৷ প্ৰশংসাৰ আকাংক্ষাত মানুহবোৰে তেওঁলোকক ব্যৱহাৰ কৰি জখলাৰে বগাই যাব বিচাৰে৷ এইসকল লোকৰ অহংকাৰৰ মূলতে আছে আনৰ মতামতৰ জৰিয়তে নিজৰ আত্মমূল্যক বৈধতা প্ৰদান কৰা ৷তেওঁলোকে&nbsp; সদায় আত্মসন্মান ৰক্ষাৰ বাবে এই অহংকাৰী ভাৱটোক নিজৰ মানসিক প্ৰতিৰক্ষা ব্যৱস্থা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে যদিও&nbsp; তেওঁলোকে আচলতে গভীৰভাৱে নিৰাপত্তাহীনতাত&nbsp; ভোগে৷</p> <p>এনে ব্যক্তিক আচলতে নম্ৰতা শিকোৱাতকৈ যিকোনো কামতেই&nbsp; অত্যধিক প্ৰশংসা কৰা হয় , সেইবাবে তেওঁলোকে&nbsp; তেওঁলোক নিজকে আনতকৈ শ্ৰেষ্ঠ বুলি বিশ্বাস কৰি লয়৷ ইয়াৰ উপৰিও কোনো ব্যক্তিক যদি সৰুৰেপৰা প্ৰতিযোগিতামূলক পৰিৱেশত ডাঙৰ-দীঘল কৰা হয়, তেন্তে তেওঁলোকে হয়তো সকলো সময়তেই নিজৰ মূল্য&nbsp; প্ৰমাণ কৰাৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰে৷ এনেকৈ নিজৰ মূল্যায়ন কৰোঁতে কৰোঁতে&nbsp; তেওঁলোক নিজৰ কৃতিত্বৰ ওপৰত আত্মবিশ্বাসী হৈ অহংকাৰী হৈ পৰে৷ যেতিয়া মানুহে ডাঙৰ কিবা এটা কৰে, ভাল কেৰিয়াৰ, উচ্চ শিক্ষা, ব্যক্তিগত জীৱনত সফলতা বা ধন সম্পত্তি লাভ কৰে তেতিয়া মানুহে গৌৰৱবোধ কৰে ৷ কাৰোবাৰ কৃতিত্বৰ বিষয়ে ভাল অনুভৱ হোৱাটো স্বাভাৱিক যদিও কিছুমান মানুহে ইয়াক চৰম পৰ্যায়লৈ লৈ যায়, আৰু আন কিছুমানক হেয়জ্ঞান কৰে&nbsp; যি সকলে একে স্তৰত থকাৰ পিছতো সফলতা লাভ কৰা নাই ৷</p> <p>আকৌ সমাজত প্ৰতিস্থিত কিছুমান মানুহে ভয় কৰে যে যদি তেওঁলোকে নিজৰ&nbsp; ভুলখিনি স্বীকাৰ কৰে বা নিজে কৰা কামখিনি ভাল নহয় বুলি স্বীকাৰ কৰে তেন্তে তেওঁলোকক সমাজত&nbsp; দুৰ্বল যেন দেখা যাব। ইয়াৰ পৰা হাত সাৰিবলৈও&nbsp; তেওঁলোকে সদায় আত্মবিশ্বাস বা শ্ৰেষ্ঠত্বৰ প্ৰতিচ্ছবিখন আমালৈ&nbsp; প্ৰক্ষেপ কৰে যদিও সেয়া প্ৰকৃত নহয়।</p> <p>কিছুমান মানুহে জীৱনত সংগ্ৰাম কৰি কৰি সফলতাৰ মূখ দেখে আৰু সেই সংগ্ৰামে তেওঁলোকক গৌৰৱান্বিত কৰে ৷ যদি কোনোবাই কষ্টৰ সন্মুখীন হৈছে আৰু সফল হ’বলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিছে, তেন্তে সেয়া ভাল কথা ৷তেওঁলোকে কৰা পৰিশ্ৰমৰ বাবে আন আন মানুহৰ মাজত&nbsp; এনে এটা বিশ্বাস গঢ়ি উঠে যে আনসকলেও ঠিক তেনেদৰেই সংগ্ৰাম কৰিব লাগে। ইয়াৰ ফলত মানুহ সহানুভূতিশীল হয় আৰু সকলো কথা বা কাম বিচাৰ-বিবেচনাৰে কৰিব পাৰে।</p> <p>অহংকাৰী মানুহৰ ওচৰত থাকিলে নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখিব ৷ তেওঁলোকৰ অহংকাৰ আৰু দম্ভালিৰ আগত নিজকে তুচ্ছ অনুভৱ হ’বলৈ নিদিব৷ তেওঁলোকৰ লগত অপ্ৰয়োজনীয় যুক্তি বা প্ৰতিযোগিতা এৰাই চলিব। তেওঁলোকৰ বিষাক্ত মনোবৃত্তিয়ে আপোনাক যাতে ক্ষতি নকৰে তাৰ প্ৰতি সচেতন থাকিব৷ দৃঢ় মনৰ হৈ&nbsp; যেতিয়া বিনয়ী আৰু নম্ৰতা দেখুৱাব তেওঁলোকে তেতিয়া নিজৰ আচৰণৰ সম্পৰ্কে&nbsp; এদিন হ’লেও চিন্তা কৰিবলৈ বাধ্য হ’ব৷&nbsp;</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা&nbsp;</p> <p>৩/৪/২৫</p>MriduPhilosophyAhanmkarঅহংকাৰঅহংকাৰী জীৱনMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a6%b8%e0%a6%82%e0%a6%97%e0%a6%a4%e0%a6%be/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a6%b8%e0%a6%82%e0%a6%97%e0%a6%a4%e0%a6%be/কেতিয়াবা, মানুহে নিজৰ বাবে অকলে থাকিব বিচাৰে— হয়তো কিছু মানসিক শান্তি বিচাৰি ,বা নিজকে অলপ শান্তি দিবলৈ,বা নিজকে ভালকৈ বুজিবলৈ ৷কেতিয়াবা অকলশৰীয়াকৈ থাকিব বিচাৰে&nbsp; মানসিক চাপৰ পৰা অলপ দুৰৈত থাকিবলৈ ৷ নিজৰ মনৰ ভিতৰত দোদুল্যমান অবস্থাত থকা&nbsp; দুখবোৰক সংগ দিবলৈও কেতিয়াবা মানুহৰ নিসংগতা ভাল লাগে ৷ অবাস্তৱ আশাবোৰ সপোনৰ ৰূপত বাস্তৱ হোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিবলৈ ইচ্ছা&hellip;Fri, 28 Mar 2025 11:55:02 GMT<p>কেতিয়াবা, মানুহে নিজৰ বাবে অকলে থাকিব বিচাৰে— হয়তো কিছু মানসিক শান্তি বিচাৰি ,বা নিজকে অলপ শান্তি দিবলৈ,বা নিজকে ভালকৈ বুজিবলৈ ৷কেতিয়াবা অকলশৰীয়াকৈ থাকিব বিচাৰে&nbsp; মানসিক চাপৰ পৰা অলপ দুৰৈত থাকিবলৈ ৷ নিজৰ মনৰ ভিতৰত দোদুল্যমান অবস্থাত থকা&nbsp; দুখবোৰক সংগ দিবলৈও কেতিয়াবা মানুহৰ নিসংগতা ভাল লাগে ৷ অবাস্তৱ আশাবোৰ সপোনৰ ৰূপত বাস্তৱ হোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰা মনটোৰ বাবেও কেতিয়াবা অকলশৰীয়াকৈ থাকিব মন যায়৷</p> <p>কোনে কয় নিসংগতাত একো কথা নাথাকে &#8211;</p> <p>নিসংগতাতো বহুত কথা থাকে অৱশ্যে সেইয়া বেলেগৰ লগত নহয় সেইয়া কেৱল নিজৰ লগত, নিজৰ বিবেকৰ লগত ৷</p> <p>বিশৃংখলতাৰ মাজত নিস্তব্ধতা বাছি লৈ অলপ সময় </p> <p>অকলে থাকিব বিচৰাটো এক গভীৰ ব্যক্তিগত অনুভৱ যিটো বহু আৱেগ আৰু বিভিন্ন অভিজ্ঞতাৰ পৰা আহিব পাৰে। অকলে যেতিয়া মানুহে আনৰ প্ৰভাৱ নোহোৱাকৈ থাকিব বিচাৰে তেতিয়াহে নিজৰ প্ৰকৃত আগ্ৰহ, চিন্তা আৰু ইচ্ছাৰ সন্ধান কৰিব পাৰে সেয়ে কেতিয়াবা নিসংগতা আত্ম আবিষ্কাৰো হ’ব পাৰে৷</p> <p>অহৰহ দায়িত্ব, ব্যক্তিগত সংগ্ৰাম, বিষাক্ত সম্পৰ্ক, জীৱনত হৃদয়বিদাৰক কোনো ঘটনাৰ সন্মূখীন হোৱা , প্ৰতাৰণা, সদায় নিজৰ মানুহৰপৰা অভব্য আচৰণে মানুহক&nbsp; নিসংগতা ভাল পাবলৈ শিকায়৷ নিসংগতাই আৱেগক সংযম কৰায় আৰু লাহে লাহে&nbsp; নিজৰ চৰ্তত জীৱন যাপন কৰিবৰ বাবে সুযোগ প্ৰদান কৰে৷</p> <p>নিসংগতাই কেতিয়াবা স্বাধীনভাৱে জীয়াই থাকিবলৈ, স্থিতিস্থাপকতা, আৰু আত্মনিৰ্ভৰশীল হ’বলৈ শিকায়৷</p> <p>নিসংগতা কেতিয়াবা সৃষ্টিশীল আৰু আধ্যাত্মিক অন্বেষণো হয় যাৰ যোগেদি  বহু চিন্তাবিদে নিজৰ কাম, ধ্যানধাৰণা বা আধ্যাত্মিক যাত্ৰাত মনোনিৱেশ কৰিবলৈ  বিচাৰে।</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>২৮/৩/২৫</p>MriduPhilosophyনিসংগ Aloneness alone নিসংগতা জীৱননিসংগতানিসংগতাৰ জীৱনMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/1420/https://mridu.pages.dev/blog/1420/জীৱনৰ ৰংবোৰ হেৰাব নিদিব জীৱনটো স্ফুৰ্তি ,আনন্দ, দুখ,সংগ্ৰাম, প্ৰত্যাহ্বানৰ মুহূৰ্তৰে ভৰা এক অবিশ্বাস্য যাত্ৰা। জীৱন যেন এটা কেনভাছ🏖️ য’ত আমি আমাৰ সপোনবোৰ সদায় আঁকো🖌️,সচাকৈয়ে এখন কিতাপ 🏖️য’ত প্ৰতিদিনে 📖পৃষ্ঠা লুটিয়ালে এটি নতুন অধ্যায়✒️ দেখা যায়৷ আবেলিৰ বেলিটোৰ🌝 হেঙুলীয়াখিনিৰ পিছৰ আন্ধাৰতে⚫ প্ৰতিটো নিৰাশা যেন শেষ হয় প্ৰতিটো পুৱাৰ সূৰ্য্য উদয়ে 🌞🌻জীৱনলৈ আশাৰ এক নতুন আৰম্ভণি আনে&hellip;Sat, 22 Mar 2025 20:49:25 GMT<p>জীৱনৰ ৰংবোৰ হেৰাব নিদিব</p> <p>জীৱনটো স্ফুৰ্তি ,আনন্দ, দুখ,সংগ্ৰাম, প্ৰত্যাহ্বানৰ মুহূৰ্তৰে ভৰা এক অবিশ্বাস্য যাত্ৰা। জীৱন যেন এটা কেনভাছ🏖️ য’ত আমি আমাৰ সপোনবোৰ সদায় আঁকো🖌️,সচাকৈয়ে এখন কিতাপ 🏖️<br />য’ত প্ৰতিদিনে 📖পৃষ্ঠা লুটিয়ালে এটি নতুন অধ্যায়✒️ দেখা যায়৷</p> <p>আবেলিৰ বেলিটোৰ🌝 হেঙুলীয়াখিনিৰ পিছৰ আন্ধাৰতে⚫ প্ৰতিটো নিৰাশা যেন শেষ হয় প্ৰতিটো পুৱাৰ সূৰ্য্য উদয়ে 🌞🌻জীৱনলৈ আশাৰ এক নতুন আৰম্ভণি আনে যি নিৰাশাৰ পিছতো জীৱনটোক আকৌ আকোৱালি ল’বলৈ সাহস দিয়ে৷</p> <p>জীৱনৰ গতিশীলতাত জীৱন হ’ল— ছাঁ আৰু পোহৰ,🌓আনন্দ আৰু বিষাদ, সফলতা আৰু বিফলতাৰ এক মিশ্ৰণ যাত্ৰা।</p> <p>জীৱনটো সঁচাকৈয়ে আচৰিত এটা মুহূৰ্তই সকলো সলনি কৰি দিব পাৰে ৷খেদি ফুৰা সপোনবোৰে , আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে প্ৰতিটো চেকেণ্ডেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। যিকোনো এটা চেকেণ্ডে মূহুৰ্ততে কাঢ়ি ল’ৱ পাৰে অহংকাৰেৰে ভৰা আমাৰ উশাহ-নিশাহ ৷</p> <p>আমি লগ পোৱা মানুহখিনিৰ মৰম ভালপোৱাবোৰে 🥰<br />আমাক সজীৱ কৰি ৰাখে ৷সৰু সৰু কথাবোৰত তেওঁলোকৰ সান্নিধ্যৰ এটা মিঠা হাঁহিয়েও বিষাদৰ মূহূৰ্তবোৰত যাদুৰ ফুলজাৰিৰ দৰে কাম কৰে৷</p> <p>জীৱনটোত সকলো বুজি পোৱাটো সম্ভৱ নহয় ৷সুযোগ পালে সাহসেৰে কিছুমান অসম্ভৱক আকোৱালি লোৱাৰ কথা ভাবিব লাগে ৷জীৱন যেনেকৈয়ে হওক উপভোগ কৰিব লাগে নিজৰ ভাল লগা মানুহবোৰক লৈ ৷ ভাল লগা সময়বোৰে আমাক দীৰ্ঘায়ু কৰি ৰাখে ৷সময়বোৰ ঘূৰাই আনিব নোৱাৰি ঠিকেই কিন্তু অতীতৰ মধুৰ স্মৃতিৰ ৰোমন্থনে মনবোৰ পুলকিত কৰি তোলে ৷অতীতবোৰ অতীতেই ,ভবিষ্যতটো অন্ধকাৰ থাকিল মাত্ৰ বৰ্তমান সেইটোৱেই আচল ৷সেই সময়কনতে আমি নিজৰ বাবে অলপ সময় উলিয়াই উপভোগ কৰিব লাগে ৷নিজৰ যত্ন,নিজকে নিজে ভালপাবলৈ শিকিব লাগে৷💃🏿<br />নিজকে যিদৰে আছে তেনেদৰেই গ্ৰহণ কৰক। এই সময়খিনিত আপোনাৰ শান্তি বিঘ্নিত কৰা সকলোবোৰ বাদ দিয়ক।যিয়েই আপোনাৰ মনটোক আনন্দ দিয়ে সেয়াই কৰক মুঠতে সেই অকনমান সময় আপোনাৰ সুখক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ক দেখিব মনটো শান্তি আৰু প্ৰশস্তিৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ পৰিছে৷<br />ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br />২২/৩/২৫</p>MriduPhilosophyজীৱনজীৱনৰ ৰংবোৰLifePhilosophy of lifethe colour of lifeMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9c%e0%a7%80%e0%a7%b1%e0%a6%a8%e0%a7%b0-%e0%a6%89%e0%a6%a6%e0%a7%8d%e0%a6%a6%e0%a7%87%e0%a6%b6%e0%a7%8d%e0%a6%af/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9c%e0%a7%80%e0%a7%b1%e0%a6%a8%e0%a7%b0-%e0%a6%89%e0%a6%a6%e0%a7%8d%e0%a6%a6%e0%a7%87%e0%a6%b6%e0%a7%8d%e0%a6%af/জীৱনৰ উদ্দেশ্য কেৱল বস্তুবাদী মনেৰে সুখী হোৱা নহয়, বৰঞ্চ আমাৰ ওচৰে পাজৰে থকা সকলোৰে বাবে&nbsp; সন্মানসহকাৰে আপোন হোৱা আৰু দয়ালু হোৱা লগতে পৃথিৱীখনক আপুনি পোৱাতকৈ আৰু বেছি ভালকৈ দি যোৱা। জীৱনত&nbsp; নিজক ভালকৈ বুজি পোৱা, তাৰ পিছতহে নিজৰ ভাললগাখিনি পাবলৈ চেষ্টা কৰাৰ লগতে ক্ষমা ,সততা ,প্ৰেম আৰু দয়াৰে কৰ্ম কৰা ৷সেই উদ্দেশ্যৰ মাজত নিজক যদি&nbsp;&hellip;Thu, 02 Jan 2025 11:57:05 GMT<p> জীৱনৰ উদ্দেশ্য কেৱল বস্তুবাদী মনেৰে সুখী হোৱা নহয়, বৰঞ্চ আমাৰ ওচৰে পাজৰে থকা সকলোৰে বাবে&nbsp; সন্মানসহকাৰে আপোন হোৱা আৰু দয়ালু হোৱা লগতে পৃথিৱীখনক আপুনি পোৱাতকৈ আৰু বেছি ভালকৈ দি যোৱা। জীৱনত&nbsp; নিজক ভালকৈ বুজি পোৱা, তাৰ পিছতহে নিজৰ ভাললগাখিনি পাবলৈ চেষ্টা কৰাৰ লগতে ক্ষমা ,সততা ,প্ৰেম আৰু দয়াৰে কৰ্ম কৰা ৷সেই উদ্দেশ্যৰ মাজত নিজক যদি&nbsp; হেৰুৱাই তেতিয়াহে&nbsp; জীৱনৰ অৰ্থ বিচাৰি পায়।<strong>জীৱনৰ অৰ্থ তেতিয়াই উন্মোচিত হয় যেতিয়া আপুনি নিজতকৈও ডাঙৰ কিবা এটাৰ বাবে জীয়াই থাকে।</strong>জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আনন্দটো আমি আমাৰ আশে পাশে গঢ়ি তোলা সংযোগবোৰ ৷ বয়সৰ লগে লগে সেইবোৰ স্মৃতি হৈ পৰে ৷আমাৰ মনৰ মাজত আমি সাৱতি ধৰি লোৱা&nbsp; স্মৃতিবোৰ পুৰণি হৈ যিায় তাতে কি হ’ল সেইবোৰৰ ৰোমন্থন কৰোঁতে আমাৰ মূখবোৰ কিমান উজ্জ্বল হৈ উঠে সেয়াও এক প্ৰকাৰ স্মৃতিৰ পৰা মচি দিব নোৱাৰা সুখবোৰ ৷&nbsp;</p> <p>   সংগ্ৰাম জীৱনৰ এক স্বাভাৱিক অংশ আৰু ইয়াৰ লগে লগে যেতিয়া জীৱন সংগ্ৰামত বিফল হোৱা যায় তেতিয়া জীৱনলৈ হতাশ আহে ৷এই হতাশাক বৃদ্ধি হ’ব দিয়াতকৈ নিজৰ  দৃষ্টিভংগী সলনি কৰাটো বাঞ্ছনীয়৷হতাশাক প্ৰশ্ৰয় দিয়াতকৈ আপোনাক অনুপ্ৰাণিত আৰু সমৰ্থন কৰা আৰু ভাল পোৱা মানুহবোৰৰ সৈতে নিজকে আবদ্ধ কৰি ৰাখবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে৷ জীৱনত বিফলতা নাহিলে সফলতা কেনেকৈ আহিবনো ?সফলতাৰ বাবে অধ্যৱসায়ৰ প্ৰয়োজন। </p> <p><strong>কেতিয়াবা সৰু সৰু প্ৰচেষ্টাইও সময়ৰ লগে লগে মানুহক সফল কৰি তুলে৷সফলতাৰ সংজ্ঞা আপোনাৰ বাবে কি সেইটো চিনাক্ত কৰিবলৈ সময় উলিয়াওক ৷ সেয়া আৰ্থিক স্থিতিশীলতা হওক, আৱেগিক সুস্থতা হওক, অৰ্থপূৰ্ণ সম্পৰ্ক হওক বা পেছাদাৰী কৃতিত্ব হওক৷</strong> বহু মানুহৰ বাবে আজিৰ বস্তুবাদী পৃথিৱীত আৰ্থিক সংগ্ৰামেই প্ৰত্যাহ্বান ৷জীৱনটো অভাৱনীয়। সময়ে আপোনাক আপোনাৰ পৰিকল্পনাসমূহ বিকাশ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে যদিও কেতিয়াবা কামবোৰ আমি আশা কৰা ধৰণে নহয়। মনত ৰাখিব সংগ্ৰাম আৰু বিফলতা সাময়িক। এই পৃথিৱীত একো চিৰস্থায়ী  নহয় ৷ নিজৰ দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত মনোনিৱেশ কৰি থাকক আৰু তাৰ দিশত কাম কৰি যাওক। ধৈৰ্য্য আৰু অধ্যৱসায়ৰ ফলত সকলোৱে  সফলতা লাভ কৰে।</p> <p>জীৱনত  সৰু সৰু আনন্দবোৰ উদযাপন কৰিবলৈ শিকিব লাগে তেতিয়া প্ৰতিজন মানুহেই মনত সাময়িকভাবে শান্তি পায়৷ <strong>জীৱনৰ বাবে বছৰবোৰ নহয়, বছৰবোৰৰ বাবে জীৱনটোৱেই আছলতে গুৰুত্বপূৰ্ণ।  জীৱনৰ সাৰমৰ্ম কেৱল ব্যক্তিগত আনন্দ বা সুখৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত নহয়। বৰঞ্চ সততা আৰু দায়িত্ববোধেৰে জীয়াই থাকি আনৰ জীৱনত ভাল কামেৰে অৰিহণা যোগোৱা, লগতে  নিজৰ মূল্যবোধ আৰু নীতিৰ সৈতে মিলি জীয়াই থকা ৷</strong> বহুত সময়ত সেইয়া কঠিন হ’লেও আমি পোৱাতকৈ কিঞ্চিত হ’লেও এৰি যোৱাটোত জীৱনৰ সফলতা  সেইয়া আনক সহায় কৰাই হওক, পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ জৰিয়তে হওক বা অৰ্থপূৰ্ণ কিবা এটা সৃষ্টিৰ জৰিয়তে হওক ৷ আপোনাৰ কাহিনীৰে যদি আপুনি মানুহক অনুপ্ৰাণিত কৰিব পাৰিছে তেনেহ’লে সেইয়াই হ’ল আপোনাৰ জীৱন সাৰ্থকতা ৷</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>2/ 1/24</p>MriduPhilosophyজীবনজীৱনৰউদেশ্যবিফলতাসফলতাJindegiLifePhilosophy of lifeMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%a3%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9a%e0%a7%b0-%e0%a7%ad/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%a3%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9a%e0%a7%b0-%e0%a7%ad/*কেতিয়াবা এৰি থৈ অহা স্কুলৰ সেই ভাল লগা দিনবোৰলৈ মনত পৰেনে? এল পি স্কুল , হাইস্কুলৰ সেই ভাল লগা দিনবোৰৰ কথা মনত পৰাৰ লগে লগে মনটো কিবা এটা বুজাব নোৱাৰা অনুভূতিৰে শিহৰিত হৈ পৰে৷ আছলতে সেয়াই হ'ল পঢ়ি অহা স্কুললখনৰ প্ৰতি থকা আমাৰ আবেগ৷স্কুল আমাৰ বাবে মন্দিৰৰ দৰে আছিল য'ত আমি জ্ঞান লাভ কৰিছিলো ৷স্কুলৰ&hellip;Wed, 10 Jul 2024 18:27:20 GMT<p> <code>*কেতিয়াবা এৰি থৈ অহা স্কুলৰ সেই ভাল লগা দিনবোৰলৈ মনত পৰেনে? এল পি স্কুল , হাইস্কুলৰ সেই ভাল লগা দিনবোৰৰ কথা মনত পৰাৰ লগে লগে মনটো কিবা এটা বুজাব নোৱাৰা অনুভূতিৰে শিহৰিত হৈ পৰে৷ আছলতে সেয়াই হ'ল পঢ়ি অহা স্কুললখনৰ প্ৰতি থকা আমাৰ আবেগ৷স্কুল আমাৰ বাবে মন্দিৰৰ দৰে আছিল য'ত আমি জ্ঞান লাভ কৰিছিলো ৷স্কুলৰ সেই সোণোৱালী দিনৰ অভিজ্ঞতা কোনে পাহৰিব পাৰে? শিক্ষক শিক্ষয়ত্ৰীসকলৰ মৰমবোৰ ,তেওঁলোকে দিয়া শিক্ষা নীতিশিক্ষাবোৰ৷ তেওঁলোকৰ আমাৰ প্ৰতি থকা আস্হাই আমাক হয়তু আগবাঢ়ি যাবলৈ অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছিল৷ স্কুলত পঢ়ি থকাৰ সময়তেই ছাৰ বাইদেউসকল আমাৰ ঘৰলৈ আহি মা দেউতাক লগ কৰিছিল আমাৰ পঢ়া শুনাৰ কথা বতৰাও পাতিছিল৷ তেওঁলোকে বিনা দিদ্ধাই মা দেউতাৰ আগত আমাৰ কথা পাতিছিল৷অবশ্যে আমিবোৰে কথা শুনিছিলো বাবে তেওঁলোকৰ আমাৰ ওপৰত কোনো ওজৰআপত্তিও নাছিল৷তেওঁলোকক শ্ৰদ্ধা কৰিবলৈ আমাক কোনেও শিকোৱা নাছিল এনেকুৱা শিষ্টাচাৰসমূহ আমাৰ মাজত আছিল৷সকলো কথাই যে মা দেউতাই শিকাব লগা হৈছিল তেনে নহয়৷বহু কথাৰ আত্মউপলব্ধি আমি নিজে নিজেও কৰিছিলোঁ৷ কাৰণ সেই সময়বোৰত আমি ঘৰৰ মানুহখিনিৰ লগত বিভিন্ন বিষয়ত কথা বতৰা ,কিতাপ পঢ়া ,লগৰীয়াৰ লগত খেল ধেমালিকে ধৰি বিভিন্ন বিষয়বস্তুৰ চৰ্চা কৰা ,ওচৰ চুবুৰীয়া বা সম্বন্ধীয় লগত থকা সম্পৰ্কবোৰৰ পৰা বহুত কথা শিকাৰ লগতে আত্মউপলব্ধি কৰিবলৈ শিকিছিলো আৰু বুজিছিলোঁ ৷সকলোবোৰ মা দেউতাই শিকাব লগা হোৱা নাছিল৷সেইবাবে শিক্ষকক শ্ৰদ্ধা কৰা ,তেওঁলোকক দেখিলে নম্ৰভাৱে আমাৰ শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰা আদিবোৰ স্বতঃস্ফুৰ্তভাৱে হৈছিল৷তেওঁলোকক ভয় কৰাৰ মূলতে আছিল তেওঁলোক আমাৰ শ্ৰদ্ধাৰ ব্যক্তি বুলি আমি ভাবি লৈছিলোঁ ৷ মা দেউতা বা ঘৰৰ বাকি সদস্যসকলোকো একেদৰে ভয় আৰু শ্ৰদ্ধা কৰিছিলো ৷আমি লগ পোৱা শিক্ষকসকল সকলো একে নাছিল৷তাৰে মাজতে কিছু কিছু শিক্ষকে আমাৰ লগত দুই এটা কথা পাতিছিল,কিছু কিছু শিক্ষকে কথা পতাটো দুৰৰে কথা একো কামতে সহযোগ কৰা নাছিল৷কিন্তু তেওঁলোকৰ প্ৰতি মনত কিবা বেলেগ ভাৱ (বেয়া পাওঁ)অহা নাছিল ৷ আমি তেওঁলোকক ভয় কৰিছিলোঁ আৰু তেওঁলোকক আমি শ্ৰদ্ধাও কৰিছিলোঁ৷কেৱল যে স্কুলতহে সেইটো নহয় এনেকৈয়ে আমি কলেজৰ দেওনাও পাৰ কৰিছিলোঁ৷ যিসকল ছাৰ বাইদেউক জীৱনত লগ পাইছিলোঁ তেওঁলোকৰ মৰম ,আশীৰ্বাদ আৰু সহযোগে জীৱনত যথেষ্টখিনি প্ৰভাৱ পেলাইছিল৷ স্কুলৰ দিনবোৰ আছলতে নষ্টালজিক স্মৃতিৰ ভঁৰাল ৷ মহেন্দ্ৰ বৰুৱা প্ৰথমিক বিদ্যালয়ত আগতে বগা দাড়িৰ এজন খুড়া আছিল ৷তেওঁ স্কুলখনৰ ছোৱা চিতাৰ দায়িত্বত আছিল৷ চুটিকৈ ধূতি পিন্ধা সেই মানুহজনক দীঘল দাড়িখিনিৰে সন্যাসী যেন লাগিছিল৷ বৰ মৰমীয়াল আছিল তেখেত৷ প্ৰি প্ৰাইমাৰী শ্ৰেণীত নাম লগাই দিয়াৰ পিছত সৰুতেই স্কুল আহিবলৈ পাই মনতো ভাল লগা নাছিল৷ স্কুললৈ যোৱাৰ আগমূহূৰ্তত সদায় মনতে পেটৰ বিষে উকমুকাই উঠিছিল ৷ কেইবাদিনো এনেকৈ নাটক কৰাৰ পিছত স্কুল যাবলৈ মানা কৰিলেও সদায় এই সুবিধা পোৱা নাছিলো৷এদিন এইদৰে স্কুল পঠাওঁতে স্কুলৰ পিছফালে থকা সৰু বাউণ্ডেৰি ৱালখন পাৰ হৈ ওচৰতে থকা আমাৰ পি ডব্লিউ কলনিৰ কোৱাৰ্টাৰ পালোহি৷অলপ পিছতে স্কুলৰ প্ৰি প্ৰাইমেৰী শ্ৰেনীত হাহাঁকাৰ লাগিল আৰু সেই বগা দাড়িৰ খূড়াজনে ঘৰলৈ আহি ছোৱালীজনী ঘৰ পালেহি নেকি খবৰ লবলৈ আহিল৷ তেওঁক দেখি ইমান যি ভয় লাগিছিল৷ সেইদিনা মায়ে মোক স্কুলত নগলে কি হ'ব বুজাইছিল৷ দুপৰীয়া দেউতাইও কথাখিনি শুনি হেডছাৰক লগ ধৰি কৈ আহিছিল৷দুদিনমান পিছত দেউতাৰ লগত ওলাই যাওঁতে এজন ছাৰৰ লগত দেউতাৰ মুখামুখি হোৱাত মোৰ কথাটো আকৌ ওলাল৷তেওঁ মোৰ ফালে পোন্দোৱাঁকৈ ছাই মোক কৈছিল আৰু এনেকুৱা কৰিবিনে? জীৱনৰ শিক্ষা তেতিয়াই হয়তু পাইছিলোঁ৷ প্ৰি প্ৰাইমেৰীত স্কুল গৈ ভাল নোপোৱা মইজনীক স্কুল যাবলৈ প্ৰেৰণা যোগোৱা মানুহজন আছিল সেই বগা দাড়িৰ খূড়াজন৷ আমাৰ লগত বহুত খেলিছিল সেই সৰু ৰূমটোতে৷ কেইবাটাও আলমাৰিৰ মাজত</code></p> <p>মাত্ৰ তিনিখন ডেক্স বেঞ্চ৷আমি খেলনা বস্তুৰে চাহ ,ভাত দালি বনাইছিলো তেওঁ খাইছিল৷আৰু মোক সদায় কৈছিল তোমাৰখিনি বৰ ভাল হৈছে৷সেই যে বৰ ভাল হৈছে কথাষাৰ শুনিবলৈ হয়তু মোৰ ভাল লাগিছিল৷ দেউতাৰ ট্ৰেন্সফাৰ হোৱাৰ বাবে যেতিয়া গুচি যাব লগা হৈছিল নতুন স্কুলখনতো মোৰ কণমানি মনটোৱে তেনেকুৱা এজন মানুহ বিচাৰি ফুৰিছিল৷ নতুন স্কুলখনতো ছাৰ বাইদেউসকলৰ লগত ইমান আত্মীয়তা গঢ়ি উঠিছিল যে তেওঁলোক আমাৰ ঘৰলৈও অহা যোৱা কৰিছিল৷<br />সেই সময়ত মোৰ এটা ঘটনাই মনত প্ৰভাব পেলাইছিল৷ আমাৰ দেউতা অলপ খঙাল মা আকৌ বুজি পাই৷ এদিন দুয়োজনৰ মাজত কথাত কটাকটি হোৱাত মায়ে মনত কষ্ট পাইছিল৷ সেই সময়বোৰত অসমত আন্দোলন চলি আছিল৷ দেউতাহঁত প্ৰায় ৰাতি ঘৰত নাথাকে৷এইবোৰ লৈয়ে অলপ কথাৰ কটাকটি হৈছিল৷ মাৰ তেতিয়া দেউতাক লৈ চিন্তা হৈছিল যাতে আন্দোলনত লাগি লাগি দেউতাৰ চাকৰিটো নাযায়৷ দেউতাৰ কিবা কথাত মায়ে খঙ অভিমানতে কৈছিল যে মই নগাঁওতে থাকিমগৈ৷ মোৰ তেওঁলোকৰ মাজৰ কাজিয়াখনৰ এই কথাটোৱে মনত আঘাট কৰিছিল৷ তেতিয়া মোৰ মনে বাকি কথাবোৰ বুজি পোৱা নাছিল৷ ৰাতিপুৱা আকৌ একে ৰুটিন লৈ স্কুলত গৈ এক অজান আকাঙক্ষাত বুকুখন দুৰুদুৰুকৈ কপিছিল জানোচা স্কুলৰ পৰা গৈ পাই মাক ঘৰত নেদেখোঁ৷ লাহে লাহে মই স্কুলতে কান্দিব ধৰিলোঁ৷ আমাৰ হেড ছাৰ আছিল কনক চন্দ্ৰ গায়ন ছাৰ ৷ তেওঁলোকে মোক বৰ মৰম কৰিছিল৷ এনেকৈ প্ৰথমবাৰ স্কুলত কান্দি থকা দেখি ওচৰলৈ মাতি নি সোধাত মইয়ো গোটেই কথাখিনি কোৱাত তেওঁ ডাঙৰকৈ হাঁহি মোক কৈছিল মাক দেউতাকে সন্তান এৰি ক&#8217;তো যাব নোৱাৰে৷ এটা শক্তিয়ে বান্ধি ৰাখে ৷স্কুল চুটি হ&#8217;লে মইও যাম তোমালোকৰ ঘৰলৈ তোমাৰ লগত৷ কি শক্তি বুজা নাছিলোঁ যদিও হেড ছাৰৰ কথাখিনি মোৰ মগজত ৰৈ গৈছিল &#8211; &#8220;মাক দেউতাকে সন্তান এৰি ক&#8217;তো যাব নোৱাৰে৷&#8221;৷সেই কথাষাৰে মোৰ মনত এক সাংঘাতিক বিশ্বাস গঢ়ি তুলিছিল৷ স্কুল চুটিৰ পিছত হেডছাৰৰ চাইকেলখনত যেতিয়া মই বহি ঘৰলৈ গৈছিলো সকলো ছাত্ৰছাত্ৰীয়ে আমাক ৰৈ ৰৈ চাইছিল৷ তেনেকৈ চোৱা দেখি মই মই গৰ্ব অনুভৱ কৰিছিলোঁ৷ ধেমালি কথানে ,হেডছাৰৰ চাইকেলত বহিব পৰাটো! হেডছাৰৰ চাইকেলখনত কেইজন ছাত্ৰছাত্ৰী বহিব পাৰে? ঘৰলৈ গৈ মাক সন্মুখৰ বাৰাণ্ডাতে বহি থকা দেখি সাৱতি ধৰিছিলোঁ৷ মায়ে ছাৰক দেখি অপ্ৰস্তুত হৈছিল৷ছাৰে মাক কৈছিল বৰানী আপুনি এইজনীক কি কৈছিলে তাই স্কুলত আজি কান্দিয়েই থাকিলে৷ছাৰে অলপ সময় বহি মাক হয়তো কিবা কৈছিল৷মোৰ সেইফালে মন নাছিল ৷মোৰ বহুত স্ফুৰ্তি লাগিছিল মাক দেখি আৰু ছাৰৰ চাইকেলত আহোঁতে সকলোৱে ৰৈ ৰৈ চোৱা দেখি৷ কেইদিনমান পিছত দেউতাও এদিন স্কুললৈ গৈ ছাৰ বাইদেউসকলক লগ পাই আহিছিল৷ শিক্ষক ছাত্ৰৰ সম্পৰ্কবোৰ আছলতে এক মৰম আৰু ভক্তিৰ পাৰস্পৰিক বুজাবুজিৰ সম্পৰ্ক হ’লে ভাল৷ তেওঁলোকে কিবা কাৰণত গালি পাৰিলেও আমাৰ দিনত কোনেও প্ৰতিশোধমূলক আচৰন কৰিবলৈ আগবাঢ়ি অহা নাছিল৷</p> <p>পঞ্চম শেনীত পঢ়োতে হিন্দী বিষয়টো মই বুজিবলৈ বৰ টান পাইছিলো ৷আৰু যি গৰাকী বাইদেৱে পঢ়াইছিল বুজিবলৈ অসুবিধা পাইছিলো৷ হ&#8217;ম ৱৰ্ক নকৰাৰ ফলত এদিন এচাৰিৰে ভৰিত পিটিছিল৷সৰু সৰু বগা ভৰিকেইটা এচাৰিৰ মাৰত ৰঙা পৰি চিন বহিছিল৷ঘৰত আহি পাওঁতে মায়ে হাত ভৰি ধুৱাওঁতে সেই চিন কেইটা দেখি কিয় মাৰ খালি বুলি সোধাত মাৰ পৰা সমবেদনা ল’বলৈ যাওঁতে বাহিৰৰ পৰা ৰূমৰ ভিতৰলৈ আনি যেতিয়া হ’ম ৱৰ্ক নকৰা বুলি জানিছিল তেতিয়া মোৰ অবস্থা কি হৈছিল নকওঁ আৰু ৷মাৰ পৰা পিটন খাই সেই সময়তেই কান্দি কান্দি হ’মৱৰ্ক শেষ কৰোঁতেহে ৰক্ষা পৰিছিলোঁ আৰু সেইয়া গোটেই জীৱনৰ বাবে শিক্ষা হৈ গৈছিল৷ আমিবোৰে স্কুলত এইদৰে শিক্ষকৰ পৰা পিটন খাই অহাৰ কাৰণটোহে আমাৰ ঘৰৰ মানুহৰ বাবে ডাঙৰ কথা আছিল৷ ওলোতাই তেওঁলোকে কিয় পিটিব বুলি শুধিব যোৱা নাছিল৷</p> <p>. জীৱনত হোৱা এনেকুৱা ঘটনাবোৰে আমাক বহুত কথা শিকাই থৈ যায় ৷ এই নষ্টালজিক স্মৃতিবোৰ মোৰ বিদ্যায়তনিক জীৱনৰ এটা এটা বিশেষ সময় যিয়ে মোক প্ৰতিটো বছৰক নতুনকৈ গঢ় দিছিল উপলব্ধি কৰিবলৈ আৰু নিজকে সচেতন হ’বলৈ সেইবাবেই হয়তো এইবোৰ মোৰ স্মৃতিৰ কোণত চিৰদিনৰ বাবে থাকি গ&#8217;ল৷<code> পঢ়া শুনা শেষ কৰি যেতিয়াই প্ৰথম বাৰ এখন প্ৰাইভেট কণিষ্ঠ মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰিছিলোঁ তেতিয়া ইউনিট টেষ্টাৰবোৰৰ ৰিজাল্ট দিওঁতে কম নম্বৰ পোৱা ছাত্ৰছাত্ৰীক পিটিছিলো হাতত ৷জোৰতকৈ নহলেও অলপ দুখ পোৱাকৈ যাতে প্ৰতিটো চাবজেক্ট ভালকৈ পঢ়ে৷ সেই সময়ত কোনোবাই মনত বেয়া পাইছিল যদিও ক্লাছৰ সময়ত বুজাইছিলো কাৰণ মনটো মোৰো ভাল লগা নাছিল৷সিহঁতৰ মাক দেউতাকৰ লগত কথাও পাতিছিলোঁ৷ কোনেও আমাক ষোল্ল বছৰীয়া ল’ৰা ছোৱালীকেইটাক কিয় পিটিছিল বুলি আপত্তি কৰা নাছিল৷বৰঞ্চ ভাল পাইছিল আৰু সিহঁতৰ খবৰ ৰাখিছিল ৷পিছত লাহে লাহে সিহঁতবোৰ মোৰ বৰ মৰমৰ হৈ পৰিছিল ৷ৰিজাল্ট দিয়াৰ দিনা সিহঁতে মোৰ ওচৰলৈ আহি আমাৰ ঘৰত বহুত স্ফুৰ্তি কৰিছিল৷সিহঁতৰ স্ফুৰ্তিবোৰ দেখি মোৰ মনটো বৰ ভাল লাগিছিল৷ বহুত দিনৰ পিছত এদিন ট্ৰেইনত দুজন ছাত্ৰক লগ পাওঁতে মোৰ ওচৰলৈ আহি শুধিলে মেম চিনি পাইছেনে এইবুলি ভৰিখন চুলে ৷মই বুলো কি কৰিছা এইবোৰ৷ দুয়োটাকে ওচৰত বহিবলৈ দিলো সিহঁতে ক'লে মেম আমি…..ৱাহ ইমান ডাঙৰ হ’লা তোমালোক ৷আমি সকলোৱে বহুত কথা পাতিলো ৷ কথাৰ মাজতে সিহঁতে ক’লে মেম আপুনি যে আমাক মাৰিছিল মনত আছেনে? অ দেহি মইনো এনেকুৱা কৰিছিলোঁ নে বুকুখন মুচৰ খাই গ’ল৷।মই বাৰু তেনেকুৱা কৰিব পাৰিছিলোঁ নে?কি কম ভাবি কিবা এটা কোৱাৰ আগতেই সিহঁতে আকৌ ক’লে আপুনি তেতিয়া হাতত মাৰিছিল বাবেই ভালকৈ পঢ়িছিলোঁ সেইবাবেই চাগৈ ভালকৈ পাছ কৰিছিলোঁ৷ওচৰতে বহি থকা দুয়োটা ডেকা ল’ৰাৰ মুখলৈ মই ৰ লাগি চাই আছিলোঁ৷চকু কেইটা মোৰ চলচলীয়া হৈছিল মন গৈছিল সিহঁতৰ হাত দুখন মই চুই চাওঁ মই বাৰু সেইদিনা জোৰকৈ মাৰিছিলো নেকি! কাষতে বহি থকা মোৰ হাছবেণ্ডক সিহঁতে কৈছিল ছাৰ প্ৰীতিমেমক আমি বৰ ভাল পাইছিলো৷ আমাক বুজি পাইছিল সেইবাবে মেমক আমি পাহৰিব নোৱাৰোঁ৷তেওঁ কৈছিল ছাত্ৰ আৰু শিক্ষকৰ সম্বন্ধবোৰ এনেকুৱাই হয়৷ট্ৰেইনৰ পৰা নামোতে সিহঁতে কৈছিল মেম আশীৰ্বাদ কৰিব৷ তেওঁলোকৰ প্ৰতি আশীৰ্বাদ সদায় আছে আৰু থাকিবও যিদৰে আজিও আমি আমাৰ শিক্ষা গুৰু সকলক লগ পালে চৰণ চুই আশীৰ্বাদ লওঁ৷</code></p> <p>এদিন কলেজত কিবা এটা বৰ্ডত বুজাই থাকোঁতে কেইটামান ল’ৰাই কথা পাতি থকা দেখি বাৰে বাৰে মানা কৰাৰ পিছতো একেই কৰি থকাৰ পিছত মোৰো মনটো বেয়া লাগিল ফলত মনোযোগ নাইকিয়া হোৱা বাবে সিহঁতক কিবা এটা কবলৈ লৈ আজি আৰূ বুজাব নোৱাৰিম বুলি কৈ চকীখনত বহি গৈছিলো৷ হয় কেতিয়াবা আমাৰো বেয়া নলগা নহয়৷ মই তেনেকৈ বহি যোৱা বাবে ক্লাছটো নিস্তব্ধ হৈ গৈছিল৷মোৰ মনটো সচাকৈয়ে বেয়া লাগিছিল৷অলপ সময়ৰ পিছত বাকীবোৰ ক্লাছ কৰি ডিপাৰ্টমেণ্টত বহি থাকোঁতে সিহঁতে মোক মাতি ক্লাচ ৰূমলৈ লৈ গৈছিল আৰু সকলোৱে একেলগে কৈছিল ছৰি মেম৷পিছফালে বৰ্ডখনত লিখি থৈছিল SORRY MA’AM.ইমান যে মৰম লাগিছিল সিহঁতলৈ৷ক্লাছ শেষ হোৱাৰ পিছত ৰূমটোলৈ গৈ একপি ফটো তুলি থৈছিলো৷<br />কেতিয়াবা পাছ কৰি যোৱা ল’ৰা ছোৱালীবোৰে বাটত লগ পালে ইমান ভাল পায়৷দৌৰি আহে লগ পাবলৈ৷এবাৰ আমি ছাত্ৰছাত্ৰীক এক্সকাৰ্ছন লৈ যাওঁতে সকলোৱে কথা পাতি থাকোঁতে টি টি জনে ল’ৰা ছোৱালীবোৰ সকলোৱে চিটৰ তলে ওপৰে বহি থকা দেখি আৰু সকলোৱে আমাৰ লগত হাঁহি স্ফুৰ্তি কৰি থকা দেখি তেওঁও নষ্টালজিক হৈ পৰিছিল৷কামৰ মাজতে তেওঁ আমাৰ ওচৰতে অলপ সময় বহি কৈছিল , ’আপোনালোকক দেখি মোৰ এৰি অহা দিনবোৰ মনত পৰি গৈছে৷সেই সোণোৱালী দিনবোৰ কেতিয়াবাই এৰি আহিলোঁ ৷আমাক পঢ়োৱা শিক্ষকসকল আছে নে নাজানো,মা দেউতাই একো নাজানিছিল যি শিকিছিলো শিক্ষকসকলৰ পৰাই শিকিছিলোঁ৷ছাত্ৰ জীৱনত মৰমীয়াল শিক্ষক লাগে৷ এইবাৰ পাৰিলে গাওঁখনলৈ যাম মোৰ শিক্ষাগুৰুসকলক লগ পাম,মই পঢ়া স্কুল কলেজ যাম৷’ সকলোৰে আগত মোক কৈছিল আপুনি কিন্তু এনেকৈয়ে থাকিব মেডাম৷’মানুহজনৰ কথাবোৰ মনত ৰৈ গৈছিল৷সকলোৰে মনবোৰত আচলতে ছাত্ৰজীৱনৰ কিছু কথাই আমনি কৰি থাকে৷</p> <p>এটা বয়সত বহুত ল’ৰা ছোৱালীয়ে কিবা ভাল কথা ক’লে বেয়া পায়৷ জ্ঞান দিয়া বুলি ভাবে৷সকলো যে তেনেকুৱা তেনে নহয়৷যিসকল অলপ উচ্ছৃঙ্খল তেওঁলোকক আচলতে কাউন্সিলিঙৰ প্ৰয়োজন৷মাদক দ্ৰব্য সেৱনৰ ফলতো এনে উচ্ছৃঙ্খলতা ,খঙ ,অবাধ্যতা দেখা যায়৷ আজিৰ দিনত দুয়োজনে কামত ব্যস্ত হ’ব লগা হ’লে অকলশৰীয়াকৈ থকা সন্তানসকলৰ জীৱন বোৰ ব্যস্ততাৰে পৰিপূৰ্ণ কৰি ৰাখিব পাৰিলে ভাল হয়৷ আজিকালি সন্তানসকলে অভাব কি অনুভৱ কৰিবলৈ নাযানে কাৰণ সকলোবোৰ আগতেই পায় যায় ৷যাৰ ফলত সিহঁতৰ এটা এটা ইচ্ছা পূৰণ হৈ থাকে৷ ঘৰখনৰ চাৰিবেৰৰ মাজত আবদ্ধ হৈ থাকিলে আমাৰ মনবোৰো ঠেক হৈ গৈ থাকে ৷আমি আমাৰ সন্তানসকলক যদি সমাজখনৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখোঁ তেনেহলে সিহঁতে ব্যৱহাৰিক আৰু প্ৰায়োগিক জীৱনৰ জটিলতাবোৰ নিশিকিব৷ প্ৰতিশোধমূলক আচৰণ দেখিলে তেওঁলোকৰ লগত মুকলিকৈ কথা পাতি প্ৰয়োজন হ’লে ডক্টৰৰ পৰামৰ্শ ল’ব লাগে৷ অতিমাত্ৰা সংবেদনশীল হোৱাও বেয়া৷ কিবা কথাত অন্তৰত আঘাট পালেও কথাবোৰ মনতে লৈ নাথাকি মুকলিকৈ অভিভাৱকৰ লগত কথা পাতিব লাগে৷আমিও সিহঁতৰ লগত বন্ধুত্ব ভাব ৰাখি মনৰ ভিতৰত চলি থকা কথাবোৰ জানিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত৷<br />আজিৰ নৱ প্ৰজন্ম আমাতকৈ বহুত আগবঢ়া সকলো ক্ষেত্ৰতে৷ তেওঁলোকে যদি ছাত্ৰ জীৱনত এজন মেন্টৰ পায় তেনেহ’লে তেওঁলোকে জীৱনত আগবাঢ়ি গৈ লক্ষ্যত উপনিত হোৱাত কোনেও বাধা দিব নোৱাৰিব৷বৌদ্ধিক ক্ষেত্ৰৰ বিকাশত শৈক্ষিক ক্ষেত্রখনে যি ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে তাৰ অবিহনে অবিহনে আমাৰ জীৱন অর্থহীন। ছাত্ৰ জীৱনত গুৰু আৰু শিষ্যৰ মাজত এক পৱিত্ৰ সম্পৰ্ক থকা উচিত৷ শিক্ষকসকলৰ অতিমাত্ৰা ক্ৰোধেও ছাত্ৰ শিক্ষকৰ সম্পৰ্কত বাধাৰ প্ৰাচীৰ হৈ পৰে৷ সকলো ছাত্ৰছাত্ৰী সমান নহয় গতিকে শিক্ষকসকলে সেই কথাটো অনুধাৱন কৰিব লাগিব৷ বহু ক্ষেত্ৰত দেখা পোৱা যায় যে ছাত্ৰছাত্ৰীসকলেও শিক্ষকক তেওঁলোকৰ সামান্যতম ব্যৱহাৰত অসন্তুষ্ট হৈ অৱমাননা , অপদস্থ কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰে ৷ বহু ছাত্ৰছাত্ৰীয়ে শিক্ষকৰ প্ৰতি কোনোধৰণৰ সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিব নোখোজে ৷এনে অসন্মান সূচক ব্যৱহাৰৰ ফলত দুয়োৰে মাজত থকা সম্পৰ্কত ঘূণে ধৰিবলৈ ধৰে৷</p> <p>কেতিয়াবা ছাত্ৰ জীৱনটো নতুনকৈ উপভোগ কৰিব পোৱা হ’লে প্ৰাইমাৰী স্কুলৰ হেডছাৰজনৰ ওচৰত আকৌ গলোহেতেন যিজনে বাস্তৱ জীৱনৰ কঠিন উপলব্ধিবোৰ কৰিবলৈ শিকালেহেতেন৷ হিন্দী বাইদেউ গৰাকীৰ ওচৰত গলোহেতেন যাৰ চেকনীৰ কোবত জীৱনৰ নিয়মানুবৰ্তিতা শিকিব পাৰিলোহেতেন৷আৰু সেই প্ৰি প্ৰাইমেৰী শ্ৰেণীৰ বগা দাড়িৰ খূড়াজনৰ নিচিনা মানুহ হয়তু মোৰ দৰে প্ৰতিজন<br />ছাত্ৰৰে স্কুলৰ জীৱনৰ প্ৰথম খোজৰ প্ৰথম পচন্দ ৷*</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br />১০/০৭/২৪</p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81%e0%a6%ad%e0%a7%b1/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81%e0%a6%ad%e0%a7%b1/অনুভৱ বৰ মনত পৰিছেব্যস্ত নেকি?তোলৈ ফোন কৰিম বুলিওৰৈ গৈছিলোজানোচা তই দেখিওফোনটো নুঠাৱজাননেপুৰণা কথাবোৰবৰ মনত পৰিছে৷এলবামটো খুলি চাইছিলোঁধৰিব পৰা নাইফটোবোৰ বেয়া হৈছেনে চকুযোৰচিঠিবোৰৰ চিঞাহীৰ ৰঙটোতসেই নীলা নাইকিন্তু স্মৃতিবোৰ একেইৰঙীন হৈয়ে আছেশুনচোনজীৱনত ইমান ব্যস্ত নহবিযে নিজৰ বাবেও সময় নাই৷কেতিয়াবা ভাবো !হঠাতে যদি তোৰমোলৈ মনত পৰি ফোনটোতমোৰ নামটো বিচাৰমই বা ফোনটো ৰিছিভ কৰিবলৈ থাকো নে নাই৷ ড° প্ৰীতি&hellip;Sun, 05 May 2024 17:22:10 GMT<p>অনুভৱ</p> <p>বৰ মনত পৰিছে<br />ব্যস্ত নেকি?<br />তোলৈ ফোন কৰিম বুলিও<br />ৰৈ গৈছিলো<br />জানোচা তই দেখিও<br />ফোনটো নুঠাৱ<br />জাননে<br />পুৰণা কথাবোৰ<br />বৰ মনত পৰিছে৷<br />এলবামটো খুলি চাইছিলোঁ<br />ধৰিব পৰা নাই<br />ফটোবোৰ বেয়া হৈছে<br />নে চকুযোৰ<br />চিঠিবোৰৰ চিঞাহীৰ ৰঙটোতসেই নীলা নাই<br />কিন্তু স্মৃতিবোৰ একেই<br />ৰঙীন হৈয়ে আছে<br />শুনচোন<br />জীৱনত ইমান ব্যস্ত নহবি<br />যে নিজৰ বাবেও সময় নাই৷<br />কেতিয়াবা ভাবো !<br />হঠাতে যদি তোৰ<br />মোলৈ মনত পৰি ফোনটোত<br />মোৰ নামটো বিচাৰ<br />মই বা ফোনটো ৰিছিভ কৰিবলৈ থাকো নে নাই৷</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>৫/৫/২৪</p> <figure><img loading="lazy" width="768" height="1024" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2024/05/b612_20240505_074507_844.jpg?w=768" alt="" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2024/05/b612_20240505_074507_844.jpg?w=768 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2024/05/b612_20240505_074507_844.jpg?w=1536 1536w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2024/05/b612_20240505_074507_844.jpg?w=113 113w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2024/05/b612_20240505_074507_844.jpg?w=225 225w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2024/05/b612_20240505_074507_844.jpg?w=1440 1440w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px"></figure>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a7%8b%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%b7/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a7%8b%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%b7/. তাই এম্বুলেন্সখনত উঠি ঘৰখনলৈ চালে৷ এই যে ঘৰখন তাই আৰু গিৰিয়েকে কম কষ্টৰে বনাইছিলে নে ৷সেই দিনবোৰ তাইৰ এতিয়াও মনত আছে৷ মা মোৰ পঢ়িবলৈ বৰ মন আছে৷ এতিয়াই বিয়াখন নিদিলে নহয় নে৷পঢ়িবি আকৌ কিন্তু ইমান ভাল চাকৰি কৰা লৰা এটা পাইছোঁ যেতিয়া হেৰুৱাব নোৱাৰি নহয় ৷কিন্তু মা যদি মোক তেওঁ পঢ়িবলৈ নিদিয়ে তেতিয়া৷শুন আমি&hellip;Mon, 08 Apr 2024 14:17:28 GMT<ul> <li>মোক্ষ *</li> </ul> <p>. তাই এম্বুলেন্সখনত উঠি ঘৰখনলৈ চালে৷ এই যে ঘৰখন তাই আৰু গিৰিয়েকে কম কষ্টৰে বনাইছিলে নে ৷সেই দিনবোৰ তাইৰ এতিয়াও মনত আছে৷</p> <p>মা মোৰ পঢ়িবলৈ বৰ মন আছে৷ এতিয়াই বিয়াখন নিদিলে নহয় নে৷<br />পঢ়িবি আকৌ কিন্তু ইমান ভাল চাকৰি কৰা লৰা এটা পাইছোঁ যেতিয়া হেৰুৱাব নোৱাৰি নহয় ৷<br />কিন্তু মা যদি মোক তেওঁ পঢ়িবলৈ নিদিয়ে তেতিয়া৷<br />শুন আমি কথা পাতিম বাৰু কিন্তু ভাল লৰা এটা আমি নাপাবও পাৰোঁ৷ ইহঁত কিটাও ডাঙৰ হৈ আহিছে ৷নপহিলেও একো নহয় ঘৰখন ধৰিয়েই খাব লাগিব ৷ যা কাপোৰ যোৰ পিন্ধি ল৷<br />মাকৰ কথাত তাই একো ক&#8217;ব পৰা নাছিল৷ মাকে তাইক কাপোৰযোৰ পিন্ধাই কপালত ফোট এটা দি কৈছল৷ সকলোকে সেৱা কৰিবি৷ যি সোধে উত্তৰবোৰ ভালকৈ দিবি৷</p> <p>পৰ্দাৰ ফাকেৰে ভনীয়েকহঁতে দৰা ঘৰৰ মানুহক দেখি বায়েকক খবৰ দিছিল৷বিয়া হৈ আহি তাই বহুদিন পুৰণা ঘৰখনতে আছিল৷শাহুৱেকে তাইক বহুত কিবাকিবি শিকাইছিল৷লাহে লাহে তাইৰ মাক দেউতাক ভায়েক ভনীয়েকলৈ মনত পেলাবলৈ সময়কে পোৱা নাছিল৷<code>এদিন তাইক শাহুৱেকে পুৰণা ঘৰখনৰ পৰা এবছৰীয়া পল আৰু গিৰিয়েকৰ লগত যাবলৈ অনুমতি দিছিল৷নতুন ঠাইখনৰ সকলোখিনিয়েই তাইৰ ভাল লাগিছিল যদিও তাইৰ সৰু সংসাৰখন তাইৰ বেছি ভাল লাগিছিল৷পলক স্কুলত নাম লগাই দিয়াৰ পিছতে এদিন গিৰিয়েকে তাইকো ওচৰৰ হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী খনত এডমিচন দি তাইক পঢ়িবলৈ সুবিধা কৰি দিছিল৷সেইদিনা তাই কি যে সুখ পাইছিল৷ কিন্তু এতিয়া আৰু ইমান কামৰ মাজত তাইৰ পঢ়িব পাৰিব জানো ! কিন্তু তাইৰ মানুহজনৰ আগ্ৰহত ঘৰৰ কাম কাজৰ লগতে পলৰ পঢ়া শুনা সকলো খিনিৰ মাজেৰে তাই হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী পাছ কৰি আকৌ পঢ়া শুনা কৰি কলেজৰ পৰীক্ষাটো অবতীৰ্ণ হৈ বি এ পাছ কৰিছিল৷ তাইৰ এই সফলতাৰ আঁৰত আছিল তাইৰ প্ৰিয় মানুহজন৷</code></p> <p>লাহে লাহে পল , অনন্যা ,তাই আৰু মানুহজনেৰে সুখৰ সংসাৰখন তাইৰ ঠন ধৰি উঠিছিল৷ ৷ ইতিমধ্যে তাই স্কুলত চাকৰিটোও পাইছিল৷ বহু দিনৰ আগতে লৈ থোৱা মাটিডৰাত সিহঁতে নিগাজীকৈ থাকিবলৈ ঘৰটোও বনাবলৈ যো যা কৰিছিল৷ ইহঁত দুটাকো তাই ভাল শিক্ষা দিবলৈ মন কৰিছিল৷ ঘৰখন তাই সজাই পৰাই আটোমটোকাৰীকৈ বনাইছিল ৷ওপৰত দুটা ৰূমৰ বাবে তাই ঠাই ৰাখিছিল৷<br />ল’ৰাটোৱে বিয়া পাতিলে আকৌ এইখিনিতে ৰূম দুটা বনাব লাগিব নহয় শুনিছেনে ৷<br />অ হ’ব দিয়া পিছৰ কথা পিছত৷ক&#8217;ত বা থাকিব লাগে সিঁহত ৷আমাৰ জানো দেখা নাই৷গতিকে এইবোৰ ইমান নাভাবিবা বুইছা৷<br />কি যে কয় আমাক এৰি আকৌ সি ক&#8217;ত থাকিব? ঘৰখনটো বনাই থব লাগিব তাৰ বাবে৷ মাজনী বাৰু এখন ঘৰলৈ যাব কিন্তু বোৱাৰীজনীৰ বাবেটো লাগিব ৷<br />ইমান মায়া মোহ লৈ নাথাকিবা হে৷সময়ত সকলোবোৰ হ&#8217;ব৷ আমি যদি জীয়াই থাকো কৰিম আৰু পিছেপৰে৷<br />কি যে কথা কয় নহয় আপুনি৷<br />সন্মুখৰ খালি ঠাইখিনিত গোলাপ .তগৰ ,কঠনা ফুলৰ লগতে কিছুমান শাকপাচলি নেমু অমিতা গছকে ধৰি দেউতাকৰ ঘৰৰ পৰা দিয়া কঠাল জোপাও আছিল৷ মাজতে তাই মাকৰ ঘৰলৈ গৈছিল৷ ভায়েকে ঘৰ লোৱা পাতিছিল ৷ মাক দেউতাক নোহোৱা ঘৰখনত তাই বৰ অসহায় অনুভৱ কৰিছিল৷ সিহঁতৰ পুৰণা ঘৰখন এতিয়া আৰু নাই৷ পিছফালৰ বাৰীখনো নাই৷ কিন্তু সিহঁতৰ কঠালৰ গছ জোপা আছে৷বৰ সোৱাদ লগা ৷দেউতাকে সেই জোপাৰে পুলি এটা তাইৰ ঘৰত ৰুইছিল আৰু ভনীয়েককো দিছিল৷ সেই কঠাল জোপাই যেন সিহঁতৰ মাক দেউতাকলৈ মনত পেলাই দিছিল৷ তাইৰ যত্নত দুয়োটা ল’ৰা ছোৱালীয়েই পঢ়া শুনাত ভাল আছিল আৰু ডাঙৰ ডাঙৰ অফিচাৰ হৈছিল৷</p> <p>এদিন মানুহজনৰো অৱসৰৰ দিন আহিল ৷ঘৰখনতে ইটো সিটো কৰি আছিল যদিও হঠাতে এদিন সকলোকে এৰি থৈ অচিন ঠাইলৈ গুচি গ’ল৷ হঠাতে যেন তাইৰ সংসাৰখনত যেন খেলিমেলি লাগিল৷<br />আজিকালি তাইৰ কিবা এটা হৈছে ৷ গোটেই গাটো মাজে মাজে বিষাই থাকে ৷ বিষবোৰে তাইক কেতিয়াবা শুৱ নিদিয়ে ,কেতিয়াবা খাব নিদিয়ে , সদায় মনবোৰ বেয়া লাগি থাকে৷ জীয়েকৰ চাকৰি ,সংসাৰ ৷পুতেকৰো সংসাৰ চাকৰিৰ পৰা নিজৰ বাবেও সময় নাই ৷ডাঙৰ চহৰখনৰ পৰা সি সদায় আহিবও নোৱাৰিছিল যদিও মাকক তাতে ৰাখি চিকিৎসা কৰিছিল ৷মাজে মাজে সি কৈছিল মা ইয়াতো ঘৰ এখন ল&#8217;ব লাগিব৷ বৰ অসুবিধা হয় কেতিয়াবা৷ বোৱাৰী তাইৰ লগতে থাকিলেও চাকৰিৰ পৰা সময় নাপায়৷ তথাপিও মাকৰ চিকিৎসাৰ অৱহেলা কৰা নাই৷</p> <p>সকলো নিজৰ কামে কাজে উলাই যোৱাৰ পিছত তাই আজিকালি বৰ অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰে ৷কিন্তু কৰিব লগীয়া একো নাছিল ৷তাইৰ মানুহজনৰ ফটোখন নিজৰ চাদৰৰ আঁচলখনেৰে মচি মচি নিজৰ মাজতে ক’লে আপুনালৈ মোৰ বৰ মনত পৰে৷ ক&#8217;ত আছে আপুনি?মোৰো চাগৈ সোনকালেই সময় হ&#8217;ব আপোনাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ৷ <code>ঘৰুৱা নাৰ্চজনীয়ে তাইৰ গাটো মচি নতুন কাপোৰসাজ পিন্ধাই দিলে ৷ গজি অহা চুলিখিনিত অলপ তেল ঘহি তাই শুধিলে বৰমা এতিয়া অলপ ভাল লাগিছেনে?পলে মাকক তাৰ কোলাতে শুৱাই ললে ৷মা কিবা এটা ক’ব বিচাৰিও সি যেন আজি মাকক একো ক’ব পৰা নাই ৷তাইৰ শেতাপৰা চকুযুৰিয়ে তাৰ ফালে চালে৷আজি সি কান্দিছে ৷তাই বাধা দি উঠিব চেষ্টা কৰিলে৷ নাকান্দিবি আৰু তহঁতৰ এনেকুৱা মুখবোৰ দেখিলে মোৰ বৰ কষ্ট হয়৷ ঘৰখন আজি ভৰি পৰিছে ৷অনন্যাৰ পৰিয়াল, ভায়েকৰ পৰিয়াল, ভনীয়েকৰ ঘৰৰ মানুহ সকলো আহিছে আজি ৷সকলোৱে যেন তাইক মৰমবোৰ এই সময়খিনিতেই উজাৰি দিব বিচাৰিলে৷ তাইৰ ভাল লাজিছে আজি৷ তাই সকলোকে আশীৰ্বাদ দি তাইৰ মানুহজনৰ ফটোখনলৈ চালে ৷</code></p> <p>ছাৰ এম্বুলেন্স আহিল ৷ পলে মাকক তেতিয়াও কোলাতে শুৱাই ৰাখিছিল৷মাকৰ হাতখন সি তাৰ দুয়ো হাতৰ মাজত আলফুলে সুমোৱাই ৰাখিছিল৷ ল’ৰাজনৰ কথাত সি উচপ খাই উঠিছিল ৷ সি যেন কিবা এটা অনুভৱ কৰিছিল মাকৰ শেষ মূহূৰ্তৰ কথা৷<br>সকলোৱে ধৰি মেলি মাকক এম্বুলেন্সখনত উঠাই দিলে৷৷তাইৰ শেতা চকুযোৰে সকলোকে চালে ৷তাই যেন আজি শান্তি পাইছে ৷এইবোৰেই বিচাৰিছিল তাইৰ মৰমৰ মানুহেৰে পৰিপূৰ্ণ এখন ঘৰ আৰু এই ঘৰখন তাইৰ বৰ মৰমৰ আছিল৷<br>এম্বুলেন্সৰ শব্দত তাইৰ ভাবনাত আউল লাগিল৷ তাইৰ উশাহ যেন চুটি হৈ আহিল৷ মা মা পল আৰু অনন্যাৰ মাতটো শুনিছে যদিও তাই চকুযুৰি মেলিব খুজিও মেলিব পৰা নাই ৷কিবা যেন ক’ব বিছাৰিও উঠখন লৰাব পৰা নাই৷তাই মনতে ক’লে সুখেৰে ৰাখক ভগৱানে তহঁতক ৷ সচাকৈয়ে সকলো ক্ষন্তেকৰবাবে ৷ এইয়াই চিৰসত্য ৷মোৰ অবিহনেও সকলোবোৰ আগৰ দৰেই চলি থাকিব৷আমাৰ ঘৰখন আজি আমাৰ আছিল কাইলৈ হয়তো বেলেগৰ হ&#8217;ব৷ সকলোৱে সকলোবোৰ এৰি থৈ যাব লাগিব ৷তাইৰ মন লাহে লাহে শান্তহৈ পৰিছে ৷আধা মেলা চকুযুৰিয়ে যেন মোক্ষ লাভৰ বাবে কাৰোবালৈ অপেক্ষা কৰিছে৷</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>৮/৪/২৪</p>MriduPhilosophyঅসমীয়া গল্পচুটি গল্প মোক্ষজীৱনৰ মোক্ষলাভ asomমোক্ষমোক্ষলাভStoryMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%b2%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%ae%e0%a7%82%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%9c%e0%a6%a8%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%bf%e0%a6%b7__trashed/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%b2%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%ae%e0%a7%82%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%9c%e0%a6%a8%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%bf%e0%a6%b7__trashed/ৰামলল্লাৰ ধুনীয়া মূৰ্ত্তিজনা আজি সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষ আনন্দত আত্মহাৰা কাৰণ আজি ৰাম তেওঁৰ নগৰত নিজৰ ঘৰত বিদ্যমান৷ কেইবাটাও যুগৰ অৱসানৰ পিছত আজি ঐতিহাসিক ক্ষণৰ সাক্ষী হৈ ৰলো সকলো৷ ইমান সুন্দৰ ৰামলল্লাৰ মূৰ্ত্তি চালে চাই থাকিব মন যায়৷ কিন্তু কলা ৰঙৰ৷সাধাৰণতে আমি মন্দিৰত পিটল , সোণোৱালী ,বগা মাৰ্বলৰ মূ্ৰ্ত্তি দেখি দেখি আমাৰ মনত তেনেকুৱা এটি ধাৰণা গঢ়&hellip;Tue, 23 Jan 2024 00:20:59 GMT<p>ৰামলল্লাৰ ধুনীয়া মূৰ্ত্তিজনা</p> <p> আজি সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষ আনন্দত আত্মহাৰা কাৰণ আজি ৰাম তেওঁৰ নগৰত নিজৰ ঘৰত বিদ্যমান৷ কেইবাটাও যুগৰ অৱসানৰ পিছত আজি ঐতিহাসিক ক্ষণৰ সাক্ষী হৈ ৰলো সকলো৷ ইমান সুন্দৰ ৰামলল্লাৰ মূৰ্ত্তি চালে চাই থাকিব মন যায়৷ কিন্তু কলা ৰঙৰ৷সাধাৰণতে আমি মন্দিৰত পিটল , সোণোৱালী ,বগা মাৰ্বলৰ মূ্ৰ্ত্তি দেখি দেখি আমাৰ মনত তেনেকুৱা এটি ধাৰণা গঢ় লৈ উঠিছে৷দক্ষিণ ভাৰতৰ প্ৰায় সকলো মন্দিৰতেই কলা ৰঙৰ মূৰ্ত্তি বিৰাজমান যেনে তিৰুভনন্থপুৰম মন্দিৰ ,পদ্মনাভস্বামী, বদ্ৰীনাথ মন্দিৰ, বৃন্দাবনৰ ৰাধাৰমন মন্দিৰ আদি বহু বিশ্ব বিখ্যাত মন্দিৰৰ মূৰ্ত্তি এই শালিগ্ৰাম শিলেৰে জীৱন্ত ৰূপ  দিয়া হৈছে৷<br>প্ৰকৃততে ৰামললাৰ মূৰ্ত্তি সালগ্ৰাম( শালিগ্ৰাম শিল Shaligram Sila) সেয়েহে<br>কলা ৰঙৰ। ( বহুতৰ মনত প্ৰশ্ন হৈছে কলা ৰঙৰ কিয়বা) ৷ শালিগ্ৰাম শিল &#8216;ব্ৰজ কীট &#8216; নামৰ এবিধ জীৱাশ্ম বুলি কোৱা হয় ( fossilized stone or ammonite)৷ </p> <p> এই শিলা বৰ্তমান নেপালৰ দামোদৰ কুণ্ডৰ পৰা নিৰ্গত গণ্ডেকী নদীৰ( পদ্ম পুৰাণ মতে হিমালয়ৰ নাৰায়নী নদী) এটি শাখা কালীগণ্ডকীত পোৱা যায়৷ এই শিলক সেইবাবে গণ্ডেকী নন্দন বুলি কোৱা হয়৷ পবিত্ৰ গণ্ডেকী নদীত পোৱা এই শালিগ্ৰামক হিন্দুধৰ্মত যুগ যুগ ধৰি পৰমাত্মাৰ প্ৰতিনিধি ৰূপত বিশ্বাস কৰা হয়৷ পুৰাণৰ মতে এই নদীত পোৱা শিলেই হল সালগ্ৰাম৷ এই শিল যিহেতু ভগৱানৰ ৰূপত বিৰাজমান সেইবাবে এই দিব্য শিলক চুই সেৱা জনালেও পাপ নাশ হয়৷ কঠোৰ সাধনাৰে ব্ৰত পালন কৰি নিয়ম মানি এই দিব্য শিলক ভগৱানৰ ৰূপ দিয়া হয়৷মহাভাৰততো শ্ৰী কৃষ্ণই যুধিষ্ঠিৰক এই দিব্য শিলৰ গুণানুকীৰ্তন কৰিছিল৷<code> সেইবাবে ঘৰত </code>সালগ্ৰাম<code> থাকিলে সদায় পূজা অৰ্চনা কৰা হয় , ভগৱান বিষ্ণুৰ কৃপা লাভ কৰাৰ উপৰিও মা লক্ষ্মী দেৱীৰো কৃপা লাভ কৰে লগতে ঘৰত কোনো বাস্তু দোষ নাথাকে ৷ হিন্দু ধৰ্মত </code>সাল<code>গ্ৰাম শিলক শুভকামনা, সুখ -সমৃদ্ধি আৰু আশীৰ্বাদ প্ৰতীক কঢ়িয়াই আনে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ যিকোনো মানুহেই </code>এই দিব্য শিল<code> ৰাখি পূজা কৰিব পাৰে কেৱল নিয়মিত ৰূপত </code>পূজা<code> কৰিব লাগি ৷ মুঠতে ৩৩ প্ৰকাৰৰ </code>সাল<code>গ্ৰাম পোৱা যায়৷ ইয়াৰে ২৪ প্ৰকাৰৰ শালিগ্ৰামক ভগৱান বিষ্ণুৰ বিভিন্ন অবতাৰ ৰূপত পূজা কৰা হয়৷ </code>(<code>অৰ্থাত যি ৰূপতে দেখা যায় যেনে মৎস্য,কুৰ্ম আদি)৷</code></p> <p>এই দিব্য শিল<code> আৰু শিৱলিঙ্গ দুয়োটাই দুৰ্লভ৷ তুলসী গছৰ ওচৰতো শালিগ্ৰাম ৰখা হয় কাৰণ তুলসী শুদ্ধতাৰ প্ৰতীক , লগতে তুলসী বিবাহো </code>সাল<code>গ্ৰামৰ লগত কৰা হয়৷</code></p> <p>ৰামললাৰ মূৰ্ত্তিত দশৱতাৰ , সূৰ্য্য, স্বস্তিক,ঔম, গদা আৰু চক্ৰ খোদিত কৰা হৈছে৷ শালিগ্ৰাম শিলৰে বনোৱা বাবে সেন্দূৰ, ৰ&#8217;লি, চন্দন , পানী, গাখীৰ আদি একোৱেই মূৰ্ত্তিজনাৰ সৌন্দৰ্য্যৰ কোনো ক্ষতি সাধন কৰিব নোৱাৰে৷ তাৰোপৰি শালিগ্ৰামৰ হোৱা বাবে বহু যুগলৈ একেদৰেই থাকিব৷পাচঁ বছৰীয়া এটি শিশু ৰূপত ৰামললাক ৰূপ দিয়া হৈছে৷ মিছিকিয়া হাঁহি আৰু দীপ্তিমান জ্যোতিৰে ভৰা চকুযুৰিলৈ চালে চাই থাকিব মন যায়৷ বাওঁ হাতত ধনু আৰু আনটো হাতৰ দুটি আঙুলিৰে তীৰ ডাল ধৰি বাকী তিনিটি আঙুলিৰে যেন আমাক আশীৰ্বাদ দি আছে ৷ দুই সুকোমল ভৰি আছে পদুম ফুলৰ ওপৰত৷দুশ কিলোগ্ৰাম ওজনৰ, তিনি ফুট বহল আৰু চাৰি ফুট পশিচ ইঞ্চি ওখ অৰ্থাৎ একাৱন্ন ইঞ্চিৰ ৰামললাৰ মূ্ৰ্ত্তি বনাইছে কৰ্ণাটকৰ মহীশূৰৰ ভাস্কৰ্য্য শিল্পী , ভাৰত বিখ্যাত অৰুণ যোগীৰাজে ৷তেওঁৰ ককাদেউতাক, দেউতাক দুয়োজনেই ভাস্কৰ্য্য শিল্পী আছিল৷এম বি এ কৰা অৰুণ যোগীৰাজে প্ৰথমতে যদিও চাকৰি কৰিছিল তথাপিও পিছত ভাস্কৰ্য্য শিল্পৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ সাধনা আৰু প্ৰতিভাই তেওঁক এই কলালৈ লৈ আনে৷উল্লেখযোগ্য যে তেওঁ চকুযুৰিৰ এনে জীৱন্ত ৰূপ দিবলৈ প্ৰায় দুহেজাৰ শিশুক নিৰিক্ষণ কৰিছিল৷সচাকৈয়ে তেওঁৰ সাধনা,প্ৰতিভা আৰু তপস্যাক  যেন শালিগ্ৰাম শিলেও  বুজি পাইছিল৷ সেইবাবেই হয়তু শিশু ৰামৰ প্ৰতিৰূপ আমাৰ আগত জীৱন্তৰূপে প্ৰকাশিত হৈছে৷</p> <p>ড° প্ৰীতি ৰেখা বৰা </p>MriduPhilosophyarunjugi sculptorarunjugiশালিগ্ৰামসালগ্ৰামৰামজনমভূমিৰামমন্দিৰramramlalaRammandirshaligramMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a6%bf%e0%a6%b6%e0%a7%81%e0%a6%95-%e0%a6%b8%e0%a6%82%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a6%ae%e0%a7%82%e0%a6%96%e0%a7%80-%e0%a6%b9%e0%a6%ac%e0%a6%b2%e0%a7%88-%e0%a6%b6/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a6%bf%e0%a6%b6%e0%a7%81%e0%a6%95-%e0%a6%b8%e0%a6%82%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a6%ae%e0%a7%82%e0%a6%96%e0%a7%80-%e0%a6%b9%e0%a6%ac%e0%a6%b2%e0%a7%88-%e0%a6%b6/&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ঘৰখনেই&nbsp; হ'ল শিশুৰ শিক্ষাৰ&nbsp; কঠীয়াতলি। প্ৰায়বোৰ পৰিয়ালতেই মাতৃগৰাকীয়েই&nbsp; হয় শিশুটিৰ প্ৰথম শিক্ষয়িত্ৰী।&nbsp; কাৰন শিশুসকলে মাতৃগৰাকীৰ পৰাই আদিপাঠ গ্ৰহণ কৰে ।&nbsp; শিশুসকল আমাৰ ভবিষ্যতৰ সম্পদ।শিশু অবস্থাতে আমি যি সংস্কাৰ দিওঁ সেই সংস্কাৰ সিহঁতে আজিবন ধৰি মনত ৰাখে।শিশুসকলৰ মাক – দেউতাকৰ এই ক্ষেত্ৰত অৰিহণা বহুত কাৰণ তেওঁলোকৰ পৰাই শিশুসকলে&nbsp; এই সংস্কাৰ গ্ৰহন কৰে ।আহাৰ গ্ৰহণ কৰাকে ধৰি&hellip;Wed, 12 Jul 2023 11:19:17 GMT<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ঘৰখনেই&nbsp; হ&#8217;ল শিশুৰ শিক্ষাৰ&nbsp; কঠীয়াতলি। প্ৰায়বোৰ পৰিয়ালতেই মাতৃগৰাকীয়েই&nbsp; হয় শিশুটিৰ প্ৰথম শিক্ষয়িত্ৰী।&nbsp; কাৰন শিশুসকলে মাতৃগৰাকীৰ পৰাই আদিপাঠ গ্ৰহণ কৰে ।&nbsp; শিশুসকল আমাৰ ভবিষ্যতৰ সম্পদ।শিশু অবস্থাতে আমি যি সংস্কাৰ দিওঁ সেই সংস্কাৰ সিহঁতে আজিবন ধৰি মনত ৰাখে।শিশুসকলৰ মাক &#8211; দেউতাকৰ এই ক্ষেত্ৰত অৰিহণা বহুত কাৰণ তেওঁলোকৰ পৰাই শিশুসকলে&nbsp; এই সংস্কাৰ গ্ৰহন কৰে ।আহাৰ গ্ৰহণ কৰাকে ধৰি ,কথা- বতৰা , থকা -খোৱা-শুৱা,পূজা অৰ্চনা কৰা লৈকে বিভিন্ন ধৰণেৰে আমি সিহঁতক সংস্কাৰ দিও ঘৰখনৰপৰাই। আজিৰ যান্ত্রিকতাৰ যুগতো শিশুসকলক সচাঁ অৰ্থত সংস্কাৰ দিয়াতো অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম।ভাল সংস্কাৰে সদায় শিশুসকলৰ ব্যক্তিত্ব গঠনত সহায় কৰে।শিক্ষা লাভৰ বাবে যিদৰে আমি যত্ন কৰোঁ ঠিক সেইদৰে শিক্ষাৰ লগে লগে ভাল সংস্কাৰ দিবলৈ চেষ্টা কৰাতোও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ । এই&nbsp; ক্ষেত্ৰত পৰিয়ালসমূহ&nbsp; একক পৰিয়ালেই হওঁক বা যৌথ পৰিয়ালেই হওঁক , সকলোৱেই শিশুৰ পিতৃ মাতৃক সহায় কৰি শিশুসকলৰ সু-অভ্যাস গঢ়ি তোলাত সহায় কৰিব লাগে।&nbsp;</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;প্ৰত্যেকজন লৰা ছোৱালীক শিশু অবস্থাৰপৰাই মাক দেউতাক ,ককাক আইতাক বা ঘৰত থকা আন আন সকলো সদস্যকেই সন্মান কৰিবলৈ শিকাব লাগে । সত্য কথা কোৱা লগতে স্পষ্টবাদী হবলৈও শিকাব লাগে । বিভিন্ন আদৰ্শমূলক সাধুকথাৰ জৰিয়তে নীতিশিক্ষা দিব লাগে যাতে নৈতিকতা কি সেই বিষয়ে সিহঁতে সৰুৰে পৰা জ্ঞান আহৰণ কৰিব পাৰে। নীতিশিক্ষাই মানুহক জীৱনত সত্যবাদী আৰু নিস্ঠাবান হ&#8217;বলৈ সহায় কৰে।আদৰ্শমূলক সাধুকথা , সংস্কাৰমূলক কাহিনী , আস্থামূলক কথাই শিশুসকলকৰ মনত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাই আৰু সেই প্ৰভাৱে সৰুৰে পৰাই শিশুক আদৰ্শবান হ&#8217;বলৈ শিকায়।এনেধৰণৰ কাহিনীয়ে সিহঁতৰ মনত এনে ধৰনে&nbsp; ৰেখাপাত কৰে যে&nbsp; জীৱনৰ সকলো সময়তেই সিহঁতে সেইবোৰ মনত ৰাখে।এনে ধৰনৰ সাধুকথাই&nbsp; সিহঁতৰ মনত দয়া,কৰুণা, মমতা, ন্যায়পৰায়ন আদি ভাৱ জগাই তুলে ফলত&nbsp; লাহে লাহে সিহঁতবোৰে সেইবোৰ অনুভৱ কৰিবলৈ শিকে আৰু বুজি পাবলৈ চেষ্টা কৰে । শিশুসকলক আৱেগিক নিৰাপত্তা প্ৰদান কৰাটোও পিতৃ মাতৃৰ আন&nbsp; এক দায়িত্ব । এই নিৰাপত্তাই সিহঁতৰ মনোবল আৰু মনৰ সাহস বৃদ্ধি কৰি সমগ্ৰ জীৱনতেই&nbsp; প্ৰভাৱ পেলাব পেলায়।</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;শিশুসকলক সদায় পুষ্টিকৰ আহাৰ প্ৰদান কৰিব লাগে কাৰণ পুষ্টিক আহাৰেও শিশুৰ বিকাশত সহায় কৰে। আহাৰ গ্ৰহন কৰা নিয়ম , সময় ,আহাৰৰ পুষ্টিকতাৰ সম্পৰ্কে সিহঁতক&nbsp; শিকাব লাগে। শিশুৰ সু স্বাস্থ্যৰ&nbsp; বাবে সুষম পুষ্টিকৰ আহাৰৰ তালিকাত শৰ্কৰা, প্ৰ’টিন, চৰ্বি, ভিটামিন, মিনাৰেল আদি থকা অতি আৱশ্যক লগতে নিয়মিত বিশুদ্ধ খোৱাপানী নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণত সেৱন কৰিবলৈও তেওঁলোকক কোৱা উচিত ।সিহঁতৰ মানসিক, শাৰীৰিক&nbsp; আৰু স্মৃতিশক্তিৰ বাবে এনে ধৰণৰ আহাৰৰ লগতে বিভিন্ন ধৰণৰ ভিটামিনৰো প্ৰয়োজন। এইবোৰৰ অভাবত সিহঁত যদি পুষ্টিহীনতাত ভোগে তেনেহলে সিহঁতৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক বিকাশত ক্ষতিসাধন হোৱাৰ উপৰিও সিহঁতৰ ব্যৱহাৰতো পৰিবৰ্ত্তন আহে। গতিকে পুষ্টিকৰ আহাৰ সিহঁতৰ জীৱনৰ বাবে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ ।</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;পিতৃ মাতৃ হ&#8217;ল শিশুসকলৰ প্ৰথম শিক্ষক। তেওঁ লোক হ&#8217;ল শিশুসকলৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো খোজৰে পথ পদৰ্শক।গতিকে ঘৰখনৰ পৰিবেশ সুস্থ কৰি ৰখাত তেওঁলোকৰ দায়িত্ব অশেষ।ঘৰখনৰ পৰিবেশ বিনষ্ট হ&#8217;লে শিশুসকলে সেই পৰিবেশতে ডাঙৰ হৈ সেই পৰিবেশেই গ্ৰহণ কৰে।গতিকে বিভিন্ন সময়ত ঘৰখনত এটি সুস্থ পৰিবেশ যাতে বিৰাজ কৰে তাৰ বাবে ঘৰখনৰ সকলোৱেই লক্ষ্য ৰাখিব লাগে। বিভিন্ন সময়ত হোৱা উৎসৱ পাৰ্বণে সকলোৰে মন পুলকিত কৰাৰ লগতে শিশুসকলৰ মনবোৰো আনন্দিত কৰে। উৎসৱ পাৰ্বণে সিহঁতক মিলি জুলি থাকিবলৈ শিকোৱাৰ লগতে নিজ নিজ পৰম্পৰাসমূহৰ বিষযেও মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰে ।সমাজত বসবাস কৰা প্ৰতিজন মানুহেই&nbsp; নিজ নিজ জাতি ধৰ্ম অনুসৰি নিজ নিজ পৰম্পৰাৰে জীৱাই থাকে । গতিকে এই উৎসৱ পাৰ্বণে আমাৰ মনবোৰ পুলকিত কৰাৰ লগতে মানুহবোৰৰ মাজত একতাৰ এনাজৰীডালো গভীৰ কৰি তুলে।এইবোৰ যেতিয়া শিশুসকলে দেখা পাই তেতিয়া সিহঁতেও সেই একেটা পৰম্পৰা মানি চলিবলৈ শিকিব । আজিৰ যুগত&nbsp; দৈনন্দিন ব্যস্ততাৰে ভৰা সময়ৰ মাজতো এই বিষয়বোৰ&nbsp; বহুতেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। পৰিয়ালৰ মানুহৰ মাজৰ মিলা প্ৰীতি একতাই সিহঁতক উপযুক্ত পৰিবেশ দিয়াত সহায় কৰে।</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;শিশুসকল অলপ ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে&nbsp;</p> <p>লগে সিহঁতৰ ভাল আৰু বেয়া অভ্যাসবোৰৰ বিষয়ে নিৰীক্ষণ কৰিব লাগে । যিকোনো বিষয়ত হেচাঁ প্ৰয়োগ কৰি সেইটো কৰিবলৈ বাধ্য কৰাব নালাগে তাৰ ঠাইত তেওঁলোকৰ ৰুচি অনুযায়ী কাম কৰিব দিব লাগে। শিশু অবস্থাৰপৰাই তেওঁলোকক স্বাস্থ্যৰ যত্ন ল&#8217;বলৈ শিকাব লাগে&nbsp; যোগ সাধনাৰ লগতে ব্যায়াম ,আসন আদিয়ে কিদৰে শৰীৰ আৰু মগজু&nbsp; সুস্থ কৰি ৰাখে সেই সম্পৰ্কেও সিহঁতক জ্ঞান দিব&nbsp; লাগে । শিশু অবস্থাৰপৰাই সিহঁতৰ ৰুচি অনুসৰি আগবাঢ়ি যাব দিলে সিহঁতে সমাজত নিজকে প্ৰতিস্থা কৰিব পাৰিব।</p> <p>শিশুসকলৰ জন্মজ গুণসমুহ চিনাক্ত কৰিব পাৰিলে আৰু সেই মতে সিহঁতক আগবঢ়াই লৈ গলে সিহঁতে বিকাশ সাধন কৰিবলৈ সুবিধা পায়। শিশুসকলে লগত খেলা ধূলা কৰা শিশুসকলৰো নৈতিক সংস্কাৰৰ প্ৰতি আমি অভিভাবকসকলে দৃষ্টি ৰাখিব লাগে । কোনো শিশুৰ কিবা বেয়া দেখিলেও সিহঁতক বুজাই দিব লাগে ।দেখা যায় যে শিশুসকলে নিজৰ পছন্দ অনুযায়ী দুই তিনজন শিশুৰ লগতহে খেলে বা থাকি ভাল পায়। সেয়েহে নিজৰ শিশুৰ লগতে সেই শিশুসকলৰ নৈতিক সংস্কাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰখা আমাৰ দায়িত্ব ।</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;যেতিয়াই প্ৰয়োজন হয় কৰ্ত্তব্য পৰায়ণ হবলৈও সিহঁতক সৰুৰে পৰা শিকাব লাগে । ঘৰৰ ডাঙৰ সদস্যসকল সকলোৰে জীৱনত যে বহু প্ৰয়োজন সেই কথাও তেওঁলোকক ক&#8217;ব লাগে। ডাঙৰক সন্মান কৰা ,বিভিন্ন কামত তেওঁলোকৰপৰা সন্মতি লোৱা বা তেওঁলোকৰ লগত আলোচনা কৰি কোনো সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা আদি কথাবোৰ সৰুৰে পৰা শিকালেহে তেওঁলোকে&nbsp; বিভিন্ন কথা বা কাম কৰাৰ আগতে সকলোকে অবগত কৰিব লাগে বুলি বুজি পাব। ডাঙৰক সন্মান কৰা আৰু সৰুক মৰম চেনেহ আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰতি দায়িত্বশীল হবলৈও কাম আৰু কথাৰ মাজেৰে শিকাব লাগে ।সৰু ডাঙৰৰ প্ৰতি কেনে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে সেই সম্পৰ্কে আচৰনৰ জ্ঞান দিয়াতো আজিৰ দিনত বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ। সুসন্তানেহে সদায়&nbsp; নিজ দায়িত্ববোধ বুজি পায়&nbsp; আৰু কৰ্তব্যৰ প্ৰতি সজাগ হৈ থাকে । সিহঁতে&nbsp; ভৱিষ্যতে সু-নাগৰিক হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰি</p> <p>সৎ-চিন্তা আৰু সাহসেৰে সচেতনতাৰে পৰিয়াল, সমাজ আৰু&nbsp; দেশলৈ সেৱা আগবঢ়াই&nbsp; এখন সুস্থ আৰু সমৃদ্ধিশালী সমাজ গঢ়াত বৰঙণি যোগাব পাৰে।</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;শিশু অবস্থাৰপৰা যেতিয়া কৈশোৰ অবস্থা পাই তেতিয়া তেওঁলোকৰ শাৰিৰীক পৰিবৰ্তন সম্পৰ্কে তেওঁলোকক বুজাই দিয়াতো সকলো অভিভাবকৰে কৰ্ত্তব্য । এই সময়খিনিত&nbsp; তেওঁলোকৰ লগত বন্ধুৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰি বেছি শাসন নকৰাকৈ সিহঁতৰ মনবোৰ বুজি পাবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে ।তেওঁলোকৰ প্ৰতিটো কামতে চকু দি ভাল -বেয়া, শুদ্ধ &#8211; অশুদ্ধ কথাবোৰ মুকলিভাবে সিহঁতৰ লগত আলোচনা কৰাৰ লগতে তেওঁলোকৰ সমস্যাবোৰ সমাধান কৰাৰ চেষ্টা কৰিব লাগে।ঘৰখনৰ ইটো সিটো কাম যেনে বজাৰ কৰি আনা , বেংক বা পষ্ট অফিচ আদিৰ কাম,স্কুল কলেজৰ কাম, ঘৰৰ কাৰোবাক ডক্টৰৰ ওচৰলৈ নিয়া , মাক দেউতাক বা অভিভাবকৰ লগত সামাজিক উৎসৱ পাৰ্বণ , সকাম, বিবাহ আদিলৈ যোৱা আদি বিভিন্ন দায়িত্বসমূহ সিহঁতক&nbsp; দিব লাগে । এনেবোৰ কামে সিহঁতৰ দায়িত্ববোধ বঢ়োৱাৰ লগতে পৰিয়ালৰ প্ৰতি থকা কৰ্ত্তব্যসমূহ উপলব্ধি কৰিবলৈও শিকিব।</p> <p>এই সময়ত ,তেওঁলোকে সদায় সময় অতিবাহিত কৰা বন্ধুবৰ্গৰ ওপৰতো চকু ৰাখিব লাগে যাতে বেয়া সংগত পৰি সিহঁতৰ জীৱনৰ গতিপথ সলনি নহয় । সেই সম্পৰ্কে অভিভাবকসকল সকলো সময়তে উদ্বিগ্ন হৈ থাকিব লাগে।সিহঁতৰ মানসিক অবস্হাৰ প্ৰতি দৃষ্টি ৰাখি সিহঁতৰ চলন ফুৰণ আদি নিৰীক্ষণ কৰিব লাগে। সিহঁতক মৰমেৰে শাসন কৰি সিহঁতৰ লগত ছাঁৰ দৰে থাকি সকলো সমস্যাৰ পৰা দুৰৈত ৰাখিলে সিহঁতববোৰ বিপদত নপৰে। সময়ৰ লগত খোজ মিলাই জীৱনত আগবাঢ়ি যাবলৈ সিহঁতক অনুপ্ৰেৰণা দি জীৱনত সময়ৰ মূল্য কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ সেইয়াও শিকাব লাগে।সিহঁতৰ লগত সকলো সময়তে ঘৰৰ সকলো সদস্যই বন্ধুৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰি সিহঁতৰ মনৰ কথা বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিলে বহু সমস্যা সমাধান কৰিব পাৰিব।এই সময়খিনি প্ৰতিজন কৈশোৰৰ বাবে জীৱনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ সময় গতিকে অভিভাবকসকলে তেওঁলোকৰ কামৰ ব্যস্ততাৰ মাজতো নিজৰ সন্তানসকলৰ লগত সময় অতিবাহিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে । মাক দেউতাকৰ লগত কটোৱা মূল্যবান সময়খিনিয়ে সিহঁতক জীৱনত কেৱল আনন্দই নিদিয়ে সেই সময়খিনিয়ে সিহঁতক নিৰাপত্তা প্ৰদান কৰে।</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;লিংগ বৈষম্যতা কোনো কোনো পৰিয়ালত দেখা পোৱা যায়। পৰিয়ালত লিংগৰ ভিত্তিত শিশুসকলৰ মাজত যাতে কোনো অসামঞ্জস্যৰ সৃষ্টি নহয লগতে লিংগ বৈষম্যৰ বাবে তেওঁলোকৰ মাজত যাতে খেলা ধূলাকে ধৰি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত বৈষম্যতা নাহে সেইটোৰ প্ৰতিও লক্ষ্য ৰাখিব লাগে। শিশুসকলৰ বাবে পৰিয়ালটোৱেই হ&#8217;ল প্ৰাথমিক অনুষ্ঠান । সন্তানসকলৰ মাজত&nbsp; ল&#8217;ৰা ছোৱালীৰ প্ৰভেদ আনে প্ৰথমতেই ঘৰখনেই কাৰণ দুয়োৰে মাজত থকা দায়িত্ব আৰু ভুমিকাক তেওঁলোকেই ভাগ কৰি দেখুৱাই। তেওঁলোকৰ মাজত থকা খেলা ধুলাৰ বিভিন্ন সামগ্ৰীসমূহে তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰভেদ আনে । মুকলি মনে ফুৰা চকাৰ ক্ষেত্ৰটো তেওঁলোকৰ মাজত বিভেদ আনে।তাৰোপৰি সমাজৰ নানা নীতি নিয়মেও তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰভেদ আনে । আজিৰ পৃথিবীত এই সমস্যাসমূহ আচলতে শিশুসকলৰ মাজত থাকিব নালাগে । ছোৱালী শিশুক অৱনমিত কৰিব পৰা যিকোনো সামাজিক ব্যাধি সমাজে&nbsp; গ্ৰহণ কৰিব নালাগে । তেওঁলোকৰ প্ৰতি থকা যিকোনো বৈষম্যমূলক আৰু অবজ্ঞাসূচক মানসিকতা সমাজতকৈ ঘৰখনৰ প্ৰতিজন মানুহেই ত্যাগ কৰিলেহে সমাজখনেও লাহে লাহে সেই নিয়ম দূৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব। এনে মানসিকতা সলনি হলেহে আজিৰ শিশুৰ মানসিকতা ভবিষ্যতৰ বাবে সলনি হ&#8217;ব।&nbsp;</p> <p>ড০ প্ৰীতি ৰেখা বৰা </p> <p>১২/০৭/২৩</p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%a8/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%a8/বুদ্ধদেৱৰ ধৰ্ম দৰ্শন প্ৰকৃততে নৈতিকভাৱে জীৱন – যাপন কৰিব পৰা এক ব্যৱহাৰিক দৰ্শন। য'ত তেওঁ তাত্বিক আলোচনাক সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিহাৰ কৰি জীৱনোপযোগী এক ব্যৱহাৰিক দৰ্শনৰ সূত্ৰপাত কৰি জীৱনৰ প্ৰকৃত সত্যক জানিবলৈ দিছে।মানৱ জীৱনত থকা দুখ সুখৰ নিবৃত্তিৰ বাবে তেওঁ সুদীৰ্ঘকাল সাধনাত নিমগ্ন হৈ চাৰিটা মূল সত্যৰ সন্ধান কৰি পাইছিল যাক' চত্বাৰি আৰ্যসত্যানি বা অৰ্যসত্য 'বুলি কোৱা&hellip;Sat, 25 Jun 2022 23:52:13 GMT<p>বুদ্ধদেৱৰ ধৰ্ম দৰ্শন প্ৰকৃততে নৈতিকভাৱে জীৱন &#8211; যাপন কৰিব পৰা এক ব্যৱহাৰিক দৰ্শন। য&#8217;ত তেওঁ তাত্বিক আলোচনাক সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিহাৰ কৰি জীৱনোপযোগী এক ব্যৱহাৰিক দৰ্শনৰ সূত্ৰপাত কৰি জীৱনৰ প্ৰকৃত সত্যক জানিবলৈ দিছে।মানৱ জীৱনত থকা দুখ সুখৰ নিবৃত্তিৰ বাবে তেওঁ সুদীৰ্ঘকাল সাধনাত নিমগ্ন হৈ চাৰিটা মূল সত্যৰ সন্ধান কৰি পাইছিল যাক&#8217; চত্বাৰি আৰ্যসত্যানি বা অৰ্যসত্য &#8216;বুলি কোৱা হয়। সেই কেইটা হ&#8217;ল (১)দুখ আছে (২) দুখৰ কাৰণ আছে (৩) দুখৰ নিবৃত্তি আছে (৪) দুখ নিবৃত্তিৰ উপায় আছে।</p> <p>বৌদ্ধ দৰ্শনৰ তৃতীয় আৰ্যসত্যটো হৈছে দুখ নিবৃত্তি বা দুখ নিৰোধ।যদি দুখ আছে , দুখৰ কাৰনো আছে তেনেহ&#8217;লে দুখৰ নিবৃত্তিও আছে বা দুখৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পোৱাৰ উপায়ো আছে অৰ্থাৎ দুখৰ কাৰণসমূহ আমি ৰোধ কৰিব পাৰো।দুখৰ কাৰণসমূহ প্ৰতিহিত কৰিব পাৰিলে প্ৰত্যেক জীৱই নিৰ্বান লাভ কৰিব পাৰিব।দুখৰ কাৰণ হ&#8217;ল অবিদ্যা বা অজ্ঞানতা ।যদি এই অবিদ্যাক আমি বিনাশ কৰিব পাৰো তেনেহ&#8217;লে আমি দুখৰপৰা পৰিত্ৰাণ পাব পাৰো আৰু এই জীৱনতে জীৱই নিৰবান লাভ কৰিব পাৰে।নিৰ্বানৰ অৰ্থ হ&#8217;ল মুক্তি । ভাৰতীয় দৰ্শনৰ প্ৰায় সকলোবোৰ শাখাতেই এই মুক্তিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে। আমাৰ মনত উদয় হোৱা প্ৰশ্নটো হ&#8217;ল নিৰ্বান কি? ইয়াৰ কিদৰে প্ৰাপ্তি হয় ?</p> <p>নিৰ্বান হ&#8217;ল আত্মাৰ এনে এক অৱস্হা য&#8217;ত আত্মাই সকলো দুখ- কষ্ট ,ক্লেশৰপৰা চিৰশান্তি লাভ কৰে।পালি ভাষাত ইয়াক নিৰ্বান বুলি কোৱা হয় যাৰ অৰ্থ হ&#8217;ল&#8217;নুমাই যোৱা&#8217;। সংস্কৃততো নিৰ্বান বুলি কোৱা হয় আৰু একে অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।নিৰ্বানে ৰাগ ,দ্বেষ আৰু অবিদ্যা সম্পূৰ্ণৰূপে নিঃশেষ কৰি পোনৰ জন্মৰপৰা আমাক ৰক্ষা কৰি জীৱনৰ প্ৰকৃত সুকখ উপলব্ধি কৰিব দিয়ে।অৰ্থাৎ দুখ নিবৃত্তি লাভ কৰি সংসাৰত যেতিয়া বাৰে বাৰে জন্ম লাভ কৰিব লগা নহয় তেতিয়াই মানুহে সংসাৰৰ জ্বালা যন্ত্ৰণাৰ পৰা উপশম লাভ কৰে।</p> <p>নিৰ্বান শব্দটোৱে নুমাই যোৱা বা নিৰ্বাপিত হোৱা বুজায় আৰু ই সকলো প্ৰকাৰৰ অবিদ্যা বা অজ্ঞানতাৰ বিলুপ্তিক বুজোৱা হয়।বুদ্ধদেৱে তেওঁৰ শিষ্যসকলক উপদেশ দি কৈছিল যে এই জগত দুখময় আৰু নিৰ্বান হ&#8217;ল দুখৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পোৱাৰ উপায়। অবিদ্যাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈ মানুহে ভৱচক্ৰত আবদ্ধ হৈ দুখ আৰু কষ্ট ভোগ কৰে । কিন্ত্ত নিৰ্বানৰ দ্বাৰা অবিদ্যাৰ বিনাশ সম্ব হয়।নিৰ্বান কেতিয়াও নিষ্ক্ৰিয় নহয়।নিৰ্বান প্ৰাপ্ত মানুহে নিষ্কাম কৰ্ম কৰি যায়। কিয়নো এই কৰ্মত কোনো আসক্তি নাথাকে । বৌদ্ধ ধৰ্মত দুই প্ৰকাৰৰ নিৰ্বানৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে &#8212;</p> <p>১) উপাধিশেষ নিৰ্বান আৰু ২) অনুপাধিশেষ নিৰ্বান ।</p> <p>উপাধিশেষ নিৰ্বানত কামনা বাসনা সম্পূৰ্ণৰূপে বিলুপ্তিসাধন হয়। এই নিৰ্বানত চাৰি আৰ্য সত্যক ভালদৰে অনুধাৱন কৰিব পাৰিলে পৃথিবীৰ কোনো ধৰণৰ বিষয়বস্ত্তৰ প্ৰতি আসক্তি নাথাকে । চাৰি আৰ্যসত্যক গভীৰভাৱে উপলব্ধি কৰি নিজ ৰিপুসমূহ ন কৰি অবিদ্যাক বিনাশ কৰিব পাৰে। এই নিৰ্বান লাভ কৰাৰ পিছতো এজন মানুহে নিষ্কাম কৰ্ম কৰি যাব পাৰে ।গৌতম বুদ্ধদেৱে নিজেও ৬৫ বছৰ বয়সত নিৰ্বান লাভ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ পিছতো তেওঁ ৮০ বছৰ বয়সলৈকে তেওঁ নিষ্কাম কৰ্ম কৰিছিল।</p> <p>বুদ্ধদেৱে মানুহক প‍ঞ্চস্কন্ধৰ সমষ্টি বুলি কৈছে । অৰ্থাৎ ৰূপ, বেদনা, সংজ্ঞা , সংস্কাৰ আৰু বিজ্ঞান এই পঞ্চস্কন্ধৰদ্বাৰা মানুহৰ সৃষ্টি ।এই স্কন্ধসমূহ স্থায়ী নহয় । উপাধিশেষ নিৰ্বানত এই পঞ্চস্কন্ধৰ স্বৰূপ দেখা পোৱা যায়। এই নিৰ্বানত কামনা বাসনাৰ চিৰবিলুপ্তি সাধন হয় আৰু মন একেবাৰে শান্ত আৰ শুদ্ধ হৈ পৰে। আনহাতে যি নিৰ্বানত পঞ্চ স্কন্ধস্বৰূপ উপাধিৰ বিলোপ হয় অৰ্থাৎ এই নিৰ্বানত জীৱৰ দেহৰ পৰা লোপ পায়, অৰ্থাৎ এই জগতৰ পৰা জীৱৰ অস্তিত্ব বিলোপ ঘটে । ইয়াক নিৰ্বান বুলিও কোৱা হয়।</p> <p>জীৱৰ মৃত্যুৰ পিছত যি লাভ কৰে তাকে অনুপাধিশেষ নিৰ্বান বুলি কোৱা হয়। অনুপাধিশেষ নিৰ্বানক পৰিনিৰ্বান বুলিও কোৱা হয়।</p> <p>নিৰ্বান হ&#8217;ল জীৱন মুক্তি আৰু পৰিনিৰ্বান হ&#8217;ল বিদেহমুক্তি ।বুদ্ধদেৱে সাধনাৰ বলত নিৰ্বান লাভ কৰিছিল আৰু মৃত্যুৰ পিছত পৰিনিৰ্বান লাভ কৰে ।নিৰ্বানৰ অৰ্থ চিৰবিলোপ্তি নহয়।তেওঁৰ মতে এই নিৰ্বানৰ অবস্থা ব্যাখ্যা কৰিব নোৱাৰি কিয়নো এই অবস্থা হ&#8217;ল দেহ আৰু মনৰ চিৰ প্ৰশান্তি অবস্থা ।মিুক্তি বা আন কোনো উপমাৰ জৰিয়তে এই অবস্থাৰ কথা ব্যাখ্যা কৰা সম্ভৱ নহয়।নিৰ্বানৰ স্বৰূপ জানিবলৈ আমি চাৰি প্ৰকাৰৰ অভিমত জানিব লাগিব। এই অভিমত সমূহ বৌদ্ধ দাৰ্শনিক সকলে নিৰ্বান সম্পৰ্কে কৰা বিভিন্ন মতবাদ সমূহৰ মাধ্যমৰে লোৱা হৈছে।এই অভিমতসমূহৰ জৰিয়তে নিৰ্বানৰ সম্পৰ্কে অৰ্থ প্ৰকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে ।</p> <p>১) নিৰ্বান হ&#8217;ল চিৰবিলুপ্তিৰ অবস্হা ।বহু বৌদ্ধ দাৰ্শনিকে এই অবস্থাক পূৰ্ণ বিলুপ্তিৰ অবস্হাভুলি কব খুজে।কাৰণ &#8216; নিৰ্বান&#8217; শব্দৰ অৰ্থ হ&#8217;ল নিৰ্বাপিত হোৱা বা নুমাই যোৱা।এই অৰ্থত নিৰ্বান বুলিলে সত্বাৰ বিনাশ হোৱাটো বুজাইছে। এই অৰ্থত নিৰ্বান শব্দৰ অৰ্থ হ&#8217;ল নিৰ্বাপিত হোৱা বা নুমাই যোৱা।এই অৰ্থত নিৰ্বান বুলিলে সত্বাৰ বিনাশ হোৱাটো বুজাইছে। কামনা বাসনাই নিৰ্মিত এই জীৱনটোত নিৰ্বান লাভ কৰিলে এইবোৰ বিলুপ্তি সাধনৰ লগে লগে জীৱনৰো বিনাশ হয় । বুদ্ধ দেৱৰ মতে শাশ্বত আত্মা বুলি একো নাই ।সেয়েহে যদি কামনা বাসনাই নাথাকে তেনেহ&#8217;লে কামনা বাসনাৰে পৰিপূৰ্ণ এই জীৱন সত্বাও লোপ পায়।কামনা বাসনা লোপ পালেই মানুহে পুৰ্ণজন্ম ৰুদ্ধ কৰিব পাৰে ।কিন্ত্ত নিৰ্বান সম্পৰ্কে এই মত নেতিবাচক নহয়। প্ৰকৃততে নিৰ্বান লাভ কৰিলে কামনা বাসনা বিলুপ্তি হ&#8217;লেও মনৰ সত্বাৰ বিলোপ নহয়। এই অবস্হাত উপাধিশেষ নিৰ্বান লাভ কৰে। </p> <p>২) নিৰ্বান এক শাশ্বত আনন্দময় অবস্হা । ধৰ্মপদে নিৰ্বানক নিৰ্বানিং পৰমং সুখং বা পৰম সুখ বা সংপসসং বিপুলং মুখং বা বিপুল সুখ বুলি উল্লেখ কৰিছে। অৰ্থাৎ এই অবস্হাতন শূন্য, ভয়হীন আৰু আনন্দত থাকে ।য&#8217;ত কোনো ধৰণৰ আসক্তি নাথাকে।গতিকে এই অবস্হাত ধৰ্মপদৰ মতে দুখৰ বিনাশ হয় , কামনা বাসনাৰ লোপ পোৱাৰ পিছত চিত্তবৃত্তি নিৰুদ্ধ হৈ শান্ত সৌম্য আৰু প্ৰশান্তি পূৰ্ণ হৈ উঠে। নিৰ্বান অবস্হাত পঞ্চ ৰিপু সম্পূৰ্ণৰূপে নিজৰ পৰা বিনাশ হয় আৰু চিত্তই পূৰ্ণ প্ৰশান্তি লাভ কৰে । হিন্দু দৰ্শনৰ প্ৰায় সকলো শাখাতেই মোক্ষক পৰম শান্তি বা আনন্দময়য অবস্হা বুলি গ্ৰহণ কৰা হৈছে। কিন্ত্ত বৌদ্ধ দৰ্শনত যিহেতু আত্মাক স্বীকাৰ কৰা হোৱা নাই গতিকে শাশ্বত আনন্দ অবস্হা স্বীকাৰ কৰিলে পৰোক্ষভাৱে আত্মাক স্বীকাৰ কৰা হ&#8217;ল। নিৰ্বান লাভ কৰিলে যি আনন্দময় অবস্থাৰ কথা স্বীকাৰ কৰা হয় সেই আনন্দ সুখৰ পৰা পৃথক।আচলতে নিৰ্বানৰ লক্ষ্য শূন্যতা প্ৰাপ্তি কেতিয়াও নহয় পূৰ্ণতা প্ৰাপ্তিহে ইয়াৰ মূল উদ্দেশ্য ।</p> <p>৩)নিৰ্বান এক অচিন্তনীয় অবস্থা: এই অবস্থাক অচিন্তনীয় বুলি কোৱাৰ অৰ্থ হ&#8217;ল যে জাগতিক অভিজ্ঞতাৰ দ্বাৰা এই অবস্থাক আমি বুজাব নোৱাৰো। এই অবস্থা অবৰ্ণনীয় কিয়নো ভাৱাত্মক বা অভাবাত্মক কোনো ৰূপতে ইয়াক আমি পাব নোৱাৰো। এই অবস্থা হ&#8217;ল সকলো ক্লেশ বা দুখৰপৰা মুক্ত । বুদ্ধদেৱে এই অবস্থা উপলব্ধি কৰাৰ পিছতহে কৰি নিৰ্বানক দুখ নিবৃত্তি উপায় বুলি কৈছে। দুখৰ নিবৃত্তিয়েই হৈছে নিৰ্বান যাক কেৱল অনুভূতিৰদ্বাৰাহে উপলব্ধি কৰিব পাৰি।</p> <p>৪) নিৰ্বান এক অপৰিবৰ্তনীয় অবস্থা : নিৰ্বান এনে এক আবস্থা যাক আমি অনুভব কৰি শান্তি লাভ কৰিব পাৰো। নিৰ্বানৰ কোনো উৎপত্তি আৰু বিনাশ নাই। ইয়াৰ কোনো কাৰণ নাই।ই শাশ্বত,অজাত,অভূত আৰু অকৃত বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।সমাধিৰ দ্বাৰাও নিৰ্বানৰ উৎপত্তি নহয়।নিৰ্বানক কোনেও সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে।নিৰ্বান কেতিয়াও মৃত্যুৰ অধীন নহয়। নিৰ্বান এক অপৰিবৰ্তনীয় শাশ্বত অবস্হা য&#8217;ত কেৱল অত্যাধিক দুখৰ নিৰোধ হোৱাৰ পিছত যি আনন্দ লাভ হয় তাক কেৱল অনুভৱহে কৰিব পাৰি ব্যাখ্যাক্ষৰিব নোৱাৰি । মুঠতে নিৰ্বান হ&#8217;ল এনে এখন জগত য&#8217;ত কেৱল সুখ আৰু শান্তি বিৰাজমান। যিজনে নিৰ্বান লাভ কৰা নাই তেওঁ নিৰ্বানৰ ব্যাখ্যা কৰিব নোৱাৰে।নিৰ্বান লব্ধজনেহে ইয়াৰ প্ৰকৃত ব্যাখ্যা কৰিব পাৰে।</p> <p>বুদ্ধদেৱে তেওঁৰ চতুৰ্থ আৰ্যসত্যৰ দুখ নিৰোধ মাৰ্গ বা দুখ ৰোধ কৰাৰ উপায় আছে বুলি কৈছে।তেওঁ কৈছে যে নিৰ্বান লাভ কৰি মানুহে আঠটা মাৰ্গ বা পথ যাক &#8216; অষ্টাঙ্গিক মাৰ্গ &#8216; বুলি কোৱা হয় তাক অনুসৰণ কৰা উচিত । শুদ্ধ দৃষ্টিভংগী , শুদ্ধ সংকল্প ,শুদ্ধ বাক ,শুদ্ধ আচৰণ, শুদ্ধ জীৱন যাপন ,শুদ্ধ প্ৰয়াস আৰু শুদ্ধ স্মৃতি আৰু শেষত শুদ্ধ একাগ্ৰতা ।দুখৰ উৎপত্তিৰ কাৰণক আমি ৰোধ কৰিব পাৰিলে আৰু অষ্টাংগিক মাৰ্গ অনুসৰণ কৰিলে মুক্তি লাভ কৰিব পাৰি।এই নিয়মকেইটাই বৌদ্ধ ধৰ্মৰ নৈতিকতাৰ কথাই প্ৰকাশ কৰিছে।এই আঠোটা নিয়ম প্ৰকৃততে তিনটা মূল বিষয়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।আছৰণ যাক শীল বুলি কোৱা হয়, ধ্যান যাক সমাধি বুলি কোৱা হয় আৰু প্ৰজ্ঞা যাক জ্ঞান বুলি কোৱা হয়।এই তিনিওটা বিষয়ক স্কন্ধ বুলি কোৱা হয়।শুদ্ধ দৃষ্টিভংগী, শুদ্ধ সংকল্প প্ৰজ্ঞা বা জ্ঞানৰ অন্তৰ্গত ।শুদ্ধ আছৰণ শীলৰ অন্তৰ্গত । সে্যেহে শুদ্ধ বাক ,শুদ্ধ কৰ্মান্ত আৰু শুদ্ধ জীৱন -যাপন যিহেতু আচৰণৰ লগত জড়িত সেইবাবে এই তিনটা মাৰ্গ শীলত পৰে। শুদ্ধ প্ৰয়াস ,শুদ্ধ স্মৃতি আৰু একাগ্ৰতাক ধ্যান বা সমাধি বুলি কোৱা হয়। প্ৰজ্ঞাই অবিদ্যা বা অজ্ঞানতা নাশ কৰে । শীলে জ্ঞানৰ পোহৰ লৈ পাপৰ পৰা বিৰত থাকি পবিত্ৰ কৰ্মত ব্ৰতী কৰায়।ধ্যানে সদায় স্থিৰ ভাৱে সত্যৰ অনুসৰণ কৰে । ধ্যান বিতৰ্ক , বিচাৰ ,প্ৰীতি &#8216;সুখ আৰু সমাধিৰ এই পাঁচটা উপাদানেৰে গঠিত হয়। গতিকে নিৰ্বান হ&#8217;ল চাৰি আৰ্য সত্যৰ উপলব্ধি আৰু দুখৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পোৱাৰ শ্ৰেষ্ঠ উপায়।যি উপায়ে মানুহক সত্য </p> <p>অনুসৰণ কৰাত সহায় কৰে আৰু অজ্ঞানতাৰ পৰা আঁতৰি অতীন্দ্ৰিয় অনুভূতিৰ দ্বাৰা নিৰ্বান লাভৰ সুখ প্ৰাপ্তি কৰায়।</p> <p><a href="https://pritirekhabora.com/">https://pritirekhabora.com/</a> </p> <figure><img loading="lazy" width="450" height="600" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2022/06/8386401885_eff0e7bff0_z.jpg?w=450" alt="" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2022/06/8386401885_eff0e7bff0_z.jpg 450w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2022/06/8386401885_eff0e7bff0_z.jpg?w=113 113w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2022/06/8386401885_eff0e7bff0_z.jpg?w=225 225w" sizes="(max-width: 450px) 100vw, 450px" /></figure>MriduArt & CultureAssamAssamese cultureAssamese WriterBuddhismBuddhist PhilosophyhinduHinduismindiaInternationalPhilosophyReligion the belief in and worshipAnatmabadaAssamese cultureগৌতম বুদ্ধনিৰ্বানবৌদ্ধ ধৰ্মমোক্ষ লাভৰ মন্ত্ৰ হ'ল ঔমBuddhaBuddhismFour noble truthGautam BuddhaLife of BuddhaMoksaNirvanSaddharthSanskritiSkandhaThe BuddhaMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%b0-%e0%a6%b2%e0%a7%8b%e0%a6%95%e0%a6%b6%e0%a6%bf%e0%a6%b2%e0%a7%8d%e0%a6%aa%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%82%e0%a6%b9/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%b0-%e0%a6%b2%e0%a7%8b%e0%a6%95%e0%a6%b6%e0%a6%bf%e0%a6%b2%e0%a7%8d%e0%a6%aa%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%82%e0%a6%b9/লোক-শিল্পত আমাৰ সমাজৰ প্ৰকৃত ছবি ফুটি উঠে । দৈনন্দিন প্ৰয়োজনৰ লগতে সামাজিক অনুষ্ঠানৰ লগতো লোক-শিল্পৰ সম্বন্ধ আছে ।অসমৰ গাঁৱৰ মানুহে নিত্য ব্যৱহাৰৰ কাৰণে লোক থলুৱা সম্পদৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি আহিছে ।অসমৰ সমাজ ব্যৱস্থাত কুটিৰ শিল্পই আৰ্থিক উন্নয়নত বিশেষভাৱে প্ৰভাৱ পেলাইছে। ভাৰতীয় অৰ্থনীতিতো বিভিন্ন ৰাজ্যৰ কুটীৰ শিল্পই উল্লেখযোগ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে ।আধুনিক যন্ত্ৰপাতিৰ সহায় নোলোৱাকৈ&hellip;Fri, 10 Jun 2022 12:32:32 GMT<p>লোক-শিল্পত আমাৰ সমাজৰ প্ৰকৃত ছবি ফুটি উঠে । দৈনন্দিন প্ৰয়োজনৰ লগতে সামাজিক অনুষ্ঠানৰ লগতো লোক-শিল্পৰ সম্বন্ধ আছে ।অসমৰ গাঁৱৰ মানুহে নিত্য ব্যৱহাৰৰ কাৰণে লোক</p> <p>থলুৱা সম্পদৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি আহিছে ।অসমৰ সমাজ ব্যৱস্থাত কুটিৰ শিল্পই আৰ্থিক উন্নয়নত বিশেষভাৱে প্ৰভাৱ পেলাইছে।</p> <p>ভাৰতীয় অৰ্থনীতিতো বিভিন্ন ৰাজ্যৰ কুটীৰ শিল্পই উল্লেখযোগ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে ।আধুনিক যন্ত্ৰপাতিৰ সহায় নোলোৱাকৈ প্ৰাচীন লোক কলা শিল্পসমূহক উদ্যোগীকৰণ কৰি অৰ্থনৈতিকভাৱে স্বাবলম্বন কৰাকে কুটিৰ শিল্প বুলি কোৱা হয়।</p> <p>আৱাহমান কালৰ পৰাই অসমৰ জনজীৱনত থলুৱা লোক শিল্পই এক বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে। পৰম্পৰাগত লোকশিল্পই অসমৰ সংস্কৃতিক চহকী কৰি আহিছে। সেই লোকশিল্পসমূহক আহকচোন আমি জানিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ।</p> <h3>বয়ন শিল্প</h3> <p>অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰাই অসমত পৰম্পৰাগত বয়ন শিল্পই অসমৰ সংস্কৃতিত নিজস্ব ঐতিহ্যৰে উল্লেখযোগ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি আহিছে। বয়ন শিল্প অসমৰ এক আপুৰুগীয়া শিল্প। ধনী- দুখীয়া, জাতি-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে অসমৰ অসমীয়া মহিলাই নিজৰ লগতে পৰিয়ালৰ বিভিন্ন জনৰ সাজপোচাক নিজে বৈ তৈয়াৰ কৰি লৈছিল। তাঁত বৱ জনাতো অসমীয়া মহিলাৰ বাবে এক মৰ্যাদাসূচক কাম । হস্ততাঁত শিল্পৰ অদ্ভুত সৃষ্টিতেই &#8220;ছাঁতে শুকুৱা মুঠিতে লুকুৱা&#8221; কাপোৰে , অসমীয়া শিপিনীৰ গৌৰৱোজ্জ্বল আৰু যুগযয়ী ইতিহাস সৰ্বজন বিদিত। তাঁত শিল্প অসমৰ প্ৰাচীন কুটিৰ শিল্প। কপাহৰ খেতি কৰি এড়ি, পলু, মুগা আদি পুহি ,কপাহ নেওঠি, টাকুৰিত সূতা কাটি এড়ি, মূগা,পাট, মেজাঙ্কৰি আদি কাপোৰ বয়। ৰঙীন সূতা আৰু গুনাৰ ব্যৱহাৰ কৰি বিভিন্ন ৰঙৰে মিনা কৰি সুন্দৰ সুন্দৰ চানেকি তুলি অসমীয়া শিল্পীয়ে নিজৰ কল্পনাক বাস্তৱত ৰূপ দিয়াৰ চেষ্টা কৰে ।বয়ন শিল্পত দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহাৰ হোৱা চাদৰ মেখেলা, তিয়নি, গামোচা, ধূতি চুৰিয়া, ৰিহা,বৰকাপোৰ, চেলেং, চোলা, গৰম কাপোৰ আদি ।সুন্দৰ বয়ন শৈলীৰে অসমীয়া শিপিনীয়ে বিশ্বদৰবাৰত অসমৰ তাঁতশিল্পক উজ্জ্বলাই ৰাখিছে। অৰ্থনৈতিক জীৱনৰো ই এক উল্লেখযোগ্য আহিলা। অসমীয়া শিপিনীৰ সৃষ্টি গামোচা, চেলেং, পাট মূগা কাপোৰে আজি সমগ্ৰ বিশ্বতে সমাদৰ লাভ কৰিছে।</p> <p>পাত সোণৰ গহনা</p> <p>অসমীয়া কাৰিকৰৰ হাতৰ পৰশত অসমীয়া গহনাই নিজৰ এতিহ্যৰ স্বকীয়তা আজিও ৰাখি আহিছে ।প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসমীয়া গহনাৰ যি মৰ্য্যাদা আছিল সেই মৰ্য্যাদা আজিও অসমীয়া মহিলাসকলৰ মাজত আজিও বিদ্যমান। পাত সোণৰ গহনা অসমীয়া সমাজৰ থলুৱা শিল্পৰ উপৰিও অসমীয়া কলা সংস্কৃতিক বিশ্বত পৰিচয় কৰি দিয়া আন এক উল্লেখযোগ্য সম্পদ । পাকৈত শিল্পীৰ সুনিপুণ হাতৰ দক্ষতাই অসমীয়া সমাজত ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা হাস কৰিব পৰা নাই ।সোণখটোৱা জাংফাই পনিয়লী বাখৰ ,ডালিম ফুলিয়া নক্সাৰে বনোৱা কান ফুলি, কেৰু, থুৰীয়া, নেজাপতা, বাখৰুৱা , লুকাপাৰ আদি ।ডিঙি শুৱনি কৰি ৰখা দুগদুগী,মাদুলী-মণি, ঢোলবিৰি, ঢৰিয়া মণি, শিলিখা মণি ,মতৰ মনি ,গেজেৰা, জোনবিৰি, বেনা, গলপতা,সাতশৰী আদিত ৰং বিৰঙৰ বাখৰেৰে মিনা কৰায় । ।হাতত গাম খাৰু,বাৰুটি ,মুঠি খাৰু,খাৰু,বালা আদি ।আঙুলিত, জেঠীনেজীয়া, পখিলা ,শেনচৰাই ভোমোৰা, ময়ুৰৰ পাখীসদৃশ হৰিণৰ চকুৰ দৰে , পাৰ চৰাইৰ দৰে , হাতীৰ শুড়ৰ আৰ্হিত আঙুঠি বনায় ।ভৰিত পিন্ধা পাজোপ ,জুনুকা অাৰু আঙুঠিবোৰতো সুন্দৰ বাখৰখটাই অসমীয়া কাৰিকৰে নিজৰ নিপুণতা প্ৰকাশ কৰে ।</p> <p>আহোম স্বৰ্গদেউ সকলৰ দিনত মহিলাসকলৰ লগতে পুৰুষসকলেও খাৰু, আঙঠি, কেৰু ,মনি , লোকপাৰ আদি পিন্ধিছিল । সল ,পাতি, বাজু, গামখাৰু ,কদমা আদি আছিল সেই সময়ৰ পুৰুষসকলে পিন্ধা গহনাৰ নাম ।বিভিন্ন জীৱ জন্ত্ত দাঁতসমূহত সোণ খটুৱাই বিভিন্ন মনি ,বাখৰ আদি দি সেইবোৰ ধুনীয়া কৰি পৰিধান কৰিছিল ।</p> <p>বাঁহ &#8211; বেতৰ শিল্প</p> <p>অসমৰ থলুৱা শিল্প সমূহৰ ভিতৰত বাঁহ-বেত শিল্পই সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক দিশত অপৰিহাৰ্য্য । অসমৰ পাহাৰে-ভৈয়ামে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বাঁহ আৰু বেত উভৈনদী ৰূপত পোৱা যায় । অসমীয়াৰ জাতীয় জীৱনৰ নিত্য প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰীসমূহ এই বাঁহ বেতৰ দ্বাৰাই তৈয়াৰ কৰা হয় । সেইবোৰৰ কিছু অংশ তলত উল্লেখ কৰা হ&#8217;ল &#8211;</p> <p>মাছ মৰা সঁজুলি যেনে &#8211; জাকৈ, খালৈ ,পল, খোকা ,পেং ,পাঁৱৰি, দলঙা আদি ।</p> <p>তাঁতশালৰ সঁজুলি &#8211;উঘা, চেৰেকী, লেটা ,দোৰপতি ,ৰাচ, চিৰি ,নাচনী, মহুৰা, ফুল তোলা, কাঠি , শলি , গৰকা আদি খেতিৰ সামগ্ৰী যেনে &#8211; দোন, যুঁৱলি, মৈ ,গৰুগাড়ী ,ডুলি ,পাচি ,খৰাহি,কোলা ,ওখোন কোৰ কুঠাৰৰ নাল আদি ।</p> <p>দেনন্দিন ব্যৱহৃত বস্ত্ত যেনে কঠ ,ডলা, চালনী ,বাঢ়নী ,মূঢ়া, বিছনী,ঢ়াৰি বাঁহ বেতৰ চোফা , চকী মেজ টেবুল বিচনা আৰামী চকী সৰু ল&#8217;ৰা ছোৱালীক ঝুলাবলৈ বিচনা,বাকচ ফুল ৰখা পাত্ৰ ,বেগ বিভিন্ন ধৰনৰ সজোঁৱা বস্ত্ত , বটা শৰাই আদি সুন্দৰকৈ নিৰ্মান কৰা হয় ।</p> <p>তাৰোপৰি ঘৰৰ খুটা, বেৰ, মাৰলি , দৰজা, খিড়িকি, জেউৰা, চকোৰা ,জপনা, বাঁহৰ সাঁকো, তাঁতি, নঙলা আদি</p> <p>জাপি শিল্প</p> <p>অসমীয়া সংস্কৃতিৰ আন এক লোকশিল্প কলা হ&#8217;ল জাপি ।অতিজৰে পৰা অসমত জাপিৰ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়| জাপি সাধাৰনতে তিনি প্ৰকাৰৰ| উকা জাপি, বৰ জাপি আৰু ফুলাম জাপি|টকৌ পাত বাঁহ বেত আদিৰে সঁজা বিভিন্ন নক্সাৰ সৰুদৈয়া, বৰদৈয়া, পদুমীয়া ,ফুলাম জাপি ,গৰখীয়া জাপি ,বনুৱা জাপি ,পানী জাপি আদি বিভিন্ন নামৰ জাপি তৈয়াৰ কৰে ।</p> <p>উকা জাপিৰ প্ৰচলন সাধাৰনতে মানুহে খেতি পথাৰত ৰ&#8217;দ বৰষুন আদিৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল ।উঁকা জাপিক হালোৱা জাপি অথবা পানীদৈয়া জাপি বুলিও জনা যায় । হালোৱাসকলে হাল বাওতে ৰ&#8217;দ বৰষুনত ব্যৱহাৰ কৰে বাবে এই জাপিক হালোৱা জাপি বুলিও জনা যায় ।</p> <p>বৰজাপি</p> <p>পুৰণি কালত স্বৰ্গদেউ বা সম্ভ্ৰান্তঘৰৰ লোকসকল বা ৰজাঘৰীয়া ডা-ডাঙৰীয়াসকল কৰবালৈ উলাই গ&#8217;লে সন্মানৰ বাবেই হওক বা ৰ&#8217;দ বৰষুনৰ বাবেই হওক তেওঁলোকৰ মূৰৰ ওপৰত লগুৱাই এই জাপি ধৰি ইফালে সিফালে অনা নিয়া কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল ।সত্ৰাধিকাৰসকলে ভ্ৰমন কৰোঁতে , আভিজাত্য আৰু সম্ভ্ৰানতঘৰৰ মহিলা সকলেও বৰজাপি লৈহে উলাইছিল ।এই জাপি আছিল সেইসময়ত অতি সন্মানসূচক প্ৰতীক ।আজিও জাপিয়ে এই পৰম্পৰা অব্যাহত ৰাখিছে । উপহাৰ আৰু সন্মানপ্ৰদান কৰিবলৈ আজিও অসমত জাপি প্ৰদান কৰে ।</p> <p>ফুলাম জাপি</p> <p>ফুলাম গামোচাখনৰ দৰে ফুলাম জাপিও অসমীয়া কলা সংস্কৃতিৰ সন্মানসূচক প্ৰতীক । বিশিষ্ট ব্যক্তিক সন্মান যাঁচিবলৈ এই জাপি ব্যৱহাৰ কৰা হয় ।ফুলাম গামোচাৰ লগতে জাপিও অসমীয়াৰ স্বাভিমান হয় ।তাৰোপৰি বিহু নাচতো এই জাপি ব্যৱহাৰ কৰা হয় ।সৰু সৰু বাঁহৰ কাঠিৰে এই জাপি তৈয়াৰ কৰা হয় ।</p> <p><br />মৃত শিল্প</p> <p>অসমত মৃত শিল্পৰ প্ৰচলন প্ৰায় অতীজৰ । অসমীয়া জাতীয় জীৱনত এই বিধ লোককলাই নানা কৌশলেৰে বিভিন্ন প্ৰয়োজনীয় বস্ত্ত তৈয়াৰ কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহৰ পথ সুগম কৰি তুলিছে তাৰোপৰি এই শিল্পই অৰ্থনৈতিক দিশৰ উপৰিও সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক দিশত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে ।মাটিৰ চৰু, কলহ ,টেকেলি, মলা, মাটিৰ গিলাচ ,থাল, চাকি ,দুৱলি, গাগৰি, ধূনামলা ,মাটিৰ মূৰ্ত্তি ,পুতলা আদি হ&#8217;ল অসমৰ মৃত শিল্পৰ সুন্দৰ নিদৰ্শন । এটা সময়ত পূজা শ্ৰাদ্ধ সকাম আদিত বহুলভাবে প্ৰচলন হৈছিল ।মানুহে মাটিৰ পাত্ৰত খোৱাৰ উপৰিও দৈ ক্ৰীম আদি প্ৰস্ত্তত কৰিবলৈও মাটিৰ সামগ্ৰীসমূহ এতিয়াও ব্যৱহাৰ কৰে ।নৈ বা জলাশয় আদিৰ পৰা আলতীয়া মাটি সংগ্ৰহ কৰি পানি দি আটা মৰাৰ দৰে মাৰি ফেনেকি ফেনেকি কোমল কৰি, সৰু সৰু গোল বনাই &#8216;দন দিয়ে&#8217;আৰু পিছত সৰু গোল টুকুৰাবোৰ শিল বা কাথেৰে টঙনিয়াই চেপেটা কৰি তাৰ পিছত সাজিবলগীয়া পাত্ৰৰ ৰূপ দি , সেইবোৰ শুকাৱ দি শেষত সেইবোৰ &#8216;জাগ দি&#8217; পুৰৰ ব্যৱহাৰৰ উপজোগি কৰি তুলে ।আচৰিত কথা যে এই শিল্পবিধৰ লগত জড়িত মানুহে কোনো ধৰনৰ অত্যাধুনিক যন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ নিজৰ হাত দুখন ,মাটি ,মিহিবালি ,নিমজ শিলগুটি ,কাঠৰ মাৰি আদি ব্যৱহাৰ কৰে । বৰ্তমানো কোনো ধৰনৰ ৰঙৰ সমাহাৰ নকৰাকৈ পাত্ৰসমূহ এনেদৰেই সঁজাই কাৰন তেতিয়াহে ই পানী শুহিব পাৰে আৰু যিকোনো কামত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে ।</p> <p>কাঁহ পিতলৰ শিল্প</p> <p>কাঁহৰ শিল্পৰ বাবে বিখ্যাত অসমৰ হাজো সৰ্থেবাৰীৰ কাঁহ পিতলৰ শিল্প বিশ্ববিখ্যাত।অসমীয়া সংস্কৃতিৰ আন এক লোক শিল্প হ&#8217;ল কাঁহ শিল্প ।দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহৃত হোৱা অসমীয়া সংস্কৃতিৰ মূল্যৱান সম্পদ কাঁহৰ বাচন-বৰ্তনৰ ওপৰিও তাল বৰতাল শৰাই বতা আদি কাঁহ পিতলৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত। শিল্পই বহু লোকক স্বাৱলম্ভী কৰিছে । পিতলৰ টৌ, খৰাহি, ভোগজৰা, গোঁসাই ঘৰত ব্যৱহৃত কাঁহৰ ঘণ্টা, থাল,ঘট , কোষা-অৰ্ঘা, আদি ঘটি,চৰিয়া,কাঁহী,বিভিন্ন ধৰনৰ বাটি বানবাটি গিলাচ,কাঁহ- পিতলৰ কলহ, টেকেলী, গাগৰী, দুৱলি আদিয়ে অসমৰ কাঁহ পিতলৰ শিল্পক বিশিষ্ট মৰ্য্যদা দি আহিছে।</p> <p>অসমীয়া কমাৰৰ হাতৰ পৰশত বিভিন্ন কটাৰী, ডবুৱা কটাৰী, দা, মেচি দা, কেৰাহী,যাতি, কোৰ, কুঠাৰ, মৈদা, কাঁচি, খন্তি, চিপৰাং, আদি বিভিন্ন বয়-বস্তু নিৰ্মান হৈছে। চৰাইৰ পাখি, জন্তুৰ হাড়, দাঁত অথবা ধাতুৰে নিৰ্মিত অলঙ্কাৰ স্ত্ৰী-পুৰুষে শোভাবৰ্ধনৰ বাবেই ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।</p> <p>মূখা শিল্প</p> <p>মূখাৰ ব্যৱহাৰ অসমীয়া লোক-কলা- কৃষ্টিত বহু দিনৰে যদিও মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে এই প্ৰাচীন কলবিধক অধিক ব্যৱহাৰযোগ্য কৰি তুলে । মহাপুৰুষজনাৰ অপূৰ্ব সৃষ্টি অংকীয়া ভাওনাত বিভিন্ন চৰিত্ৰৰ ভাৱৰীয়াক সহজে জানিবলৈ আৰু ভক্তিৰস পান কৰিবলৈ এই মূখাৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল ।অসমত পাঁচ প্ৰকাৰৰ মূখা নিৰ্মাণ কৰা হয় ।এই মূখাবোৰ কাঠৰ মূখা , সাঁচৰ মূখা ,বাঁহৰ কাঠিৰ মূখা,কাপোৰৰ মূখা , কাগজৰ মূখা ,কুঁহিলা অাৰু জাতিলাওৰ খোলাৰ মূখা । মূখা নিৰ্মানৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আহিলাসমূহ কুমাৰে ব্যৱহাৰ কৰা আলতীয়া মাটি , কাপোৰ ,কাগজ ,কাঠ ,কুঁহিলা ,বাঁহ ,বেত ,গৰু পোৱালীৰ গোবৰ ,কপাহ ,মৰাপাট কলগছ চেৱাগছৰ আঁহ ,নাৰিকলৰ টুকুৰা ,শুকান জাতি লাওৰ খোলা ,ঢকোৱা ,মাটিৰ টেকেলি বিভিন্ন ৰং , তাৰোপৰি হাীতাল ,হেঙুল বগামাটি ,নীল আদি দ্ৰব্যৰ প্ৰয়োজন ।আদিৰে তৈয়াৰ কৰে ।বাঁহ ,কাঠৰ মূখা অাৰু কুঁহিলাৰ মূখা অসমত সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় ।দুই তিনি বছৰীয়া দীঘ জাতিবাঁহ আনি পানীত তিয়াই থৈ টুকুৰা টুকুৰকৈ তিয়াই থয় পোক নধতিবলৈ ।কাঠৰ মূখাৰ বাবেও কোমল আৰু সহজতে নফতা কাঠ বিচাৰি লোৱা হয় ।এই শিল্প বহুত কঠিন , আৰু বহু কষ্টৰ মুৰতহে শিল্পীজনে ভবা ৰূপতো দিব পাৰে । সাঁচৰ মূখা হ&#8217;ল যিদৰে কোনো সাঁচ লৈ পিঠা বনোৱা হয় ঠিক সেইদৰে মাটি বা কাঠেৰে সাঁচ তৈয়াৰ কৰোঁতে চৰিত্ৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি সাঁচত সেই চৰিত্ৰ তুলি ধৰা হয় ।কুঁহিলাৰে মূখা নিৰমান কৰাৰ আগতে কুঁহিলাবোৰ তিয়াই থয় ।পিচত ৰ&#8217;দত ভালদৰে শুকুৱাই চৰিত্ৰ অনুযায়ী ৰূপ দিয়াৰ চেষ্টা কৰা হয় ।কুঁহিলা খুউৱ পাতল বাবে কুঁহিলাবোৰ যোৰা দি দি মূখা নিৰ্মান কৰে ।কাপোৰৰ মূখা পাতল আৰু ভাৱৰীয়াৰ বাবে আৰামদায়ক । লাওৰ খোলাত ভাৱৰীয়াৰ চকু দুটি চাই ফুটা কৰি বিভিন্ন ৰঙেৰে আকৰ্ষক কৰি মূখাৰ ৰূপ দিয়া হয় ।</p> <p>হাতীদাঁতৰ শিল্প</p> <p>অতি প্ৰাচিন কিন্ত্ত বৰ্তমান লুপ্তপ্ৰায় এই শিল্পই মহাভাৰতৰ যুগৰে পৰা থকা বুলি জনা যায় কিয়নো প্ৰাগজ্যোতিষ্পুৰৰ ৰজা ভগদত্তই যুধিষ্ঠিৰক দিয়া উপহাৰসমূহৰ ভিতৰত হাতীদাঁতো আছিল ।হাতীদাঁতৰ ফনী ,তৰোৱালত কটাৰীত মনি মুকুতা খচোঁৱা হাতীদাঁতৰ নাল,টেমা ,পানতামোল ৰখা টেমা ,বাকচ আদি আহোম যুগত উপলব্ধ আছিল ।ভাস্কৰবৰ্মাই হতীদাঁতেৰে তৈয়াৰ কৰা কুন্ডল আৰু হাৰ হৰ্ষবৰ্ধনক উপটৌকণ দিছিল ।</p> <p>পাটি শিল্প</p> <p>অসমৰ ঐতিহ্যপূৰ্ণ আন এক শিল্প হ&#8217;ল পাটী শিল্প । ই দৈনন্দিন জীৱনৰ এক অতি প্ৰয়োজনীয় বস্ত্ত ।এই শিল্পৰ লগত জড়িত পুৰুষজনক পটীয়া আৰু মহিলাগৰাকীক পটীযানী বুলি জনা যায় ।এই পাটি তৈয়াৰ কৰা হয় সাধাৰনতে দ ঠাইত গজা গাঢ় সেউজীয়া বন জাতীয় উদ্ভিদ &#8216;পাটিদৈৰে&#8217;। এই উদ্ভিদবিধ অতি টান আৰু ইয়াৰ গা গছজোপাতে তিনতাকৈ ঠেঙুলি উলায় যাক &#8216;আঙুলিদৈ&#8217; বুলি জনা যায় । পাটিদৈ গছবোৰ কাটি সৰু সৰুকৈ শুকুৱাই পানীত কেইবাদিনলৈ থৈ দিয়া হয় ।তাৰ পিচতে হাত আৰু ভৰিৰ দুয়োতাৰ কৌশলগত প্ৰয়োগেৰে গছৰ সুতবুৰ এৰুৱাই পাটি তৈয়াৰ কৰে ।</p> <h3>কুঁহিলা শিল্প</h3> <p>বাঁহবেতৰ দৰে কুঁহিলা শিল্পও অসমৰ সমাজ জীৱনত অন্যতম ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে । কুঁহিলা এবিধ জলজ উদ্ভিদ । দ পথাৰ,খাল ,ডোং বিল আদিত কঁকাললৈকে দ পানীত কুঁহিলা উদ্ভিদ গজে । পানী কুঁহিলা আৰু খৰি কুঁহিলা এই দুই ধৰণৰ কুঁহিলা পোৱা যায় ।কিন্ত্ত পানী কুঁহিলাৰ পৰাহে কুঁহিলা উদ্যোগ গঢ়ি উঠিছে । আৰু সমাজৰ অতি প্ৰয়োজনীয় কঠ এক বিশেষ শালত বোৱা হয় আৰু এই কঠ শিল্প কুঁহিলাৰ দ্বাৰাই বনোৱা হয় । অসমীয়া শিল্পীৰ আশাশুধীয়া প্ৰচেষ্টাত অংকীয়া ভাওনাৰ বিভিন্ন মূখাসমূহ , ভাওনাৰ অপৰিহাৰ্য সামগ্ৰী যেনে মুকুত , জীৱজন্ত্ত ,চৰাই,গছগছনি ,আদি কুঁহিলাৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হয় । কিন্ত্ত অতি পৰিতাপৰ কথা যে লাহে লাহে এই কুঁহিলা উদ্ভিদৰ উৎপত্তিও হ্ৰাস পাই আহিছে ।</p> <h3>কাঠ শিল্প বা কাষ্ঠ শিল্প</h3> <p>অসমৰ সমাজ জীৱনত প্ৰাচীনতম লোকশিল্প হ&#8217;ল কাঠ শিল্প ।এই শিল্পতো অসম যথেষ্ট চহকী বুলি কব পৰা যায় । কিয়নো অসমৰ বনাঞ্চলত বহু মূল্যবান গছ পোৱা যায় । যাৰ পৰা কাঠৰ বিভিন্ন বস্ত্ত তৈয়াৰ কৰা হয় । অসমৰ নামঘৰ ,গোঁসাই ঘৰ ,মনিকূট ,সত্ৰ, আদিত প্ৰতিস্হা কৰা অপূৰ্ব সৃষ্টি সাতখলপীয়া সিংহাসন ,ঠগা এই কাঠৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হয় ।তাৰোপৰি বিভিন্ন দেব দেৱী , পুৰনি সম্ভ্ৰান্তলোকে ব্যৱহাৰ কৰা দোলা,অসমীয়া জন জীৱনত ঢেঁকীৰ প্ৰয়োজনীয়তা অধিক । এই ঢেঁকী নিত্য প্ৰয়োজনীয় ব্যৱহৃত বিচনা , চকী ,মেজ ,পীৰা ,আলনা , ঢোল , খোল ,নাঙল ,বৰপেৰা আদি কাঠেৰে তৈয়াৰী ।এই শিল্পই কেৱল সামাজিক দিশতে নহয় অৰ্থনৈতিক দিশতো প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে ।</p> <p>স্বৰ্ণশিল্পৰ শিল্পীসকলে এই কৰ্ম ত্যাগ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে।</p> <p>থলুৱা শিল্পৰ ভিতৰত লৌহশিল্প বৰ্তমান জীয়াই আছে। লোহাৰে নিৰ্মিত সামগ্ৰীবোৰ যেনে: দা, কুঠাৰ, কটাৰী আদি বিভিন্ন সামগ্ৰীবোৰ বিশেষভাৱে প্ৰয়োজনীয় হৈ থকাৰ বাবেই এই শিল্প হয়তো এতিয়াও জীয়াই আছে। কিন্তু বৰ্তমান ইয়াৰ অৱস্থাও বৰ উন্নত নহয়।</p> <p>প্ৰীতি ৰেখা বৰা </p> <p>সহকাৰী অধ্যাপিকা</p> <p>১১/০৬/২২</p>MriduArt & CultureAsomiya Jati JonogusthiAssamese cultureAssamese TraditionAssamese Writerঅসমীয়াঅসমীয়া জাতিঅসমীয়া জাতি জনগোষ্ঠীPhilosophySociety & peopleলোকশিল্প অসম কুটিৰ শিল্প অসমৰ লোকশিল্প বাঁহ বেত জাপি পাটসোনMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/amrapali/https://mridu.pages.dev/blog/amrapali/"ঔঁ মনি পদমে হুম" ॐ मणि पदमे हूम्‌' এদিন এহাল দুখীয়া দম্পতীয়ে ঘৰলৈ উভতি অহাৰ পথত এজোপা আমগছৰ তলত দিপলিপ কন্যা কেছুৱাজনী দেখা পাই ঘৰলৈ লৈ আনে । আমগছ জোপাৰ তলত পোৱা বাবে তাইৰ নাম ৰাখিলে আম্ৰপালী।লাহে লাহে হিয়াৰ আমঠু আম্ৰপালীজনী ডাঙৰ হৈ আহিব ধৰিলে ।আম্ৰপালীৰ দেহৰ ভাঁজে ভাঁজে ফুটি উঠিছিল সৌন্দৰ্য্যৰ লালিমা। যিজনে আম্ৰপালীক&hellip;Wed, 26 May 2021 16:26:58 GMT<p>&#8220;ঔঁ মনি পদমে হুম&#8221;</p> <p><strong>ॐ मणि पदमे हूम्‌&#8217; </strong></p> <p>এদিন এহাল দুখীয়া দম্পতীয়ে ঘৰলৈ উভতি অহাৰ পথত এজোপা আমগছৰ তলত দিপলিপ কন্যা কেছুৱাজনী দেখা পাই ঘৰলৈ লৈ আনে । আমগছ জোপাৰ তলত পোৱা বাবে তাইৰ নাম ৰাখিলে আম্ৰপালী।লাহে লাহে হিয়াৰ আমঠু আম্ৰপালীজনী ডাঙৰ হৈ আহিব ধৰিলে ।আম্ৰপালীৰ দেহৰ ভাঁজে ভাঁজে ফুটি উঠিছিল সৌন্দৰ্য্যৰ লালিমা। যিজনে আম্ৰপালীক এবাৰ দেখিছিল সেইজনৰ মনপ্ৰাণত আম্ৰপালীয়ে ঠাই লাভ কৰিছিল।সমগ্ৰ বৈশালীত আম্ৰপালীৰ সৌন্দৰ্য্য কথা জনাজাত হৈ পৰিছিল। আম্ৰপালীক এবাৰ চাবলৈ গোটেই বৈশালীৰ পুৰুষখিনি উত্তাৱল হৈ উঠিছিল। আম্ৰপালীক জীৱনৰ লগৰী কৰিবলৈ সকলোৱে উঠি পৰি লাগিল। আম্ৰপালীৰ ৰূপত মোহিত হৈছিল মগধৰ ৰজা বিম্বিষাৰৰপৰা আদি কৰি তেওঁৰ পুত্ৰ অজাতশত্ৰুলৈকে ।কিন্ত্ত আম্ৰপালী মনৰ কথা জানো কোনোৱাই বুজিছিল। হয়তু আম্ৰপালীয়েও পাখি লগা মনৰ প্ৰত্যয়ত গাঁথিছিল সপোনৰ মালা। কোনো ৰাজকুমাৰৰ দুবাহুৰ মাজত সোমাই তাইয়ো পাতিবলৈ মন গৈছিল মনৰ কথা। তাইৰো এখন সংসাৰ হ&#8217;ব ।</p> <p>কেতিয়াবা সৌন্দৰ্য্যও মানুহৰ জীৱনলৈ কাল হৈ আহে । আম্ৰপালীক লৈ বৈশালীৰ পুৰুষসকলৰ মাজত সংঘৰ্ষৰ সৃষ্টি হ&#8217;ব ধৰিলে । পুৰুষসকলে নিজৰ মাজতে আম্ৰপালীক পাবৰ বাবে যিকোনো পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ ধৰিলে। আম্ৰপালীৰ বিবাহৰ প্ৰস্তাৱত আম্ৰপালীৰ মাক দেউতাকো বিবুদ্ধিত পৰিল। কি কৰিব ,কোনজনলৈ বিয়া দিব তাকে লৈ চিন্তা চৰ্চা কৰি তত পোৱা নাছিল। তেওঁলোকে জানিছিল যে যিজনে আম্ৰপালীক বিয়া কৰাব তেওঁক আন নাগৰিকে জীয়াই নাৰাখিব।গতিকে তেওঁলোকৰ চিন্তা বাঢ়ি গৈছিল।বৈশালীত আছিল গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থা।</p> <p>এদিন বৈশালীত আম্ৰপালীক লৈ এখন ডাঙৰ সভা বহিল।সেই সভাত উপস্থিত থকা সকলো পুৰুষেই আম্ৰপালীক জীৱনৰ লগৰী কৰিব বিচাৰা বুলি জানি কোনো এটা সিদ্ধান্তত উপনিত হ&#8217;ব নোৱাৰাত শেষত এনেকুৱা এটা সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিলে যে যিটো সিদ্ধান্তই আম্ৰপালীৰ সপোন চূৰ্ণ বিচূৰ্ণ কৰি দিলে। সিদ্ধান্তত গ্ৰহণ কৰা হ&#8217;ল যে আম্ৰপালী আজিৰপৰা বৈশালীৰ সকলো পুৰুষৰে &#8216;নগৰ বোৱাৰী&#8217;। বৈশালী নগৰৰ বোৱাৰী হ&#8217;লে নগৰখনৰ একতা অটুট থাকিব।ন&#8217;হলে আম্ৰপালীৰ বাবে নগৰৰ বহু পুৰুষৰ মৃত্যু হ&#8217;ব।বৈশালীৰ এনে সিদ্ধান্তত আম্ৰপালী নিশ্চুপ হৈ ৰ&#8217;ল ।সপোনৰ তাইৰ সংসাৰখন ঠানবান হৈ পৰিল। সপোনবোৰটো প্ৰায়েই ভাঙি যায়।বৈশালীত আম্ৰপালীৰ বাবে এক বিশাল প্ৰসাদ বনালে। লগোৱা লিকচৌ ,ৰংমহল,বাগিচা,বহু ধন সোন ৰূপ আদিৰে আম্ৰপালীক ৰানীৰ দৰে থাকিবলৈ ব্যৱস্থা কৰি দিয়া হ&#8217;ল। এদিন মাক দেউতাকৰ পৰা বিদায় লৈ আম্ৰপালী সেই প্ৰসাদলৈ যাত্ৰা কৰিলে &#8230;আজিৰপৰা তাই বৈশালীৰ নগৰ বোৱাৰী এক কথাত তাই বৈশালীৰ সম্ভ্ৰান্ত পুৰুষসকলৰ ভোগ্যবস্ত্ত আৰু সাধাৰণ ভাষাত তাই বৈশালীৰ এজনী বেশ্যা। কিন্ত্ত এই বেশ্যাক তথাকথিত সমাজে আন বেশ্যাতকৈ সন্মান দিছে আৰু সেইয়া &#8216;নগৰৰ সকলোৰে বোৱাৰী&#8217; লগতে ৰাজ নৰ্ত্তকী।</p> <p>গৌতম বুদ্ধই বুদ্ধ প্ৰাপ্তিৰ পিছত প্ৰায় বৈশালীলৈ আহিছিল।বৈশালীত তেওঁৰ গ্ৰীষ্মকালীন সভা বহিছিল আৰু তাত তেওঁ বহুত দিন ৰখিছিল ।তেওঁৰ লগত তেওঁৰ শিষ্যসকলো আহিছিল। ভিক্ষু সকলে সদায় ভিক্ষাৰ বাবে মানুহৰ ঘৰত গৈ ভিক্ষা খুজিছিল। এদিন এনেদৰে ভিক্ষা খুজিবলৈ গৈ তেওঁৰ কেইজন মান শিষ্যই আম্ৰপালীৰ ওচৰ পাইগৈ। ভিক্ষুকেইজনৰ এজনক আম্ৰপালীৰ খুউৱ ভাল লাগিল । আম্ৰপালীয়ে সেই ভিক্ষুজনলৈ একেথিৰে চাই থাকি ক&#8217;লে অহা চাৰিদিনৰ পিছতেই বৰ্ষা ৠতু আৰম্ভ হ&#8217;ব । মই বিছাৰোঁ আপুনি এই চাৰিমাহ মোৰ প্ৰসাদতে থাকিব। তেতিয়া ভিক্ষুজনে ক&#8217;লে মই এতিয়া একো ক&#8217;ব নোৱাৰোঁ মোৰ গুৰুজনাই যদি অনুমতি দিয়ে। তেনেহ&#8217;লে মই নিশ্চয় আহিম। এই বুলি কৈ ভিক্ষা হাতত লৈ আন আন ভিক্ষুসকলৰ লগত তেওঁ ঘূৰি আহিল। আম্ৰপালীয়ে তেওঁক নেদেখালৈকে চাই থাকিল আৰু আশাৰে বাট চাই ৰ&#8217;ল।</p> <p>ইফালে লগত থকা ভিক্ষুসকল খঙত জ্বলি উঠিল যে ইমানজনৰ মাজত কেৱল তেওঁকহে আম্ৰপালীয়ে চাৰিমাহ থাকিবলৈ মাতিলে তাকো বেশ্যা হৈ তেওঁ ভিক্ষুক এজনক ৰাতি থাকিবলৈ মাতে।বৰ্ষাকাল হোৱাৰ লগে লগে মানুহবোৰে ভিক্ষুসকলক থাকিবলৈ আশ্ৰয় প্ৰদান কৰিছিল।ভিক্ষুসকলে ক্ৰোধ কৰি সকলো কথা গৌতম বুদ্ধক লগাই দিলে । ইফালে ডেকা ভিক্ষুজনেও গুৰু বুদ্ধক সকলো কথা বুজাই ক&#8217;লে আৰু লগতে ক&#8217;লে যে আপুনি অনুমতি প্ৰদান কৰিলেহে তেওঁ আম্ৰপালীৰ প্ৰসাদলৈ যাব।এই কথা শুনি আন আন ভিক্ষুসকলে বুদ্ধদেৱক এগৰাকী বেশ্যাৰ প্ৰসাদলৈ যাবলৈ অনুমতি প্ৰদান কৰিবলৈ মানা কৰিলে। অৱশেষত বাৰিষা আৰম্ভ হ&#8217;ল। বুদ্ধদেৱে সকলো ভিক্ষুকে তেওঁ লোকৰ নিজৰ নিজৰ স্থানত যাবলৈ অনুমতি দিলে লগতে সেই ডেকা ভিক্ষুজনকো আম্ৰপালীৰ প্ৰসাদলৈ যাবলৈ অনুমতি দিলে। ডেকা ভিক্ষুজনেও গুৰুৰ কথা মতে আম্ৰপালীৰ প্ৰসাদলৈ ৰাওনা হ&#8217;ল।বুদ্ধদেৱৰ লগত থকা দুজন মান ভিক্ষুকে বুদ্ধদেৱৰ এই কথাত অসন্ত্তষ্ট হোৱাত বুদ্ধদেৱে তেওঁলোকক ক্ৰোধ কৰিবলৈ মানা কৰিলে। k কিন্ত্ত তেওঁলোকে সংঘৰ বদনাম হ&#8217;ব বুলি মনে প্ৰাণে ভয় কৰিছিল।এইদৰে দিন অতিবাহিত হ&#8217;ব ধৰিলে। চাৰিমাহ শেষ হ&#8217;বলৈ আৰু দুদিনমান বাকী আছিল।</p> <p>ইতিমধ্যে বৈশালীও বুদ্ধদেৱক লৈ প্ৰতিদিনেই ব্যস্ত হৈ পৰিছিল।বুদ্ধদেৱৰ শিক্ষাগ্ৰহণৰ বাবে সকলোেৱে বুদ্ধ দেৱৰ চৰণত নিজকে অৰ্পন কৰিছিল। এদিন এজন সম্ভ্ৰান্ত লোকে বুদ্ধদেৱক আতিথ্যৰ বাবে আমন্ত্ৰণ কৰিছিল। সেই সময়তে আম্ৰপালীয়েও বুদ্ধদৱক এসাজ খাবলৈ আমন্ত্ৰণ জনালে । বুদ্ধদেৱেও সম্ভ্ৰান্তলোকৰ আতিথ্য গ্ৰহণ নকৰি গণিকা আম্ৰপালীৰ আতিথ্য স্বীকাৰ কৰাত তেওঁৰ শিষ্যসকল আচৰিত হ&#8217;ল আৰু আম্ৰপালীৰ প্ৰসাদত উপস্থিত হ&#8217;ল। আম্ৰপালী অলপ দুধোৰ মুধোৰ অৱস্থাত আছিল তেওঁ ভাবিছিল যে ক&#8217;তনো ইমান এজন মহান সাধুয়ে তেওঁৰ আমন্ত্ৰণ গ্ৰহণ কৰিব । কিন্ত্ত তেওঁৰ চোতালত বুদ্ধদেৱৰ আবিৰ্ভাব হোৱা দেখি আনন্দত তেওঁ নিজেই ভিক্ষুসকললৈ নিজেই ৰান্ধি খোৱাই বিদায় দিলে।বুদ্ধদেৱৰ উপদেশত মোহ গৈ আম্ৰপালীয়ে বুদ্ধ দেৱক কৈছিল হে মাহাত্ম্য মইও ধ্যান কৰিব বিছাৰোঁ কিন্ত্ত মোৰ ধ্যান কৰিবলৈ একেবাৰে সময় নহয়। কৃপা কৰি মোৰ হৈ ধ্যানসাধনা আপুনি কৰিব। তথাগতে অলপ ৰৈ ক&#8217;লে তুমি তোমাৰ মহলত যিমান চাকি জলোৱা আজিৰপৰা সেই চাকি তিনিগুন বৃদ্ধি কৰি দিবা যে তোমাৰ চাকিৰ পোহৰ মোৰ আশ্ৰমতো পৰে। তেতিয়া আম্ৰপালীয়ে আচৰিত হৈ কলে হে মাহাত্ম্য এইটো কেনেকৈ সম্ভৱ হ&#8217;ব আপোনাৰ আশ্ৰম মোৰ প্ৰসাদপৰা বহু দুৰ।ইমান খিনি চাকি জ্বলালেও সেই আশ্ৰমলৈকে পোহৰ যোৱাটো অসম্ভৱ কাৰণ সেই স্থানলৈকে বহুত ঘৰ দোৱাৰ আছে।সেইবোৰ পাৰ হৈ আশ্ৰমলৈ পোহৰ যাৱ কেনেকৈ। আম্ৰপালী মহা চিন্তাত পৰিল । একো উপাই নাপায় তেওঁ কৌতুহলভৰা দৃষ্টিৰে ভগৱান বুদ্ধলৈ চালে।তেতিয়া বুদ্ধই ক&#8217;লে তুমি ঠিকেই ভাবিছা যে তোমাৰ প্ৰসাদত এতিয়াতকৈ দহগুন চাকি জ্বলালেও মোৰ আশ্ৰমত পোহৰ দিব নোৱাৰে কাৰণ তাত বহু বাধা আছে তেনেহ&#8217;লে তুমিয়েই কোৱা মোৰ ধ্যান আৰু সাধনাই তোমাক কেনেকৈ সিদ্ধি কৰিব পাৰিম ? যিজন ভোকাতুৰ তেওঁকহে খাদ্যৰ প্ৰয়োজন ।যিজনে সাধনা কৰিব তেওঁহে সিদ্ধি লাভ কৰিব। পুৰুষাৰ্থ স্বয়ং তেওঁহে লাভ কৰে যিজনে নিজে সাধনাৰদ্বাৰা সিদ্ধ হয়।</p> <p>বৰ্ষাকাল শেষ হোৱাৰ লগে লগে সেই ডেকা ভিক্ষুজনে আম্ৰপালীৰ প্ৰসাদ ত্যাগ কৰি বুদ্ধদেৱৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহিল আৰু তেওঁৰ চৰণ চুই আশীৰ্বাদ ল&#8217;লে । বুদ্ধদেৱে শিষ্যজনক আশিৰ্বাদ দিলে । বুদ্ধদেৱে শিষ্যজন আম্ৰপালীৰ প্ৰসাদলৈ যোৱাৰ দিনাই তেওঁৰ চকুত সেই সত্যজ্ঞান লাভ কৰা বুদ্ধি দীপ্ত চকুযুৰি দেখা পাইছিল আৰু একে যুৰি চকু তেওঁ আজিও দেখা পালে। তেতিয়া বুদ্ধই আন শিষ্যক কৈছিল যাৰ সংগত মানুহৰ বিছাৰ শুদ্ধ হয় তেতিয়া ভাবিবা তেওঁ সাধাৰণ ব্যক্তি নহয়।</p> <p>তেওঁৰ শিষ্যজনে তেওঁৰ চৰণ স্পৰ্শ কৰাৰ পিছতেই আম্ৰপালীক দেখা পাই সকলো আচৰিত হ&#8217;ল । আম্ৰপালীৰ লগত আছিল তেওঁৰ মহলত থকা বহু মহিলা।আম্ৰপালীয়ে বুদ্ধদেৱৰ চৰণ স্পৰ্শ কৰি কৈছিল &#8216; &#8220;হে মাহাত্ম্য ,যিজন ভিক্ষুক আপুনি চাৰিমাহ মহলত ৰাখিবলৈ অনুমতি প্ৰদান কৰিছিল তেওঁক মই যোৱা চাৰিমাহেই বিভিন্ন প্ৰলোভনেৰে নিজৰ সমস্ত দিবলৈ সাজু হৈছিলোঁ আৰু মনে প্ৰাণে সেই ভিক্ষুকজনক তেওঁ নিজৰ কৰিবলৈ সকলো চেষ্টা কৰিছিলোঁ। কিন্ত্ত সেই ভিক্ষুজন বুদ্ধদেৱৰ দীক্ষাৰে দিক্ষিত আছিল যিজনক পৃথিবীৰ কোনো মায়া মোহে চুব পৰা নাছিল ।মোৰ যি সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে সমস্ত বৈশালীয়েই নহয় ,বৈশালীৰ বাহিৰৰ পুৰুষেও মোক ভোগ কৰিব বিছাৰিছিল সেই সৌন্দৰ্য্য এজন বুদ্ধভিক্ষুৰ সংযম,ধৈৰ্য ,ধ্যান আৰু জ্ঞানৰ ওচৰত ম্লান পৰিছিল। সেই ভিক্ষুজনৰ পৰা মই উপলব্ধি কৰছিলোঁ সত্যক জানিবলৈ আৰু মোক্ষৰ পথ মই কেৱল আপোনাৰ চৰনতহে পাব পাৰিম ।আজি মইও আপোনাৰ চৰণত শৰণ ল&#8217;ব বিছাৰোঁ। মোৰ সমস্ত প্ৰসাদ আৰু আৰু সমস্ত সম্পত্তি মই ভিক্ষুসকলৰ বাবে দান কৰিলোঁ ।হে মাহাত্ম্য মোক আপোনাৰ চৰণত দীক্ষা প্ৰদান কৰক। মই আজি উপলব্ধি কৰিছোঁ যে যিজনে ভোজন কৰে তেওঁৰহে পেট ভৰে। গতিকে আপোনাৰ উপদেশ মই গ্ৰহণ কৰি সাধনা লাভ কৰিব বিছাৰিছোঁ;&#8221; আম্ৰপালীৰ এই কথা শুনি ভগৱান তথাগতে আম্ৰপালীক নিজৰ ধৰ্মৰে দীক্ষিত কৰিছিল আৰু কৈছিল অতীতক পাহৰি যোৱা ভবিষ্যতৰ কথা নাভাবিবা বৰ্তামনক আদৰি লোৱা।তোমাৰ অতীত যিমানেই কঠিন নহওক তাৰ কোনো মহত্ব নাই তুমি আকৌ সকলোবোৰ নতুনকৈ আৰম্ভ কৰা ।আম্ৰপালীয়েই প্ৰথম ভিক্ষুনী আছিল ইয়াৰ পিচতে স্ত্ৰীসকলক তেওঁ সংঘত স্থান দিছিল।আম্ৰপালী বুদ্ধ ভিক্ষুনী হৈ বৈশালীত বুদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ চলাইছিল আৰু মহিলাসকলৰ সন্মান হকে বহুত কাম কৰিছিল।</p> <p>*******</p>MriduPhilosophyAssamassam's woman writerAssamese WriterBudha Purnimagautam budhapriti rekha boraWomen writerMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/xuonronir-balisor6/https://mridu.pages.dev/blog/xuonronir-balisor6/ক'লা পৰা চিমনিটোৰ ওপৰত কাগজেৰে মেৰিয়াই লোৱা লেম্পটোলৈ কেতিয়াবা মনত পৰেনে বাৰু? সেই যে কাৰেণ্ট যোৱাৰ পিছত ঢিমিক-ঢামাক পোহৰত কিতাপ পঢ়িবলৈ লোৱাৰ মাদকতাবোৰ কেতিয়াবা বিছাৰি ফুৰিবলৈ মন নাযায়নে ?ল'ড শ্বেডিঙত আন্ধাৰে আবৰি ধৰাৰ লগে সকলোৰে ঘৰে ঘৰে জ্বলিছিল সেই লেম্পবোৰ।ঘৰৰ পৰা ওলাই আহি ইঘৰে সিঘৰৰ লগত মনৰ কথাবোৰ পাতিবলৈ যেন দিছিল এই ল'ড শ্বেডিঙে ।&hellip;Tue, 18 May 2021 17:36:42 GMT<p>ক&#8217;লা পৰা চিমনিটোৰ ওপৰত কাগজেৰে মেৰিয়াই লোৱা লেম্পটোলৈ কেতিয়াবা মনত পৰেনে বাৰু? সেই যে কাৰেণ্ট যোৱাৰ পিছত ঢিমিক-ঢামাক পোহৰত কিতাপ পঢ়িবলৈ লোৱাৰ মাদকতাবোৰ কেতিয়াবা বিছাৰি ফুৰিবলৈ মন নাযায়নে ?ল&#8217;ড শ্বেডিঙত আন্ধাৰে আবৰি ধৰাৰ লগে সকলোৰে ঘৰে ঘৰে জ্বলিছিল সেই লেম্পবোৰ।ঘৰৰ পৰা ওলাই আহি ইঘৰে সিঘৰৰ লগত মনৰ কথাবোৰ পাতিবলৈ যেন দিছিল এই ল&#8217;ড শ্বেডিঙে । পঢ়াৰ সময়ত বহু ঘণ্টালৈকে কাৰেণ্ট নাহিলেও লেম্পটোৰ পোহৰত পঢ়িবলৈ অলপো অস্বস্তি পোৱা নাছিলো।গৰম দিনত ল&#8217;ড শ্বেডিঙ হ&#8217;লে সকলোবোৰে ৰাস্তাত ফুৰিবলৈ ওলাই আহিছিলোঁ।সকলোৱে এনেকৈ ওলাই অাহি দুটা কথা পতাৰ ফলত, জঁটিলতাৰ পৰা দুৰৈত থকা আমাৰ মৰম আন্তৰিকতাৰ বাবে চাগৈ মনবোৰ মুকলি হৈ পৰিছিল।নিভাঁজ হৃদয়বোৰত মৰম চেনেহবোৰে আবৰি আছিল ।গধুলি হোৱাৰ আগতেই লেম্প চাকিত তেল ভৰাই চিমনিবোৰ চাফা কৰি ৰখাৰ কামটোও দেনন্দিন কামৰ মাজত এটা আছিল।কাৰণ ইন্ভাৰটৰবোৰ বহুত পিছতহে দেখিছিলোঁ।লেম্পৰ পোহৰত স্কুলৰ সেই দিনবোৰত কিতাপ পঢ়াৰ বেলেগ এটা আমেজ আছিল।বিয়া সবাহবোৰতো মেন্থেল লাইটৰ ব্যৱস্থা আছিল।ল&#8217;ড শ্বেডিঙ হোৱাৰ লগে লগে ঘৰবোৰত সেই লেম্পবোৰে ঢিমিক-ঢামাককৈ পোহৰাই তুলিছিল।জানো সেই দিনবোৰ আৰু কাহানিও ঘূৰি নাহে ।</p> <p>বহাগমাহৰ ধুমুহাৰ দিনবোৰত কাৰেণ্টবোৰ গ&#8217;লে কেইবাদিনলৈকো লাইটৰ পোহৰৰপৰা বঞ্চিত হ&#8217;ব লগা হৈছিল। ধুমুহা বতাহ দিলে কিবা এক ভয়ে আমাক চেপা মাৰি ধৰিছিল । ভগৱানৰ নাম লৈ তত পোৱা নাছিলো। কাৰণ সৰুতেই এনে ধুমুহা বতাহত ভাড়া ঘৰত থাকোঁতে ওপৰৰ চিলিংখন খহি পৰাত ঘৰৰ বহু বস্ত্তৰ ক্ষতি হৈছিল। ভাড়া ঘৰৰ মালিক এজন হোটেল ব্যৱসায়ী আছিল । তেওঁ হোটেলৰ নলগা টেবুল, বেঞ্চি আদিবোৰ চিলিঙত ৰাখিছিল আৰু তাৰ তলত আমিবোৰ । দুপৰীয়া হঠাতে অহা ধুমুহা জাকত মায়ে গোটেইকিজনিক আবৰি সামৰি বিছনাৰ তললৈ পঠালে যদিও নিজে বাছিব পৰা নাছিল। আৰু চিলিঙখন খহি পৰাত তাত থকা বস্ত্তবোৰ যেনি তেনি ধাম ধুমকৈ পৰিছিল । মায়ে বহুত দুখ পাইছিল।সেই দিনাৰ দৃশ্য আজিও চকুৰ আগত ভাঁহি থাকিল সেয়েহে ধুমুহালৈও বৰ ভয় লাগে ।</p> <p>**সেইদিনাও বতাহ ধুমুহা দিছিল খুউৱ জোৰে।ঘৰৰ সকলোবোৰে ভাতখাবলৈ যো-যা কৰিছিলোঁ যদিও ধুমুহাৰ প্ৰকোপত সকলো উঠি ভগৱানৰ নাম লব ধৰিলোঁ।ৰূমটোৰ চুকত জ্বলি থকা লেম্পটোৰ ঢিমিক ঢামাক পোহৰত আমাৰ ভয়াৰ্ত মুখকিখন হয়তু চাবলগীয়া হৈছিল । আমাৰ ঘৰটোত আৰু দুটামান ৰূম বনাবৰ বাবে খুটা পুতিছিল সেইদিনা ৰাতিপুৱা ।আমাৰ দৰে তেতিয়া সকলোৰে &#8216;আসাম টাইপ টিনপাত&#8217;ৰ ঘৰবোৰ দেখাত প্ৰায় একেই আছিল বাবে ধনীমানুহবোৰৰ মনবোৰত চাগৈ আঢ্যবন্ত বুলি থকা ভাৱবোৰে ইমান বেচিকৈ গ্ৰাস কৰিব পৰা নাছিল। মই খিৰিকি গ্লাছ খনেৰে বাহিৰলৈ চাইছিলোঁ । মায়ে চাবলৈ মানে কৰিছিল । এখন আইনা আৰু ফনি দেখুৱাইছিল মায়ে বৰদৈচিলাজনীক। তেতিয়াও জানিছিলোঁ এইবোৰ কেৱল তেওঁলোকৰ বিশ্বাস কিন্ত্ত শুধিবলৈ সাহস বা যুক্তি বিছাৰি পোৱা নাছিলো। বাহিৰত থকা গছবোৰ হালি-জালি বাগৰি পৰিছিল। দেউতাৰ মুখখন শুকাই গৈছিল । কাৰণ দৰমহা টকাৰে বনোৱা ঘৰৰ কোঠালিকিটাৰ ভেটিটো হয়তু ঢিলা হৈ যাব বুলি তেওঁৰ আশংকা বাঢ়ি গৈছিল । সেই ভাবিয়েই তেওঁ বস্তা দুটামান লৈ উলাই গৈছিল। ধুমুহাৰ প্ৰকোপত তেওঁৰ ক্ষীণমিন শৰীৰটো কঁপিছিল যদিও ভবিষ্যতৰ কথা ভাবি হয়তু মনটো বেছিকৈ কঁপিছিল আৰু বস্তাকেইটাৰে খুটাকেইটা ঢাকি আহিছিল। নাজানিছিলোঁ তেওঁ বিছাৰা ধৰনেৰে ঢাকিব পাৰিছিল নে নাই কিন্ত্ত সেই ঢিমিক-ঢামাক পোহৰত দেখা পোৱা তেওঁ সন্ত্তষ্টিৰ মুখখনে মোক কিবা এটা শান্তি দিছিল। মই মনে মনে তেওঁলৈ কেইবা বাৰু চাইছিলোঁ অলপ আগতে তেওঁ যি অশান্ত হৈ আছিল সেই বস্তাকেইটাই তেওঁলৈ সন্ত্তষ্টি আনি দিছিল। (এদিন দেউতাক কৈছিলোঁ সকলোৱে ল&#8217;ন লৈ ঘৰ বনাই আপুনিও কম টকাৰ ল&#8217;ন এটা লৈ লওক। দেউতাই অলপ মনে মনে থকা দেখি আকৌ এবাৰ কৈছিলোঁ। তেওঁ কৈছিল নালাগে তহঁতবোৰ বহুত সৰু হৈ আছ মোৰ কিবা এটা হ&#8217;লে কি হ&#8217;ব ভাবিব নোৱাৰিবি । ঘৰটোৰ ভিতৰত থাকিবতো পাৰিবি । কথাষাৰ শুনি বুকুখনত কিবা এটাই যেন কোব মাৰি দিছিল তেনেকুৱা লাগিছিল। ইয়াৰ পিছত তেখেতক কোনোদিনাই ল&#8217;নৰ কথা কোৱা নাছিলোঁ।)</p> <p>বতাহৰ প্ৰকোপ ইমান বেছি হৈছিল যে লাহে লাহে কিছুমান মানুহৰ ঘৰৰ টিনপাত উৰুৱাই লৈ গৈছিল। আমাৰো পিছফালে থকা ছালি এখনৰ টিনপাতো উৰুৱাই নিছিল । অলপ পিছতে ওচৰৰ ঘৰৰপৰা দুখনমান টিনপাত উৰি আহি আমাৰ ঘৰতে পৰিলেহি।ইতিমধ্যে বৰষুণ দিবলৈ আৰম্ভ কিছিল । বাহিৰখন ইমান অশান্ত হৈ পৰিছিল যে কি হৈ আছে ধৰিবই পৰা নাছিলোঁ । সেইবাৰ সচাঁকৈয়ে বৰ বিধ্বংসী ধুমুহা আহিছিল।মনে মনে ভগৱানক খাটিছিলো প্ৰভু দেউতাই বনোৱা খুটাকেইটা যেন একো নহয়। লাহে লাহে বৰদৈচিলা জনী শান্ত হৈছিল ..মায়ে বাহিৰলৈ চাই কৈছিল &#8230;&#8217;শান্ত হোৱা শান্ত হোৱা মাকৰ ঘৰত সদায় থাকিব নোৱাৰা নহয় আকৌ আহিবা&#8230;মাৰ বিশ্বাসৰ ওচৰত আমিবোৰ নিৰুপায় । মাক দেখি ময়ো একে কৰিলোঁ।অলপ পিছত সকলো আকৌ আগৰ দৰে হৈ পৰিল । ঘৰৰ দৰজাবোৰ লাহে লাহে খোল খাইছে সকলোৰে &#8230;হাতে হাতে লেম্পবোৰ লৈ আনি মানুহবোৰে নিজৰ নিজৰ ক্ষয় ক্ষতিবোৰ চাবলৈ ধৰিলে । আমিও ওলাই আহিলো &#8230;খুটাৰ ওপৰত দুখন টিনপাত । এখনে খুটাতোৰ ৰ&#8217;ডকিডালক সহাৰি কৰি ৰৈ আছে আনখনে পঠালিকে পৰি আছে ।খুটাতোৰ ৰ&#8217;ডকিডাল ৰাতিপুৱাৰ দৰেই একেদৰে আছে । ইমান যে স্ফূৰ্তি লাগিছিল নহয়। ৰাতিয়ে সকলোৱে নিজৰ নিজৰ টিনপাতবোৰ বিছাৰি আহিছিল। সেই লেম্পবোৰৰ পোহৰত মানুহবোৰৰ চিন্তাশীল মনবোৰ দেখা পাইছিলোঁ।হয়তু দেউতাৰ দৰেই সকলোৱে বৰ কষ্টৰে ঘৰবোৰ বনাইছিল।ঘৰত পৰি থকা টিনপাতকিখন ওচৰৰ মানুহ এঘৰে চিনাক্ত কৰি বাকিকিখনো বিছাৰি ওলাল।আমাৰ ছালিখনৰ টিনপাত দুখন বিছাৰিও দেউতা ওলাল লগত মই আৰু ভন্টিও। ভালকৈ পোহৰ দিয়া লেম্পকিইটা তেতিয়া আমাৰবাবে আজিৰ এল ই ডিতকৈ কম নাছিল । ৰাতিয়েই সকলোৱে টিনপাত বিছাৰি ক&#8217;ত পৰি আছে তাকে চাবলৈ ওলায় ওচৰতে পাইছিলোঁ । দেউতাই টিনপাত কিখন চিনি পাই কৈছিল এইকিখন আমাৰ।নিজৰ টিনপাত পায়ো ঘৰলৈ ঘূৰি অহা নাছিল দেউতা ।বাকী যিকেইজনে টিনপাত পোৱা নাছিল, তেওঁলোকৰ লগত গৈ অবশেষত আশে পাশে টিনপাতবোৰ বিছাৰি সকলোৱে ঘৰলৈ আহি পদুলিৰ মুখত ৰৈ হৈ যোৱা ধুমুহাৰ কথা পাতি ঘৰ সোমাইছিলোঁ । দেউতাই আকৌ এবাৰ খুটাতো চাই বস্তাকেইটা ইফাল সিফাল কৰি সেৱা এটা কৰি ভিতৰ সোমালে। ৰূমটোৰ চুকত তেতিয়াও লেম্পটো ঢিমিক-ঢামাক কৈ জ্বলি আছিল। মা দেউতাৰ উজ্জ্বল মুখকেইখন দেখি মোৰ মনটোয়েও বহু শান্তি পাইছিল। লাহে লাহে আমাৰ ঘৰৰ কামো আগবাঢ়িছিল । দেউতাক এদিন সকলোৱে কৈছিলোঁ দেউতা পাৰে যদি বাৰাণ্ডাখন ঢালাই দি বানাওক বৰ ভাল লাগিব। দেউতাই সেইদিনা একো কোৱা নাছিল কিন্ত্ত দুই তিনদিন দেউতাক এখন ডায়েৰিত বহুত হিচাপ নিকাচ কৰি থকা দেখা পাইছিলোঁ । অবশেষত আমাৰ কথা মতে দেউতাই বাৰাণ্ডাখন ছাট ঢালাই দি বনাইছিল ।এদিন দেউতা অফিচলৈ যোৱাৰ পিছত ভাবিলো দেউতাইনো ইমান কিহৰ হিচাপ কৰি থাকে সেই ভাবিয়েই ডায়েৰীখন খুলি চাইছিলো । দেউতাৰ হিচাপৰ ডায়েৰী।বহু বস্ত্ত বুজি পোৱা নাছিলোঁ। কিন্ত্ত ডায়েৰীখনৰ এটা পাতৰ চুকুত এটা হিচাপ আছিল সেইটো আছিল বাৰাণ্ডাৰ হিচাপ আৰু বাৰাণ্ডাখন ঢালাই দিয়াৰ বাবে আহিব লগা কিমান দিনলৈ দেউতাই হিচাপত চলিব লাগিব সেই সম্পৰ্কে লিখা আছিল । ডায়েৰীখনৰ মাজে মাজে থৈছিল টকা। ওপৰত লিখা আছিল চাউল,দালি,&#8230;.. ইত্যাদি ইত্যাদি&#8230;. মাহটোৰ বজাৰ শেষত আছিল কেৰাচিন দহ লিটাৰ। মোৰ হৃদয়খন ফাটি গৈছিল&#8230;. চকুপানী টপ টপকৈ বৈ আহিছিল। অলপ সময় ডায়েৰীখন লৈ তেনেকৈয়ে থাকি আকৌ আগৰ দৰে থৈ দিছিলোঁ।দেউতাহঁতে ভাল চাকৰি কৰিছিল যদিও বৰ সৎ আছিল আৰু লোভ কৰা নাছিল। নিজৰ দৰমহাৰ টকাৰে খুউৱ ধুনীয়াকৈ হিচাপত ঘৰ চলাইছিল আৰু ঘৰখনো বনাইছিল কাৰণ আজিৰ দৰে দেউতাহঁতৰ দৰমহা বেছি নাছিল। ডায়েৰীখন পঢ়ি ভাবিছিলোঁ এখন ছাট ঢালাই দিয়াৰ বাবে দেউতাৰ মাহেকীয়া হিচাপ অলপ হলেও,বহুদিনৰ বাবে ইফাল সিফাল হৈছিল।ঘৰৰ কামবোৰ প্ৰায় শেষ হৈছিল । বাৰাণ্ডাখনৰ ছাটৰ ওপৰত পানী দিবলৈ খিৰিকিৰ ৰেলিঙেৰে ওপৰলৈ উঠি গৈছিলোঁ । ওপৰত মূঢ়া এটা পাৰি অলপ সময় বহি এনেকুৱা অনুভৱ হৈছিল যেন মই এটা আৰ চি চি ঘৰতহে আছোঁ।আমি ৰঙ দিয়া ঘৰটো সজাই পৰাই ফুলৰ টাবেৰে ভৰাই পেলাইছিলো।</p> <p>দেউতাই অনা কেৰাচিনৰ গেলনটোৰ পৰা মায়ে লেম্পবোৰত তেল ভৰাইছিল।চিমনিকেইটা বৰ সাৱধানেৰে ধুইছিলোঁ । ক&#8217;লা পৰি যোৱা চিমনিটো দেখি মায়ে কৈছিল এইটো টেবুল লেম্প বেয়া হৈছে নতুন এটা আনিব লাগিব । মনতে ভাবিছিলোঁ হ&#8217;ব অলপ দিন চলিলেই হ&#8217;ল। আচলতে সেই ডায়েৰীখন পঢ়ি কি উপলব্ধি কৰিছিলোঁ নাজানো কিন্ত্ত তেওঁলোকক মই একো খুজিব পৰা নাছিলোঁ। ক&#8217;লা পৰি যোৱা লেম্পটোৰ ওপৰত মায়ে এখন বগা দিস্তা কাগজে মেৰিয়াই দিলে ।মই সূতাৰে বান্ধি দিলোঁ।ভাত খাই থাকোঁতে দেখিলোঁ দেউতাৰ বাটিৰ মাংসৰ টুকুৰাবোৰ গোটেই কিজনিৰ কাঁহিত ।নাজানো দেউতাৰ বাটিত কি আছিল । আৰু মাৰ বাটিত ?? লেম্পটোৰ পোহৰত যি দেখিছিলো সেইয়া নকওঁ&#8230;.তেওঁ যে কাইলৈৰ বাবেও আমালৈ কৰবাত ঢাকি থৈ দিছে।লেম্পটো আজি ক&#8217;লা পৰা নাই জ্বলি আছে। মধ্যবিত্তৰ ঘৰত কেনেকৈ জ্বলিব লাগে সিও যেন জানে। লেম্পটো কমাই মইও জ্বলি থকা লেম্পটোলৈ চালোঁ &#8230;বগা কাগজখন ক&#8217;লা চামনিৰে ভৰি পৰিছে। কিবা এটা ভাল লাগিছে মনটো।মই তেনেকৈ চাই থকা দেখি মায়ে শুই থাক বুলি লেম্পটো ফুৱাই নুমুৱাই দিলে &#8230;.আস কিযে এটা পুৰা গোন্ধ নাকত লাগিল।**</p> <p>আজি কেইবছৰমান আগতে ট্ৰান্সফৰ্মাৰ জ্বলি যোৱাৰ বাবে দুই তিনদিন আমাৰ কাৰেন্ট নাছিল।ইন্ভাৰ্টাৰৰ চাৰ্জ নাইকিয়া ।লেম্পৰ প্ৰতি থকা মোৰ দুৰ্বলতাৰ বাবে লেম্প এটা ৰাখিছিলোঁ ।লেম্পটো জ্বলাই টেবুলতে থৈ ঘৰৰ কাম কৰিবলৈ গৈ লেম্পৰ সেই পোহৰত অলপ নষ্টালজিক হৈ পৰিলোঁ। মোৰ লৰায়েও বৰ ভাল পালে । সি ডাঙৰ ৰূমটোৰ কোন এটালৈ দেখুৱাই মোক কৈছিল মা লেম্পটো সেইখিনিত সদায় জ্বলাই ৰাখিবাচোন লাইটবোৰ অফ কৰি। মই কলো কেনেকৈ জ্বলাম এতিয়া কেৰাচিনৰ অভাৱ ।কিন্ত্ত ভাবিলোঁ ইন্ভাৰ্টাৰ নোহোৱা হ&#8217;লে ল&#8217;ড শ্বেডিঙৰ সেই ভাল লগা দিনবোৰ হয়তু সিহঁতেও পালে হেতেন। ঘৰৰ চুকবোৰত পৰি থকা লেম্পবোৰেও প্ৰাণ পাই উঠিলহেতেন।মামৰে ধৰা মেচিনবোৰ তেলৰপৰশত কোমল হৈ পৰাৰ দৰে বস্ত্তবাদী মনবোৰতো আন্তৰিকতা নামৰ মৰমে ঠাই পালেহেতেন।সেইদিনাও নুমুৱাই দিয়া লেম্পটোৰ সেই মিঠা মিঠা গোন্ধটো ল&#8217;ব চেষ্টা কৰিলোঁ । কিন্ত্ত নাপালোঁ । ক&#8217;ত পাম মই মায়ে ফুৱাই নুমুৱাই দিয়া সেই লেম্পটোৰ পুৰি যোৱা কেৰচিনৰ গোন্ধটো&#8230;. যিটো আজিও মোৰ নাকত লাগি আছে।</p> <p>১৮/০৫/২১</p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a4%e0%a7%87%e0%a6%9c%e0%a7%87%e0%a7%b0%e0%a7%87-%e0%a6%a7%e0%a7%82%e0%a6%b8%e0%a7%b0%e0%a6%bf%e0%a6%a4-%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a6%b6%e0%a7%8d%e0%a6%ae%e0%a7%80%e0%a7%b0/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a4%e0%a7%87%e0%a6%9c%e0%a7%87%e0%a7%b0%e0%a7%87-%e0%a6%a7%e0%a7%82%e0%a6%b8%e0%a7%b0%e0%a6%bf%e0%a6%a4-%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a6%b6%e0%a7%8d%e0%a6%ae%e0%a7%80%e0%a7%b0/আপোনালোকক জনাবলৈ পাই অতন্ত্য সুখী যে ২০ ডিচেম্বৰ 2020 ত মোৰ দ্বিতীয়খন গ্ৰন্থ , "তেজেৰে ধূসৰিত কাশ্মীৰ" উন্মোচন কৰা হয়| আশাকৰো পঢ়ুৱৈ সকলে গ্ৰন্থখন আঁকোৱালি লব ।Mon, 21 Dec 2020 09:49:00 GMT<p>আপোনালোকক জনাবলৈ পাই অতন্ত্য সুখী <img loading="lazy" alt="😊" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/td8/1.5/16/1f60a.png" width="16" height="16">যে ২০ ডিচেম্বৰ 2020 ত মোৰ দ্বিতীয়খন গ্ৰন্থ , &#8220;তেজেৰে ধূসৰিত কাশ্মীৰ&#8221; উন্মোচন কৰা হয়| </p> <figure><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/book-cover02.jpg?w=768" alt="" width="484" height="644" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/book-cover02.jpg?w=768 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/book-cover02.jpg?w=484 484w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/book-cover02.jpg?w=113 113w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/book-cover02.jpg?w=225 225w" sizes="(max-width: 484px) 100vw, 484px" /><figcaption>কাশ্মীৰত সংঘটিত বাস্তৱিক ইতিহাসৰ সন্নিবিষ্টৰে আকৰ্ষণীয় গ্ৰন্থখনি আজি গুৱাহাটী প্ৰেছ ক্লাবত বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ উপস্থিতিত ৰেখা প্ৰকাশনৰ বেনাৰত উন্মোচন কৰা হয় ।</figcaption></figure> <figure><img loading="lazy" width="1024" height="515" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-01.0.jpg?w=1024" alt="" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-01.0.jpg?w=1024 1024w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-01.0.jpg?w=2048 2048w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-01.0.jpg?w=150 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-01.0.jpg?w=300 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-01.0.jpg?w=768 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-01.0.jpg?w=1440 1440w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure> <div> <div> <figure><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-80.1.jpg?w=789" alt="" width="473" height="613" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-80.1.jpg?w=789 789w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-80.1.jpg?w=473 473w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-80.1.jpg?w=946 946w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-80.1.jpg?w=116 116w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-80.1.jpg?w=231 231w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2021/01/tejoredhuxoritokashmir-80.1.jpg?w=768 768w" sizes="(max-width: 473px) 100vw, 473px" /></figure> </div> </div> <p>আশাকৰো পঢ়ুৱৈ সকলে গ্ৰন্থখন আঁকোৱালি লব ।</p>MriduArt & CultureAssamese WriterindiaIndian PoliticsPhilosophySociety & peopleWomenতেজেৰে ধূসৰিত কাশ্মীৰHindus of KashmirHistory of kashmirkashmirKashmir&#039;s HistoryKashmir's inclusion in IndiaKashmiri_PanditPritiRekhaBoraPriti_Rekha_BoraMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%9c%e0%a6%a4%e0%a7%b0%e0%a6%82%e0%a6%97%e0%a6%bf%e0%a6%a8%e0%a7%80-%e0%a6%b8%e0%a6%be%e0%a6%ae%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%9c%e0%a7%8d%e0%a6%af%e0%a7%b0-%e0%a6%aa%e0%a7%8d/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%9c%e0%a6%a4%e0%a7%b0%e0%a6%82%e0%a6%97%e0%a6%bf%e0%a6%a8%e0%a7%80-%e0%a6%b8%e0%a6%be%e0%a6%ae%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%9c%e0%a7%8d%e0%a6%af%e0%a7%b0-%e0%a6%aa%e0%a7%8d/Sun, 26 Jul 2020 19:47:00 GMT<figure><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page5-copy.jpg?w=526" alt="" width="1023" height="1993" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page5-copy.jpg?w=526 526w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page5-copy.jpg?w=1023 1023w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page5-copy.jpg?w=2046 2046w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page5-copy.jpg?w=77 77w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page5-copy.jpg?w=154 154w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page5-copy.jpg?w=768 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page5-copy.jpg?w=1440 1440w" sizes="(max-width: 1023px) 100vw, 1023px" /><figcaption>ৰাজতৰংগিনী সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰহেলিকা Page-05</figcaption></figure> <figure><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page8-copy.jpg?w=424" alt="" width="1049" height="2531" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page8-copy.jpg?w=424 424w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page8-copy.jpg?w=1049 1049w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page8-copy.jpg?w=2098 2098w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page8-copy.jpg?w=62 62w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page8-copy.jpg?w=124 124w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page8-copy.jpg?w=768 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/07/janambhumi-26jul20-page8-copy.jpg?w=1440 1440w" sizes="(max-width: 1049px) 100vw, 1049px" /></figure>MriduindiaIndian Politicsৰাজতৰংগিনীৰাজতৰংগিনী সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰহেলিকাindiaKalhanaKalhana's RajataranginikashmirKashmir AirportKashmir's inclusion in IndiaMaharaja Hari Singhpriti rekha boraRajtaranginiMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a7%b0%e0%a7%87%e0%a6%9c%e0%a6%be%e0%a6%99-%e0%a6%b2%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%9a%e0%a6%95%e0%a7%81%e0%a6%aa%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%80-%e0%a6%89%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a7%9f%e0%a6%be%e0%a6%b2/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a7%b0%e0%a7%87%e0%a6%9c%e0%a6%be%e0%a6%99-%e0%a6%b2%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%9a%e0%a6%95%e0%a7%81%e0%a6%aa%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%80-%e0%a6%89%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a7%9f%e0%a6%be%e0%a6%b2/~~ৰেজাঙ লাই চকুপানী উলিয়ালেও নাথোলাই ভৰসা দিয়ে~~ কাৰ্লমাক্স , ফেড্ৰিক এংগেলচৰ সাম্যবাদ অৰ্থাৎ সমতামূলক বৰ্গবিহীন সমাজৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ চীনত সাম্যবাদ প্ৰতিস্ঠা কৰিবলৈ ১৯১৯ চনতে পেকিঙৰ অধ্যাপক আৰু ছাত্ৰসকলে মাৰ্ক্সবাদ, সাম্যবাদ পঢ়িবলৈ এক সংস্থা স্থাপন কৰিছিল।এওঁলোকৰ ভিতৰত আছিল মাও সে তুংগ ( Mao Tse Tung ) বা মাও জেডঙ ( Mao Zedong )।পৰবৰ্তী কালত চীন&hellip;Thu, 18 Jun 2020 22:06:45 GMT<p>~~ৰেজাঙ লাই চকুপানী উলিয়ালেও নাথোলাই ভৰসা দিয়ে~~</p> <p>কাৰ্লমাক্স , ফেড্ৰিক এংগেলচৰ সাম্যবাদ অৰ্থাৎ সমতামূলক বৰ্গবিহীন সমাজৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ চীনত সাম্যবাদ প্ৰতিস্ঠা কৰিবলৈ ১৯১৯ চনতে পেকিঙৰ অধ্যাপক আৰু ছাত্ৰসকলে মাৰ্ক্সবাদ, সাম্যবাদ পঢ়িবলৈ এক সংস্থা স্থাপন কৰিছিল।এওঁলোকৰ ভিতৰত আছিল মাও সে তুংগ ( Mao Tse Tung ) বা মাও জেডঙ ( Mao Zedong )।পৰবৰ্তী কালত চীন সাম্যবাদী দলৰ নেতা হৈছিল।সুন য়াট সেন (Sun- Yat- Sen)আছিল চীনৰ ক্ৰান্তিকাৰী নেতা আৰু চীন গনতন্ৰৰ প্ৰথমজন ৰাষ্ট্ৰপতি আছিল।চীনৰ ৰাষ্ট্ৰপিতা খ্যাত এই চুন য়াট সেনে চীনৰ ৰাজবংশ নিঃশেষ কৰিছিল।</p> <p>১৯৪৫ ৰ পৰা ১৯৪৯ ৰ ভিতৰত চীনত গৃহযুদ্ধ আৰম্ভ হয়। আৰু এই গিহযুদ্ধত চীন গণৰাজ্যৰ নেতৃত্ব দিছিল গুৌমিদাঙ ৰাজনৈতিক দল আৰু চীনসাম্যবাদী দলৰ( Peoples Republic of China ) মাজত।ফলত চীন দুখন সাম্ৰাজ্যত পৰিণত হয়। চীনসাম্যবাদী দলে প্ৰধান ভূমিত &#8216;জনবাদী গণতন্ত্ৰ চীন&#8217; (People Republic of Chaina )প্ৰতিস্থা কৰে আৰু গুৌমিদাঙ দলে টাইৱানত চীন গণৰাজ্য Republic of China স্থাপন কৰে।কিন্ত্ত টাইৱানক পিপ&#8217;ল ৰিপাব্লিক অৱ চাইনাই এতিয়াও নিজৰ বুলিয়েই কয় আৰু দুয়োখন দেশৰ মাজত এতিয়াও সংঘাত চলিয়েই আছে ।</p> <p>চীন কমিউনিস্ট হোৱাৰ বাবে প্ৰায়বোৰ পাশ্চাত্য দেশে এই ঠাইখন এৰাই লিছিল। পোন প্ৰথমে সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰ সংঘত চমুকৈ UNOটো চীনক সোমাব দিয়া নাছিল।কিন্ত্ত ভাৰতৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহেৰুৱে সেই সময়ত চীনক সমৰ্থন কৰি UNO ত সোমোৱা ৰাস্তা উলিয়াই দিছিল।</p> <p>দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধৰ শেষত সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰ সংঘ ২৪ অক্টোবৰ ১৯৪৫ ত গঠন হৈছিল।</p> <p>১৯৬০ চনত যেতিয়া সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰ ই ভাৰতক ভেট&#8217;শক্তি &#8216;( Veto power)প্ৰদান কৰিছিল তেতিয়া নেহেৰুৱে গ্ৰহণ নকৰি চীনক দিবলৈ কৈছিল বুলি শুনা পোৱাযায়।অাচলতে এচিয়াৰ যিকোনো এখন দেশৰ এই শক্তি থাকিব লাগে কিন্ত্ত কি কাৰণে পূৰ্বৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীয়ে এই শক্তি লব নিবিচাৰি চীনক দিলে সেইটো সকলোৰে বাবে সাঁথৰ এতিয়া ।সেই সিদ্ধান্ত ভুল বুলি ৰাজনীতিজ্ঞ সকলে কয় ।পৰবৰ্তী কালত এই শক্তিৰ বাবে ভাৰতকে ধৰি বহু কেইখন দেশে বেলেগকৈ সংস্থা স্থাপন কৰিব লগা হৈছে।</p> <p>ভেট&#8217;শক্তি হ&#8217;ল নিষেধাজ্ঞা অৰ্থাৎ অতি সৰল ভাষাত মানা কৰা শক্তি বৰ্তমান পাঁচখন দেশৰ ওচৰত এই শক্তি আছে।ৰুছ, আমেৰিকা, বৃটেইন, চীন আৰু ফ্ৰাঞ্চ।</p> <p>মাও জেদাঙ (Mao Zodang) চীনৰ মাওবাদৰ পৃষ্টপোষক আৰু জু এনলাই ( Jhou Enlai) ক্ৰমে পিপ&#8217;লচ অৱ ৰিপাব্লিকৰ ক্ৰমে চেয়াৰমেন আৰু প্ৰিমিয়াৰ আছিল।পিপলছ অৱ ৰিপাব্লিক চীন হৈ পিছৰ বছৰতেই চীনে তিব্বতৰ ওপৰত আক্ৰমণ কৰিছিল কাৰণ তিব্বত আছিল অট&#8217;নমাচ দেশ আৰু এই দেশখন আছিল বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পৰম্পৰাৰে আধ্যাত্মিক সংস্কৃতিৰ দেশ। যাৰ শাসক আছিল দালাই লামা ।তেওঁ তিব্বতৰ স্বাধীনতাৰ বাবে অহো-পুৰুষাৰ্থ কৰিছিল গতিকে আধ্যাত্মিক আৰু ৰাজনৈতিক নেতা হিচাপে দালাই লামা শান্তিপ্ৰিয় তিব্বতৰ বাসিন্দাৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ আছিল।</p> <p>১৯৫৪ চনত চীন আৰু ভাৰতৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীয়ে পঞ্চশীল সন্ধি(Panchseel )কৰে য&#8217;ত পাছটি বিষয় সন্নিবিষ্ট আছিল তাৰ ভিতৰত আছিল দুয়োখন দেশৰ মাজত শান্তি স্থাপন আৰু সেইবাবেই তিব্বতৰ হৈ বাকী দেশসমূহে মাত মাতিলেও ভাৰতে সেই সময়ত নিশ্চুপ হৈ আছিল।</p> <p>চীনাই তিব্বত নিজৰ হাতলৈ নিয়াৰ পিছত ভাৰত আৰু চীনৰ সীমা একে হৈ পৰে আৰু যাৰ ফলত এই সীমা বিবাদিত বিষয় পৰে।সেইদৰে অৰুনাচলকো চীনে দক্ষিন তিব্বত বুলি কয়।অৰুনাচলৰ সীমাত বৃটিছে বনোৱা মেকমোহন লাইন (Mc Mohan Line) ক ভাৰত আৰু তিব্বতৰ মাজৰ সীমাৰেখা বুলি মানি লোৱা হয়। চীনে সদায় এই ঠাইখিনি লৈ সংঘাত কৰে আৰু অৰুনাচলক দক্ষিণ তিব্বত বুলি কৈ অৰুনাচলত আক্ৰমন চলায়। অৰুনাচলৰ তাৱাঙ হল ভাৰত, ভুটান আৰু চীনাৰ সীমান্তত অবস্হিত এখন ঠাই। লাডাখ আৰু তিব্বতৰ মাজত আছে আকচাই চীন।এই ঠাইখিনি চীনক পাকিস্তানে দিছিল যিখিনি পাকিস্তানে ভাৰতৰপৰা ১৯৪৮ চনত বলপূৰ্বকভাৱে লৈছিল।</p> <p>লাডাখৰ পেংগং চ&#8217; ( Pangong Tso) আৰু চ&#8217; মৰিন( Tso Morin)লেকো এক বিবাদিত অংশ । এই প্ৰায় এশ কিল&#8217;মিটাৰ পেংগঙ লেকৰ প্ৰায় ষাঠি শতাংশ আছে আকচাই চীনত আৰু চল্লিশ শতাংশ আছে ভাৰতৰ লডাখত। এই বিবাদিত ঠাইত চীনে হাইৱে বনাই জিঙজিয়াঙৰ পৰা ,আকচাই চীন হৈ তিব্বতলৈ।</p> <p>এই কথা লৈ ভাৰত আৰু চীনৰ মাজত সংঘাতৰ সৃষ্টি হয়। সেই সময়তেই তিব্বততো চীনৰ বিৰুদ্ধে তিব্বতিসকল জাগৃত হৈ উঠে যদিও চীনে হিংস্ৰভাবে শান্তি প্ৰিয় তিব্বতিসকলক দমন কৰে ।আৰু দালাই লামা তেওঁৰ কিছু সহযোগীৰ লগত আহি ভাৰতৰ শৰণাপন্ন হয়। ভাৰতৰ মাটি এইদৰে কব্জা কৰি তাত হাইৱে বনাই চীনে ভাৰতক ক্ষুন্ন কৰিছিল। আকৌ তিব্বতত চলোৱা হিংস্ৰতাৰ বাবেও ভাৰতে চীনক মানা কৰিছিল।</p> <p>ইফালে দালাই লামাক ভাৰতবৰ্ষত থাকিব দিয়া বাবে চীন ক্ষুন্ন হৈ পৰে ।১৯৬০ চনত জু এনলাই ভাৰত আহিছিল আৰু কৈছিল যে মেক মোহন লাইন আৰু আকচাই চীন যেনেদৰে আছে তেনেকৈয়ে থাকক আৰু কেৱল দুয়োখন দেশে সীমাৰপৰা অন্তত বিশ কিল&#8217;মিটাৰ দুৰলৈ সেন্যসকল আঁতৰাই ৰাখক।এইটো চীনৰ কূটনীতি আছিল কিন্ত্ত ভাৰত মান্তি হোৱা নাছিল কাৰণ এল এ চিত চীনা সৈন্য সদায় আগবাঢ়ি আহি পেট্ৰলিঙত থকা ভাৰতীয় সৈন্যক হত্যা কৰিছিল যি আজি পৰ্যন্ত একেই হৈ আছে। ভাৰতবৰ্ষই যি সন্ধি কৰিছিল সেই সন্ধিৰ সদাই সন্মান কৰিছিল। ভাৰতে ফৰৱাৰ্ড পলিচি জৰিয়তে ভাৰতীয় সেন্যক এইদৰে হত্যা কৰাৰ পিছত সেই এল এ চিত থকা ঠাইবোৰত সৈনাৰ চাউনী বহায়।</p> <p>ইয়াকে দেখি মাও জেদাঙ আৰু জু এনলা খঙত একো নাই হৈ কয় যে ভাৰতে তিব্বত লব বিছাৰে ২০ অক্টোবৰ ১৯৬২ চনত তাৱাঙেদি ভাৰতীয় সেনাক প্ৰহাৰ কৰি চাৰি দিনৰ ভিতৰত চীনাসেন্যই অৰুনাচল দখল কৰিবলৈ বমদিলা দি অসমৰ তেজপুৰত প্ৰবেশ কৰিছিল।সিহঁতৰ মতে টাৱাঙখন তিব্বতৰ অংশ ।</p> <p>কিন্ত্ত ইয়াতে যুদ্ধ বন্ধ কৰি জু এনলায়ে সন্ধি কৰিব বিছাৰে যদিও ভাৰতবৰ্ষই সেই আক্ৰমনত ক্ষুণ্ণ হৈ পৰিছিল আৰু সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ সম্পূৰ্ণৰূপে খাৰিজ কৰিছিল।</p> <p>ফলত চীনাই ১৪ নবেম্বৰত আকচাই চীনৰপৰা ভাৰতক আক্ৰমণ কৰে । লাডাখৰ এখন গাওঁ চুশুল চীনে নিজৰ হাতলৈ নিব বিছাৰিছিল আৰু সেইবাবে লাডাখৰ ৰেজাঙ- লা (Rejang la)পাৰ হব বিছাৰিছিল। ৰাতি প্ৰায় দুটামান বজাত শত্ৰুক দেখি বৰফেৰে আবৃত ৰেজাঙ লাত পুৱাৰ সুৰজ উঠা লৈ অপেক্ষা কৰি ভাৰতীয় সেনাৰ মেজৰ চেতান সিঙৰ( Saitan Sing) নেতৃত্বত প্ৰায় ১২০ জন চিপাহীয়ে ৰেজাঙ লাত প্ৰায় সোতৰ হাজাৰ ফিট ওপৰত -৩০ ডিগ্ৰি চেলচিয়াচত উশাহ লবলৈ কষ্টকৰ হলেও প্ৰায় তেৰশ চীনা সেনাক পৰাভূত কৰিছিল। চীনৰ সেনা দেখি চেতান সিঙক তেওঁৰ চাৰ্লি কম্পেনীক লৈ গুছি আহিব দিছিল যদিও তেওঁ মানা নাছিল।মেজৰ চেতান সিঙে সেই সৰু ট্ৰোপটো কেইবাটাও ভাগত ভাগ কৰি তেওঁলোকৰ মনোবল অটুট ৰাখিবলৈ আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈও ইফালৰ পৰা সিফালে দৌৰি আছিল।</p> <p>চীনা সেনাৰ কেৱল আধুনিক অস্ত্ৰই নাছিল আছিল বতৰৰ লগত মিলি যাব পৰাকৈ পোচাক সা সঁজুলি ও ।সেই সময়ত ভাৰতীয় সৈন্যৰ ওচৰত পৰ্যাপ্ত গুলি বাৰুদো নাছিল বাকীবোৰতো পিছৰ কথা ।</p> <p>ভাৰতীয় সৈন্যৰ আক্ৰমণত চীনা সৈন্য পিছ হুঁহকিছিল যদিও আকৌ একজোট হৈ ভাৰতীয় সৈন্যৰ ওপৰত ধাৰাসাৰ বম পেলাইছিল।পেটত আঘাট প্ৰাপ্ত হোৱাৰ পিছত তেওঁ সেনাক ভৰিত ৰচিৰে আন এটা মেচিনগান বান্ধি দিব কৈছিল।যুদ্ধত বীৰতাৰ পৰিচয় দি মৃত্যু বৰণ কৰিছিল। লগতে ১১৪ জন সেনাই মৃত্যুক আকোঁৱালি লৈ ভাৰতবৰ্ষক চীনাৰ কবলৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল ।চেতান সিঙে তেওঁৰ গাত শেষটোপাল তেজ থকা লৈকে যুদ্ধ কৰিছিল আৰু গম্ভীৰ ৰূপে আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ কেপ্টেন ৰাম চন্দ্ৰ যাদৱক হেড কোৱাৰ্টাৰলৈ বাৰুদৰ বাবে পঠাইছিল আৰু কৈছিল তুমি জীয়াই থাকিব লাগিব নহলে কোনেও গম নাপাব ইয়াত কি হৈছিল ।চেতান সিঙক আঘাত প্ৰাপ্ত হোৱা দেখি বৰফৰ শিলৰ মাজত ৰাখি সেনাধক্ষৰ আদেশ মানি চীনাৰ চকুত ধুলি দি ৰাম চন্দৰ তললৈ নামি আহিছিল।</p> <p>তললৈ আহি দেখিছিল ৰেজাঙ লাৰ হেড কোৱাৰ্টাৰ জ্বলি আছিল কাৰণ চীনৰ সৈন্যৰ হাতত যাতে একো নপৰে তাৰ বাবে ভাৰতীয় সেনাই সেইয়া জ্বলাই দিছিল।কি কৰিব নকৰিব ভাবি থাকোতেই তেওঁ এখন জীপ দেখিছিল আৰু ভাৰতীয় সেনাই তেওঁক চিনি পাই সম্পূৰ্ণ কাহিনী শুনি বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পাইছিল আৰু তেওঁৰ ওপৰত কৰ্ট মাৰ্ছেল হব বুলি কৈছিল। ৰাম সিঙে কৈছিল আমি যুদ্ধ কৰিছো বীৰতাৰে আৰু সকলো সহযোগীয়ে বীৰে সাহসেৰে যুদ্ধ কৰিছিল ।ৰাম যাদৱে নিজেও নাজানিছিল যে তেতিয়ালৈকে যুদ্ধত কোনোবা জীয়াই আছে নে নাই।</p> <p>কিন্ত্ত আন পাচজন সেনাক চীনা সেনাই যুদ্ধবন্দী বনাইছিল বুলি কোনেও নাজানিছিল। তেওলোকৰ ভিতৰত আছিল নিহাল সিঙ।তেওঁৰ হাতত তেতিয়াও দুটা গ্ৰেনেট আছিল গুলি আছিল কিন্ত্ত দুয়োখন হাতত গুলি লগা বাবে হাতদুখন লৰচৰ কৰিব নোৱাৰাত গ্ৰেনেতৰ পিন উলিয়াব পৰা নাছিল আৰু সেই সময়তেই চীনা সৈনিকে তেওঁক যুদ্ধবন্দী বনাইছিল।</p> <p>প্ৰথমতে নিহাল সিঙক ভালকৈ আতিথ্য প্ৰদান কৰিছিল আৰু মেডিকেল সেৱাও দিছিল ।কিন্ত্ত নিহালে মনতে কিবা উমান পাই তাৰ পৰা পলাই আহিছিল।ইফালে চীনৰ চাউনীতো হাঁহাকাৰ লাগিছিল নিহাল সিঙ পলাই যোৱা দেখি ।</p> <p>ৰাস্তাত আহি তেওঁ ভাবিব পৰা নাছিল তেওঁ ভাৰতত আছিল নে চীনত আছে ।তেনেতে টমী নামৰ কুকুৰটো দেখি নিহাল সিঙে তাক চিনি পাই আচৰিত হৈছিক ।সি তলত তেওঁলোকৰ চাউনীত আছিল। সি খাদ্যৰ বাবে ইমান ওপৰলৈ অহা দেখি মনতে অনুমান কৰিছিল যে তলত হয়তু সকলো শেষ হৈছিল।</p> <p>তেনেকুৱাতে তলৰ পৰা ভাৰতীয় সেনাই বাইন&#8217;কুলাৰ দি নিহাল সিঙক দেখা পাই নিজৰ ভাষাত মাতিছিল আৰু তাকে শুনি নিহাল সিঙে উত্তৰ দিছিল।লগে লগে নিহাল সিঙক উদ্ধাৰ কৰিছিল ।নিহাল সিঙে চকুৰ আগত দেখা সকলো কথা আৰু চীনৰ চাউনিৰ পৰা পলাই অহা কথা জনোৱাৰ পিছত , ৰাম চন্দৰ এটা এটা কথা সত্য বুলি প্ৰমানিত হৈছিল।</p> <p>ইফালে চীনাই তিনিদিন পিছত যুদ্ধ বিৰতি ঘোষনা কৰিছিল।তেওঁলোকেও স্বীকাৰ কৰিছিল যে ১৯৬২ৰ ভাৰত চীনৰ যুদ্ধতেই চীনৰ সেন্য আটাইটকৈ বেচি ক্ষতিগ্ৰস্থ হৈছিল।</p> <p>ইয়াতে এটা কথা উল্লেখযোগ্য যে মেজৰ জেনেৰেল জি ডি বক্সিয়ে এটি সাক্ষাতকাৰত কয় যে চীনৰ সেনাই নিজৰ তেজেৰে এখন কাগজত লিখি বন্দুকৰ বেনেটত লগাই ৰাখিছিল যে&#8211;&#8221; These are very brave men&#8221;তেওঁ কয় যে শত্ৰুৱে যেতিয়া প্ৰশংসা কৰে তেতিয়া বুজিব লাগিব যে নিশ্চয় আমাৰ কম সেন্যই ভীতিগ্ৰস্ত নহৈ সাহসিকতাৰে কিদৰে যুদ্ধ কৰিছিল।</p> <p>ইফালে ৰিজাঙ লাত যুদ্ধ শেষ হোৱা তিনি মাহ পাৰ হৈছিল আৰু সকলো সামান্য অবস্থালৈ ঘূৰি আহিছিল ।লাহে লাহে ৰিজাঙলাত বৰফ গলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। এদিন এজন ভেড়া ৰখিয়াই ভেড়া চৰাবলৈ যাওঁতে বৰফৰ ওপৰত ভাৰতীয় সেনাৰ পোচাকত কাৰোবাক দেখা পাই ভয়তে সেনাক খবৰ দিলে লগে লগে সেনা সচকিত হৈ তালৈ ঢাপলি মাৰে। তালৈ গৈ ৰেজাঙলাৰ সেই দৃশ্যই সকলোকে স্তম্ভিত কৰি তুলিলে। তাত মৃত্যু হোৱা সকলো সেনাই যিনেকৈ মৃত্যু হৈছিল তেনেকৈ ৰৈ আছিল ।এজন এজন সৈনিকে হাতত বন্দুক বা গ্ৰেনাইট লৈ যেনেকৈ যুদ্ধত ব্যস্ত আছিল তেনেকৈয়ে ৰৈ আছিল। সকলোৱে শৰীৰ, মুৰত আঘাট লৈ মূৰ্তি ৰূপত ৰৈ আছিল ।যুদ্ধত হৈ থকা বৰফৰ তুষাৰপাতৰ ফলত সকলো বৰফত পোত গৈছিল আৰু বৰফ গলাৰ লগে লগে সকলো স্পষ্ট ৰূপত দেখা পোৱা গৈছিল।অৰ্থাৎ ১৮ অক্টোবৰৰ দৃশ্য সকলোৰে সন্মূখত জলজল পটপটকৈ ওলাই পৰিছিল।সাংবাদিককে ধৰি কেইবাজনো কৰ্ণেলেসহ সকলোৱে এই দৃশ্য দেখি কান্দি পেলাইছিল। চেতান সিঙে মেছিনগানত তেতিয়াও জোৰকৈ ধৰি আছিল আৰু ভৰিতো ৰচিৰে আন এটা মেচিনগান বান্ধি থোৱা অবস্থাতে আছিল ।ভাৰতীয় সেনাৰ ১১৪ জন সেনাক ৰেজাঙ লাতে সম্পূৰ্ণ ৰাজকীয় সন্মানেৰে অন্তিম সংস্কাৰ কৰা হৈছিল আৰু চেতান সিঙৰ পাৰ্থিৱ শৰীৰ সন্মানীয় মৰ্য্যাদাৰে যোধপুৰলৈ পঠাই দিয়া হৈছিল।তেওঁক পৰমবীৰ চক্ৰ আৰু বাকীসকলোকে বীৰ চক্ৰৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।</p> <p>আজিও &#8216;ৰেজাঙ লা ওৱাৰিৱৰ্চ &#8216;ভাৰতীয় বীৰ সেনাৰ স্মাৰক ক্ষেত্ৰ তীৰ্থভূমিৰ দৰেই পবিত্ৰ।</p> <p>১৯৬২ৰ যুদ্ধৰ পিছত বিবাদিত এলেকা তিনটা ভাগত বিভক্ত কৰা হৈছিল- অৰুনাচল আৰু চিকিমৰ পূৰ্ব ভাগ ,উত্তৰাখণ্ড আৰু হিমাচলৰ মধ্যভাগ আৰু লডাখৰ পশ্চিমী ভাগৰ ভাৰত আৰু চীনৰ সীমান্ত । এই সীমাকেই কোৱা হয় LAC( Line of actual control)।</p> <p>১৯৬৭ চনত ১১ ৰ পৰা ১৪ চেপ্টেম্বৰত ভিতৰত ভাৰতীয় সেনাই চীনৰ বিৰুদ্ধে ৰেজাঙ লাৰ তীব্ৰ প্ৰতিশোধ লয় চিকিমৰ নাথোলা বৰ্ডাৰত। চীনে চিকিমকো নিজৰ দেশৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব বিছাৰিছিল আৰু চিকিম নাথোলা খালি কৰিবলৈ হুংকাৰ দিছিল ।কৰ্ণেল ৰায় সিঙ,বিগ্ৰেডিয়াৰ এম এচ এচ বক্সি, কেপ্টেন হৰভজন সিঙৰ , নেতৃত্বত কৌশলপূৰ্ণ ৰণনীতিৰে চীন সৈন্যক থকাসৰকা কৰিছিল আৰু গোলা বাৰুদৰ বাঙ্কাৰবোৰ নষ্ট কৰি দিছিল।চীনা সৈন্য বিধস্ত হৈ ১ অক্টোবৰ ১৯৬৭ ত আকৌ চিকিমৰ চাও লাত আকৌ আক্ৰমণ চলায়।ইয়াতো ভাৰতীয় সেনাই বীৰত্ব দেখুৱাই নিজে শ্বহীদ হৈ ভাৰতবৰ্ষক শত্ৰুৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল।ৰঙা চীনে ভাৰতীয় সৈন্যৰ পৰা পোৱা প্ৰত্যাহ্বানৰ উচিত শিক্ষা পাইছিল।সাম্যবাদৰ নীতি মানিলেও চীনৰ দুষ্কাৰ্য পাকিস্তানতকৈ কোনো গুণে কম নহয় ।চীনে ভাৰতক আক্ৰমণ কৰিলেও মনে প্ৰাণে কেতিয়াও দুৰ্বল বুলি নাভাবে কাৰণ ভাৰতীয় সৈন্যৰ ওচৰত দুবাৰকৈ বিধ্বস্ত চীন।</p> <p>১৯৮৭ত অৰুনাচলৰ চুমদৰঙ চু ভেলিত চীনে আক্ৰমণ চলাইছিল কিন্ত্ত ইয়াত কোনো ধৰণৰ হতাহত হোৱা বাতৰি পোৱা নাযায় ।বৰ্তমানৰ কথা সকলোৱে দেখিছো । চীন আৰু পাকিস্তানে সদাই ভাৰতবৰ্ষক যেতিয়াই তেতিয়াই আক্ৰমণ কৰি অহা দেখিবলৈ পোৱা যায়।অাৰু দুয়োখন দেশেই প্ৰায়েই যুদ্ধবিৰামৰ নীতি ভংগ কৰে।এই মহামাৰিৰ ত্ৰাসতো দুয়োখন দেশে ভাৰতবৰ্ষক প্ৰায়েই এইদৰে আক্ৰমন কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে ।</p> <p>(চেতান সিঙৰ দৰে হাজাৰ বীৰ সেনাদক্ষ ভাৰতীয় সেনাত থকাৰ বাবে গৌৰৱ অনুভৱ কৰোঁ যাৰ জীৱনৰ বিনিময়ত আমি শান্তিৰে উশাহ লব পাৰোঁ ।চীনে প্ৰায় ভাৰতীয় সেনাৰ প্ৰাণ লয় ।আমাৰ পইচাতেই সিহঁত চলি থাকে কাৰণ আমি চীনৰকম দামৰ সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰোঁ। লগতে বিভিন্ন ইলেক্ট্ৰনিক বস্ত্ত । কিন্ত্ত দেশৰ স্বাৰ্থত যিমান দুৰ সম্ভৱ হয় সিমানলৈকে আমি সেইবোৰ বৰ্জন কৰি সিহঁতৰ আৰ্থিক অবস্থাত অলপ হলেও আঘাত কৰিব পাৰো ।যিমান টনকিয়াল হব সিমানেই সিহঁতে আমাক আক্ৰমণ কৰিব। গতিকে সকলো দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞা বদ্ধ হওক চীনৰ সামগ্ৰী ,মোবাইল এপবোৰ বন্ধ কৰোঁ আহক।)</p> <p>**প্ৰীতি ৰেখা বৰা**<br /> ১৮/০৬/২০২০</p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%81%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%a3%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9a%e0%a7%b0/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%81%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%a3%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9a%e0%a7%b0/~~সোঁৱৰণিৰ বালিচৰ ৫ ~~ স্কুলৰ বাৰাণ্ডাখনত বহি তাইলৈ চাই আছিলোঁ অবাক হৈ চাইকেল লৈ স্কুল আহিছে। দুইজনী বায়েক ভনীয়েকে চাইকেল চলাই স্কুল আহে । গোটেই স্কুলখনত দুখনেই চাইকেল।মই পঞ্চম শ্ৰেনীত নাম লগাইছো । স্কুল বহু দুৰৈত আমাৰ কোৱাৰ্টাৰৰ পৰা। খোজ কাঢ়ি অহা যোৱা কৰোঁ প্ৰায় ।টিফিনত সেইদিনা মায়ে ভাত, দাইল আৰু অমলেট দিছিল।তাইৰ চাইকেলখনলৈ চাই&hellip;Wed, 03 Jun 2020 20:21:10 GMT<p>~~সোঁৱৰণিৰ বালিচৰ ৫ ~~</p> <p>স্কুলৰ বাৰাণ্ডাখনত বহি তাইলৈ চাই আছিলোঁ অবাক হৈ চাইকেল লৈ স্কুল আহিছে। দুইজনী বায়েক ভনীয়েকে চাইকেল চলাই স্কুল আহে । গোটেই স্কুলখনত দুখনেই চাইকেল।মই পঞ্চম শ্ৰেনীত নাম লগাইছো । স্কুল বহু দুৰৈত আমাৰ কোৱাৰ্টাৰৰ পৰা। খোজ কাঢ়ি অহা যোৱা কৰোঁ প্ৰায় ।টিফিনত সেইদিনা মায়ে ভাত, দাইল আৰু অমলেট দিছিল।তাইৰ চাইকেলখনলৈ চাই থকা দেখি, তাই মোক কৈছিল মোক অমলেট দিলে চাইকেলখন চলাবলৈ দিম। তাই কোৱাৰ লগে লগে মই দি দিলো তাইক আৰু আশাৰে বাট চাই ৰলো তাই চাবিটো দিয়ালৈ ।তাই চাবিটো খুলি মোক চাইকেলখন চলাবলৈ দিলে । অলপ জঁপিয়াই জঁপিয়াই দুপাকমান ঘূৰিছিলোহে স্কুলৰ বেল বাজিলেই । সেইয়াই আৰম্ভনি চাইকেল চলোৱা । টিফিন ভগাই ভগাই তাই মানে ৰিঙ্কুৰপৰা লেডিছ চাইকেল চলাবলৈ শিকিছিলোঁ ।তাৰ পিছত আৰু ঘৰলৈ কোনোবা চাইকেল লৈ অহা মানুহ আহিলেই হল চাবিটো লৈ মতা মানুহৰ চাইকেলত তলতে জঁপিয়াই জঁপিয়াই চাইকেল চলাইছিলো।</p> <p>আমাৰ পি এইচ ই কোৱাৰ্টাৰৰ নিচেই ওচৰতে ৰেল লাইনটো। কলং নদীৰ ওপৰত ৰেলৰ দলংখন আছিল বাবে ৰেল লাইনটো বহু ওপৰত । ঘৰৰ সন্মূখৰে এটা ৰাস্তা আছিল আৰু সেইটোৰে ৰেললাইনটোৰ ওপৰলৈ উঠি যাব পাৰি আৰু ৰেল লাইনটো পাৰ হৈ বিশাল মাঠাউৰি ।এই মাঠাউৰি দি হাতীমূৰা থানলৈ যাওঁ আগতে। সদাই চাইকেল চলাবলৈ চেষ্টা কৰি থকাৰ বাবে এদিন দেউতায়ে চাইকেল এখন লৈ আমাক তালৈ লৈ গৈছিল আৰু চাইকেলৰ চিটত বহি চাইকেল চলাবলৈ শিকাব বুলি কলে। দেউতাই আমাক ধৰি ধৰি চিটত উঠাই পেডেল মাৰিবলৈ দি আমাক এৰি দিয়ে আৰু গোটেই এঢলীয়া ৰাস্তাটো আমি তেনেকৈ পেডেল মাৰি আহি আহি তলত ধমহ্কৈ পৰোঁ যেতিয়া দেউতা পিছফালে নাই বুলি গম পাওঁ ।</p> <p>আজি টুপনি যোৱা নাই মোৰ কেতিয়া যে ৰাতি পুৱাব । চাইকেল এখন কিনিব আমালৈ সেই সুখতে টুপনি নাই। মই তেতিয়া অষ্টম শ্ৰেনীত পঢ়ো সম্ভৱ। তেতিয়া প্ৰায় সকলো ছোৱালীৰে চাইকেল আছেই চাগৈ।গধুলি হোৱাৰ আগে আগে দেউতাই হিৰ&#8217; লেডিছ চাইকেল এখন লৈ আহিছিল । কিমান যে স্ফুৰ্তি লাগিছিল বুজাব নোৱাৰোঁ। কৰবালৈ নিলে সেইখন মচি কাচি ধুনীয়াকৈ থৈ দিছিলোঁ ।এই চাইকেল খন লৈয়ে বিভিন্ন বিহুতলিৰ প্ৰতিযোগীতাত চাইকেল ৰেছ খেলি পুৰস্কাৰ পাইছিলোঁ । মুঠতে এইখন মোৰ জীৱনৰ লগৰী আছিল । দাদাহঁতৰ লগত বহু দুৰলৈকে চাইকেল চলাই গৈছিলোঁ। দশম শ্ৰেনীৰ টিউচনৰ ক্লাছবোৰ এইখন নোহোৱাকৈ অসম্ভৱ আছিল।লাহে লাহে কলেজ পালেও চাইকেলৰ ক্ৰেজটো আমাৰ শেষ হোৱা নাছিল।যেতিয়াই সুবিধা পাইছিলোঁ চাইকেলখন লৈয়ে ওলাই গৈছিলোঁ । যদিও সেইসময়ত আমাৰ বহু বন্ধু বান্ধবী গাড়ী বা বাইকত ফুৰিছিল।</p> <p>এদিন আমাৰ ঘৰলৈ দেউতাৰ অফিচৰ কোনোবা মানুহ এজন আহি তেখেতৰ চাইকেলখন চোৰে লৈ যোৱা বুলি কৈ বৰকৈ কান্দিছিল। তেখেতে যে চাইকেলখন বহুদিনলৈ কিনিব নোৱাৰে সেই কথাটোলৈ চিন্তাত পৰা দেখি দেউতাই কৈছিল অলপ গোটাই ললে মোক কবা মই দিম বাৰু অলপ।মানুহজনে চকুপানী মচি দেউতালৈ চাই হাতযোৰ কৰি ৰৈ থকা দৃশ্যটো এতিয়াও মোৰ চকুৰ আগত ভাঁহি আছে ।চাইকেলখন কাৰোবাৰ বাবে যে ইমান ডাঙৰ সম্পদ হব পাৰে মই সেইদিনা বাৰুকৈয়ে অনুভৱ কৰিছিলোঁ । আৰু তাৰপৰা আহি মৰমৰ কফি ৰঙৰ চাইকেলখনৰ ওপৰত মৰমতে হাত ফুৰাই দিছিলোঁ।</p> <p>লাহে লাহে আমিবোৰ ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে চাইকেলখনো ঘৰৰ এটা চুকত পৰি থাকিব ললে।এদিন বিয়াৰ পিছত ঘৰলৈ যাওঁতে আমাৰ ঘৰৰ সন্মূখত থকা বাব্লুহঁতৰ ঘৰত আমাৰ চাইকেলখন দেখি মই চিঞৰি উঠিছিলোঁ- সেইখন আমাৰ চাইকেল দেখোন!আৰু কব নোৱাৰাকৈয়ে মই দৌৰি চাইকেলখনৰ ওচৰ পালোগৈ আৰু বাব্লুক শুধি গম পালো দেউতাই বুলে তাক দি দিছে । মোৰ মনতো গোমা হৈ পৰিল । চাইকেল খন আমাৰ ইমান মৰমৰ আছিল । লাগিলে ঘৰতেই থাকক পৰি দেউতাইনো কিয় দি দিব লাগে। মোৰ মনৰ কথা গম পাই মায়ে কলে হব দে চলাবলৈ হে দিছিলে লৈ আনিম দে । কিন্ত্ত মই জানো এইখন আৰু ঘৰলৈ নাহে । মোৰ শৈশৱৰ বহু স্মৃতি জড়িত হৈ আছে এইখনৰ লগত । কিবা এটা দুখত মোৰ মনতো অশান্ত হৈ পৰিল। বিয়া দিয়া ছোৱালী । চাইকেলখনৰ লগত এনেকৈ থাকিব নোৱাৰোঁ।কিন্ত্ত চাইকেলখনৰ লগত জড়িত হৈ থকা মোৰ সেই সুখৰ অনুভতিবোৰে মোক জোৰকৈ খুন্দিয়াই থাকিবলৈ ধৰিলে। ঘৰলৈ আহোঁতে ৰাস্তাতে মোক মিস্টাৰে কলে চাইকেলখন লৈ আনিম দিয়া বাব্লুক আমাৰ পুৰণা চাইকেলখন দি দিম ।কথাষাৰ শুনি মোৰ হাঁহিম নে কান্দিম যেন লাগিল।পিছদিনা মাক ফোন কৰি কলো মায়েও হব বুলি কলে আৰু বাব্লুকো কলো ।কেইদিনমানৰ পিছতে হঠাতে এদিন বাব্লুয়ে সকলোকে এৰি যোৱা খবৰটোৱে সকলোকে স্তম্ভিত কৰি তুলিলে। চাইকেলখন অনাৰ আশা মোৰ তেনেকৈয়ে থাকি গল।কিন্ত্ত এতিয়াও হৃদয়ৰ কোণত মোৰ চাইকেলখনৰ প্ৰতি থকা মৰম আৰু ইয়াৰ লগত থকা স্মৃতিবোৰে মোক নস্টালজিক কৰি তুলে।</p> <p>আজি #বিশ্বচাইকেলদিৱস ।মনত পেলাইছো চাইকেলৰ মোৰ সেই ভাল লগা দিনবোৰৰ কথা।সোঁৱৰণিৰ জলঙাৰে নিৰৱে চাই লওঁ শৈশৱৰ &#8216;সৌ মইজনীক&#8217; চাইকেল চলাই ঘূৰি ফুৰা তাইৰ মায়াসনা লৰালিৰ সেই চাইকেলখনৰ টিলিঙাটোৰ শব্দ আজিও তাইৰ কানত ৰৈ ৰৈ বাজে।</p> <p>প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>৩/৬/২০২০</p>Mriduঅসমীয়াPhilosophySociety & peopleWomenচাইকেল লৈ স্কুলপঞ্চম শ্ৰেনীতপ্ৰীতি ৰেখা বৰাবিশ্বচাইকেল দিৱসবিশ্বচাইকেলদিৱসসোঁৱৰণিৰ বালিচৰস্কুলস্মৃতি জড়িত হৈ আছেchildhoodchildhood & cyclecyclingpriti rekha boraschool & cycleworld cycle dayMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/pok-pakistan-occupied-kashmir/https://mridu.pages.dev/blog/pok-pakistan-occupied-kashmir/POK নামটোৰ অন্তৰালত কি আছে বাৰু জানিব মন নাযাই নে – ইয়াৰ বিষয়ে জানিবলৈ হলে আমি জম্মু কাশ্মীৰৰ ইতিহাস অলপ জানিলে বেছি ভাল হয় ।এই সম্পৰ্কে উল্লেখ আছে 'ৰাজতৰঙ্গিনীত'। 'ৰাজতৰঙ্গিনী'হ'ল এখন ঐতিহাসিক গ্ৰন্হ। বুৰঞ্জীবিদ কল্হণে ১২ শতাব্দীত এই 'ৰাজতৰঙ্গিনী'ত কাশ্মীৰৰ কথা লিখিছিল। ৰাজতৰঙ্গিনী সংস্কৃত ভাষাত লিখিত এখন গ্ৰন্হ। ৰাজতৰঙ্গিনীৰ অৰ্থ হ'ল 'ৰজাসকলৰ নদী বা ৰজাসকলৰ&hellip;Sat, 16 May 2020 12:19:38 GMT<p>POK নামটোৰ অন্তৰালত কি আছে বাৰু জানিব মন নাযাই নে &#8211;</p> <p>ইয়াৰ বিষয়ে জানিবলৈ হলে আমি জম্মু কাশ্মীৰৰ ইতিহাস অলপ জানিলে বেছি ভাল হয় ।এই সম্পৰ্কে উল্লেখ আছে &#8216;ৰাজতৰঙ্গিনীত&#8217;।</p> <p>&#8216;ৰাজতৰঙ্গিনী&#8217;হ&#8217;ল এখন ঐতিহাসিক গ্ৰন্হ। বুৰঞ্জীবিদ কল্হণে ১২ শতাব্দীত এই &#8216;ৰাজতৰঙ্গিনী&#8217;ত কাশ্মীৰৰ কথা লিখিছিল। ৰাজতৰঙ্গিনী সংস্কৃত ভাষাত লিখিত এখন গ্ৰন্হ। ৰাজতৰঙ্গিনীৰ অৰ্থ হ&#8217;ল &#8216;ৰজাসকলৰ নদী বা ৰজাসকলৰ সময়প্ৰবাহ&#8217;। এই গ্ৰন্থখনত মুঠতে আঠটি তৰঙ্গ আছে বা অধ্যায় আছে। মহাভাৰতৰ কালৰ পৰা লৈ কল্হনৰ কাললৈকে থকা ৰজাসকলৰ কথা এই উল্লেখ আছে।</p> <p>ইয়াত উল্লেখ আছে যে <strong>কাশ্মীৰৰ পুৰনি নাম &#8216;কশ্যপমেৰু&#8217; যি ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ মৰিচৰ পুত্ৰ</strong> আছিল। ইয়াত উল্লেখ আছে যে <strong>পঞ্চপাণ্ডৱৰ সৰুজন সহদেৱে প্ৰথমে ইযাত ৰাজ্য স্থাপনা কৰিছিল</strong>। আৰু ইয়াত বৈদিক ধৰ্মৰ প্ৰচলন আছিল।</p> <p>ৰাজতৰঙ্গিনীত উল্লেখ আছে যে <strong>শ্ৰীনগৰ মহান অশোকে স্থাপনা কৰিছিল</strong> আৰু তেওঁৰ সাম্ৰাজ্যৰ অংশ আছিল এই স্বৰ্গ ৰাজ্য জম্মু-কাশ্মীৰ। ইয়াৰোপৰি বহু গুনি জ্ঞানী ৰজাৰ সাম্ৰাজ্যৰ অংশ আছিল এই কাশ্মীৰ। জৰাসন্ধৰ সম্বন্ধীয়া <strong>গোনন্দ প্ৰথম নামৰ ৰজা আৰু তেওঁৰ বংশধৰসকল</strong>ৰপৰা আদি কৰি <strong>মহান অশোক, মেঘৱাহন বিক্ৰমাদিত্য, ললিতাদত্য,</strong> আদি মহান ৰজাসকলৰ সাম্ৰাজ্যৰ অংশ আছিল এই স্বৰ্গ ৰাজ্য কাশ্মীৰ। অষ্টম তৰঙ্গত <strong>মহাৰাজ শুসলাৰ ৰজা</strong> আৰু তেওঁৰ পুতেকসকলৰ বৰ্ননাৰে এই ৰাজতৰঙ্গিনী শেষ হৈছে।</p> <p>১৪শ শতিকাত মোগলৰ হাতলৈ যায় যদিও মোগলে পাঠানৰ হাতত পৰাজয় স্বীকাৰ কৰাৰ পিছত অলপ দিন পাঠানে এই ৰাজ্য শাসন কৰে । এই সময়খিনিক &#8216;কলাযুগ&#8217; বুলি কোৱা হয়।ইয়াৰ অলপ দিনৰ পিছতে <strong>মহাৰজা ৰণজিৎ সিঙে</strong> পাঠানক পৰাস্ত কৰি তাত শিখ সাম্ৰাজ্য স্থাপন কৰে।</p> <p>ইংৰাজসকল ভাৰতলৈ অহাৰ পিছত হোৱা লাহোৰ সন্ধিৰ পিছত ইংৰাজে <strong>গোলাপ সিঙ</strong>ক জম্মু কাশ্মীৰৰ ৰজা বনায়।আৰু <em>গিলগিট ঠাইখিনি ইংৰাজে নিজৰ এজেঞ্চিৰ বাবে লীজত লৈছিল</em>। ইয়াত &#8216;গিলগিট স্কাউট সেনা&#8217; অনবৰত সচকিত হৈ আছিল, আৰু তাৰপৰা বৃটিছ সেনাই প্ৰধান সীমাবোৰ তদাৰক কৰিছিল। গোলাপ সিঙৰ পিছত<strong> ১৯২৫চনত বৃটিছে মহাৰাজ হৰি সিঙক ৰজা পাতে</strong> । হৰি সিঙো এজন ভাল শাসক আছিল তেওঁ নিজে ৰাজ্য শাসন শান্তিৰে কৰিব বুলি ভাবিছিল । ভাৰতৰ লগত তেওঁ সুসম্পৰ্ক আছিল।কাশ্মীৰৰ তিনটাফালে আছিল চীন, সোভিয়েত ৰাছিয়া আৰু আফগানিস্তান।</p> <p>১৯৪৫ চনৰ ২চেপ্তেম্বৰত দ্বিতীয়বিশ্ব যুদ্ধ শেষ হোৱাৰ পিছত সেই সময়তেই বৃটেনত হাউচ অৱ কমনৰ নিৰ্বাচন হয় য&#8217;ত জয়ী হৈছিল লেবাৰ পাৰ্টিৰ নেতা ক্লিমেন্ট এটলি। তেওঁ প্ৰধান মন্ত্ৰী হৈ ঘোষনা কৰিছিল যে ভাৰতত লৰ্ড মাউন্ট বেটেনক ভাইচৰয় কৰিব আৰু ভাৰতবৰ্ষক ৫ জুন ১৯৪৮ চনত স্বাধীনতা প্ৰদান কৰিব। কিন্ত্ত মাউন্ট বেটেনে ভাৰতৰ পৰিস্হিতি দেখি যিমান সোনকালে পাৰি ভাৰতবৰ্ষক স্বাধীনতা দিয়াৰ পক্ষপাতি আছিল।তাৰ পৰিপেক্ষতেই ভাৰত আৰু পাকিস্তানক ক্ৰমে ১৫ আৰু ১৪ আগষ্ট ১৯৪৭ চনত স্বাধীনতা প্ৰদান কৰে। সেই সময়তেই কাশ্মীৰৰ গিলগিট বৃটিছে ৰজা হৰি সিঙক ঘূৰাই দিছিল। ৰজা হৰি সিঙে ব্ৰিগেডিয়াৰ ঘংসাৰ সিঙক গিলগিটৰ গবৰ্নৰ নিযুক্তি দিয়ে।</p> <p>তেতিয়াও ভাৰতবৰ্ষৰ কিছুমান ৰাজ্যত ৰজাৰ শাসন চলি থকাৰ দৰে আছিল যদিও বৃটিছ অধ্যুষিত আছিল। তেতিয়া মাউন্ট বেটেনে কৈছিল যে নিজৰ ইচ্ছা মতে সকলোৱে ভাৰত বা পাকিস্তানত যতেই বিছাৰে থাকিব পাৰিব। এই কামত ভাৰতৰ বাবে চৰ্দাৰ পেটেলক আৰু পাকিস্তানৰ বাবে জিন্নাক নিয়োগিত কৰিছিল। লগতে ৰজাৰ অধ্যুষিত ৰাজ্যবোৰৰ বাবে বাটলাৰ কমিটি গঠন কৰিছিল । কিন্ত্ত <strong>৫৬৫ ৰাজ্যৰ ৫৬২ খনেই ভাৰতত থাকিবলৈ মন কৰিছিল</strong> । হাইদৰাবাদৰ নিজাম ওচমান আলি আৰু <em>জোনাৰগড়ৰ নৱাব মোহম্মদ মোহাবত খানজিয়ে</em> স্বতন্ত্ৰ ভাৱে থাকিবলৈ মন মেলিছিল। কিন্ত্ত এই ধনী ৰাজ্যবোৰত যদিও মুছলমান শাসক আছিল তথাপি প্ৰজা আছিল বেছিভাগেই হিন্দু ।তেওঁলোকে ভাৰত এৰি যাবলৈ মান্তি নহল আৰু অপাৰেচন পল&#8217;ৰ (Operation Polo) পিছত হাইদৰাবাদৰ নিজাম ১৯৪৮ ত ভাৰতৰ লগত অধিমিলন হয় কিন্ত্ত জোনাৰগড়ৰ নৱাব পাকিস্তানলৈ তেওঁৰ পৰিয়াল লৈ পলায় যায়। বৰ্তমান এই জোনাৰগড় গুজৰাটত।চৰ্দাৰ বল্লভ ভাই পেটেলৰ ভাৰতবৰ্ষলৈ অৱদান বহুত। ভাৰতবৰ্ষৰ এই ৫৬৫ খন ৰজা অধ্যুষিত ৰাজ্যক একত্ৰীকৰন কৰি ভাৰতবৰ্ষৰ অংশীদাৰ কৰাতোঁ প্ৰত্যাহ্বানমূলক আছিল।</p> <p>তেনেকৈ কাশ্মীৰও আছিল স্বতন্ত্ৰ আৰু জিন্নাই এই ঠাইখনক লবলৈ মন কৰিছিল কিন্ত্ত হৰি সিঙ মান্তি হোৱা নাছিল। তেওঁ কৈছিল যে যিহেতু কাশ্মীৰ কেইবাখনো দেশৰ সীমাৰেখাত গতিকে ইয়ালৈ অহা যোৱা আমদানি ৰপ্তানিৰ সকলো ৰাস্তা খোলা থাকিব।</p> <p>স্বাধীনতাৰ পিছত কেবিনেট মিছনে সকলো দায়িত্ব সামৰি ভাৰত পাকিস্তান আৰু কাশ্মীৰৰ সৈতে অত্যাৱস্বকীয় বিভিন্ন কামৰ চুক্তি কৰিব বিছাৰোঁতে পাকিস্তানে সেই চুক্তিত থকা অত্যাৱশকীয় বস্ত্তৰ ক্ষেত্ৰত থকা বিশেষ নীতিৰ চুক্তিবোৰ কাটি দি চহী কৰিব লোৱাৰ ফলত ভাৰত আৰু কাশ্মীৰে সেই কথা মানি নললে।এই কথাত পাকিস্তান ক্ষুব্ধ হৈ পৰে।</p> <p>১৯৪৭ চনৰ ২২ অক্টোবৰ। পাকিস্তানৰ সমৰ্থনত পাস্টুন নামৰ হাজাৰ হাজাৰ জনজাতি উগ্ৰবাদীয়ে সুসজ্জিত অস্ত্ৰৰে প্ৰায় দুশখন মান ট্ৰাকত শ্ৰীনগৰ সোমায় আৰু শ্ৰীনগৰ আক্ৰমণ কৰে । এই আক্ৰমনৰ আক্ৰোশৰ বলি কেৱল পুৰুষেই হোৱা নাছিল মহিলাসকলো এই পাষৱিক অত্যাচাৰৰ বলি হৈছিল। সিহঁত আগবাঢ়ি আহি &#8216;মহৰা পাৱাৰ হাউচ &#8216;কব্জা কৰি লৈ বিজুলী কাটি দিয়ে আৰু শ্ৰীনগৰৰ বাৰমুলাত মানুহৰ ওপৰত অত্যাচাৰ আৰম্ভ কৰে।</p> <p>মহাৰাজ হৰি সিঙে বুজিছিল যে এই উগ্ৰপন্থিবোৰক পাকিস্তানে উচতাইকাশ্মীৰ আক্ৰমণ কৰিছিল। লগতে এইটো ও বুজিছিল যে ভাৰতে সহায় নকৰিলে পাকিস্তানে কাশ্মীৰ জবৰদস্তি অধিকাৰ কৰিব। ২৪-অক্টোবৰ-১৯৪৭ চনত ৰজা হৰি সিঙে গৱৰ্নৰ জেনেৰেল মাউণ্ট বেটেনলৈ কাশ্মীৰখন বচাবলৈ এখন এপিল পঠায়। লগে লগে কাশ্মীৰ সমস্যাৰ বুজ লবলৈ মাউন্ট বেটেনে সচিৱ পি বি মেননক কাশ্মীৰ পঠায়। ইয়াতে তেখেতৰ মহাৰাজ হৰি সিঙ আৰু প্ৰধান মন্ত্ৰী মেহৰ চন্দ্ৰ মহাজনৰ লগত কথা হয়। পৰিস্হিতিৰ প্ৰতি লক্ষ ৰাখি মেননে মহাৰজা হৰি সিঙক তেওঁৰ পৰিয়াল লৈ জম্মু যাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে আৰু পৰিস্হিতিৰ বুজ লৈ তেওঁ আৰু মেহৰ চন্দ্ৰ মহাজন কোনোমতে উগ্ৰবাদীবোৰৰ চকুত ধুলি ভাৰতলৈ ঘূৰি আহে। তেওঁ লগে লগে লৰ্ড মাউন্ট বেটেনক কাশ্মীৰ উদ্ধাৰৰ বাবে সেনাবাহিনী পঠাবলৈ কয়। তেতিয়া মাউন্ট বেটেনে কয় যে ৰজা হৰি সিঙে এতিয়াও কোৱা নাই যে তেওঁ কাৰ লগত থাকিব। &#8216;<strong>Instrument of accession&#8217;</strong> মানি নললে এনেকৈ সহায় কৰিব নোৱাৰিব বুলি কয় আৰু তেওঁলোকক আকৌ জম্মুলৈ পঠায়।</p> <p>তেতিয়াই পাকিস্তানৰ বৰ্বৰতাৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ হৰি সিঙৰ সন্মূখত স্পষ্ট ৰূপত প্ৰকাশিত আছিল আৰু ভাৰতৰ লগত মিলিত হব বিছাৰাৰ কথাও মত প্ৰকাশ কৰে। সেইসময়ৰ<strong> ২৬-অক্টোবৰ-১৯৪৭</strong> চনত এই <strong>চুক্তিপত্ৰত চহী কৰে য&#8217;ত তিনটা বিশেষ বিষয় ৰক্ষা ,বিদেশী মন্ত্ৰালয় আৰু সঞ্চাৰ বিভাগ</strong> ভাৰত চৰকাৰৰ ওপৰত দায়িত্ব দিয়ে ।এই চুক্তিক কোৱা হয় <strong>&#8220;Instrument of accession&#8221;</strong> মহাৰাজা হৰি সিঙ আৰু তৎকালীন গবৰ্নৰ জেনেৰেলৰ লগত হোৱা এই চুক্তিয়ে ইয়াকে বুজাইছিল যে সমগ্ৰ জম্মু কাশ্মীৰ ভাৰতবৰ্ষৰ। &#8216;Instrument of accession&#8217; বা <strong>অধিমিলন চুক্তি পত্ৰ</strong> আছিল সেই ৰাজ্যবোৰৰ বাবে যিবোৰত ৰজাৰ শাসন আছিল আৰু ভাৰত বা পাকিস্তানৰ লগত মিলিত হবলৈ হলে কিছুমান নিয়মৰ আধাৰত চুক্তিপত্ৰত চহী কৰিব লাগিব।</p> <p>চুক্তিত চহী কৰাৰ পিছতো হৰি সিঙৰ মনত এটা শঙ্কা আছিল যে যদি ভাৰতীয় সেনা শ্ৰীনগৰ নাহে তেতিয়া কি হব? সেই কথা ভাবি তেওঁ তেওঁৰ এজন এ ডি চি কেপ্টেন দীৱান সিঙক মাতে আৰু কয় যে যদি কাইলৈ ভাৰতীয় সেনাই কাশ্মীৰ বচাবলৈ নাহে তেনেহলে তেওঁক যেন গুলিয়াই মাৰে।</p> <p>কিন্ত্ত চৰ্দাৰ বল্লভ ভাই পেটেল আছিল দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ যেনেকৈয়ে নহওক যিহেতু ভাৰতবৰ্ষই কাশ্মীৰৰ ৰজাক কথা দিছে আৰু কাশ্মীৰ এতিয়া ভাৰতবৰ্ষৰ অংশ গতিকে কাশ্মীৰক ৰক্ষা কৰাটো ভাৰতৰ প্ৰধান কৰ্তব্য। পেটেলৰ আকোঁৰগোজত ২৭-অক্টোবৰত লেফটেনেন্ট কৰ্নেল দীৱান ৰঞ্জিত ৰাওৰ নেতৃত্বত ভাৰতীয় সেনা কাশ্মীৰলৈ ৰাওনা হয় আৰু পোন প্ৰথমে উগ্ৰবাদীৰ হাতৰ পৰা বিমানবন্দৰ ৰক্ষা কৰে। উল্লেখ যোগ্য যে <strong>স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথমজন বীৰ শ্বহীদ কুমাৰ ৰেজিমেন্টৰ সোমনাথ শৰ্মা</strong>ই এই শ্ৰীনগৰ এয়াৰপৰ্ট উগ্ৰবাদীৰপৰা বছাবলৈ বীৰগতি লাভ কৰিছিল । তেওঁক স্বাধীন <em>ভাৰতৰ প্ৰথম পৰমবীৰ চক্ৰ</em> প্ৰদান কৰা হৈছিল। এয়াৰপৰ্টৰ বাহিৰত তেওঁৰ সমাধি আজিও আছে। যদি সময়ত তেওঁলোক নোপোৱাহেতেন কাশ্মীৰৰ ভৌগলিক পৰিচয় বেলেগ হলহেতেন।ভাৰতীয় সেনাৰবাবে সেই সময়খিনি আছিল যথেষ্ট প্ৰত্যাহ্বানমূলক আৰু সংকটপূৰ্ণ । কিন্ত্ত ভাৰতীয়সেনা হল বীৰ যোদ্ধা পিছলৈ ঘূৰি নোছোৱা ভাৰতীয় সৈন্যই এফালৰ পৰা পাকিস্তানৰ প্ৰৰোচনাত অহা উগ্ৰবাদীৰ ঘাটি নিঃশেষ কৰি আগবাঢ়ি গৈছিল।সেই সময়ত ভাৰতীয় সেনা এটা কথাত আচৰিত হৈছিল যে সেই উগ্ৰবাদীৰ লগত পাকিস্তানি সেনাও আছিল। বিভিন্ন প্ৰমানসহ ভাৰতীয় সেনাই তেওঁলোকক চিনাক্ত কৰিছিল আৰু ভাৰতীয় চৰকাৰক ইয়াৰ প্ৰমান দিছিল।</p> <p>এই খবৰ শুনাৰ লগে লগে জিন্না খঙত জ্বলি উঠিল পাকিস্তানৰ সেনাকো ৰাৱল পিণ্ডিৰে কাশ্মীৰলৈ পঠাবলৈ মন মেলিলে আৰু শ্ৰীনগৰ এয়াৰপৰ্ট নিজৰ দখললৈ অনাৰ বাবে চেষ্টা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। কিন্ত্ত জেনেৰেল গ্ৰেচিয়ে কলে যে কাশ্মীৰ এতিয়া ভাৰতৰ অংশ আৰু ইযাত সেনাবাহিনী পঠোৱা মানে ভাৰতৰ লগত মুকলিকৈ যু্দ্ধ হোৱা। পাকিস্তানৰ হাতত যিহেতু পৰ্যাপ্ত সেনা নাই গতিকে এনেদৰে কৰাতো উচিত নহব। আচলতে অলপতে স্বাধীনতা লাভ কৰা দুয়োখন দেশৰ কমাণ্ডাৰিং চিফ ইংৰাজ আছিল।একেখন দেশৰ মুখ্য সেনাধক্ষই তেওঁৰেই দেশৰ সেনাসকলক দুখন বেলেগ বেলেগ দেশৰ বাবে যুদ্ধত খটুৱাবলৈ দিদ্ধাবোধ কৰিছিল। সেয়ে ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ চীফ সেনাদক্ষ্য অকিনলেকে (Claude Auchinleck) মানা কৰিছিল। তেওঁ দুয়োখন দেশৰ মুখ্য সেনা প্ৰমুখ্যে আছিল। তেওঁ কৈছিল যে যিহেতু কাশ্মীৰ ভাৰতৰ গতিকে আৰু যদি এই কথা পুনৰাবৃত্তি হয় তেনেহলে পাকিস্তানৰ পৰা সকলো বৃটিছ সেনাক লৈ আনিব। ইফালে ভাৰতেও <strong>৩১-ডিচেম্বৰ-১৯৪৭ চনত UNO</strong> ক উগ্ৰবাদীৰ লগত পাকিস্তানি সেনাই মিলিত হৈ কৰা অত্যাচাৰৰ বিষয়ে প্ৰমানসহ অবগত কৰায় ।তেতিয়া UN য়ে <b>United Nations Military Observer Group in India and Pakistan </b>গঠন কৰি ,এই বিষয়ে নিৰিক্ষন কৰিবলৈ ছাৰ অৱেন দিকচন (<strong>Sir Owen Dixon</strong>) ক (অস্ট্ৰেলিয়াৰ মুখ্য ন্যায়ধীস) দিকচন কমিটি গঠন কৰি দুয়োখন দেশলৈ পঠায় ।সেই সময়ত দিকচন কমিটিৰ আগত পাকিস্তানে মানিছিল যে তেওঁলোকৰ সেনাও আছিল কাৰণ ইতিমধ্যে ভাৰত চৰকাৰে প্ৰমান দিছিল।</p> <p>সকলো পিনৰ পৰা উপাইবিহীন হৈ জিন্নাই গ‍ৱৰ্নৰ জেনেৰেল মাউন্টবেটেন আৰু জৱাহৰলাল নেহেৰুক কাশ্মীৰ সম্পৰ্কে কথা পাতিবলৈ লাহোৰলৈ মাতি পঠায়।</p> <p>১ নবেম্বৰ ১৯৪৭ চন । মাউন্ট বেটেন অকলেই লাহোৰলৈ যাত্ৰা কৰে । তেওঁ লোকে মিটিং কৰোঁতেই জিন্নাই মানি লৈছিল যে আক্ৰমন প্ৰথমতে পাকিস্তানে কৰিছিল কিন্ত্ত মিটিঙখনৰ শেষ সিদ্ধান্তত উপনিত নৌহওঁতেই জৱাহৰলাল নেহেৰুৱে সেই বিশেষ ভাৱে চৰ্চিত ভাষন ৰেডিঅযোগে প্ৰচাৰ কৰে যে আমি সাজু যে কাশ্মীৰত কানুন আৰু শান্তি ব্যৱস্থা স্থিৰ হওক আৰু সংযুক্ত ৰাষ্ট্ৰৰ দৰে অন্তৰাষ্টীয় সংঘৰ (UNO) আগত জনমত সংগ্ৰহ কৰা হওক অৰ্থাৎ এই সম্পৰ্কে UNO ওপৰত সকলো এৰি দিয়ে। মাউন্ট বেটেন আৰু জৱাহৰলাল নেহেৰুৰ কি গোপন বুজাপৰাত এই ঘোষনা কৰা হৈছিল সেয়া দুৰ্বোধ্য আছিল।</p> <p>সেইসময়তে কাশ্মীৰৰ পশ্চিমত &#8216;পুঁছ&#8217; উত্তৰত &#8216;কাৰ্গিলৰ আৰু দাশ&#8217;ৰ পৰা পাকিস্তানৰ উগ্ৰবাদীক সম্পূৰ্ণকৈ আঁতৰাই খেদি পঠোৱা ভাৰতীয় সেনাই আৰু কেইদিন মান সময় বিছাৰিছিল যাতে সিহঁতৰ পুলি পোখা উঘালি পেলাব পাৰে কিন্ত্ত প্ৰধান মন্ত্ৰীজনে আৰু সময় নিদিয়াকে&#8217; যুদ্ধ বিৰাম&#8217; ঘোষনা কৰিছিল।</p> <p>ইযাৰ পৰাই ভাৰত কাশ্মীৰৰ সেই দুৰ্দিনবোৰ আৰম্ভ হয়। বিশেষজ্ঞ কয় যে এই ভাষন সমজোৱাকৈ নিদিয়া হলে সমগ্ৰ কাশ্মীৰ ইমানদিন ভাৰতৰ হৈ থাকিলহেতেন।</p> <p>UNO য়ে ১৩ আগষ্ট ১৯৪৮ চনত যুদ্ধবিৰাম কৰিবলৈ কয়। আৰু ১ জানুৱাৰী ১৯৪৯ ত দুয়োখন দেশৰ মাজত <strong>Ceasefire </strong>অৰ্থাত যুদ্ধবিৰাম প্ৰবৰ্তন কৰে ।আৰু চীজফায়াৰ কৰা ঠাইখিনিক<strong> ১৯৭২ চনৰ চিমলা চুক্তিত &#8216;Line of control (LOC)</strong> বা নিয়ন্ত্ৰণ ৰেখা বুলি কোৱা হয়।</p> <p>LOC ৰ আগত পাকিস্তানে বলপূৰ্বকভাৱে কিছু ঠাই ৰাখি লয়। <strong>বলপূৰ্বকভাৱে ৰাখি লোৱা ঠাইখিনিৱেই হ&#8217;ল POK (Pakistan Occupied Kashmir ) বা পাকিস্তান অধ্যুষিত কাশ্মীৰ</strong> বুলি কোৱা হয়। পাকিস্তানত এই ঠাইখিনি প্ৰশাসনিকভাৱে চলাবৰ বাবে ১৯৭০ চনত দুটা ভাগত ভাগ কৰিছে। যিখিনি ভাৰতবৰ্ষৰ কাশ্মীৰৰ পশ্চিম কাশ্মীৰৰ ভূমিখণ্ড মীৰপুৰ মুজাফফৰাবাদ। এইখিনক পাকিস্তানে কয় &#8216;আজাদ কাশ্মীৰ&#8217;। ইয়াৰ ভূখণ্ড প্ৰায় ১৩,৩০০বৰ্গ কি.মি.। ইয়াত আঠখন জিলা আছে মীৰপুৰ, ভিম্বৰ, ক&#8217;টলী, মুজাফফৰাবাদ, বাগ, নীলম, পুঁছ আৰু ৰাৱলকোট। ১৯ টা মণ্ডল (তহচিল বা local government), ১৪২ টা পৰিষদ আছে। ইয়াত প্ৰায় চল্লিশ লাখ মানুহ আছে।</p> <p>দ্বিতীয়ভাগ হল কাশ্মীৰৰ উত্তৰত থকা গিলগিট আৰু লডাখৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ বাল্টিস্তান।এইখিনিয়েই বিবাদিত অংশ।৭২,৯৭১ বৰ্গ কি.মি.ৰ ভূমিখণ্ডৰে জনসংখ্যা প্ৰায় ১০লাখ। পাকিস্তানে ইয়াৰ ৰাজধানী কৰিছে মুজাফফৰাবাদক।</p> <p>গিলগিট বাল্টিস্তানত ইয়াত সাতখন জিলা আছে। ঘাঞ্চি, স্কাৰদ&#8217;শিগাৰ, কাৰমঙ, ৰাওণ্ড&#8217;, ঘিজাৰ, গ&#8217;পিচয়াচিন গিলগিট হুঞ্জা আদি জিলাৰে এই ঠাইখিনি অৱস্থিত ইয়াৰ সীমাৰেখা পাকিস্তান, আফগানিস্তান, চীন আৰু ভাৰত। হিন্দী, উৰ্দু , চীনা, বাল্টি তিব্বতি, বাখী ,বুৰুশস্কী আৰূ খবাৰ আদি ভাষা। ইয়াত <strong>বিশ হাজাৰৰো অধিক শিলত খোদিত বহু হাজাৰ বছৰীয়া কলা</strong> দেখিবলৈ পোৱা যায়। এওঁলোক খেতিপ্ৰধান। <em>বক্সাইড ,কয়লা, মাৰ্বল, কাঠৰ বাবে এই ঠাই বিখ্যাত</em> ।লগতে ৰেচম কাৰ্পেট আৰু ভেড়াৰ ঊণৰ ছল চুৱেটাৰ বনায়।ইয়াত <em>আপেল,আখৰোট,চেৰি আদি প্ৰচুৰ পৰিমানে উৎপন্ন হয়</em>। <strong>স্কুল কলেজৰ সংখ্যা কম যদিও শিক্ষিত হাৰ বেছি</strong>।</p> <p>পাকিস্তান ইয়াতে ক্ষান্ত নাথাকি ১৯৬৩ চনত চীনৰ লগত চুক্তি কৰি (Sino-Pakistan agreement) <strong>কাশ্মীৰৰ ৰক্সম আৰু সক্সগম ঘাটিৰ এক বৃহৎ ভূমিখণ্ড চীনক উপহাৰ দিয়ে</strong> অৰ্থাৎ কাশ্মীৰৰ প্ৰায় পাঁচ হাজাৰ এশ আশী বৰ্গফুটৰ ভূমিক চীনক অৰ্পন কৰে।এইখিনি কাশ্মীৰৰ কাৰাকোৰম পৰ্বতমালা আৰু সাক্সগম নদীৰ পাৰত অবস্থিত এই ঠাইত চীনে এতিয়া হাইৱে আৰু ৰেল লাইন বনাই আছে। <strong>CPEC (China Pakistan Economic Corridor)</strong> ৰ জৰিয়তে চীনে জিংজিযাঙ প্ৰান্তৰ পৰা পাকিস্তানৰ গুৱাদাৰ পৰ্টলৈ গৈ যাতে মধ্য এচিয়াৰপৰা তেল লব পাৰে । এই ঠাইকে &#8216;Trans-Karakoram Track&#8217; বুলি কোৱা হয়।</p> <p>এই POK ত উত্তৰ পশ্চিম সীমান্তৰ প্ৰান্তৰ পৰা পশ্চিমত পাকিস্তানৰ পাঞ্জাব, উত্তৰ পশ্চিমত আফগানিস্তানৰ বাখান কৰিডৰ, উত্তৰে চীনৰ জিংজিয়াঙ স্বায়ত্ত-শাসিত ক্ষেত্ৰ হৈ ভাৰতৰ কাশ্মীৰৰ পূৰ্বত লাগিছেহি।</p> <p>POK ৰ নিজৰ ৰাজ্যসভা আছে য&#8217;ত প্ৰধান মন্ত্ৰী আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিও আছে; আছে উচ্চ আৰু উচ্চতম ন্যায়লয়ো কিন্ত্ত সেইবোৰ নামতহে।মণ্ডল , পৰিষদ সকলো আছে কিন্ত্ত ইছলামাবাদৰ পৰাই সকলো কাম পৰিচালিত হয়।</p> <p>এই ঠাইৰ সুন্দৰতা অতুলনীয় লগতে প্ৰাকৃতিক সম্পদত অতি চহকী। কিন্ত্ত এই ঠাইৰ মানুহৰ অৱস্থা একেবাৰেই বেয়া বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ মানুহবোৰ বহুত দুখীয়া। পাকিস্তানে বলপূৰ্বক দখল কৰি তেওঁলোকক আস্বাস দি কয় যে যিদিনা এই ঠাইখিনি পাকিস্তানে সম্পূৰ্ণ ৰূপে পাব সেইদিনাহে ইয়াৰ বিকাশ হব। <strong>এই ঠাই খিনি উগ্ৰপন্থি জন্ম দিবলৈ প্ৰয়োগ হয়</strong>। এই দুখীয়া মানুহবোৰক উচতনি দি পাকিস্তানে সৰু সৰু লৰাবোৰৰ হাতত বন্দুক তুলি দি কেৱল ভাৰতৰ বিৰুদ্ধে প্ৰয়োগ কৰে। উল্লেখযোগ্য যে <strong>মোম্বাই আক্ৰমনৰ উগ্ৰপন্থী কাছাবক</strong> আৰু তেওঁৰ কেইবাজনো সংগীক এই <strong>মোজাফফৰাবাদতেই ট্ৰেইনিঙ দিয়া হৈছিল।</strong></p> <p>POK বা পাকিস্তান অধ্যুষিত কাশ্মীৰ ত থকা নাগৰিকসকলক কৰা অত্যাচাৰত অতিষ্ঠ হৈ তেওঁ লোকে বহুবাৰ পাকিস্তানৰ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে আন্দোলন কৰিছে। কিন্ত্ত এতিয়া আন্দোলন লাহে লাহে তীব্ৰতৰ হৈ পৰিছে। তেওঁলোকে পাকিস্তানৰ সেনাৰ অত্যাচাৰ আৰু মানৱ অধিকাৰ উলংঘনৰ বাবে বিৰোধ কৰিছে। POK ৰ বাসিন্দা লণ্ডনিস্থ সাংবাদিক <strong>আৰিফ আজাকিয়াই</strong> ইয়াৰ প্ৰকৃত ছবিখন বিশ্বৰ আগত ডাঙি ধৰে। POKত সাংবাদিকে এই ঠাইৰ সংবাদ স্বাধীনভাবে দিব নোৱাৰে ইয়াত বাক স্বাধীনতাতো আঘাত হনা হয়। ইয়াৰ বাসিন্দাই কয় যে পাকিস্তান চৰকাৰে তেওঁলোকৰ স্বাধীনতা খৰ্ব কৰিছে। প্ৰান লয় মানুহৰ। মানুহৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰে। কেৱল তেওঁৱে নহয় এতিয়া বহু জনে ইয়াৰ স্বৰূপ বিশ্ববাসীৰ ওচৰত উদঙাই দিছে। POK ৰ বাসিন্দাই এতিয়া স্বাধীনতা বিছাৰে পাকিস্তানৰ পৰা। <strong>UNHRC ত সেংগ হাসান সেৰিঙে</strong> (ইনস্টিটিউচন অৱ গিলগিট বাল্টিস্তানৰ ডাইৰেক্টৰ) জেনেভাত হোৱা মানৱ অধিকাৰ আয়োগৰ সন্মিলনত কয় যে গিলগিট বাল্টিস্তানত নাগিৰকৰ অপহৰণ আৰু নৰসংহাৰ এতিয়া সৰু কথা। নাগৰিকক কোনো স্বাধীনতা নিদিয়া আৰু বিৰোধ কৰাৰ লগে লগে শাস্তি বিহা দি মৃত্যু পৰ্যন্ত দিয়া হয় ।অপহৃত কোনো লোককে পুনৰ দেখা পোৱা নাযায়। সেয়ে এই নেতাজনে ভাৰতক এই ঠাইখিনি নিজৰ হাতলৈ আনিবলৈ অনুৰোধ কৰে যিহেতু এই ঠাইখিনি ভাৰতৰ গতিকে ভাৰতক তেওঁ অতি সোনকালে পদক্ষেপ লবলৈ অনুৰোধ জনায় ।কেৱল এওঁলোকেই নহয় এনে বহু নেতা আমেৰিকা লণ্ডন আদি ঠাইত থাকি পাকিস্তান বিৰুদ্ধী আন্দোলন চলাই আছে।</p> <p>পাকিস্তানৰ চুপ্ৰিম কৰ্টে পাকিস্তান অধ্যুষিত এলেকাত জুনত নৱ নিৰ্বাচনৰ অনুমতি প্ৰদান কৰে। গিলগিট বাল্টিস্তানৰ চৰকাৰৰ কাৰ্যকাল জুন মাহত শেষ হব আৰু সেয়েহে বিধান সভা ভংগ হোৱাৰ পিছতে এই ঠাইত নিৰ্বাচন পতা হব আৰু লগে লগে এই ঠাই ইছলামাবাদৰ নিয়ন্ত্ৰণত থাকিব।কিন্ত্ত প্ৰকৃততে পাকিস্তানত সেনাই যি চৰকাৰ বিছাৰে তাকে হয়। <strong>অপ্ৰিয় হলেও সত্য কথা যে উগ্ৰপন্থীৰ মুক্ত বিছৰণ পাকিস্তানে এই ঠাইখিনিক দখল কৰি নাগৰিকক শোষণ কৰি আহিছে</strong>। ভাৰতৰ চৰকাৰে কয় যে <strong>লাডাখ, জম্মু কাশ্মীৰৰ দৰে গিলগিট মুজাফফৰাবাদ বাল্টিস্তান ভাৰতৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ</strong>। গতিকে ইয়াত পাকিস্তানৰ কোনো হক নাই নিৰ্বাচন পাতিবলৈ। অবধ্যভাৱে নিজৰ কৰি লোৱা এই ভাৰতৰ ভূমিখণ্ডক শীঘ্ৰ ভাৰতক উভতাই দিব লাগে ।</p> <p>ইয়াতে আৰু এটা প্ৰয়োজনীয় কথা উল্লেখ কৰিব লাগিব।জিন্নাই কাশ্মীৰক নিজৰ কৰি লোৱাৰ বাসনা ৰাখিছিল আৰু শেখ আব্দুলাই কাশ্মীৰৰ চুলটান হোৱাৰ।ৰজা হৰি সিঙে ৰাজ্য শাসন কৰা কেইবছৰমান যোৱাৰ পিছতে শিক্ষিত নেতা শেখ আব্দুলায়ে ১৯৩২ চনত &#8216;All Jammu Kashmir Muslim Conference&#8217; নামৰ সংগঠন খুলিছিল আৰু ইয়াৰদ্বাৰা লাহে লাহে তেওঁ জনপ্ৰিয় নেতা ৰূপে পৰিগনিত হৈছিল কিন্ত্ত তেওঁ মনে মনে ভাবিছিল যে যদি মহাত্মা গান্ধী, পেটেল, নেহেৰুৰ দৰে দ্বিগজ নেতাৰ ওচৰ চাপিবলৈ হলে সংঘঠনৰ নাম সলনি কৰি সকলোকে একত্ৰিত কৰিব লাগিব ।১৯৩৯ চনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়তেই শেখ আব্দুলায়ে সংগঠনৰ নাম সলনি কৰি নেছনেল কনফাৰেঞ্চ পাৰ্টি (National conference party) নাম ৰাখে আৰু নতুন কাশ্মীৰ সম্পৰ্কে মানুহক অবগত কৰায়।এইদৰে লাহে লাহে তেওঁ নেহেৰুৰ ওচৰ চাপিবলৈ সক্ষম হল আৰু আপোন হৈ পৰিল।পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহেৰুৰ কথাতেই মহাৰাজ হৰি সিঙে শেখ আব্দুলাক জম্মুৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী পাতিছিল।ইয়াৰ পিছতেই শেখ আব্দুলাই১৯৪৬ ত জনাতাৰদ্বাৰা নিৰ্বাচিত প্ৰতিনিধিৰ চৰকাৰ গঠনৰ ইচ্ছা প্ৰকট কৰি এক আন্দোলন গঢ়ি তুলিছিল মহাৰাজ হৰি সিঙৰ বিপক্ষে । &#8216;মহাৰাজ কাশ্মীৰ চৰ&#8217; আন্দোলন গঢ়ি তুলিছিল। ইয়াৰ বাবে জেল খাতিব লগীয়াও হৈছিল। পিছৰ পৰ্যায়তো মূখ্যমন্ত্ৰী হৈছিল যদিও কাশ্মীৰৰ ষৰযন্ত্ৰৰ (Kashmir conspiracy issue )বাবে প্ৰায় এঘাৰ বছৰ জেলত আছিল।</p> <p>ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পিছত ভাৰতবৰ্ষৰ বাবে সংবিধান প্ৰস্ত্তত কৰাৰ দায়িত্ব দিছিল ডঃ ভীম ৰাও আম্বেদকাৰক । আব্দুলাই কাশ্মীৰৰ সংবিধানৰ ড্ৰাফ্ট তৈয়াৰ কৰিছিল আৰু কাশ্মীৰক &#8216;বিশেষ মৰ্যাদা প্ৰাপ্ত&#8217; ৰাজ্যৰ স্বীকৃতি দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।সংবিধান বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে ডঃ ভীম ৰাও আম্বেদকাৰ অনুচ্ছেদ ৩৭০ৰ পক্ষপাতি নাছিল।আৰু স্পষ্ট ৰূপত এই অনুচ্ছেদ অস্থায়ী ৰূপতহে ভাৰতীয় সংবিধানত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।এই অনুচ্ছেদৰ কাৰণেই হয়তু কাশ্মীৰ বাসিন্দাই দুটা নাগৰিকত্ব লাভ কৰিছিল। ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকাৰ বাবে কোনো সন্মান নাছিল। যাৰ বাবে ধাৰা ৩৫৬ বা ৰাষ্ট্ৰপতি শাসন দিব নোৱাৰে কাৰণ ৰাজ্যচৰকাৰে অনুমতি প্ৰদান নকৰে ।ভাৰতবৰ্ষৰ যিকোনো ৰাজ্যৰ নাগৰিকৰ লগত কাশ্মীৰ মহিলা বিবাহপাশত আবদ্ধ হলে তেওঁলোকে কাশ্মীৰৰ নাগৰিকত্ব হেৰুৱাইছিল কিন্ত্ত ইয়াৰ বিপৰীতে পাকিস্তানৰ নাগৰিকৰ লগত কাশ্মীৰৰ মহিলাই বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱা হেতু সেই দেশৰ নাগৰিকে ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব লাভ কৰিছিল।এনে কেইবাটাও অদ্ভুত নিয়মৰ সমাহাৰ আছিল অনুচ্ছেদ ৩৭০। লাহে লাহে যেন কাশ্মীৰ খনতো উগ্ৰপন্থিৰে ভৰি পৰিছিল।২০১৯ চনৰ ৫ আগষ্টত &#8216;জম্মু কাশ্মীৰ পুনৰ গঠন অধিনিয়ম২০১৯&#8217; ( Jammu and Kashmir reorganisation Act 2019) গৃহিত কৰি জম্মু কাশ্মীৰৰ পৰা অনুচ্ছেদ ৩৭০ নাইকিয়া কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু লাডাখ আৰু জম্মু কাশ্মীৰক দুখন পৃথক পৃথক কেন্দ্ৰীয় শাসিত ৰাজ্য ঘোষনা কৰা হয় ।</p> <p>১৯৯০ চনৰ ১৯ জানুৱাৰীত কাশ্মীৰি পণ্ডিতসকলক নিজৰ জন্মভূমিৰ পৰা কিমান শাৰিৰীক আৰু মামসিক অত্যাচাৰ কৰি খেদি পঠোৱা হৈছিল সেইবোৰ নজনা কোনো নাই চাগৈ ।</p> <p><em>এতিয়া ভাৰতৰ বতৰ বিজ্ঞানে জম্মু কাশ্মীৰ আৰু লাডাখৰ লগতে গিলগিট, বাল্টিস্তান আৰু মুজাফফৰাবাদৰ বতৰৰ সম্পৰ্কেও ভাৰতবৰ্ষক অবগত কৰায়</em> । যিটো বহুত দিন আগতেই হব লাগিছিল।</p> <p>Ceasefire বা যুদ্ধবিৰাম পাকিস্তানে আজি ৭১ বছৰে উলংঘণ কৰি আহিছে। আমাৰ সুৰক্ষাত LOC ত অনবৰত তৎপৰ হৈ থকা আমাৰ বীৰ সৈন্যসকলে সদায় সাহসেৰে যুঁজ দি বহুজন দেশৰ বাবে শ্বহীদো হৈছে। এটা কথা জানি আচৰিত হৈছো যে পাকিস্তানি সেনাই প্ৰতি বছৰত হাজাৰবাৰৰ ওপৰত সীমাত আক্ৰমন চলাই আহিছে ।দেশৰ সুৰক্ষাত নিজৰ প্ৰান দিয়া সেই বীৰ সকলৰ ওচৰত সঁচাকৈয়ে মুৰ দোঁ খাই যায়। ভাৰতত কেইবাবাৰো উগ্ৰপন্থীৰ উপদ্ৰৱ চলাই নিৰিহ জনতাৰ প্ৰাণ লোৱা পাকিস্তানৰ নীচ মানসিকতাক এতিয়া সকলোৱে বুজি পোৱা হৈছে। আজি সমগ্ৰ বিশ্বতেই কভিড ১৯ মহামাৰিৰ ত্ৰাস । এই ত্ৰাসৰ মাজতো কিন্ত্ত পাকিস্তানৰ মানসিকতা একেই আছে। সীমাত গুলিবৰ্ষণ কৰিয়েই আছে। এই ত্ৰাসৰ মাজতো আমি কেইবাজনো মহান সাহসী বীৰ সেনাক হেৰুৱাইছো। এতিয়া সকলোৱে বাট চাই ৰৈ আছে POK ৰ এই সমস্যা সমাধান হোৱালৈ।</p> <hr> <p>(c) প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br /> ১৬/০৫/২০২০</p> <p><a href="http://By%20http://indianarmy.nic.in - http://indianarmy.nic.in/Site/FormTemplete/frmTempSimple.aspx?MnId=BfMpdR9l1kE=&amp;ParentID=a2GSpnDbruI=, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=16359262"><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/indian_soldiers_fighting_in_1947_war.jpg" alt="Indian_soldiers_fighting_in_1947_war" width="365" height="301" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/indian_soldiers_fighting_in_1947_war.jpg?w=365&amp;h=301 365w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/indian_soldiers_fighting_in_1947_war.jpg?w=150&amp;h=124 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/indian_soldiers_fighting_in_1947_war.jpg?w=300&amp;h=247 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/indian_soldiers_fighting_in_1947_war.jpg 556w" sizes="(max-width: 365px) 100vw, 365px"></a></p> <p>Indian Army during 1947-1948 war</p> <p><a href="http://By%20http://indianarmy.nic.in - http://indianarmy.nic.in/Site/FormTemplete/frmTempSimple.aspx?MnId=BfMpdR9l1kE=&amp;ParentID=a2GSpnDbruI=, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=16359262"><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/sir_hari_singh_bahadur_maharaja_of_jammu_and_kashmir_1944.jpg" alt="Sir_Hari_Singh_Bahadur,_Maharaja_of_Jammu_and_Kashmir,_1944" width="279" height="379" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/sir_hari_singh_bahadur_maharaja_of_jammu_and_kashmir_1944.jpg?w=279&amp;h=379 279w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/sir_hari_singh_bahadur_maharaja_of_jammu_and_kashmir_1944.jpg?w=558&amp;h=758 558w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/sir_hari_singh_bahadur_maharaja_of_jammu_and_kashmir_1944.jpg?w=110&amp;h=150 110w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/sir_hari_singh_bahadur_maharaja_of_jammu_and_kashmir_1944.jpg?w=221&amp;h=300 221w" sizes="(max-width: 279px) 100vw, 279px"></a></p> <p>Maharaja Hari Singh of Jammu and Kashmir</p> <p><b>Source of Image:</b> <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Indo-Pakistani_War_of_1947%E2%80%931948" rel="nofollow">https://en.wikipedia.org/wiki/Indo-Pakistani_War_of_1947%E2%80%931948</a></p>MriduPhilosophyAjmal Kasab trained in BaltistanAll Jammu Kashmir Muslim ConferenceArif AajakiaAssamAuchinleckAzad Kashmirঅধিমিলন চুক্তি পত্ৰআজাদ কাশ্মীৰআজি সমগ্ৰ বিশ্বতেই কভিড ১৯ মহামাৰিৰ ত্ৰাসৰ মাজতো কিন্ত্ত পাকিস্তানৰ মানসি?আঠখন জিলা আছে মীৰপুৰআৰিফ আজাকিয়াইনস্টিটিউচন অৱ গিলগিট বাল্টিস্তানৰ ডাইৰেক্টৰউগ্ৰপন্থি জন্ম দিবলৈ প্ৰয়োগ হয়উৰ্দুএ ডি চি কেপ্টেন দীৱান সিঙএতিয়া ভাৰতৰ বতৰ বিজ্ঞানে জম্মু কাশ্মীৰ আৰু লাডাখৰ লগতে গিলগিটএয়াৰপৰ্টৰ বাহিৰত তেওঁৰ সমাধি আজিও আছেক'টলীকমাণ্ডাৰিং চিফ ইংৰাজ আছিলকলাযুগকাশ্মীৰৰ পুৰনি নাম কশ্যপমেৰুকাৰমঙকাৰ্গিলখবাৰগ'পিচয়াচিন গিলগিট হুঞ্জাগিলগিটগিলগিট ঠাইখিনি ইংৰাজে নিজৰ এজেঞ্চিৰ বাবে লীজত লৈছিলগিলগিট বৃটিছে ৰজা হৰি সিঙক ঘূৰাই দিছিলগিলগিট মুজাফফৰাবাদ বাল্টিস্তান ভাৰতৰ অবিচ্ছেদ্য অংগগিলগিট স্কাউট সেনাগ্ৰন্থখনত মুঠতে আঠটি তৰঙ্গ বা অধ্যায় আছেঘাঞ্চিঘিজাৰচীনাচীফ সেনাদক্ষ্য অকিনলেকেছাৰ অৱেন দিকচনজম্মু কাশ্মীৰৰ ইতিহাসজেনেৰেল গ্ৰেচিজোনাৰগড়জোনাৰগড়ৰ নৱাবজোনাৰগড়ৰ নৱাব মোহম্মদ মোহাবত খানজিজৰাসন্ধৰ সম্বন্ধীয়া গোনন্দ প্ৰথম নামৰ ৰজাজৱাহৰলাল নেহেৰুজৱাহৰলাল নেহেৰুৰ সেই বিশেষ ভাৱে চৰ্চিত ভাষন ৰেডিঅযোগে প্ৰচাৰদিকচন কমিটিনীলমনেছনেল কনফাৰেঞ্চ পাৰ্টিপঞ্চপাণ্ডৱৰ সৰুজন সহদেৱে প্ৰথমে ইযাত ৰাজ্য স্থাপনা কৰিছিলপাকিস্তান অধ্যুষিত কাশ্মীৰপাকিস্তানি সেনাই প্ৰতি বছৰত হাজাৰবাৰৰ ওপৰত সীমাত আক্ৰমন চলাই আহিছেপাকিস্তানৰ পৰা পাস্টুন নামৰ হাজাৰ হাজাৰ জনজাতি উগ্ৰবাদীয়ে সুসজ্জিত অস্ত্?পাস্টুন মহৰা পাৱাৰ হাউচ কব্জা কৰি লৈ বিজুলী কাটি দিয়েপুঁছপ্ৰধান মন্ত্ৰী মেহৰ চন্দ্ৰ মহাজনবলপূৰ্বকভাৱে ৰাখি লোৱা ঠাইখিনিৱেই হ'ল Pakistan Occupied Kashmir বা পাকিস্তান অধ্যুষিত কাশ্বাখীবাগবাল্টি তিব্বতিবাল্টিস্তানবাল্টিস্তান আৰু মুজাফফৰাবাদৰ বতৰৰ সম্পৰ্কেও ভাৰতবৰ্ষক অবগত কৰায়বিশ হাজাৰৰো অধিক শিলত খোদিত বহু হাজাৰ বছৰীয়া কলাবুৰঞ্জীবিদ কল্হণবুৰঞ্জীবিদ কল্হণে ১২ শতাব্দীত এই 'ৰাজতৰঙ্গিনী'ত কাশ্মীৰৰ কথা লিখিছিলবুৰঞ্জীবিদ কল্হণৰ ৰাজতৰঙ্গিনীবুৰুশস্কীব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ মৰিচৰ পুত্ৰ কশ্যপমেৰুভিম্বৰভূখণ্ড প্ৰায় ১৩৩০০বৰ্গ কি.মি.মহান অশোকমহাৰজা ৰণজিৎ সিঙমহাৰজা ৰণজিৎ সিঙেমহাৰাজ শুসলাৰ ৰজামহাৰাজ হৰি সিঙমহিলাসকলো এই পাষৱিক অত্যাচাৰৰ বলি হৈছিলমুজাফফৰাবাদমেঘৱাহন বিক্ৰমাদিত্যমোজাফফৰাবাদতেই ট্ৰেইনিঙ দিয়া হৈছিলমোম্বাই আক্ৰমনৰ উগ্ৰপন্থী কাছাবযুদ্ধবিৰাম পাকিস্তানে আজি ৭১ বছৰে উলংঘণ কৰি আহিছেললিতাদত্যলাহোৰ সন্ধিৰ পিছত ইংৰাজে গোলাপ সিঙক জম্মু কাশ্মীৰৰ ৰজা বনায়লেফটেনেন্ট কৰ্নেল দীৱান ৰঞ্জিত ৰাওলৰ্ড মাউন্ট বেটেনশিখ সাম্ৰাজ্য স্থাপন কৰেশেখ আব্দুলাশ্ৰীনগৰ মহান অশোকে স্থাপনা কৰিছিলসচিৱ পি বি মেননসীমাত গুলিবৰ্ষণ কৰিয়েই আছেস্কাৰদ'শিগাৰস্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথমজন বীৰ শ্বহীদ কুমাৰ ৰেজিমেন্টৰ সোমনাথ শৰ্মাহিন্দীহৰি সিঙে ব্ৰিগেডিয়াৰ ঘংসাৰ সিঙক গিলগিটৰ গবৰ্নৰ নিযুক্তি দিয়ে১৪শ শতিকাত মোগলৰ হাতলৈ যায়১৯২৫চনত বৃটিছে মহাৰাজ হৰি সিঙক ৰজা পাতে১৯৬৩ চনত পাকিস্তানে চীনৰ লগত চুক্তি১৯৭২ চনৰ চিমলা চুক্তি২৪-অক্টোবৰ-১৯৪৭২৬-অক্টোবৰ-১৯৪৭ চনত এই চুক্তিপত্ৰত চহী কৰেৰক্ষা বিদেশী মন্ত্ৰালয় আৰু সঞ্চাৰ বিভাগৰাওণ্ড'Mriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%ae-%e0%a6%9c%e0%a6%99-%e0%a6%89%e0%a6%a8/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%ae-%e0%a6%9c%e0%a6%99-%e0%a6%89%e0%a6%a8/১৯১০ চনত কোৰিয়া জাপানৰ অধিন আছিল। ১৯৪৫ চনত দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধত অন্তত জাৰ্মানে আত্মসমৰ্পণ কৰাৰ পিছত আমেৰিকা আৰু ছোভিয়েত ৰাছিয়াৰ সহযোগত দুটা ভাগত বিভক্ত হয়। ইয়াৰে উত্তৰ ভাগক ছোভিয়েত ৰাছিয়াই আৰু দক্ষিণ ভাগক আমেৰিকাই অধীন কৰি লয়।দুয়োখন দেশ একত্ৰীকৰণৰ পক্ষপাতী নোহোৱা বাবে ১৯৪৮ চনত উত্তৰ কোৰিয়াত ছচিয়েলিষ্ট ডেম'ক্ৰেটিক পিপ'ল ৰিপাব্লিক অৱ কোৰিয়া গঠন হয় আৰু&hellip;Sat, 09 May 2020 08:03:10 GMT<p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/150609144409_kju4reuters.jpg" alt="150609144409_kju4reuters.jpg" width="375" height="210" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/150609144409_kju4reuters.jpg 375w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/150609144409_kju4reuters.jpg?w=150&amp;h=84 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/05/150609144409_kju4reuters.jpg?w=300&amp;h=168 300w" sizes="(max-width: 375px) 100vw, 375px" />১৯১০ চনত কোৰিয়া জাপানৰ অধিন আছিল। ১৯৪৫ চনত দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধত অন্তত জাৰ্মানে আত্মসমৰ্পণ কৰাৰ পিছত আমেৰিকা আৰু ছোভিয়েত ৰাছিয়াৰ সহযোগত দুটা ভাগত বিভক্ত হয়। ইয়াৰে উত্তৰ ভাগক ছোভিয়েত ৰাছিয়াই আৰু দক্ষিণ ভাগক আমেৰিকাই অধীন কৰি লয়।দুয়োখন দেশ একত্ৰীকৰণৰ পক্ষপাতী নোহোৱা বাবে ১৯৪৮ চনত উত্তৰ কোৰিয়াত ছচিয়েলিষ্ট ডেম&#8217;ক্ৰেটিক পিপ&#8217;ল ৰিপাব্লিক অৱ কোৰিয়া গঠন হয় আৰু ইয়াৰ মূখ্য নেতা হয় কিম জঙ সুঙ।আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াত পুঁজিবাদী গনৰাজ্য কোৰিয়া গঠিত হয়। দুয়োখন দেশৰ মাজত যুদ্ধ বন্ধ হৈছে যদিও মিত্ৰতাৰ শান্তি চুক্তিত আজি পৰ্যন্ত স্বাক্ষৰ হোৱা নাই।উত্তৰ কোৰিয়াই নিজকে সমাজবাদী ৰাষ্ট্ৰ বুলি কয় আৰু নিৰ্বাচন পাতে যদিও কিম জঙ সুঙৰ দিনৰে পৰা আজি পৰ্যন্ত তেওঁৰ বংশকেই ভোট দিব লাগে জনতাই। এই কিম জঙ সুঙকেই উত্তৰ কোৰিয়াৰ জন্মদাতা ৰূপে মানি চলা হয় । তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত কিম জঙ ইলে শাসনভাৰ হাতত লয় আৰু নিজৰ নীতি অনুযায়ী দেশ শাসন কৰিব ধৰে। ২০১১ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰত উত্তৰ কোৰিয়াৰ একছত্ৰী সম্ৰাট কিম জং ইলৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পুতেক কিম জং য়ুনে ৰাজপাত দখল কৰে। কিম জং য়ুনৰ ককাদেউতাক কিম দ্বিতীয় সুঙক উত্তৰ কোৰিয়াত জনতাই ভগৱান বুলি গণ্য কৰে।</p> <p>আজি সমগ্ৰ বিশ্বত অধিক মাত্ৰাত চৰ্চা হৈ থকা দেশ খন হল উত্তৰ কোৰিয়া আৰু এই দেশৰ প্ৰধান শাসনকৰ্তা কিম জং উন।কিম জং উনৰ ১৯৮৩ চনৰ ৮ জানুৱাৰীত জন্ম হয় বুলি কোৱা হয়। তেওঁ পিতৃ মাতৃৰ তৃতীয় আৰু নুমলীয়া পুত্ৰ । সৰুতেই তেওঁৰ দেউতাকে শিক্ষাৰ বাবে সম্পূৰ্ণ পৰিচয় গোপনে ৰাখিছিল আৰু কিম জঙ উনে চুইজাৰলেণ্ডৰ&#8217; ইন্টাৰনেছনেল স্কুল অৱ বৰ্ন&#8217; (International school of Born) আৰু জাৰ্মান লেংগুৱেজ স্কুলতো শিক্ষা লাভ কৰিছিল।তাৰ পিছত নিজ দেশৰ ৰাজধানী পিয়োংয়োঙত মিলিটেৰি ইউনিভাৰচিটিত শিক্ষা লৈছিল ।কিম জঙ উনে সৰুৰে পৰাই ককাক কিম জং সুঙৰ দৰে হব বিছাৰাৰ বাবে তেওঁৰ দেউতাকে কিম জঙ উনৰ মুখৰ প্লাস্টিক চাৰ্জাৰি কৰাই দেখাত ককাকৰ দৰে কৰাই দিছিল। কিম জং ওনক ২০১২ত উত্তৰ কোৰিয়াৰ কেন্দ্ৰীয় সেনা আয়োগৰ ( Central Militarily Commission) অধ্যক্ষ আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ৰক্ষা আয়োগৰ (National Defence Commission) অধ্যক্ষৰ পদত অধিষ্ঠিত কৰে। এই সৰ্বোচ্চ পদ গ্ৰহণ কৰিয়েই তেওঁ দেউতাকৰ শাসনকাল থকা সকলো সম্বন্ধীয়া ডাঙৰ ডাঙৰ ৰাজনীতিৰে অভিজ্ঞ নেতাসকলক বাহিৰ কৰি দিয়ে। ইয়াৰ ভিতৰত আছিল তেওঁৰ নিজৰ খুৰাক যিজন আছিল দেউতাকৰ পৰামৰ্শদাতা। কিম জঙে সৰ্বোচ্চ পদ লাভ কৰিয়েই তেওঁ ২০১২ চনত এটা উপগ্ৰহ পঠায়। কিন্ত্ত প্ৰথমবাৰ বিফল হল যদিও সেই বৰ্ষতেই পিছত আকৌ মহাকাশলৈ ৰকেট নিক্ষেপ কৰি সমগ্ৰ বিশ্বৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে। ২০১৩ চনত তেওঁ পৰমানু পৰীক্ষণ কৰি বিশ্ববাসীক চিন্তিত কৰি পেলাইছিল। তেওঁৰ যি মন যায় তাকে কৰিব বিছাৰে লাগিলে সি সমগ্ৰ প্ৰজাৰ হিতৰ বিপৰীতেই হওক। দেশৰ আইন কানুন সকলো কিম জঙৰ হাতত। উত্তৰ কোৰিয়া যেন এখন গুপ্ত দেশ হে আমাৰ বাবে। কাৰণ এই দেশৰ খবৰবোৰ বেলেগ দেশে গম নাপায় তাৰ কাৰণ হ&#8217;ল কিম জঙৰ একনায়কত্ব । আহকচোন এই একনায়কত্ববাদী নেতাজন আৰু দেশখনৰ বিসয়ে জানো -* এতিয়া সমগ্ৰ পৃথিৱীত ২০২০ চলি আছে আৰু উত্তৰ কোৰিয়াত ১০৬ চন। কিম জং সুঙৰ জন্ম তাৰিখ <strong>১৫ এপ্ৰিল ১৯১২ ওপৰত ভিত্তি কৰি এই দেশৰ কেলেণ্ডাৰ প্ৰস্ত্তত কৰা হৈছে</strong>। ২০২০ বুলি তেওঁলোকে নামানে।</p> <p>*উত্তৰ কোৰিয়াত কিম জঙৰ দেউতাক আৰু ককাকৰ ফটো প্ৰতিটো চুকে কোনে, মানুহৰ ঘৰত, অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠান সকলোতে ৰখাটো বাধ্যমূলক যাতে উত্তৰ কোৰিয়াৰ প্ৰতিস্থাপকজনক সকলো সময়তেই মনত ৰাখিব পাৰে।</p> <p>*<em>কিম জঙ উনে দেউতাক কিম জঙ ইলৰ নশ্বৰ দেহ এক কাঁচৰ ঘৰত সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে</em> পৰ্য্যতকৰ বাবে । *৮জুলাই আৰু ১৭ ডিচেম্বৰত উত্তৰ কোৰিয়াত কোনেও উৎসৱ পালন কৰিব নোৱাৰে কাৰণ সেই দিনত কিম জং সুঙ আৰু কিম জং ইলৰ মৃত্যু হৈছিল।</p> <p>*<strong>কিম জঙ উনৰ নামেৰে উত্তৰ কোৰিয়াত কোনেও নাম ৰাখিব নোৱাৰিব</strong> । ২০১১ চনৰ পৰাই এই কথা সকলোৱে পালন কৰি আহিছে।</p> <p>*উত্তৰ কোৰিয়া এনে এখন দেশ যিখন দেশক ইয়াৰ শাসকে বেলেক দেশৰ লগত মিলা-মিচা কৰিবলৈ নিদিয়ে।তাৰোপৰি এই দেশৰ খবৰ আন আন দেশেও জানিব নোৱাৰে কাৰণ হল এই দেশত চলা একনায়কত্ববাদ।কোনোবা অহাৰ অনুমতি পালেও মবাইল , কেমেৰা বা কোনো ইলেক্ট্ৰনিক বস্ত্ত লগত নিব নিদিয়ে। ফটো উঠাও নিষেধ ।কোনোবাই চালাকি কৰিলে মৃত্যু অনিবাৰ্য।</p> <p>* কিম জঙৰ এনে এটা গোপন কেম্প আছে য&#8217;ত কিম জঙে দোষী সাব্যস্ত কৰা লোকসকলক ৰখা হয় আৰু ইয়াতে গোপন কক্ষ আছে যিটোক &#8216;টৰ্চাৰ ৰুম&#8217; বুলি কোৱা হয়। সেই ৰুমত জীৱিত অবস্হাত সোমাই হয় কিন্ত্ত ঘূৰি আহে কেৱল মৃত শৰীৰটিহে। এই কক্ষত মহিলা পুৰুষ উভয়কেই শাস্তি বিহা হয়।</p> <p>*কাৰাৰুদ্ধ কয়দীসকল পলাব বিছাৰিলে লগেলগে একো নুশুধাকৈয়ে গুলিবিদ্ধ কৰা হয় আৰু বাকী থকা কয়দীসকলক এইদৰেই প্ৰাণৰ ভয় দেখুৱা হয় । এই দেশত অপৰাধী বুলি গন্য ব্যক্তিসকলক কোনো ক্ষমা কৰা নহয় । মৃত্যুদণ্ডৰ বাহিৰে ইয়াৰ আদালতত কোনো ন্যায় নাই।</p> <p>*তেওঁৰ কামত প্ৰজাগনে তেতিয়ালৈকে হাত তালি বজাই যেতিয়ালৈকে হাতৰ ছাল চিঙি নাযায় । কেৱল যে ডাঙৰেহে এনে কৰিব তেনেকুৱা নহয় সৰু স্কুলৰ ছাত্ৰ ছাত্ৰীয়েও এনে দৰে তালি বজায়।</p> <p>*তেওঁ বহু আৰাম প্ৰিয় সেইবাবেই তেওঁৰ বিলাসিতা জীৱনৰ বাবে ৰাজকোষৰ ধন ব্যয় কৰা হয় লাগিলে দুখীয়া জনতা ভোকত মৰক।</p> <p>*তেওঁ চিকিউৰিতি গাৰ্ডত বিশেষভাবে ট্ৰেইন কৰা মাৰ্ছেল আৰ্টেৰে পৰিপুষ্ট লোককহে ভৰ্তি কৰা হয় কাৰণ কিম জঙ উনৰ বুলেট প্ৰুফ গাড়ী MAYBACHS600 আৰু MAYBECH 62Sৰ লগে লগে তেওঁলোক গৈ থাকে।উল্লেখযোগ্য যে যিসকল বডিগাৰ্ড ৰিকুইট কৰে সেইসকল কিম জঙ উনতকৈ এক ইঞ্চিও ওখ হব নোৱাৰিব। নিজৰ সুৰক্ষাৰ লগত অলপো কেৰেপ নকৰা কিম জঙ উনে ৰাজ্যবোৰ ভ্ৰমন কৰোঁতেও একে একে দুখন জেট বিমান লৈ যায় যাতে কোনেও নাযানে তেওঁ কোনখনত ভ্ৰমন কৰিছে।</p> <p>*উত্তৰ কোৰিয়াত মিডিয়াৰ কোনো স্বাধীনতা নাই ।এই দেশত কেৱল কোৰিয়ান ভাষাত হে ইন্টাৰনেত উপলব্ধ আৰু কেৱল চৰকাৰৰ নিৰ্দেশ বোৰ জানিবলৈ। ইন্টাৰনেট সকলোৰে বাবে উপলব্ধ নহয় । ইয়াত মাত্ৰ তিনটা টিভি চেনেল উপলব্ধ।তাৰে দুটাত সাপ্তাহিক আৰু এটাত চিৰিয়েল আৰু তাকো চৰকাৰে দিয়া চৰ্ত অনুযায়ী চলে।বাহিৰৰ জগতৰ খবৰো কোনেও নাপায় কাৰণ তাত কেৱল কোৰিয়াৰ বাতৰি হে দেখুৱা হয় ।প্ৰতিটো ঘৰতে ৰেডিঅ উপলব্ধ যি চৰকাৰে নিয়ন্ত্ৰিত কৰে আৰু আচৰিত কথা যে সেই ৰেডিঅ অনৰ্গল চলি থাকে কোনেও অফ কৰি ৰাখিব নোৱাৰে। এই ৰেডিঅও চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত।</p> <p>*পাঠ্যপুথিত ইতিহাস বিষয়ত কেৱল কিম জঙৰ সুঙ, কিম জঙ ইল, আৰু কিম জঙ উনৰ সাহসিকতাৰ কথা উপলব্ধ।</p> <p>*উত্তৰ কোৰিয়াত এটা বুকু কঁপি যোৱা কথা হল যে কোনো ব্যক্তিয়ে অপৰাধ কৰিলে সেই ব্যক্তিৰ অপৰাধৰ শাস্তি তেওঁৰ তিনটা প্ৰজন্মই ভুগিব লগা হয়।</p> <p>*নিজৰ পচন্দ অনুযায়ী ঘৰত কোনেও ৰঙ কৰিব নোৱাৰে আৰু ঘৰত উত্তৰ কোৰিয়াৰ নেতাসকলৰ ফটো লগাই ঘৰ সজোৱাটো বাধ্যতামূলক।</p> <p>*কিম জঙ উনে নিজকে স্টাইলত ৰাখি ভাল পায়। সেইবাবে উত্তৰ কোৰিয়াত তেওঁৰ চুলিৰ স্টাইল, কাপোৰ, আৰু জোতায়ে প্ৰায় শিৰোনামা দখল কৰে।</p> <p>*তেওঁ ধৰ্মৰ পৰা কাপোৰৰলৈকে নিজৰ মত ডাঙি ধৰে আৰু সেইমতে সমগ্ৰ উত্তৰ কোৰিয়াই মানি চলিব লাগে।তেওঁৰ একনায়কত্ববাদৰ আন এক সত্য কথা কথা যে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যোৱা মানেই মৃত্যুক হাতবাওল দি মাতা।</p> <p>*কিম জঙ উন ইমানেই অত্যাচাৰী যে তেওঁৰ নিকটজনক যিজনে কিম জঙ উনক বহু ক্ষেত্ৰত কুটনীতি শিকাইছিল তেওঁক ভোকত থকা ভয়ংকৰ কুকুৰৰ কোঠাত সোমোৱাই দি মৃত্যুদণ্ড দিছিল। কিম উনে ভাবিছিল যে সেই বিশেষ ব্যক্তিজন কিম জঙ উনতকৈ আগবাঢ়ি যাব।যেতিয়া তেখেতৰ পত্নীয়ে এই বিষয়ে প্ৰতিবাদ কৰিলে তেতিয়া তেওঁকো বিহ দি মৃত্যুদণ্ড দিছিল।</p> <p>*কিম জঙ উনৰ দেউতাক কিম জঙ ইলৰ মৃত্যুত হোৱা শোকসভাত ৰাজধানী পিয়োঙয়োঙৰ ৰাস্তাত সকলোকে কান্দিব দিছিল অাৰু যিসকলে কন্দা নাছিল তেওঁলোকক লগে লগে গ্ৰেপ্তাৰ কৰি গুলিয়াই মাৰিছিল।</p> <p>*দামী গাড়ী ,দামী বিদেশী সুৰা আৰু দামী বিদেশী ছিগাৰেট কিম জঙৰ প্ৰিয়।সেই ডিজাইনৰ ছিগেৰেট লেডাৰৰপেকেটত আহে আৰু এই পেকেটৰ দাম প্ৰায় ১৬৫ ডলাৰ। বিদেশী বস্ত্ত পচন্দ, বিদেশী চিনেমা পচন্দ কৰা কিম জঙ উনে বিদেশৰ লগত নিজৰ দেশক সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰাই ৰাখিছে।কিন্ত্ত নিজে সকলোবোৰ লৈ আনন্দ কৰিছে।</p> <p>*কিম জঙ উনৰ ভনীয়েকক তেওঁ বহুত ভৰসা কৰে। কিম ইয় জঙ হল ৰাষ্ট্ৰীয় ব্যোৰ&#8217;ৰ সদস্য আৰু কিম জঙ উনৰ পৰামৰ্শদাতা।কিম ইয় জঙে, কিম জঙ উনৰ প্ৰতিখন সভা বা মিটিং আৰু চৰকাৰী তেওঁৰ ভনীয়েক কিম ইয় জঙ&#8230;. উপস্হিত থাকি তেওঁক দিহা পৰামৰ্শ দিয়ে।</p> <p>*ৰি ছ&#8217;ল জু কিম জঙৰ পত্নী ।২০০৯ মানতে দুয়োজন বিবাহ পাশত আবদ্ধ হৈছিল যদিও ২০১২ চনতহে তেওঁ জনসমাজৰ আগলৈ আহে আৰু কিম জঙ উনৰ লগত ৰি ছ&#8217;ল জুক দেখি কোৰিয়াৰ জনগনে গম পাইছিল কিম জঙ উনৰ পত্নীৰ বিষয়ে। তেওঁৰ বিষয়ে বিশেষ জনা নাযাই যদিও তেওঁক এগৰাকী গায়িকা আছিল বুলি কোৱা হয়।তেওঁলোকৰ তিনি সন্তান আছে বুলি কোৱা হয় যদিও ক&#8217;ত আছে সিও ৰহস্যৰ আবৰ্ত্তত ।</p> <p>*ইয়াত ৰুঙনাডু মে ডে নামৰ বিশাল স্টেডিয়াম আছে য&#8217;ত প্ৰায় ডেৰ লাখ মানুহ একেলগে বহিব পাৰে।<br /> *ইয়াৰ প্ৰতিজন শিক্ষকে একৰডিয়ান বজাব পাৰিব লাগিব । ১৯৯০ চনৰ পৰাই এই কথা বাধ্যতামূলক । কিন্ত্ত বৰ্ত্তমান দিনত প্ৰায় সকলো নাগৰিকেই এই বাদ্যযন্ত্ৰ বজাৱ পাৰে ।</p> <p>*মাজতে বহু দিন কিম জঙ উনৰ খবৰ নোপোৱা বাবে ভাবিছিল যে কিম জঙৰ উনৰ মৃত্যু হৈছে নেকি? তেওঁৰ পিছৰ একনায়কত্ববাদ কোনে চলাব সেইটো লৈও বাতৰিৰ শিৰোনামাত এটি নাম দেখা পোৱা গৈছিল তেওঁ হল কিম জঙ উনৰ ভনীয়েক কিম জঙ ইয়। শুনিবলৈ পোৱা মতে তেওঁ ও কিম জঙ উনৰ দৰে শক্তিসালী। স্বাস্হ্যজনিত কাৰনত আঁতৰি থকা কিম জঙ উনক আকৌ দেখা গৈছে সেই দুৰ্দান্ত ৰূপত।গোটেই পৃথিবীৰপৰা উত্তৰ কোৰিয়াক একাষৰীয়াকৈ ৰাখি, দেশ শাসন কৰি, পৃথিৱীৰ বাবে ত্ৰাস হৈ পৰা একনায়কত্ববাদী নায়কজন &#8211; কিম জঙ উন &#8211; যাৰ নামেই এটি পৰিচয়।</p> <hr /> <p>(c) প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br /> সহকাৰী অধ্যাপিকা<br /> ৯০৮৫২০৯৮১২</p>MriduInternationalPhilosophyআৰু কিম জঙ উনইতিহাস বিষয়ত কেৱল কিম জঙৰ সুঙউত্তৰ কোৰিয়াউত্তৰ কোৰিয়াত ১০৬ চনউত্তৰ কোৰিয়াৰ জন্মদাতাকিম ইয় জঙ হল ৰাষ্ট্ৰীয় ব্যোৰ'ৰ সদস্যকিম জং য়ুনকিম জঙ ইলকিম জঙ ইয়কিম জঙ উনকিম জঙ উনে দেউতাক কিম জঙ ইলৰ নশ্বৰ দেহ এক কাঁচৰ ঘৰত সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছেকিম জঙ উনৰ নামেৰে উত্তৰ কোৰিয়াত কোনেও নাম ৰাখিব নোৱাৰিবকিম জঙ উনৰ মুখৰ প্লাস্টিক চাৰ্জাৰি কৰাই দেখাত ককাকৰ দৰে কৰাই দিছিলকিম জঙ সুঙকিম দ্বিতীয় সুঙকোনো ব্যক্তিয়ে অপৰাধ কৰিলে সেই ব্যক্তিৰ অপৰাধৰ শাস্তি তেওঁৰ তিনটা প্ৰজন্ম?পেকেটৰ দাম প্ৰায় ১৬৫ ডলাৰপ্ৰতিজন শিক্ষকে একৰডিয়ান বজাব পাৰিব লাগিব১৫ এপ্ৰিল ১৯১২১৫ এপ্ৰিল ১৯১২ ওপৰত ভিত্তি কৰি এই দেশৰ কেলেণ্ডাৰ প্ৰস্ত্তত কৰা হৈছে১৯১০ চনত কোৰিয়া জাপানৰ অধিন আছিল১৯৪৮ চনত উত্তৰ কোৰিয়াত ছচিয়েলিষ্ট ডেম'ক্ৰেটিক পিপ'ল ৰিপাব্লিক অৱ কোৰিয়া গঠ?২০০৯ মানতে বিবাহ২০১২ চনত এটা উপগ্ৰহ পঠায়২০১৩ চনত তেওঁ পৰমানু পৰীক্ষণ৮জুলাই আৰু ১৭ ডিচেম্বৰত উত্তৰ কোৰিয়াত কোনেও উৎসৱ পালন কৰিব নোৱাৰেৰি ছ'ল জুmৰুঙনাডু মে ডেGod of North KoreaInternational school of BornNational Defence CommissionNorth Korean CalendarMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%86%e0%a6%9c%e0%a6%bf-%e0%a6%aa%e0%a7%83%e0%a6%a5%e0%a6%bf%e0%a7%b1%e0%a7%80-%e0%a6%a6%e0%a6%bf%e0%a7%b1%e0%a6%b8/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%86%e0%a6%9c%e0%a6%bf-%e0%a6%aa%e0%a7%83%e0%a6%a5%e0%a6%bf%e0%a7%b1%e0%a7%80-%e0%a6%a6%e0%a6%bf%e0%a7%b1%e0%a6%b8/আমাৰ স্পৰ্শত তেওঁ সুখ পায়আমাৰ উশাহত তেওঁ শান্তি পায়আমাৰ পিয়াহ পলালে তেওঁৰ অবসাদ দুৰ হয়আমাৰ ভোক নিবাৰনত তেওঁ তৃপ্ত হয়আমাক সুৰক্ষিত দেখিলেই তেওঁ মিছিকিয়াই হাঁহেতেওঁৰ কোলাতেই আছে নদ- নদী,পাহাৰ -পৰ্বত,জান-জুৰি নিজৰা ,জীৱ জন্ত্তৰ বসবাসকোন তেওঁ ?তেওঁ হ'ল আমাৰ পৃথিৱী…আজি ২২এপ্ৰিল ।আজি পৃথিৱী দিৱস । আমেৰিকাত ১৯৭০ চনত পোন প্ৰথমবাৰ এই দিৱস চিনেটৰ জেৰল্ড নেলছনে পালন&hellip;Wed, 22 Apr 2020 10:09:04 GMT<p>আমাৰ স্পৰ্শত তেওঁ সুখ পায়<br />আমাৰ উশাহত তেওঁ শান্তি পায়<br />আমাৰ পিয়াহ পলালে তেওঁৰ অবসাদ দুৰ হয়<br />আমাৰ ভোক নিবাৰনত তেওঁ তৃপ্ত হয়<br />আমাক সুৰক্ষিত দেখিলেই তেওঁ মিছিকিয়াই হাঁহেতেওঁৰ কোলাতেই আছে নদ- নদী,পাহাৰ -পৰ্বত,জান-জুৰি নিজৰা ,জীৱ জন্ত্তৰ বসবাসকোন তেওঁ ?তেওঁ হ&#8217;ল আমাৰ পৃথিৱী&#8230;<br />আজি ২২এপ্ৰিল ।আজি পৃথিৱী দিৱস । আমেৰিকাত ১৯৭০ চনত পোন প্ৰথমবাৰ এই দিৱস চিনেটৰ জেৰল্ড নেলছনে পালন কৰিছিল ।ইয়াৰ পৰবৰ্তী পৰ্যায়ত বৰ্ত্তমান প্ৰায় ১৯০ দেশে এই দিৱস পালন কৰে ।পৃথিৱীখনৰ পৰ্যাবৰন ৰক্ষা আৰু প্ৰদূষণ মুক্ত কৰাৰ উদ্দেশ্য এই দিৱস পালন কৰা হয় ।<br />আহক আমি সকলোৱে এই দিৱসত পৃথিৱীৰপৰা বলপূৰ্বকভাবে আজুৰি লোৱা সকলো বস্ত্ত ঘূৰাই দিব নোৱাৰিলেও তেওঁক অসুস্থ কৰা বন্ধ কৰোঁ ।কাৰণ তেওঁ সুস্হিৰ হৈ থাকিলেহে আমিও সুস্হ হৈ থাকিব ।নহলে এদিন আমাৰ অস্তিত্বই নাথাকিব চাগৈ।<img src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/corruptdistantintermediateegret-size_restricted.gif" /></p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%94%e0%a6%ae-%e0%a6%a7%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a7%b0%e0%a6%b9%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%af-%e0%a6%86%e0%a7%b0%e0%a7%81-%e0%a6%ae%e0%a6%b9%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a6%ac/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%94%e0%a6%ae-%e0%a6%a7%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a7%b0%e0%a6%b9%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%af-%e0%a6%86%e0%a7%b0%e0%a7%81-%e0%a6%ae%e0%a6%b9%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a6%ac/~~ ঔম ~~ ভাৰতীয় সংস্কৃতি পৃথিৱীৰ প্ৰাচীনতম সংস্কৃতি। বেদ, উপনিষদ, পুৰান মহাকাব্যৰ সম্ভাৰে সংস্কৃতিৰ গাম্ভীৰ্য্যতা আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন এই হিন্দু সংস্কৃতি। বৈদিক যুগৰপৰাই ব্ৰহ্মা, ব্ৰহ্মাণ্ড, আত্মা পৰমাত্মা আদিৰ ৰহস্যৰ কথা স্পষ্ট ৰূপত প্ৰকাশ কৰিছে। ব্ৰহ্মৰ অৰ্থ হৈছে বিস্তাৰিত বা প্ৰসাৰিত হৈ থকা।'ঔম 'ধ্বনি হ'ল সকলো মন্ত্ৰৰ মূল কেন্দ্ৰবিন্দু। এই ধ্বনিক অনাদি কালৰপৰাই ৰহস্যময়&hellip;Fri, 10 Apr 2020 10:10:45 GMT<p>~~ ঔম ~~</p> <p>ভাৰতীয় সংস্কৃতি পৃথিৱীৰ প্ৰাচীনতম সংস্কৃতি। বেদ, উপনিষদ, পুৰান মহাকাব্যৰ সম্ভাৰে সংস্কৃতিৰ গাম্ভীৰ্য্যতা আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন এই হিন্দু সংস্কৃতি। বৈদিক যুগৰপৰাই ব্ৰহ্মা, ব্ৰহ্মাণ্ড, আত্মা পৰমাত্মা আদিৰ ৰহস্যৰ কথা স্পষ্ট ৰূপত প্ৰকাশ কৰিছে। ব্ৰহ্মৰ অৰ্থ হৈছে বিস্তাৰিত বা প্ৰসাৰিত হৈ থকা।&#8217;ঔম &#8216;ধ্বনি হ&#8217;ল সকলো মন্ত্ৰৰ মূল কেন্দ্ৰবিন্দু। এই ধ্বনিক অনাদি কালৰপৰাই ৰহস্যময় বুলি কোৱা হয়।কোৱা হয় যে ব্ৰহ্মাণ্ড ভৌতিক অস্তিত্বলৈ আহোঁতে পুৰুষ প্ৰকৃতিৰ সংস্পৰ্শত ঔম শব্দই গুঞ্জন তুলিছিল।সেয়েহে এই শব্দক ব্ৰহ্মাণ্ডৰ শব্দ বুলি কোৱা হয়। ব্ৰহ্মাণ্ডত প্ৰতিটো বস্ত্তটেই ঔম ধ্বনি হয়।এই ধ্বনি কোনো অনাহত ধ্বনি নহয় অৰ্থাৎ দুটা বস্ত্তৰ ঘৰ্ষণৰ ফলত হোৱা ধ্বনি নহয়। এই পবিত্ৰ ধ্বনিৰ প্ৰতীক &#8216;ঔম &#8216; এক অদ্ভুত শক্তি। বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ডত এই ধ্বনি অনবৰতে গুঞ্জৰিত হৈ থাকে। ঔম ধ্বনি এক শাশ্বত ধ্বনি। সম্পূৰ্ণ ব্ৰহ্মাণ্ড, অন্তৰিক্ষত আৰু মানুহৰ আত্মা শৰীৰৰত এই ধ্বনি বিৰাজমান।</p> <p>এই ঔম শব্দই ৠগ্ বেদ, যযুৰ্বেদ আৰু সামবেদক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। এই শব্দই হ&#8217;ল সমস্ত হিন্দু ধৰ্মৰ মূল মন্ত্ৰ। যজুৰ্বেদত কোৱা হৈছে যে <em>&#8216;ঔম খ্ম ব্ৰহ্ম&#8217;</em> অৰ্থাৎ<em>&#8216; ঔম সকলোতে বিৰাজমান পৰম ব্ৰহ্ম&#8217;।  </em>এই ধ্বনিৰদ্বাৰাই সমস্ত হিন্দু ধৰ্মৰ সকলো কাম সিদ্ধ হয়।</p> <p>শিৱ পুৰানত উল্লেখ কৰা হৈছে যে ধ্বনি আৰু বিন্দুৰপৰা যি সত্য শুদ্ধ জ্যোতিৰ উৎপত্তি হৈছে সেইয়াই হ&#8217;ল ব্ৰহ্মাণ্ড। সম্পূৰ্ণ ব্ৰহ্মাণ্ডত কম্পন, ধ্বনি আৰু পোহৰৰ উপস্থিতি অনুমান কৰিব পাৰি সেইয়াই হ&#8217;ল ঔম। ঔম হ&#8217;ল শিৱ আৰু মন্ত্ৰ হ&#8217;ল শক্তি। দুয়োৰে উচ্চাৰিত শব্দত মন্ত্ৰই সিদ্ধি লাভ কৰে।</p> <p>কঠোপনিষদত যম দেৱে নাচিকেতাক কৈছিল বেদত যি শব্দৰ মহিমাৰ কথা উল্লেখ আছে, তপস্বীসকলে যি শব্দৰ দ্বাৰা সিদ্বি লাভ কৰে, জ্ঞানিসকলে যি বচন কয়, সেই সকলোবোৰৰ অন্তৰালত থাকে কেৱল ঔম ধ্বনি। এই ঔমকাৰেই হ&#8217;ল ব্ৰহ্ম আৰু ঔম হ&#8217;ল পৰমব্ৰহ্ম। এই শব্দৰ মহিমা বুজি যিসকলে এই শব্দৰ উচ্চাৰন কৰে তেওঁ সকলো প্ৰাপ্তি লাভ কৰে। ঔম উচ্চাৰনেই হ&#8217;ল মানুহৰ অন্তিম মুক্তিৰ আশ্ৰয়। যাক আশ্ৰয় কৰি সাধকে পৰমব্ৰহ্মত লীন হৈ পৰে।</p> <p>শ্ৰীমদ ভাগৱত গীতাতো গায়ত্ৰী মন্ত্ৰটো ঔম শব্দৰ তাৎপৰ্যৰ কথা কোৱা হৈছে। ভাগৱত গীতাৰ মন্ত্ৰই হ&#8217;ল <strong>ঔম ভূৰ্ভুৱঃ স্বঃ </strong>(<strong>ॐ भूर्भुवः स्वः</strong>) &#8211; <em>অৰ্থাৎ পদাৰ্থ,অন্তৰিক্ষ আৰু আত্মাত বিচৰণ কৰি ফুৰা সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰেই হ&#8217;ল ঔম।ই অনাদি আৰু অনম্ত।</em></p> <p>হিন্দু ধৰ্মত এই ঔম শব্দক সকলো মন্ত্ৰৰ আৰম্ভ বুলি কোৱা হয়। এই মন্ত্ৰক &#8216;প্ৰনৱ&#8217; মন্ত্ৰ বুলিও কোৱা হয়। অৰ্থাৎ অন্ধকাৰৰ পৰা পোহৰৰজ্যোতিৰ সানিধ্য লাভ কৰা। আৰু সেয়ে এই মন্ত্ৰ চিৰন্তন আৰু সত্য।</p> <p>ঔমকাৰ ধ্বনিতেই মৃত্যুকালত পৰম ব্ৰহ্ম লাভ কৰিব পাৰি। মোক্ষ লাভৰ মন্ত্ৰ হ&#8217;ল ঔম।  নিৰ্বান, কেৱল্য জ্ঞানৰো মূল মন্ত্ৰ হ&#8217;ল ঔম।</p> <p>গায়ত্ৰী মন্ত্ৰ : <strong>ঔম ভূৰ্ভুবঃস্বঃ</strong><br /> উপনিষদ : <strong>ঔম ব্ৰহ্মাণ্ডৰ ধ্বনি</strong><br /> বুদ্ধ মন্ত্ৰ : <strong>ঔম মনিপদ্মেহুঁ</strong><br /> জৈন মন্ত্ৰ : <strong>ঔম</strong><br /> গুৰু গ্ৰন্থ সাহিব: <strong>এক ঔমকাৰ সতনাম</strong></p> <p>যোগসূত্ৰ: <strong>ঔম</strong></p> <p>ঔম শব্দতো সংস্কৃত শব্দ। এই শব্দ প্ৰকৃততে তিনিটা বৰ্ণৰে গঠিত হৈছে, <em><strong>&#8216;অ -ও -ম&#8217;</strong></em> ইয়াৰ অৰ্থ হ&#8217;ল অ মানে উৎপন্ন হোৱা, ও মানে বিস্তাৰিত হোৱা আৰু ম মানে মৌনতা অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মাণ্ডত বিলীন হোৱা। উপনিষদত &#8216;অ&#8217; ধ্বনি মানে হ&#8217;ল অকাৰ ধ্বনি, যি ব্ৰহ্মাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু এই উচ্চাৰন হৃদয়ৰ পৰা উচ্চাৰিত হয়। &#8216;ও&#8217; মানে হ&#8217;ল ওকাৰ ধ্বনি। এই ধ্বনিয়ে বিষ্ণুক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু এই ধ্বনি কণ্ঠৰপৰা নিগৰিত হয়। &#8216;ম&#8217; ধ্বনি হ&#8217;ল মকাৰ ধ্বনি। এই ধ্বনিয়ে মহেশ্বৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু আমাৰ তালুৰ মধ্য অংশৰ পৰা উচ্চাৰিত হয়। <strong><em>অ-ও-ম</em></strong> <em><strong>লগতে ধ্বনি আৰু বিন্দু</strong></em> এই পাঁচটি অবয়ব মিলি হৈছে <strong>ঔম</strong>। ঔম ত্ৰিলোকৰ প্ৰতীক। ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, মহেশ্বৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা এই প্ৰতীকে আমাৰ <strong>নাভি, হৃদয় আৰু আজ্ঞা চক্ৰক</strong> জাগ্ৰত কৰি তুলে। লগতে শৰীৰৰ আন আন চক্ৰসমূহকো সঞ্চালিত কৰে আৰু জাগ্ৰত কৰে।</p> <p>যিকোনো আৰামদায়ক ঠাইত বহি <em>পদ্মাসন, সুখাসন বা সিদ্ধাসনত বহি আমাৰ পিঠি , ডিঙি আৰু মুৰতো চিধা কৰি ৰাখি চকু দুটি বন্ধ ৰাখি এটি দীঘল উশাহ টানি ঔমশব্দৰে লাহে লাহে নিশাহ এৰি দিব লাগে।</em> নিশাহ এৰি দিওঁতে নাভিৰপৰা ধ্বনিৰ অনুভূতি অনুভৱ কৰি আমাৰ কণ্ঠ দি উলাই অহা অনুভৱ কৰি <strong>&#8216;ম&#8217;</strong>বৰ্ণটো উচ্চাৰণ কৰিব লাগে। লাহে লাহে নিজে অনুভৱ হ&#8217;ব যে এই শব্দই আমাৰ মন মগজু কান সকলোতে গুঞ্জৰিত হৈছে। <strong>ঔম</strong> মন্ত্ৰ উচ্চাৰন কৰাৰ ফলত আমাৰ মানসিক আৰু শাৰীৰিক চাপ কমি যায়। কোৱা হয় যে সদায় এই মন্ত্ৰ উচ্চাৰিত কৰাৰ ফলত শৰীৰৰ মৃত কোষবোৰ পুনৰ সজীৱ হৈ উঠে। মানসিক আৰু হৃদ ৰোগীসকলৰ বাবে এই মন্ত্ৰৰ উচ্চাৰন অতন্ত্য ফলপ্ৰসূ। এই ঔম উচ্চাৰণৰ দ্বাৰা সমাধি লাভ কৰি আমি পৰমাত্মাৰ লগত যোগাযোগ সংস্হাপন কৰিব পাৰোঁ।</p> <p>ধ্যান আৰু মৌনতাৰে ঔম উচ্চাৰিত কৰাৰ ফলত আমাৰ চাৰিওফালে থকা নকাৰাত্মক উৰ্জাবোৰ নাইকিয়া হৈ পৰে লগতে ঋণাত্মক ধাৰণাবোৰৰ ঠাইত আমাৰ মনত ধনাত্মক চিন্তাই মনত বসতি কৰে। মন শান্ত হৈ পৰাৰ লগে লগে আমাৰ শৰীৰতো প্ৰভাৱ পৰে। আমাৰ হৃদযন্ৰ আৰু ৰক্ত সঞ্চালন সুচাৰু্ৰূপে পৰিচালিত হয়।ৰোগ, নিৰাশা, আলস্যতা, কামুকতা অনিশ্চয়তা, ভয় আদি নকৰাত্মক দিশ সমূহ লাহে লাহে নোহোৱা হৈ পৰে। মনলৈ একাগ্ৰতা আৰু শক্তি আহে। এই মন্ত্ৰ উচ্চাৰন কৰিলে নিজে নিজকে সংযম কৰিব পাৰে।মানুহ নম্ৰ হৈ পৰে, নিজৰ কথা বতৰা মধুৰ হোৱাৰ উপৰিও নিজৰ ব্যৱহাৰ ও সঠিক ভাবে প্ৰয়োগ কৰিব পাৰে। অশুভ শক্তিসমূহ নাইকিয়া হোৱাৰ ফলত মানুহৰ মন শান্তি আৰু আনন্দত প্ৰফুল্লিত হৈ পৰে।</p> <p>যিজনে শ্ৰদ্ধা ভক্তি সহকাৰে ঔম উচ্চাৰন কৰে তেওঁৰ আশে পাশে সকাৰাত্মক উৰ্জা উৎপন্ন হয়। আমাৰ ভৌতিক শৰীৰৰ প্ৰতিটো অংশতেই ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰে। মানসিক ভাবে তেওঁ সবল হোৱাৰ লগতে চিত্ত শান্ত শুদ্ধ হৈ পৰে ফলত একাগ্ৰতা বাঢ়ে।ইচ্ছাশক্তি প্ৰৱল হোৱাৰ লগে লগে তেওঁৰ কৰ্ম শক্তি বহু পৰিমানে প্ৰৱল হৈ পৰে। মানুহে যেতিয়া বেয়া শব্দ ব্যবহাৰ কৰে তেতিয়া শ্ৰোতা আৰু বক্তা দুয়োৰে মনত ঘৃণা, ক্ৰোধ, কামনা, বাসনা, লোভ মোহ আদিৰ সৃষ্টি হয় ফলত ৰক্ত সঞ্চালন বৃদ্ধি পায় আৰু শৰীৰত ৰসায়ন পদাৰ্থৰ উৎপন্ন কৰে। আকৌ যেতিয়া মানুহে ভাল শব্দ ব্যৱহাৰ কৰে তেতিয়া শ্ৰোতা আৰু বক্তা দুয়োজনৰে মস্তিষ্ক আৰু হৃদয়ত সহনশীলতা কৰুনা মমতা দয়ালু ন্যায়পৰায়নতা আৰু ৰক্ত শীতলভাবে সমগ্ৰ শৰীৰত প্ৰসাৰিত হৈ পৰে।অৰ্থাৎ ঔম উচ্চাৰিত কৰাৰ ফলত মানুহৰ ভিতৰত থকা পাশবিকতা লোপ পায়।</p> <p>সুখাসন বা পদ্মাসনত বহি ঔমকাৰ উচাচাৰন কৰিলে নিজে নিজে তাৰ অনুভূতি লৱ পৰা যায় কেৱল লাগে ধ্যান আৰু আৰু শান্তিৰে চকু দুটি বন্ধ ৰাখি দীঘল দীঘলকৈ উশাহ লৈ নিশাহ এৰি দিব লাগে ঔমকাৰ ধ্বনিৰে। বিশুদ্ধ বায়ু সেৱন কৰিব সেৱন কৰাৰ উপৰিও সমগ্ৰ শৰীৰত তৰংগৰ সৃষ্টি হয় আৰু চেতনা জাগৃত হৈ পৰে।এই যোগ অভ্যাসত শৰীৰত নতুন কোষৰ জন্ম হোৱাৰ উপৰিও ছাল, চুলি, স্বাস্হ্যশুন্দৰ হৰে পৰে। পাচনতন্ৰই সঠিকভাৱে কাম কৰে আৰু মন শান্ত হৈ পৰে। ফলত বুদ্ধি আৰু একাগ্ৰতা বাঢ়ে।</p> <p>আজিৰ পৃথিৱীত বহু কেইখন দেশে হিন্দু পৰম্পৰাৰ অন্তৰালত থকা আধ্যাত্মিক সংস্কৃতিক মানি লৈছে। এইবোৰৰ ভিতৰত আছে<em> &#8216;ঔমকাৰ প্ৰানায়ম&#8217;</em>&#8211; <em>&#8216;প্ৰান&#8217;</em> যি শৰীৰক সুস্হ কৰি ৰাখে আৰু <em>&#8216;আয়াম&#8217;</em> হ&#8217;ল নিয়মিত কৰা ,ঔমকাৰ উচ্চাৰনৰ কথা ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰিছোঁ । নিজৰ এই মহান পৰম্পৰাক আমি সকলোৱে আকোঁৱালি লৈ ঔমকাৰ ধ্বনিৰে শৰীৰ আৰু মন সুস্হ কৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ আহক।</p> <p>(c) প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br /> সহকাৰী অধ্যাপিকা<br /> ৯০৮৫২০৯৮১২</p>MriduhinduHinduismPhilosophyReligion the belief in and worship'ও' ধ্বনিয়ে বিষ্ণুক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে'ম' ধ্বনিয়ে মহেশ্বৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰেॐ भूर्भुवः स्वःঅকাৰ ধ্বনিঅনাদি আৰু অনম্তঅন্তৰিক্ষ আৰু আত্মাত বিচৰণ কৰি ফুৰা সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰআজ্ঞা চক্ৰকউপনিষদঔমঔম খ্ম ব্ৰহ্মঔম ত্ৰিলোকৰ প্ৰতীকঔম ধ্বনিঔম ভূৰ্ভুৱঃ স্বঃঔম শব্দ গুঞ্জনঔম সকলোতে বিৰাজমানঔম হ'ল পৰমব্ৰহ্মঔম হ'ল শিৱ আৰু মন্ত্ৰ হ'ল শক্তিঔমকাৰঔমকাৰেই হ'ল ব্ৰহ্মকম্পনকেৱল্য জ্ঞানৰো মূল মন্ত্ৰ হ'ল ঔমগায়ত্ৰী মন্ত্ৰগায়ত্ৰী মন্ত্ৰটো ঔম শব্দৰ তাৎপৰ্যৰ কথা কোৱা হৈছেধ্বনিনাভি চক্ৰনিৰ্বানপদাৰ্থপুৰান মহাকাব্যপোহৰৰপৰম ব্ৰহ্ম'বেদব্ৰহ্মাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰেভাগৱত গীতামোক্ষ লাভৰ মন্ত্ৰ হ'ল ঔমযযুৰ্বেদশিৱ পুৰানশৰীৰৰ মৃত কোষবোৰ পুনৰ সজীৱ হৈ উঠেসংস্কৃতিসামবেদকহিন্দু সংস্কৃতিহৃদয় চক্ৰৠগ্ বেদOhmOMpriti rekha boraPriti_Rekha_BoraMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0-published-in-asomiya-khabar-05-apr-2020/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0-published-in-asomiya-khabar-05-apr-2020/'নমস্কাৰ' – পৰম্পৰাগত সংস্কৃতিৰ অন্তৰালত আধ্যাত্মিকতা URL: https://www.assamiyakhabor.com/publishfinal/asset/guwahati/05042020/4.htmlSun, 05 Apr 2020 14:34:39 GMT<p><a href="https://www.assamiyakhabor.com/publishfinal/asset/guwahati/05042020/4.html">&#8216;নমস্কাৰ&#8217; &#8211; পৰম্পৰাগত সংস্কৃতিৰ অন্তৰালত আধ্যাত্মিকতা</a></p> <p><div data-carousel-extra='{&quot;blog_id&quot;:140477311,&quot;permalink&quot;:&quot;https:\/\/pritirekhabora.wordpress.com\/2020\/04\/05\/%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0-published-in-asomiya-khabar-05-apr-2020\/&quot;,&quot;likes_blog_id&quot;:140477311}' itemscope itemtype="http://schema.org/ImageGallery" > <div > <div > <div itemprop="associatedMedia" itemscope itemtype="http://schema.org/ImageObject"> <a href="https://pritirekhabora.wordpress.com/2020/04/05/%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0-published-in-asomiya-khabar-05-apr-2020/akhabar_05apr-prb-namaskar/#main" border="0" itemprop="url"> <meta itemprop="width" content="260"> <meta itemprop="height" content="287"> <img src="https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/akhabar_05apr-prb-namaskar.png?w=260&#038;h=287&#038;ssl=1" srcset="https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/akhabar_05apr-prb-namaskar.png?w=260&amp;h=287&amp;ssl=1 260w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/akhabar_05apr-prb-namaskar.png?w=520&amp;h=573&amp;ssl=1 520w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/akhabar_05apr-prb-namaskar.png?w=136&amp;h=150&amp;ssl=1 136w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/akhabar_05apr-prb-namaskar.png?w=272&amp;h=300&amp;ssl=1 272w" width="260" height="287" loading="lazy" itemprop="http://schema.org/image" title="AKhabar_05Apr-PRB-Namaskar" alt="AKhabar_05Apr-PRB-Namaskar" /> </a> </div> </div> <!-- close group --> <div > <div itemprop="associatedMedia" itemscope itemtype="http://schema.org/ImageObject"> <a href="https://pritirekhabora.wordpress.com/2020/04/05/%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0-published-in-asomiya-khabar-05-apr-2020/prb-akhabar-05apr20-content/#main" border="0" itemprop="url"> <meta itemprop="width" content="232"> <meta itemprop="height" content="287"> <img src="https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/prb-akhabar-05apr20-content.png?w=232&#038;h=287&#038;ssl=1" srcset="https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/prb-akhabar-05apr20-content.png?w=232&amp;h=286&amp;ssl=1 232w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/prb-akhabar-05apr20-content.png?w=464&amp;h=573&amp;ssl=1 464w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/prb-akhabar-05apr20-content.png?w=122&amp;h=150&amp;ssl=1 122w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/prb-akhabar-05apr20-content.png?w=243&amp;h=300&amp;ssl=1 243w" width="232" height="287" loading="lazy" itemprop="http://schema.org/image" title="PRB-AKhabar-05APr20-Content" alt="PRB-AKhabar-05APr20-Content" /> </a> </div> </div> <!-- close group --> </div> <!-- close row --> </div></p> <p><strong>URL:</strong><br /> <a href="https://www.assamiyakhabor.com/publishfinal/asset/guwahati/05042020/4.html" rel="nofollow">https://www.assamiyakhabor.com/publishfinal/asset/guwahati/05042020/4.html</a></p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0-published-in-dainandin-barta/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0-published-in-dainandin-barta/Date: 01-Apr-2020 Dainandin Barta, 01-Apr-2020, Page#4Wed, 01 Apr 2020 15:18:29 GMT<p>Date: 01-Apr-2020</p> <p><a href="http://dainandinbartagroup.in/fullpage.php?photo=images1/../../../images1/1_April_2020_4.jpg&amp;day1=1&amp;month1=April&amp;%20year1=2020">Dainandin Barta, 01-Apr-2020, Page#4 </a></p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/dainandinbarta_1_april_2020_b.jpg" alt="DainandinBarta_1_April_2020_B" width="2067" height="2157" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/dainandinbarta_1_april_2020_b.jpg 2067w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/dainandinbarta_1_april_2020_b.jpg?w=144&amp;h=150 144w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/dainandinbarta_1_april_2020_b.jpg?w=287&amp;h=300 287w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/dainandinbarta_1_april_2020_b.jpg?w=768&amp;h=801 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/dainandinbarta_1_april_2020_b.jpg?w=981&amp;h=1024 981w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/04/dainandinbarta_1_april_2020_b.jpg?w=1440&amp;h=1503 1440w" sizes="(max-width: 2067px) 100vw, 2067px" /></p>MriduArt & CultureAssamese News PaperAssamese Writerঅসমীয়াDainandin BartaHinduismindiaPhilosophyReligion the belief in and worshipSociety & peopleWomenAssamese cultureassamese peopleঅজেয় চক্ৰঅঞ্জলি মুদ্ৰাঅনাহত চক্ৰঅনুকম্পাআজ্ঞা চক্ৰআধ্যাত্মিকতাঈশ্বৰ প্ৰেমএকাগ্ৰতাঔমকেন্দ্ৰীয় নাড়ীক্ষমাচন্দ্ৰনাড়ীচিৰকৃতজ্ঞজ্ঞানদয়ালুনমস্কাৰনমস্কাৰৰ অৰ্থনমস্কাৰৰ_অৰ্থপবিত্ৰতাপবিত্ৰতাৰপ্ৰীতি ৰেখা বৰাপ্ৰেমপৰম আনন্দপৰম্পৰাগত সংস্কৃতিপৰম্পৰাগত সংস্কৃতিৰ অন্তৰালত আধ্যাত্মিকতাবিশুদ্ধ চক্ৰভক্তিভাৰতবৰ্ষৰ অভিবাদনভাৰতবৰ্ষৰ অভিবাদনসূচক শুভকামনাভৰি চুই নমস্কাৰমনিপুৰ চক্ৰমূলধাৰ চক্ৰশান্তিশুদ্ধতাশ্ৰদ্ধাসজ্ঞানসত্য- শিৱ- সুন্দৰসহস্ৰাৰ চক্ৰসাষ্টাঙ্গ নমস্কাৰসুব্যৱস্হাসূৰ্য নাড়ীস্পষ্টতাস্বাধিষ্ঠান চক্ৰহিন্দু ধৰ্মহিন্দু ধৰ্মৰ পৰম্পৰাহিন্দু ধৰ্মৰ পৰম্পৰাগত অভিবাদনহৃদয় চক্ৰয়মhinduHinduismIndian culturemeaning of namaskarmeaning of namastemeaning_of_namaskarMeaning_of_Namastenagaonnamaskarnamaste'priti rekha boraPriti_Rekha_BoraMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%aa%e0%a7%b0%e0%a6%ae%e0%a7%8d%e0%a6%aa%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%97%e0%a6%a4-%e0%a6%b8%e0%a6%82%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%aa%e0%a7%b0%e0%a6%ae%e0%a7%8d%e0%a6%aa%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%97%e0%a6%a4-%e0%a6%b8%e0%a6%82%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%95/নমস্কাৰৰ অৰ্থ হাজাৰ বছৰৰ আগতেই প্ৰচলিত এই নমস্কাৰ শব্দটো প্ৰকৃততে সংস্কৃত শব্দ 'নমস্' শব্দৰ পৰা আহিছে । যাৰ অৰ্থ হ'ল এজন ব্যক্তিৰ আত্মাই আন এজন ব্যক্তিৰ আত্মাৰ ওচৰত কৃতজ্ঞতা স্বীকাৰ কৰা।Mon, 30 Mar 2020 18:44:30 GMT<h1>নমস্কাৰ 🙏</h1> <p>আজিৰ দিনত গোটেই বিশ্বজুৰি ব্যাপকভাৱে চৰ্চ্চাৰ কেন্দ্ৰ হৈ পৰিছে হিন্দু ধৰ্মৰ পৰম্পৰাগত অভিবাদন লগতে ভাৰতবাসীৰ বিনম্ৰসূচক শুভকামনা নমস্কাৰ ।</p> <p>হাজাৰ<img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/1b2.jpg" alt="1b~2.JPG" width="153" height="238" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/1b2.jpg?w=153&amp;h=238 153w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/1b2.jpg?w=306&amp;h=476 306w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/1b2.jpg?w=97&amp;h=150 97w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/1b2.jpg?w=193&amp;h=300 193w" sizes="(max-width: 153px) 100vw, 153px" /> বছৰৰ আগতেই প্ৰচলিত এই নমস্কাৰ শব্দটো প্ৰকৃততে সংস্কৃত শব্দ &#8216;নমস্&#8217; শব্দৰ পৰা আহিছে । <strong><em>যাৰ অৰ্থ হ&#8217;ল এজন ব্যক্তিৰ আত্মাই আন এজন ব্যক্তিৰ আত্মাৰ ওচৰত কৃতজ্ঞতা স্বীকাৰ কৰা।</em></strong> আমি যেতিয়াই নমস্কাৰ কৰোঁ তেতিয়াই হাতযোৰ কৰি বুকুৰ সন্মূখত হাত দুখন ৰাখিলৈ অলপ তললৈ হালি প্ৰনাম কৰোঁ আৰু তেতিয়াই চকুদুটি আপোনা-আপুনি বন্ধ হৈ যায়। এইদৰে নমস্কাৰ কৰাৰ অন্তৰালত আমাৰ শৰীৰত যি সকাৰত্মক উৰ্জা উৎপন্ন হয় সেই উৰ্জাই আমাক প্ৰফুল্লিত কৰি তুলে।</p> <p>ভগৱানৰ সৃষ্টিৰ সকলো শক্তিৰ কেন্দ্ৰ হ&#8217;ল আমাৰ শৰীৰত থকা সাতবিধ চক্ৰ&#8211; মূলধাৰ চক্ৰ, স্বাধিষ্ঠান চক্ৰ, মনিপুৰ চক্ৰ, অনাহত চক্ৰ, বিশুদ্ধ চক্ৰ, আজ্ঞা চক্ৰ, সহস্ৰাৰ চক্ৰ।</p> <p>বুকুৰ সন্মূখত যিখিনি ঠাইত আমি আমাৰ হাত দুখন ৰাখোঁ সেই ঠাইখিনিক অনাহত চক্ৰ,অজেয় চক্ৰ বা হৃদয় চক্ৰ বুলিও কোৱা হয়। ভাৰতীয় দৰ্শন আৰু যোগ সাধনাত আধ্যাত্মিক উৰ্জা বা শক্তি লাভৰ কেন্দ্ৰ হল এই হৃদয় চক্ৰ। এই চক্ৰৰ মূল মন্ত্ৰ হল &#8216;য়ম&#8217;। দুই হাওঁফাওঁৰ মাজত এই চক্ৰ অবস্হিত। জীৱনৰ সমস্ত অনুভূতি আৰু ভাৱনাৰ আধাৰ এই হৃদয় চক্ৰ। উচ্চ সংবেদশীল অনুভূতিৰ স্থান এই চক্ৰ। এই চক্ৰক সঠিক ভাৱে অনুধাৱন কৰিব পাৰিলে মানুহৰ একাগ্ৰতা বাঢ়ে। যাৰ ফলত মানুহৰ সুপ্ত প্ৰতিভাও বিকশিত হয়। এই হৃদয় চক্ৰত থকা নিভৃত কোনৰপৰাই ঔম ধ্বনি উচ্চাৰিত হয়। এই চক্ৰৰ ৰং হল আকাশী নীলা। ইয়াৰ প্ৰতীক হল বায়ু যি সদায় স্বতন্ত্ৰ আৰু গোটেই বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ডত প্ৰসাৰিত হৈ থাকে, ঠিক তেনেকৈ আমাৰ বিশুদ্ধ চেতনাকো আমি সকলোতে প্ৰসাৰিত কৰিব পাৰোঁ। আত্মাৰ মূল কেন্দ্ৰ হল এই অনাহত বা হৃদয় চক্ৰ। এই হৃদয়চক্ৰ হল ক্ষমা আৰু প্ৰেমৰ প্ৰতীক। এই চকৰ্ৰ প্ৰতীকৰূপে বাৰতা পাহি থকা</p> <p>এপাহ পদুম ফুল। এই বাৰতা পাহিয়ে পৰম আনন্দ, শান্তি, সুব্যৱস্হা, প্ৰেম,জ্ঞান, শুদ্ধতা, একাগ্ৰতা, অনুকম্পা, স্পষ্টতা, সজ্ঞান, দয়ালু, ক্ষমাপৰায়নতা এই বাৰ গুণক বুজায়। ইয়াৰ ওপৰত দুটা চকুৰ দৰে দুইফালে ঢলি গৈ ত্ৰিকোণ আকাৰৰ ৰূপ লৈছে । তাৰে এটাই ওপৰলৈ যোৱা আৰু আনটোৱে তললৈ যোৱা বুজায়। এই চক্ৰত দুহাত থোৱাৰ লগে</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/namaskar-prb.jpg" alt="namaskar-PRB.JPG" width="151" height="321" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/namaskar-prb.jpg?w=151&amp;h=321 151w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/namaskar-prb.jpg?w=71&amp;h=150 71w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/namaskar-prb.jpg 272w" sizes="(max-width: 151px) 100vw, 151px" /></p> <p>লগেই আমাৰ অনুভূতিবোৰে এক আধ্যাত্মিক ৰূপ লয় আৰু লগে লগে আমাৰ অনুভূতিবোৰত ভক্তি, ক্ষমা, প্ৰেম, দয়ালু , ঈশ্বৰ প্ৰেম, শ্ৰদ্ধা, ক্ষমা আদিৰ ধাৰণাত মন শান্ত হৈ পৰে। আৰু যদি এই সংবেদনশীলতাত আঘাত কৰা হয় তেতিয়াই আমাৰ মনত ঘৃণা, ঈৰ্ষা, ক্ৰোধ, জলন, উদাসীনতা, হতাশাই বসবাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰোপৰি এই চক্ৰ হ&#8217;ল সাধনাৰ আধাৰস্বৰূপ। প্ৰৱল ইচ্ছাশক্তি থাকিলে শুদ্ধ একাগ্ৰতাৰে মানুহে নিজ সাধনাক এই চক্ৰৰদ্বাৰা বিকাশ কৰিব পাৰে। এই চক্ৰত আন এক পশু প্ৰতীক আছে যি এটা হৰিণাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ইয়াৰ অৰ্থ হল যি আমাক সকলো সময়তে সচকিত কৰি ৰাখে। এই চক্ৰত শিৱ আৰু পাৰ্বতী দেৱ দেৱীক চেতনা আৰু প্ৰকৃতিৰ আধাৰ ৰূপত মনা হয়।</p> <p>দুই হাত যোৰ কৰি যেতিয়া মূৰতো তললৈ হালি দিওঁ তেতিয়া আমাৰ দুচকু আপোনা আপুনি মুদ খাই যায় কাৰণ তেতিয়া আমি আজ্ঞাচক্ৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হওঁ ।</p> <p>আজ্ঞা চক্ৰ হ&#8217;ল, আজ্ঞা মানে আদেশ। এই চক্ৰক তৃতীয় নেত্ৰ বুলিও কোৱা হয়। আমাৰ কপালৰ দই ভ্ৰুকুটিৰ মাজত এই চক্ৰ অবস্হিত। বুদ্ধিৰ মূল কেন্দ্ৰস্হল । এই চক্ৰত দেৱী আৰু মানৱ চেতনা উদ্ভূত হয়। শৰীৰৰ তিনি প্ৰমুখ্যে নাড়ী ইড়া(চন্দ্ৰনাড়ী), পিঙ্গলা (সূৰ্য নাড়ী) আৰু সুষুম্না (কেন্দ্ৰীয় নাড়ী) তিনিও মিলিত হৈ এই স্হানত সকাৰত্মক উৰ্জাৰ উৎপত্তি কৰে ফলত আমি জীৱনত সৰ্ব্বোত্তম জ্ঞানৰ সমাধি লাভ কৰিব পাৰোঁ।এই চক্ৰৰ মন্ত্ৰ হল &#8216;ঔম&#8217;।ইয়াৰ ৰঙ হল শুভ্ৰ ।যি সদায় মন পৰিস্কাৰ কৰি ৰাখিব পাৰে।এই চক্ৰৰ প্ৰতীক হল বগা শিৱলিঙ্গ যি চেতনা আৰু সকলো দেৱগুণৰ আধাৰ।ইয়াতো দুটা পাহি যুক্ত এপাহ পদুম ফুল আছে। এই দুই পাহিয়ে স্পষ্টৰূপত কয় যে আত্মা আৰু পৰমাত্মাই হ&#8217;ল এই চেতনাৰ মূল। একতা,শূন্য আৰু সৎ- চিৎ -আনন্দৰ গুণেৰ আধাৰ এই আজ্ঞা চক্ৰ। তৃতীয় নেত্ৰ হল জ্ঞান নেত্ৰ য&#8217;ত সমস্ত অহংকাৰ লুপ্ত হৈ পৰে। নৈতিকতা , সংযম আৰু উদাৰতা আৰু প্ৰকৃত সম্যক জ্ঞানৰ আধাৰ এই আজ্ঞা চক্ৰ ।কিন্ত্ত অজ্ঞানতাৰ প্ৰভাৱত মানুহৰ ভ্ৰম হয়।</p> <p>আমি যেতিয়া নমস্কাৰ কৰাৰ লগে লগে হৃদয়চক্ৰ আৰু আজ্ঞাচক্ৰ সক্ৰিয় হৈ পৰে আমাৰ মনত এক দৈৱিক প্ৰেমৰ উৎপত্তি কৰে যি আমাৰ ক্ৰোধ সংযম কৰে আৰু প্ৰেমৰ ভাৱ জাগৃত কৰে লগে লগে মন শান্ত হৈ পৰে।ফলত সমস্ত মুখ মণ্ডলত এক আনন্দৰ প্ৰতিচ্ছবি প্ৰতিস্ফুতি হৈ পৰে।কাৰণ হৃদয় চক্ৰ প্ৰেম আৰু স্নেহৰ প্ৰতীক।আমি দুয়ো হাত যোৰ কৰি নমস্কাৰ কৰোঁতে সকলো আঙুলি মিলিত হৈ চকু কান আৰু মগজুতো ক্ৰিয়া কৰে। আমি তিনি প্ৰকাৰে নমস্কাৰ কৰিব পাৰোঁ <strong>সাধাৰণ নমস্কাৰ ,পদ নমস্কাৰ আৰু</strong> <strong>সাষ্টাঙ্গ নমস্কাৰ</strong> ।</p> <p>যেতিয়া ইজনে সিজনক লগ পালে দুয়োখন হাতেৰে সৌজন্যতামূলক ভাৱে কৰা নমস্কাৰক সাধাৰণ নমস্কাৰ বুলি কোৱা হয়।</p> <p>বয়োজ্যেষ্ঠ লোক, পিতৃ মাতৃ গুৰুজনাক যেতিয়া ভৰি চুই নমস্কাৰ কৰোঁ তেতিয়া পদ নমস্কাৰ বুলি কোৱা হয়।</p> <p>সাষ্টাঙ্গ নমস্কাৰ হ&#8217;ল যেতিয়া আমি নামঘৰ মন্দিৰত আমাৰ কাম, ক্ৰোধ, লোভ, মোহ ,বুদ্ধি, আদি ত্যাগ কৰি মনৰে ভগৱানৰ শৰণত নিজকে সমৰ্পিত কৰোঁ তেতিয়া সাষ্টাঙ্গ নমস্কাৰ বুলি কোৱা হয়।</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/3a.jpg" alt="3a.jpg" width="156" height="234" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/3a.jpg?w=156&amp;h=234 156w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/3a.jpg?w=312&amp;h=468 312w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/3a.jpg?w=100&amp;h=150 100w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/03/3a.jpg?w=200&amp;h=300 200w" sizes="(max-width: 156px) 100vw, 156px" /></p> <p>নমস্কাৰ কৰিলে মন পবিত্ৰতাৰে ভৰি পৰে। আনক নমস্কাৰেৰে সম্ভাষণ জনোৱাৰ লগে লগে আমাৰ মন সকাৰত্মক চিন্তা ধাৰাৰে ভৰি পৰে।ব্যবৱহাৰিক আৰু আধ্যাত্মিক দুয়োতা দিশতে আমি যেতিয়া নমস্কাৰ কৰোঁ তেতিয়া আনৰ প্ৰতি আমি বিনম্ৰ হোৱাৰ লগতে কৃতজ্ঞতাৰো প্ৰকাশ কৰোঁ ফলত আমাৰ মন মগজু শান্ত আৰু শুদ্ধ হৈ পৰা আৰু আনন্দই বিৰাজ কৰে।</p> <p>নমস্কাৰক যোগত অঞ্জলি মুদ্ৰা বুলি কোৱা হয়। পুৰনি কালতেই নহয় আজিৰ যান্ত্ৰিক যুগতো এই অঞ্জলি মুদ্ৰাৰদ্বাৰা মানুহে যোগাসন কৰি মন শান্ত কৰা দেখা পোৱা যায়। এই যোগাসন কৰিলে মানুহৰ মনত থকা চঞ্চলতা দুৰ হয়, মন শুদ্ধ আৰু শান্ত হৈ পৰে। মন স্থিৰ হোৱাৰ লগতে মনোযোগ বাঢ়ে। ক্ৰোধ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ উপৰিও মনৰ ভয় ভাৱ দুৰ কৰে। আমাৰ হাতৰ হাড়বোৰৰ মাজত থকা মজ্জাৰ তৈলক্তপদাৰ্থসমূহ শুকায় নাযায়। আমাৰ মনত থকা মানসিক অশান্তি বা অবসাদ দুৰ কৰাৰ মূল মন্ৰ এই অঞ্জলি মুদ্ৰা।</p> <p>শেষত নমস্কাৰৰ অৰ্থ মোৰ ভাষাৰে, <em>তোমাৰ দৰে আত্মাক লগ পায় মই চিৰকৃতজ্ঞ। সত্য শিৱ সুন্দৰ প্ৰেম আৰু আনন্দ যিদৰে তোমাৰ আত্মাত আছে ঠিক সেইদৰে মোৰ আত্মাতো আছে গতিকে আমি সংযুক্ত আমি এক।</em></p> <p>হিন্দু ধৰ্মৰ এই পৰম্পৰা আৰু ভাৰতবৰ্ষৰ অভিবাদনসূচক শুভকামনাক আজি সমগ্ৰ বিশ্বই স্বীকাৰ কৰা দেখি মন অভিভূত হৈ পৰে। হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ আগতে প্ৰচলিত এই শুভকামনাৰ অন্তৰালত লুকাই থকা এই কথাবোৰ আমি সকলোৱে জনা উচিত।</p> <p>(C)প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br /> ৩০/০৩/২০২০ </p> <div id="geo-post-867"> <span>26.348009</span><br /> <span>92.683811</span> </div>MriduArt & CultureBuddhismHinduismPhilosophyReligion the belief in and worshipSociety & peopleWomen'নমস্কাৰ' পৰম্পৰাগত সংস্কৃতিAñjali Mudrāasssamनमस्तेसाष्टांग प्रणामঅজেয় চক্ৰঅঞ্জলি মুদ্ৰাঅনাহত চক্ৰঅভিবাদনসূচক শুভকামনাঅৰ্থআজ্ঞা চক্ৰইড়া নাড়ীউদাৰতাএই চক্ৰৰ ৰং হল আকাশী নীলাঔমকেন্দ্ৰীয় নাড়ীচন্দ্ৰনাড়ী নাড়ীতোমাৰ দৰে আত্মাক লগ পায় মই চিৰকৃতজ্ঞনমস্কাৰনমস্কাৰ মানে কিনমস্কাৰে কি বুজাইনমস্কাৰে কি সূচায়নমস্কাৰৰ অৰ্থনৈতিকতানৰস্কাৰে কি বুজাইনৰস্কাৰে কি সূচায়পদ নমস্কাৰপিঙ্গলা নাড়ীপৰম্পৰাগত সংস্কৃতিৰ অন্তৰালত আধ্যাত্মিকতাবিশুদ্ধ চক্ৰমনিপুৰ চক্ৰমূলধাৰ চক্ৰসংযমসত্য শিৱ সুন্দৰ প্ৰেমসহস্ৰাৰ চক্ৰসাধাৰণ নমস্কাৰসাষ্টাঙ্গ নমস্কাৰসুষুম্না নাড়ীসূৰ্য নাড়ীস্বাধিষ্ঠান চক্ৰহাওঁফাওঁৰ মাজত এই চক্ৰ অবস্হিতহিন্দু ধৰ্মৰ পৰম্পৰাহৃদয় চক্ৰয়মgreetinghinduHinduismindiaLifemeaning of namaskarmeaning of namastemeaning of namaste or namaskarMridunagaonnamaskarnamaskar meaningNamaskaramnamaste meaningnamaste'nəməsteOMPhilosophyPranamasanapriti rekha boraPritiRekhaBoraPriti_Rekha_Borasastang pranamwhat does namaskar meanwhat is namaskarwhat is namaskaramwhat is namasteMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b9%e0%a6%bf%e0%a6%ae%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4-%e0%a6%ac%e0%a6%bf%e0%a6%b6%e0%a7%8d%e0%a6%ac-%e0%a6%b6%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%ae%e0%a6%be/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b9%e0%a6%bf%e0%a6%ae%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4-%e0%a6%ac%e0%a6%bf%e0%a6%b6%e0%a7%8d%e0%a6%ac-%e0%a6%b6%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%ae%e0%a6%be/তেওঁ আন কোনো নহয় তেওঁ #হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা # আগবেলাতে তেজপুৰ তাৰ পিছত বৰপেটা , মিটিং ,সংবাদমেল , এন এইচ এম তাৰ পিছত আকৌ জি এইম চি এইচ ঘূৰি তৎপৰতাৰে সকলো সময়ত অসমবাসীৰ ওচৰত ঠিয় দিয়া মন্ত্ৰীগৰাকীয়েই হ'ল হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা । তেওঁক যিমানেই সমালোচনা নকৰক কিয় আজি বহুদিনৰ আগতেই উপলব্ধি কৰিছিলো তেওঁৰ ৰাজনৈতিক দক্ষতা।অসমৰ&hellip;Tue, 24 Mar 2020 22:54:13 GMT<p>তেওঁ আন কোনো নহয় তেওঁ</p> <p>#হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা #</p> <p>আগবেলাতে তেজপুৰ তাৰ পিছত বৰপেটা , মিটিং ,সংবাদমেল , এন এইচ এম তাৰ পিছত আকৌ জি এইম চি এইচ ঘূৰি তৎপৰতাৰে সকলো সময়ত অসমবাসীৰ ওচৰত ঠিয় দিয়া মন্ত্ৰীগৰাকীয়েই হ&#8217;ল হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা ।</p> <p>তেওঁক যিমানেই সমালোচনা নকৰক কিয় আজি বহুদিনৰ আগতেই উপলব্ধি কৰিছিলো তেওঁৰ ৰাজনৈতিক দক্ষতা।অসমৰ ইমুৰৰ পৰা সিমুৰলৈ ঘূৰি ঘূৰি নিৰ্বাচনৰ প্ৰচাৰ চলোৱা হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক কোনে পাহৰিব? কেৱল অসমেই নহয় সমগ্ৰ<span> উত্তৰ পূবত গেৰুৱা দলক শক্তিশালী কৰাত হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ ভুমিকাক কোনেও নুই কৰিব নোৱাৰে । তাৰোপৰি লোকসভা নিৰ্বাচনতো ১৭ টা সমষ্টিত বিজেপিক জয়ী কৰাৰ অন্তৰালত আছিল এই শক্তিশালী মন্ত্ৰীজন। </span></p> <p>সমালোচনা কৰিবলৈ মানুহক এক মিনিটো সময় নালাগে কিন্ত্ত তেওঁ কৰা কামসমূহক আমি প্ৰশংসা কৰিবলৈ দিদ্বাবোধও কৰিব নালাগে ।বিত্ত বিভাগেই হওক বা স্বাস্হ্য বিভাগেই হওক আমি সকলোৱে যেন তেওঁৰ বাবেই অপেক্ষা কৰোঁ।গড়কাপ্টানি আৰু শিক্ষা বিভাগৰ কথা নকওঁ সকলোৱে নিজেই উপলব্ধি কৰোঁ । বহুত দিনৰ আগতে যোৱা চৰকাৰী হস্পিতাল আৰু আজিৰ চৰকাৰী হস্পিতালৰ মাজত থকা পাৰ্থক্য দেখি নিজৰে ভাল লাগে । বাকী আমাৰ দোষ কাৰণ আমি নিজৰ দৰে চৰকাৰী বস্ত্তৰ যত্ন লবলৈ টান পাওঁ যাৰ ফলত হস্পিতাল , দলং, ৰাস্তা ঘাট য&#8217;তে যি পাওঁ লেতেৰা কৰি যাওঁ ।</p> <p>আজি গোটেই পৃথিৱী স্তব্ধ।কৰ&#8217;নাৰ ভয়াবহ সংক্ৰমনত আজি বিধ্বস্ত পৃথিৱী। স্বাস্হ্য মন্ত্ৰী হিচাপে তেওঁৰ দায়িত্ববোধ বহুত বেছি।তেওঁ এই দায়িত্ববোধক সন্মান জনাইছো।আজিৰ এই ক্ষণত অসমৰ ইমুৰৰ পৰা সিমুৰলৈ ক&#8217;ৰনাৰ বিৰুদ্ধে ৰাইজক সজাগ হবলৈ দিয়াৰ ওপৰিও প্ৰতিখন মেডিকেল কলেজলৈ গৈ পৰ্যাপ্ত সুবিধাৰ বুজ লোৱাটো ধেমালি নহয় ।ৰাতিপুৱাৰ পৰা মাজৰাতিলৈকে এইদৰে দৌৰি ফুৰা এই মন্ত্ৰীজন শলাগৰ পাত্ৰ নহয়নে?</p> <p>তেখেতৰ এই নিষ্ঠাৰ বাবেই <span>ইণ্ডিয়ান এক্সপ্ৰেছ কাকতখনে এটা সমীক্ষাত মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক ভাৰতৰ শক্তিশালী ব্যক্তিৰ তালিকাখনত <span>৫৬ তম স্থান</span></span> দিছিল ।দেখি ভাল লাগহিছিল যে <span>তেলেংগাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী চন্দ্ৰ শেখৰ ৰাও , ৰতন টাটা , </span><span>অমিতাভ বচ্চন , লোকসভাৰ অধ্যক্ষ ওম বিৰলা , শৰদ পাৱাৰ , আদি নামী দামী ব্যক্তিৰ স্থান তেওঁৰ তলত আছিল।</span>তাৰোপৰি আজিকালিৰ ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰায় বিয়াগোম ছেনেলকেইটাও সঘনে হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক প্ৰশংসা কৰিবলৈ নাপাহৰে।কাৰণটো কি আমি সকলোৱে জানো তেওঁৰ ৰাজনীতিৰ দক্ষতা, দায়িত্ববোধ আৰু বুদ্ধিদীপ্ততা।প্ৰতিটো কামতে তেওঁৰ দায়িত্ববোধক সকলোৱে অনুভৱ কৰিছোঁ।</p> <p>সচাঁ কথাত তেওঁ যথেষ্ট কষ্ট কৰি তেওঁৰ প্ৰতিটো বিভাগতেই দায়িত্বশীলতা পৰিচয় দিছে। আমাৰ ভাৰতবৰ্ষ যিহেতু উন্নত দেশ নহয় গতিকে অসমৰ দৰে কৃষি প্ৰধান ৰাজ্যবোৰত স্বাস্হ্যবিভাগবোৰ অতি পুতৌজনক কিন্ত্ত তেওঁ বহুত কষ্ট কৰি এই বিভাগটোক বহুখিনি টনকিয়াল কৰিছে ।বহুতৰ বাবে এই মন্ত্ৰীজন &#8216;কালান্তক&#8217; যাৰ বাবে বহুতেই ভয় কৰে ।তেওঁ বহু সময়ত চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰবিন্দুও হৈ পৰিলেও বহু গভীৰ সংকটৰ মূহুৰ্তত সমগ্ৰ অসমবাসীয়ে বাট চাই ৰওঁ তেওঁলৈ। তেওঁৰ এটি আস্বাসত আমি সকলোৱে সস্তিৰ নিস্বাস এৰোঁ।গোটেই দিনটো অসমৰ ইফালৰপৰা সিফালে দৌৰি ৰাতি এপৰৰলৈকে জি এইম চি এইচত থাকি সকলো বুজ লোৱা এই মন্ত্ৰীজনে তেওঁৰ প্ৰতিটো বিভাগৰ প্ৰতি থকা দায়িত্ব সচেতনতা ,দক্ষতা আৰু বুদ্ধিদীপ্ততাত আকৌ এবাৰ সমগ্ৰ অসমবাসীৰ ওচৰত প্ৰমান কৰি দিলে যে সচাঁকৈয়ে আমাৰ সৌভাগ্য কাৰণ প্ৰতিটো বিপদত আমি তেওঁক ওচৰতে পাওঁ ।কিন্ত্ত তেখেতেও নিজ স্বাস্হ্যৰ প্ৰতি সচেতন থাকক এইয়া এক অনুৰোধ মোৰ ।</p> <p>কিন্ত্ত এই সময়ত আমি সকলোৱেই চৰকাৰক সহযোগ কৰিব লাগিব ।কেৱল হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ এই দায়িত্ব নহয় ।পৰিয়ালৰ লগত জিৰণি লৈ থকা বেলেগ বেলেগ বিভাগৰ সকলো মন্ত্ৰী , এম এল এ সহায় কৰক ।</p> <p>ভোট বিছাৰি ঘৰে ঘৰে যোৱা বাকীসকলকো কৈছো সকলোৱে নিজ নিজ সমষ্টিত এই দায়িত্ব পালন কৰা হেতেন আজি বহু মানুহ সজাগ হৈ উঠিলহেতেন ।চৰকাৰৰ কামক সমালোচনা নকৰি ,মানুহৰ মাজত ভুল ধাৰণাৰ সৃষ্টি নকৰি, আহিব লগীয়া ভয়ংকৰ সংকটক ৰোধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰক । এই কামত টকা নাই কিন্ত্ত &#8216;মানুহে মানুহৰ বাবে&#8217; বুলি কাম কৰক। এইয়াই মানৱ সেৱা ।কৰ&#8217;না নামৰ মহামাৰিকলৈ ৰাজনীতি নকৰি সকলোৱে সহযোগ কৰোঁ আহক । সকলো ধৰ্মৰ উৰ্ধত মানৱ ধৰ্ম ।</p> <p>প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>৯০৮৫০৯৮১২</p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ab%e0%a6%be%e0%a6%97%e0%a7%81%e0%a6%a8-%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%87%e0%a6%87-%e0%a7%b0%e0%a6%99%e0%a6%ac%e0%a7%8b%e0%a7%b0/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ab%e0%a6%be%e0%a6%97%e0%a7%81%e0%a6%a8-%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%87%e0%a6%87-%e0%a7%b0%e0%a6%99%e0%a6%ac%e0%a7%8b%e0%a7%b0/~*~ ফাগুন মানেই ভাল লগা ৰঙবোৰ ~*~ শীতৰ ডাঠ কুৱলীৰ আৱৰণ আঁতৰাই পদূলিত ভুমুকি মাৰিছে ফাগুনে। ফাগুন মানেই পলাশ মদাৰ শিমলু… উৰুঙা ফাগুনে পলাশ,মদাৰ,শিমলুৰ মিশ্ৰিত ৰঙা আঁচলৰ দলিচা পাৰি, জগাই দি যায় উতলা ৰঙীন সপোনবোৰ। সৰাপাতবোৰ উৰি উৰি পলাশৰ ৰঙাবোৰৰ বুকুত দি যায় মৰমসনা মিঠা মিঠা ভালপোৱা।। বতাহত দুলি দুলি সৰি পৰা শিমলুৰ সেন্দুৰীয়াখিনিক উদং&hellip;Thu, 20 Feb 2020 20:10:37 GMT<p>~*~ ফাগুন মানেই ভাল লগা ৰঙবোৰ ~*~</p> <p>শীতৰ ডাঠ কুৱলীৰ আৱৰণ আঁতৰাই<br /> পদূলিত ভুমুকি মাৰিছে ফাগুনে।</p> <div> <p>ফাগুন মানেই পলাশ মদাৰ শিমলু&#8230;<br /> উৰুঙা ফাগুনে পলাশ,মদাৰ,শিমলুৰ<br /> মিশ্ৰিত ৰঙা আঁচলৰ দলিচা পাৰি,<br /> জগাই দি যায় উতলা ৰঙীন সপোনবোৰ।<br /> সৰাপাতবোৰ উৰি উৰি<br /> পলাশৰ ৰঙাবোৰৰ বুকুত দি যায়<br /> মৰমসনা মিঠা মিঠা ভালপোৱা।।<br /> বতাহত দুলি দুলি সৰি পৰা<br /> শিমলুৰ সেন্দুৰীয়াখিনিক<br /> উদং পথাৰখনে আকোঁৱালি লয়<br /> দুবাহু মেলি ।।<br /> পলাশ ৰঙৰ বেলিটো<br /> উদং পথাৰখনত শেষ হোৱাৰ লগে লগেই,<br /> নিয়ৰৰ আঁচলত সদ্য স্নানা<br /> শিমলু তোলাৰ শুকুলাবোৰে<br /> বাট চাই ৰয় পুৱাৰ কোমল ৰদ কাঁচলিলৈ।<br /> বিৰিণাৰ সুহুৰিত<br /> তেজ ৰঙা মদাৰে ছটিয়াই দিয়ে<br /> ধুসৰ ধূলিয়ৰিৰ উদাস উদাস ভাব।।</p> <p>ফাগুন মানেই উদাস&#8230;<br /> হৃদয়ৰ কোঁহে কোঁহে<br /> কুমলীয়া মনটোৱে সাৰ পাই উঠে,<br /> উদাস উদাস ৰিঙা ৰিঙাভাৱতে<br /> দিগন্তৰ কপালত থকা<br /> তেজ ৰঙা ফোটতোৰ<br /> সৌন্দৰ্য্য উপভোগ কৰোঁতেই,<br /> পাৰ হৈ যায় যোৰা যোৰা<br /> শৰালি বগলী কণামুচৰি জাক।<br /> ডাৱৰে ডাৱৰে লুকা ভাকু খেলি<br /> সৰা পাতে পাতে নামিছে ফাগুন,<br /> উদাসী কাজলসনা চকুযুৰিত<br /> ফাগুনৰ ৰঙত তিৰবিৰাই উঠে<br /> পাখি মেলা সপোনৰ জোনাক।<br /> বিষন্ন হৃদয়ৰ চেচাঁ পৰি ৰোৱা কলিজাতো<br /> উৰুঙা ফাগুনে<br /> ৰিঙা ৰিঙা দুপৰীয়া আল্পনা আঁকে।।</p> <p>ফাগুন মানেই উন্মনা সেন্দুৰীয়া ৰং&#8230;<br /> সুবাসবিহীন ৰঙৰ আঁচোৰত<br /> আঘোণৰ ধাননিডৰাত<br /> নিৰবভাৱে পৰি ৰয় নৰাবোৰ,<br /> উকা আলিবোৰৰ শিৰত<br /> পকা বেলিটিয়ে আঁকি দিয়ে<br /> ৰঙীন সেন্দুৰ।<br /> ধূলিময় আকাশত ছিটিকি পৰে<br /> সাতোৰঙী ৰামধেনুৰ আবিৰৰ ৰং,<br /> যাৰ স্পৰ্শই<br /> দুগালত বোলাই যায়<br /> উৎসৱৰ আলোড়ন<br /> ফাগুন মানেই যেন ফাকুৱাৰ ৰঙ।।</p> <p>ফাগুন মানে শুকান ধূলিয়ৰি<br /> ফিৰফিৰীয়া বতাহজাক&#8230;<br /> অস্থিৰ বতাহজাকে বুকু শুদা কৰি<br /> গছজোপাৰপৰা টপ টপকৈ<br /> সৰাই পেলাই পাতবোৰ।<br /> বতাহজাকৰ উন্মাদনাত<br /> কপি উঠা আঁচলৰ বাত,<br /> উদং বননিত পৰি ৰোৱা<br /> লঠঙা শুকান বৃক্ষজোপাই<br /> অপেক্ষা কৰি ৰয়<br /> কলা মেঘত লুকাই থকা<br /> এজাক কিনকিনিয়া বৰষুনৰ।<br /> ৰিৱ ৰিৱ মলয়াত খহি পৰা<br /> ঠিকনাবিহীন সৰাপাতবোৰে<br /> লঠঙা গছজোপালৈ চাই হাঁহি মাৰে,<br /> আশাভৰা প্ৰতিশ্ৰুতিৰে সমাগত বসন্ত।।<br /> ফাগুনৰ ৰঙত মতলীয়া হৈ থাকোতেই<br /> কৰবাত কুলিজনীয়ে<br /> চিঞৰি মাতে বহাগীক।।</p> <p>ফাগুন মানেই সেউজীয়াৰ আগমন&#8230;<br /> লিহিৰি বনত ফাগুনৰ বা লাগি<br /> জোকাৰি যায় ধৰণী<br /> আবতৰীয়া বা মাৰলীজাক<br /> শব্দ কৰি আহি<br /> চোতালৰ ধূলিখিনিক আজুৰি লৈ যায়<br /> শুষ্ক ধৰণীত ফুটি উঠে<br /> কুঁহিপাতৰ হালধি ৰঙ<br /> ফাগুন নাহিলে<br /> শুকান মাটিৰ বুকুত<br /> বহাগ বহাগ লগা<br /> মিঠা অনুভৱৰ বসন্ত নাহে<br /> ফাগুনৰ পৰশতহে<br /> বসন্তত কপৌজোপা ফুলে<br /> ফাগুনৰ পচোঁৱাতেই<br /> বৰদৈচিলাজনীয়ে হিয়াখন কপাই<br /> ফাগুন আহিলেহে<br /> আঁহতজোপাই নসাঁজেৰে<br /> বাট চাই ৰয়<br /> ৰঙালীৰ ৰঙবোৰলৈ&#8230;&#8230;</p> </div> <p>&nbsp;</p> <p>&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8211;<br /> প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br /> ২০/০২/২০২০</p>MriduArt & CultureAssamAssamese cultureAssamese News Paperঅসমীয়াPhilosophyPoemSociety & peopleWomenAssaeme_PoetAssamese_poemআশাভৰা প্ৰতিশ্ৰুতিৰে সমাগত বসন্ত।। ফাগুনৰ ৰঙত মতলীয়া হৈ থাকোতেই কৰবাত কুল?উকা আলিবোৰৰ শিৰত পকা বেলিটিয়ে আঁকি দিয়ে ৰঙীন সেন্দুৰ। ধূলিময় আকাশত ছিটিকি ?উদং বননিত পৰি ৰোৱা লঠঙা শুকান বৃক্ষজোপাই অপেক্ষা কৰি ৰয় কলা মেঘত লুকাই থকা এউদাস উদাস ৰিঙা ৰিঙাভাৱতে দিগন্তৰ কপালত থকা তেজ ৰঙা ফোটতোৰ সৌন্দৰ্য্য উপভোগউদাসী কাজলসনা চকুযুৰিত ফাগুনৰ ৰঙত তিৰবিৰাই উঠে পাখি মেলা সপোনৰ জোনাক। বিষনজগাই দি যায় উতলা ৰঙীন সপোনবোৰ। সৰাপাতবোৰ উৰি উৰি পলাশৰ ৰঙাবোৰৰ বুকুত দি যায় নিয়ৰৰ আঁচলত সদ্য স্নানা শিমলু তোলাৰ শুকুলাবোৰে বাট চাই ৰয় পুৱাৰ কোমল ৰদ কাঁ?পাৰ হৈ যায় যোৰা যোৰা শৰালি বগলী কণামুচৰি জাক। ডাৱৰে ডাৱৰে লুকা ভাকু খেলি সৰামদাৰযাৰ স্পৰ্শই দুগালত বোলাই যায় উৎসৱৰ আলোড়ন ফাগুন মানেই যেন ফাকুৱাৰ ৰঙ।। ফাগু?শিমলুৰ মিশ্ৰিত ৰঙা আঁচলৰ দলিচা পাৰিpoetpriti rekha boraWomen Writers~*~ ফাগুন মানেই ভাল লগা ৰঙবোৰ ~*~ শীতৰ ডাঠ কুৱলীৰ আৱৰণ আঁতৰাই পদূলিত ভুমুকি মাৰিMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9c%e0%a7%8d%e0%a6%9e%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%a8%e0%a7%80-%e0%a6%b8%e0%a6%ad%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%aa%e0%a7%b0%e0%a6%be-%e0%a6%b6%e0%a6%82%e0%a6%95/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9c%e0%a7%8d%e0%a6%9e%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%a8%e0%a7%80-%e0%a6%b8%e0%a6%ad%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%aa%e0%a7%b0%e0%a6%be-%e0%a6%b6%e0%a6%82%e0%a6%95/জয় গুৰু শংকৰ কলংসুঁতিৰ পাৰত,১৮৯৩ চনত পণ্ডিত সনতৰাম বৰাৰ নগাওঁৰ পলাশনি গাওঁত জন্ম হৈছিল। পেচাত তেওঁ ৩২ নং কৰৈয়নি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান আচাৰ্য্য আছিল ।সেই সময়ত প্ৰধান আচাৰ্য্যক পণ্ডিত বুলি সম্বোধন কৰিছিল ।শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ নামধৰ্মৰ প্ৰতি অগাধ ভক্তি আৰু মহাপুৰুষীয়া প্ৰথাৰ প্ৰতি তেখেতৰ আছিল অপৰিসীম বিশ্বাস ।এই ভক্তিতেই তেওঁ মহাপুৰুষজনাৰ ৰচিত সকলো শাস্ত্ৰই তন্ন-তন্ন কৈ&hellip;Mon, 10 Feb 2020 11:03:39 GMT<p>জয় গুৰু শংকৰ</p> <p>কলংসুঁতিৰ পাৰত,১৮৯৩ চনত পণ্ডিত সনতৰাম বৰাৰ নগাওঁৰ পলাশনি গাওঁত জন্ম হৈছিল। পেচাত তেওঁ ৩২ নং কৰৈয়নি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান আচাৰ্য্য আছিল ।সেই সময়ত প্ৰধান আচাৰ্য্যক পণ্ডিত বুলি সম্বোধন কৰিছিল ।শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ নামধৰ্মৰ প্ৰতি অগাধ ভক্তি আৰু মহাপুৰুষীয়া প্ৰথাৰ প্ৰতি তেখেতৰ আছিল অপৰিসীম বিশ্বাস ।এই ভক্তিতেই তেওঁ মহাপুৰুষজনাৰ ৰচিত সকলো শাস্ত্ৰই তন্ন-তন্ন কৈ অধ্যয়ন কৰি তাৰ গুঢ়াৰ্থ বুজি পাই মহাপুৰুষজনাৰ নামধৰ্মৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈছিল ।ফলত তেওঁ গুৰুজনাৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্মক সমাজৰ মাজত অধিক প্ৰচাৰ কৰিবলৈ দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হৈ পৰে ।</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/koka.jpg" alt="Koka.jpg" width="252" height="361" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/koka.jpg?w=252&amp;h=360 252w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/koka.jpg?w=504&amp;h=721 504w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/koka.jpg?w=105&amp;h=150 105w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/koka.jpg?w=210&amp;h=300 210w" sizes="(max-width: 252px) 100vw, 252px"></p> <p>সেই সময়তেই পলাশনিৰ ওচৰৰ ঔঅনাৰ শিক্ষক মণিপদ বৰা বাপ সঘনাই পণ্ডিত সনতৰাম বৰাৰ ঘৰলৈ আহ যাহ কৰিছিল। পণ্ডিত সনাতৰাম বৰাৰ দৰে তেওঁও মহাপুৰুষজনাৰ একশৰণ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈছিল আৰু পণ্ডিত সনাতন বৰাৰ লগত মহাপুৰুষজনাৰ ৰচিত শাস্ত্ৰসমূহ অধ্যয়ন কৰিছিল ।শাস্ত্ৰসমূহৰ ব্যাখ্যা সাৱলিলভাবে বৰ্ননা কৰাৰ বাবে পণ্ডিত সনতৰাম বৰাৰ ঘৰলৈ গাওঁৰ মানুহৰ সোঁত বৈছিল। তাৰ পিছত গাঁওৰ নামঘৰত সদায় শাস্ত্ৰসমূহৰ ব্যাখ্যা আৰম্ভ হ&#8217;বলৈ ধৰিলে ।মণিপদ বৰা বাপৰ লগত মিলি তেওঁ পলাশনিৰ ওচৰে পাজৰে থকা প্ৰায় সকলো গাওঁ যেনে কৰৈয়নি ,মাজৰআতি, ঔঅনা ,পুতনি ,লটাইমাৰি আদি গাওঁৰ নামঘৰত মহাপুৰুষজনাৰ ৰচিত শাস্ত্ৰসমূহ পাঠ কৰি ,তাৰ ব্যাখ্যা কৰি মহাপুৰুষজনাৰ একশৰণ ধৰ্মৰ মাহাত্ম্য প্ৰচাৰ কৰিছিল । ১৯১৮ চন ।লাহে লাহে তেওঁলোকৰ এই প্ৰচেষ্টাই এক অনুষ্ঠানৰ ৰূপ লৈছিল ।জন্ম হৈছিল &#8216;জ্ঞানমালিনী সভা&#8217;। এই সভাত উপস্হিত থাকিবলৈ নগাওঁৰেই নহয় দুৰ দুৰনিৰপৰাও মানুহ আহিছিল ।কলংসুঁতিৰ পাৰত মহাপুৰুষজনাৰ একশৰণ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ বিস্তাৰিত কৰাৰ মানসেৰে জন্ম দিয়া এই অনুষ্ঠান &#8216;জ্ঞানমালিনী সভা&#8217;ই &#8216; লাহে লাহে &#8216;ধৰ্ম আলোচনাৰ &#8216;সভালৈ ৰূপান্তৰিত হ&#8217;ল। । ধৰ্ম আলোচনাৰ সভাপতিৰ গুৰু দায়িত্বত আছিল ক্ৰমে মণিপদ বৰা বাপ আৰু সম্পাদক ৰূপে আছিল পণ্ডিত সনতৰাম বৰা।মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ প্ৰথাসমুহ আকোঁৱালি লৈ, ভকতবৃন্দক ইয়াৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰি মহাপুৰুষজনাৰ বৈষ্ণবী-জ্ঞান প্ৰচাৰ কৰিবলৈ পণ্ডিত সনতৰাম বৰা উদ্বাউল হৈ উঠিছিল ।কীৰ্ত্তন ,দশম ,নামঘোষা ,ৰত্নাৱলী ঘোষাৰ ব্যাখ্যাৰে সমাজত শ্ৰীমন্ত মহাপুৰুষজনাৰ নামধৰ্মৰ মাহাত্ম্যৰ কথা প্ৰচাৰ কৰিছিল ।দুয়োজনা মহাপুৰুষৰ বিৰচিত পুথিসমূহৰ ভাবাৰ্থসমূহ এনেধৰনে ব্যাখ্যা কৰাৰ ফলত পুথিসমূহৰ ভিতৰত থকা সাৰমৰ্মসমূহ সাধাৰন লোকে বুজি পাইছিল আৰু গুৰুজনাৰ একশৰণ ধৰ্মৰ আদৰ্শৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈছিল ।পণ্ডিত সনতৰাম বৰা আৰু মণিপদ বৰাৰ চেষ্টাত প্ৰাণ পাই উঠা এই অনুষ্ঠানটিৰ আঁৰত থকা উদ্দেশ্যই যেন সফল হৈছিল ।</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/koka-r-ghar03-1.jpg?w=496" alt="Koka r ghar03.jpg" width="248" height="165" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/koka-r-ghar03-1.jpg?w=496 496w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/koka-r-ghar03-1.jpg?w=248 248w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/koka-r-ghar03-1.jpg?w=150 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/koka-r-ghar03-1.jpg?w=300 300w" sizes="(max-width: 248px) 100vw, 248px"></p> <p>১৯৩০ চন। ৰমাকান্ত মুক্তিয়াৰ আতাই বৰদোৱাৰপৰা প্ৰতিদিনে প্ৰায় ১৫ মাইল চাইকেল মাৰি আহি পণ্ডিত সনতৰাম বৰা আৰু মণিপদ বৰা বাপৰ লগ লাগি ধৰ্ম আলোচনাখন আৰু আগুৱাই নিয়াত সহায় কৰে ।আতা আছিল সংস্কৃতৰ পণ্ডিত ।আতা টিয়কৰ গুৱাল গাওঁত জন্ম হৈছিল। তেওঁ গুৰুজনাৰ একশৰণ ভাগৱতী ধৰ্মৰ প্ৰচাৰক আছিল আৰু গুৰুজনাৰ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে তেওঁ চাইকেলেৰে ইফালৰপৰা সিফালে গৈ শাস্ত্ৰসমূহৰ অন্তৰ্নিহিত ভাবাৰ্থসমূহ বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁ সেই উদ্দেশ্যে পলাশনিৰ ধৰ্মালোচনাৰ সভালৈও আহি পণ্ডিত সনত ৰাম বৰা আৰু মনি পদ বৰাৰ লগ লাগিছিল ।লোকসেৱক হলধৰ ভূঞাদেৱও এই আলোচনা সভাত ভাগ লৈছিল ।ৰমাকান্ত মুক্তিয়াৰ আতাই বৰদোৱা সত্ৰৰ বিভিন্ন ৰীতি নিতিৰ সংস্কাৰ সাধন কৰি বৰদোৱাত মহাপুৰুষজনাৰ জন্মতিথি পালন কৰাত গুৰু দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰিছিল। ৰমাকান্ত মুক্তিয়াৰ আতাদেৱ আছিল সমাজ সংস্কাৰক । ভক্তি ধৰ্মৰ প্ৰতি থকা অগাধ বিশ্বাসত তেওঁ গুৰুজনাৰ ধৰ্ম-প্ৰচাৰতেই নিজকে বিলীন কৰি দিছিল । ৰমাকান্ত মুক্তিয়াৰ আতাদেৱ আৰু লোকসেৱক হলধৰ ভূঞাৰ লগতে নগাওঁৰ বহুকেইজন বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ সহযোগত পলাশনিত জন্ম হোৱা &#8216;জ্ঞানমালিনী&#8217;ৰ ৰূপান্তৰিত &#8216;ধৰ্মালোচনা সভা&#8217;ই নাম পাই &#8216;শংকৰ সংঘ&#8217;।</p> <p>১৯৩০ চনত স্থাপন হোৱা শংকৰ সংঘৰ সভাপতিৰ দায়িত্বভাৰ লয় মণিপদ বৰা বাপে আৰু সম্পাদকৰ দায়িত্বভাৰ লয় পণ্ডিত সনত ৰাম বৰাই । লগতে সহকাৰী সম্পাদক হিচাপে থাকে চেনিৰাম সুত ।</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/85053745_2166557296780214_2610759475044286464_n-1.jpg?w=584" alt="85053745_2166557296780214_2610759475044286464_n.jpg" width="292" height="342" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/85053745_2166557296780214_2610759475044286464_n-1.jpg?w=584 584w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/85053745_2166557296780214_2610759475044286464_n-1.jpg?w=292 292w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/85053745_2166557296780214_2610759475044286464_n-1.jpg?w=128 128w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/85053745_2166557296780214_2610759475044286464_n-1.jpg?w=256 256w" sizes="(max-width: 292px) 100vw, 292px"></p> <p>এই সভাই প্ৰায় সুদীৰ্ঘ চাৰিটামান বছৰ গৰকোটেই ১৯৩৩ চনৰ ২০ মাৰ্চত পণ্ডিত সনতৰাম বৰাৰ পত্নী যাজ্ঞসেনী বৰাই শেষ নিস্বাস ত্যাগ কৰে । সৰু সৰু ল&#8217;ৰা ছোৱালী কেইটা লৈ অকালতে পত্নীক হেৰুৱাই পণ্ডিত সনতৰাম বৰা দিশহাৰা হৈ পৰিছিল । সৰু পুত্ৰৰ বয়স তেতিয়া আছিল মাত্ৰ ডেৰ বছৰ।মাহেকৰ মূৰত শ্ৰাদ্ধক্ৰিয়া আৰম্ভ হওঁতেই ব্ৰাহ্মণ পুৰোহিতে পণ্ডিত সনতৰাম বৰাৰ ওচৰত দান দক্ষিণাৰ কথা উত্থাপন কৰে আৰু তেখেতৰ ঘৰত থকা একমাত্ৰ খিৰতী গাইজনী দান হিচাপে বিছৰাত পণ্ডিত সনতৰাম বৰা মান্তি ন&#8217;হল হয়তু ডেৰ বছৰীয়া সন্তানতিক মাকৰ অবিহনে ঘৰৰ গাইজনীৰ গাখীৰৰ বাহিৰে খোৱাবলৈ একো নাছিল ।পুত্ৰৰ জীৱন পুৰোহিতজনৰ দানৰ মূল্যতকৈ অধিক । গাইজনীৰ পৰিবৰ্তে তেওঁ মূল্য দিবলৈও সাজু হ&#8217;ল।ব্ৰাহ্মণ পুৰোহিতোজনো নাছোড়বান্দা । তেওঁৰ কথা শিলৰ ৰেখা । গাইজনীহে লাগিব মূল্য নহব সেয়েহে ব্ৰাহ্মণ পুৰোহিতে গাইৰ অবিহনে শ্ৰাদ্ধৰ কাম নকৰি তাতে এৰি শ্ৰাদ্ধস্থলী পৰা প্ৰস্থান কৰে ।বৈষয়িক প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে পুৰোহিতে এনেকৈ প্ৰস্থান কৰা দেখি সনতৰাম বৰাই দুখ অভিমানত মানসিক ভাবে ভাঙি পৰিছিল ।তেওঁ তাৎক্ষানিকভাবে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰি ব্যক্ত কৰে যে নাম কীৰ্ত্তনৰদ্বাৰাই তেওঁ পত্নীৰ শ্ৰাদ্ধক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰিব। কীৰ্ত্তন দশম ৰত্নাৱলীৰ পঢ়ি যিহেতু নামধৰ্মক আপোন কৰি লোৱা হৈছে গতিকে সভাস্থলিত উপস্হিত থকা সকলোকে নাম কীৰ্ত্তনেৰে মৃতকৰ শ্ৰাদ্ধক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰি সদ্গতি সাধিব বুলি কোৱাত সনত ৰাম বৰাৰ ঘৰত থকা লোকসকলে আগন্ত্তক আহিবলগীয়া বিপদ সম্পৰ্কে উমান অনুভৱ কৰি শ্ৰাদ্ধস্থল ত্যাগ কৰে ।বাকি যিকিজন মুষ্টিমেয় লোক থাকিল তেওঁলোকৰ দিহা পৰামৰ্শতে শ্ৰাদ্ধক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰে। ৰমাকান্ত মুক্তিয়াৰ আতা দেউৰাম কোঁচ আদি মহান ব্যক্তিয়ে এই ঘটনাক গুৰুজনাৰ ইচ্ছাতে হৈছে বুলি ভাবি লৈ নাম কীৰ্ত্তনেৰে শ্ৰাদ্ধক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰে । লগে লগে এই ধৰ্ম বিপ্লৱে বনজুইৰ দৰে সমগ্ৰ অসমতেই তীব্ৰ জোৱাৰ তুলে আৰু ব্ৰাহ্মণ্যবাদত আঘাত হানে ।তেখেত আৰু তেখেতৰ লগত থকা সকলো মানুহৰ জীৱনলৈ নামি আহে সামাজিক জীৱনৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰাৰ ফলত ভোগ কৰা যন্ত্ৰণাবোৰ।পণ্ডিত সনত ৰাম বৰাৰ জীৱনো হৈ পৰিছিল যন্ত্ৰণাময় । কিন্ত্ত গাওঁৰ নামঘৰৰ পৰা বাদ পৰিলেও তেওঁ নিষ্ঠা আৰু ধৈৰ্যৰে ৰমাকান্ত মুক্তিয়াৰ আতা ,মনিপদ বৰা বাপ লগতে লোকসেৱক হলধৰ ভূঞাৰ সহযোগত সম্পাদক হিচাপে শংকৰ সংঘ চলাই নিছিল আৰু আলোচনা সভাবোৰ নিজৰ চোতালতে পাতিছিল। পিছৰ পৰ্যায়ত লোকসেৱক প্ৰয়াত হলধৰ ভূঞাদেৱৰ আহ্বানত কৰৈয়নিৰ বামুণগাওঁৰ প্ৰয়াত ভোলাৰাম বৰা দেৱে পলাশনিৰ শংকৰ সংঘৰ বাবে ভূমি দান কৰিছিল ।উৎসাহী যুবকৰ শ্ৰমদানত অতি কম সময়ৰ ভিতৰত সেই ভূমিত গঢ়ি উঠিছিল এটি কীৰ্ত্তনঘৰ, এটি নাটঘৰ, এটি পুথিভঁড়াল, এটি ভঁড়ালঘৰ আৰু এটি ৰান্ধনিঘৰ।</p> <p>ৰমাকান্ত মুক্তিয়াৰ আতা, মণিপদ বৰা, সনতৰাম বৰা, হলধৰ ভূঞা আদি মহান ব্যক্তিসকলৰ প্ৰচেষ্টাত পলাশনিৰ শংকৰ সংঘৰ দ্বাৰা ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ প্ৰসাৰ হয় আৰু সেইসময়তেই গোলাঘাটত ৰায়চাহাব ঘনশ্যাম বৰুৱা আৰু গোপিকাবল্লভ গোস্বামীয়েও বৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ বৈপ্লবীক নৱজাগৰন গঢ়ি তুলে । ৰমাকান্ত মুক্তিয়াৰ আতা আৰু হলধৰ ভূঞাৰ নেতৃততে নগাওঁত জন্ম পাইছিল কঢ়ালি মিশ্যন আৰু শংকৰ মিশ্যন।</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/85046755_2166557360113541_3045039715880271872_n.jpg?w=766" alt="85046755_2166557360113541_3045039715880271872_n.jpg" width="274" height="205" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/85046755_2166557360113541_3045039715880271872_n.jpg?w=274 274w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/85046755_2166557360113541_3045039715880271872_n.jpg?w=548 548w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/85046755_2166557360113541_3045039715880271872_n.jpg?w=150 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2020/02/85046755_2166557360113541_3045039715880271872_n.jpg?w=300 300w" sizes="(max-width: 274px) 100vw, 274px"></p> <p>স্বাধীনতা সংগ্ৰামী বৈষ্ণৱ পণ্ডিত সোনাৰাম চুতীয়াই <span>১৯৪৬ চনত পলাশনীলৈ আহি শংকৰ সংঘত যোগদান কৰি সংঘৰ প্ৰচাৰ চলাইছিল। </span>পণ্ডিত সনতৰাম বৰাই একান্ত ত্যাগ আৰু দক্ষতাৰে ২৯ বছৰকাল শংকৰ সংঘৰ সম্পাদকৰ পদত থাকি সেৱা আগ বঢ়াইছিল ১৯৬১ চনৰ ১৫ এপ্ৰিলত তেওঁ পৰলোকলৈ গমন কৰে।</p> <p>&#8220;<em>মনত জাগৃত হ&#8217;ল শৈশৱতে দেখা দেউতাৰ সজচৰ্চা, সজশিক্ষা দিয়া আৰু গুৰু সেৱাৰ নিয়মানুবৰ্তিতাৰ জীৱনটো।সন্ধিয়াৰ লগে লগে দিনটোৰ শিক্ষকতা কৰি অন্যান্য কামৰ সামৰণি মাৰি হাতত লেম্পটো লৈ সংঘলৈ যায় আৰু যাৱতীয় সন্পাদকৰ সেৱাত লাগি ঘৰলৈ ঘূৰে।সংঘৰ লাব্ৰেৰীত বহি সমজুৱা, ঘৰুৱা, ধৰ্মীয়, সজচিন্তা &#8211; চৰ্চাৰ কথাবোৰ কৈ নানানজনক নানান পৰামৰ্শ দিছিল।সম্পাদকৰ লেখা মেলা কামত ব্যস্ত থাকিলেও কানখনে শাস্ত্ৰৰ কিবা অৰ্থ ব্যাখ্যা কৰাত কীৰ্ত্তনঘৰত ভকতসকলে কিবা অসুবিধা পালেই তৎক্ষনাত চকীখনৰ পৰা মাত লগাইছিল।সংঘত নিৰক্ষৰ নাছিল। সকলোকে নিজৰ নাম দৈনিক উপস্থিত বহীত লিখিবলৈ বাধ্য কৰিছিল আৰু শিকাইছিল।নিৰ্দিষ্ট সময়ত ঘৰলৈ উভতিছিল ।বৈশিষ্ট্যতা এটাই যে জাৰ জহ ধুমুহা ঢেৰেকণী একোৱেই ঘৰত ৰাখিব নোৱাৰিছিল।</em>&#8221; এইখিনি আছিল তেখেতৰ সেই ডেৰ বছৰীয়া পুত্ৰ প্ৰয়াত বলীন বৰাই ৭৪ বছৰত অসমীয়া খবৰত লিখা এটি লিখনিৰ অংশ বিশেষ । মন চুই যোৱা কথাখিনিৰে অনুভৱ হৈছিল শংকৰ সংঘৰ বাবে পণ্ডিত সনতৰাম বৰাই নিজকে কিমান নিষ্ঠাৰে সমৰ্পণ কৰিছিল।</p> <p>বৰ্তমান অসমৰ সৰ্ববৃহৎ সামাজিক অনুষ্ঠান শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘৰ সৃষ্টিৰ মূলতেই আছিল এইসকলৰ অপৰিসীম সাহস ,ধৈৰ্য, একাগ্ৰতা আৰু ত্যাগ। সংঘৰ ইতিহাসত এই মহান পুণ্যআত্মাসকলৰ নাম সদায় সোনোৱালী আখৰেৰে জিলিকি থাকিব।পলাশনিত অনুস্ঠিত হোৱা শংকৰ সংঘৰ প্ৰথমখন অধিবেশনৰ পদাধিকাৰ আছিল হলধৰ ভূঞা।১৯৩৫ চনত নীলমণি ফুকন, ১৯৩৬চনত ডম্বৰুধৰ বৰুৱা,১৯৫১চনত নগাঁৱৰ কঢ়ালী শংকৰ মিচনত শংকৰ সংঘৰ অধিবেশনত পদাধিকাৰৰ আসন শোৱনি কৰিছিল গড়মুৰীয়া সত্ৰাধিকাৰ পিতাম্বৰদেৱ গোস্বামীয়ে। ১৯৫২চনত গহণচন্দ্ৰ গোস্বামী, ১৯৫৪ আৰু ১৯৫৬ চনত ডিম্বেশ্বৰ নেওগ, ১৯৫৯চনত বৈষ্ণব পণ্ডিত সোণাৰাম চুতীয়া নিৰ্বাচিত হৈছিল শংকৰ সংঘৰ পদাধিকাৰ ৰূপে।মহান বৈষ্ণৱ পণ্ডিতজনে <span>শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ সংঘৰ</span> সংগঠকৰ কামত নিজকে আত্মনিয়োগ কৰি সংঘক আগুৱাই লৈ গৈছিল আৰু ন-বাৰকৈ পদাধিকাৰৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল।তেওঁ এই গুৰু <span>দায়িত্ব বহন কৰি এই সংগঠনক আজি </span><span>সৰ্ববৃহৎ ধৰ্মীয় সংগঠনৰূপে উন্নীত</span> কৰিছিল । শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা বিজয়ী এই মহান পণ্ডিতজনৰ লগতে এই অনুষ্ঠানক আগবঢ়াই লৈ যোৱা সকলো মহানলোকলৈ সেৱা জনালোঁ ।১৯৭০চনতে শংকৰ সংঘক&#8217;শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘ অসম&#8217;নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছিল।</p> <p>অসমীয়া<span> সমাজ জীৱনলৈ গুৰুজনাৰ অৱদানৰ কোনো তুলনা নাই৷ </span>সেই সময়ত<span> অসমৰ ৰাজিনৈতিক ব্যৱস্থা আছিল অৰাজক </span>কাৰণ যুদ্ধ- বিগ্ৰহ , হাই -কাজিয়াই আৰু সিংহাসনৰ খোৱা কামোৰাই পৰিৱেশ অশান্ত কৰি ৰাখিছিল৷ সাধাৰণ মানুহখিনিৰ লগতে গুৰুজনাইও সেই পৰিস্হিতিত হাৰাশাস্তি ভোগ কৰিছিল । সেইবাবে তেওঁ সামাজ ব্যৱস্থাত শান্তি স্থাপনৰ বাবে তেওঁ অহো-পুৰুষাৰ্থ কৰিছিল ।<span>তেওঁ ধৰ্মৰ নামত চলি থকা <span>বলি- বিধান </span></span>অন্ধবিশ্বাস ,অযুক্তিকৰ ৰীতি নীতি নিৰ্মূল কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল৷ গুৰুজনাৰ<span> <span>নৱ-বৈষ্ণৱবাদ প্ৰচাৰ</span></span> আছিল ব্ৰাহ্মণ্যবাদৰ বিৰুদ্ধে কেৱল একশৰণ নামধৰ্মৰ প্ৰচাৰ ।<span>একতাৰ দোলেৰে বান্ধি জাতিভেদ প্ৰথাৰ বিৰোধিতা কৰি</span> বৰ অসমৰ ভেটি গঢ়ি তুলি প্ৰতিস্থা কৰিছিল <span>সমতা আৰু মানৱতা</span>ৰে পৰিপূৰ্ণ <span>আদৰ্শ সমাজ৷ </span></p> <div>( এইখিনিতে পণ্ডিত সনতৰাম বৰাৰ সুপুত্ৰ জীৱন বৰা খুৰাদেউলৈ লিখনিটো প্ৰস্ত্তত কৰিবলৈ দিয়া দিহা পৰামৰ্শৰ বাবে আন্তৰিক ধন্যবাদ জনালোঁ । উল্লেখ যোগ্য যে শ্বহীদ অনিল বৰাৰ দেউতাক আৰু পণ্ডিত সনতৰাম বৰা ককাই ভাই আছিল ।)</div> <p>প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p>MriduArt & CultureAssamese News PaperHinduismPhilosophyReligion the belief in and worshipWomenজয় গুৰু শংকৰপণ্ডিত সনতৰাম বৰাপলাশনিমণিপদ বৰাহলধৰ ভূঞাৰমাকান্ত মুক্তিয়াৰGnyanmalini SabhaHaldhar BhuyanMonipad BoraOuonaPalashani GaonPalasoni GaonPandit Sanat Ram Borapandit Sanatram Borapriti rekha boraRamakanta Muktiar ataSanatram BoraSankar SanghaSonaram ChutiaMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9c%e0%a7%81%e0%a7%9f%e0%a7%87-%e0%a6%aa%e0%a7%81%e0%a7%b0%e0%a6%be-%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%b0-%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%81-%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%ae%e0%a7%83%e0%a6%a4/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9c%e0%a7%81%e0%a7%9f%e0%a7%87-%e0%a6%aa%e0%a7%81%e0%a7%b0%e0%a6%be-%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%b0-%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%81-%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%ae%e0%a7%83%e0%a6%a4/সময় পালে পঢ়িবছোন .. জুয়ে পুৰা অসমৰ কিছু স্মৃতি ….. কোনে কয় নতুন প্ৰজন্মই একো কৰিব নোৱাৰে বুলি?কোনে ক'ব সিহঁতৰ আবেগ কম বুলি? কোনে ক'ব সিহঁতে কেৱল মবাইল ইনটাৰনেটৰ পৃথিৱীখন হে ভাল পাই বুলি ????? আজি তেওঁলোকৰ আবেগত অভিভূত মই। মোৰ অনুজসকল তোমালোকলৈ সহস্ৰ প্ৰনাম 🙏🙏🙏🙏 "অগ্নি যুগৰ ফিৰিঙতি মই নতুন অসম গঢ়িম" ৮৩ আন্দোলন&hellip;Thu, 26 Dec 2019 13:06:14 GMT<p>সময় পালে পঢ়িবছোন ..</p> <p>জুয়ে পুৰা অসমৰ কিছু স্মৃতি &#8230;..</p> <p>কোনে কয় নতুন প্ৰজন্মই একো কৰিব নোৱাৰে বুলি?কোনে ক&#8217;ব সিহঁতৰ আবেগ কম বুলি? কোনে ক&#8217;ব সিহঁতে কেৱল মবাইল ইনটাৰনেটৰ পৃথিৱীখন হে ভাল পাই বুলি ?????<br /> আজি তেওঁলোকৰ আবেগত অভিভূত মই।<br /> মোৰ অনুজসকল তোমালোকলৈ সহস্ৰ প্ৰনাম 🙏🙏🙏🙏</p> <p>&#8220;অগ্নি যুগৰ ফিৰিঙতি মই</p> <p>নতুন অসম গঢ়িম&#8221;</p> <p>৮৩ আন্দোলন ওচৰৰ পৰা দেখিছিলোঁ । যদিও বহু সৰু আছিলোঁ তথাপিতো সেই আন্দোলনৰ বহু কথাই মনৰ কোণত থাকি গ&#8217;ল ।</p> <p>নগাওঁৰ PWD কল&#8217;নিৰ সেই আমাৰ কোৱাৰ্টাৰটো দেখিলেই মনত পৰে সেই দিনবোৰৰ কথা ।তেতিয়া মই প্ৰি প্ৰাইমেৰি স্কুলত গৈছিলোহে চাগৈ । আমাৰ ঘৰখন আন্দোলন কৰিবলৈ অহা আন্দোলনকাৰীসকলৰ ভাত ঘৰ আছিল ।দেউতাক ( শ্ৰী যুত টক্ষেশ্বৰ বৰা) সেই সৰু কালৰ পৰাই দেখিছিলোঁ মনে প্ৰাণে তেওঁলোকক সহায় কৰি অহা।। সৰুৰেপৰাই দেউতাই মোক মেল মিটিংবোৰলৈ লৈ গৈছিল ।সন্ধিয়া দেউতাই বুত আনি তিনি চাৰিটা টৌত তিয়াই থৈছিল আৰু দোকমোকালিতে উঠি মা দেউতাই সেইবোৰ সিজাই আন্দোলনকাৰীসকলে খাবৰ বাবে তৈয়াৰ কৰিছিল আৰু সময়ত দেউতাহঁতে টৌকিতা ধৰি ধৰি মানুহক বিলাই দিছিল আৰু তেওঁ লোকেও বৰ তৃপ্তি ৰে খোৱা দেখিছিলো । হয়তো বহুতৰে ঘৰত এনে হৈছিল । মা পাকঘৰত সোমাই বহুতকে ভাত বনাই খোৱাইছিল।দালি ভাজি শেষ হৈ গ&#8217;লেও খালি ভাতত পানী ঢালি নিমখ তেল দিও খোৱা দেখিছিলোঁ । মই তেওঁলোকক ওচৰৰ পৰা প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলোঁ । কোনো দিন মায়ে খং কৰা দেখা নাছিলোঁ । হয়তো সেই সময়ত বহুতৰে ঘৰত তেনেকুৱা হৈছিল । কিন্তু কৰ্টৰ কাষতে আমাৰ কোৱাৰ্টাৰ হোৱাৰ বাবে আমাৰ ঘৰখনত এনেকুৱা পৰিবেশ সদায় দেখা পাইছিলো ।</p> <p>&#8220;তেজ দিম তেল নিদিওঁ &#8221; &#8230; সেই শ্ল&#8217;গানে মোৰ শিশু আত্মাত কপাই তুলিছিল । পি ডব্লিওৰ সন্মখতে কৰ্টতো আছে বাবে সন্মূখত বহু ঘটনাই ঘটি থকা দেখিবলৈ পাইছিলোঁ ।&#8217;আহ ঐ আহ ওলাই আহ&#8217; বুলি মতাৰ লগে লগেই ভাত খাবলৈ লোৱা মানুহ বোৰে সেইয়া আহিলেই বুলি কৈ খোৱা ভাত তাতে থৈ দৌৰ মাৰিছিল। দুজনমানে দুগঢ়ামান দৌৰি থাকোঁতেই খোৱাই দিছিল। এতিয়াও মনত আছে সেই সৰু কলিজা কপোঁৱা ভয়াবহ দিনবোৰ। মোৰ দেউতাও আছিল আন্দোলনকাৰীসকলৰ মাজত এদিন।বহু দেৰিলৈকে দেউতাক নেদেখিলে কিবা অজান ভয়ত বুকু খন ধপধপাই উঠিছিল &#8230;. মাৰ মুখখনলৈ বাৰে বাৰে চাই কিবা এটা বুজিবলৈ যত্ন কৰিছিলোঁ ।ৰাতি নৌপুৱাতেই ক&#8217;ৰ ক&#8217;ৰ পৰা জানো চাইকেলেৰে মানুহবোৰ আহি আমাৰ ঘৰত গোট খাইছিল ।</p> <p>আমাৰ কোৱাৰ্টাৰতেই নগাওঁৰ গণসংগ্ৰাম পৰিষদৰ সৃষ্টি হৈছিল আৰু প্ৰথমখন মিটিং হৈছিল ।সেইসময়তেই কৰ্টত নমিনেচন দিবলৈ অহা মানুহক নিৰ্বাচন বয়কট কৰিবলৈ দিবলৈ পি ডব্লুউ অফিচৰ সন্মূখত থকা ৰাস্তাটোত মানুহবোৰ শুই পৰা এতিয়াও মনত আছে ।পুলিচৰ লাঠী চাৰ্জত মানুহবোৰ ইফালে সিফালে দৌৰা দৌৰি কৰি কৰবাত লোকাই পৰিছিল।সান্ধ্য আইন দিওঁতে মানুহবোৰে মনে মনে মিটিং কৰিছিল । এইবোৰ চকুৰ আগতে হৈছিল আৰু সৰু কলিজাটোৰ ধপ ধপনি নিজেই শুনা পাই কিবা এটা অনাকাংক্ষিত ভয়ত কঁপি উঠিছিলো । ক&#8217;লা বেজ পৰিধান কৰি দেউতাহঁতক অফিচলৈ যোৱা দেখিছিলোঁ।বহু বছৰ ধৰি আন্দোলন চলিছিল ।এনেকৈয়ে স্কুল কলেজবোৰ চলি আছিল । আন্দোলন চলি থকা কোনোবা এটা বছৰতেই দেউতাৰ ট্ৰেন্সফাৰ অৰ্দাৰ আহিছিল কলিয়াবৰলৈ ।আমি সেই পি ডব্লিউ ক&#8217;লনিৰ সেই কোৱাৰ্টাৰ এৰি কলিয়াবৰ গুচি আহিছিলোঁ।</p> <p>জখলাবন্ধালৈ বদলি হৈ যোৱাৰ পিছত আন্দোলনে এটা বেলেগ ৰূপ লৈছিল । দেউতা তেতিয়া কলিয়াবৰ কৰ্মচাৰী পৰিষদৰ Asst.secretary আছিল লগতে গন সংগ্ৰাম পৰিষদৰো কিবা আছিল ।তেতিয়াও দেউতাৰ লগত ঘূৰিছিলো। দেউতা এইবোৰত বিশেষভাৱে জড়িত আছিল ।সেই সময়ত কেইটামান নামে মোৰ শিশু অন্তৰত বিশেষ ঠাই অধিকাৰ কৰিছিল । যেনে গণ সংগ্ৰাম পৰিষদৰ কৰ্মীবৃন্দৰ নাম, সদৌ অসম ছাত্ৰসন্হাৰ বিভিন্ন নামি কমৰ্মীবৃন্দৰ নাম । লগতে মিটিং সমূহত ব্যৱহাৰ হোৱা অসমৰ মেপখনত লিখা &#8216; জয় আই অসম&#8217; কথাষাৰে মোৰ শিশু হৃদয় চুই গৈছিল । দেউতা যে কিমান দিন ঘৰত নুশুইছিল আৰু দেউতাক এবাৰ চাবলৈ আমি বোৰ হাহাকাৰ কৰি উঠিছিলো ।<br /> এবাৰ বৰদোৱাত ছাত্ৰ সন্হাৰ মিটিং আছিল । মোৰ জেঠাইৰ ঘৰ । মই তেতিয়া গান গাও । সেই মিটিং লৈ ছাত্ৰ সন্হাৰ বিভিন্ন নেতাসকলো আহিছিল । তেওঁলোকৰ প্ৰতিটো ভাষণত ৰাইজ উগ্ৰ হৈ পৰিছিল । তাত মই গাইছিলো &#8230; &#8220;আই মাতৃ বুকুৰ সন্তান কোনে কাঢ়ি নিব ,দেশত দ্ৰোহী বদনহতঁক ইতিহাসে সোৱঁৰিব&#8221;নাজানো গানতো কাৰ আছিল সৰু আছিলোঁ বাবে চাগৈ ৰাইজৰ অনুৰোধত এবাৰ নহয় দুবাৰ নহয় একেলগে চাৰি বাৰমান গীতটি গাইছিলো কাৰণ মানুহবোৰ তেতিয়া ইমানেই উত্তেজিত হৈ আছিল যে মোক কৈছিল আকৌ গোৱা আকৌ গোৱা।মোক মতিউৰ ৰহমান দেৱে দৌৰি আহি কোলাত তুলি লৈছিল( তেখেতে হাত এখন বন্দুকৰ গুলীত হেৰুৱাইছিল) ।আৰু সকলোৰে মাজত মোক বহুৱাই থৈছিল ।****<br /> এদিন ৰাতি দেউতাই হঠাতে আমাক উঠাই ড্ৰয়িং ৰূমত বিছনা থিক কৰিবলৈ ধৰিলে । আৰু আমি জানিছিলো আহিব লগা অতিথি সকলৰ বিষয়ে । ৰাতি প্ৰায় এঘাৰমান বজাত কেইবাখনো চাইকেল আহি আমাৰ ভাড়াঘৰৰ গেটত মৃদু শব্দ কৰিবলৈ ধৰিলে । লগে লগে মা দেউতা উঠি আহিল আমিও উঠিছিলো । দেখিছিলো মোৰ খূড়া দিগেন বৰাৰ লগতে মাননীয় প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত ,ভৰত নৰহ,ভৃগু ফুকন, ললিত ৰাজখোৱা , দিগন্ত দত্ত আৰু দুজন মান। সেইদিনা আমাৰ ঘৰত তেওঁলোকক দেখি বৰ ভাল লাগিছিল ।দেউতাই আমাক কৈছিল মনে মনে থাকিবা তেওঁলোকে ভালকৈ শুৱ লাগিব । মিটিং আছে কাইলৈ । এটা শব্দও নকৰাকৈ আমি শুই পৰিছিলোঁ । ৰাতি নৌপোৱাওঁতেই মা কামত লাগি গৈছিল তেওঁলোকক ভালকৈ এসাঁজ খোৱাবলৈ। পিছদিনা চাইকেলত উঠি মিটিংলৈ গৈছিলো । যাওঁতে দেউতাই কৈ গৈছিল ।মিটিংত কোনে কি কয় শুনিবি ভালকৈ মই ঘৰত আহি শুধিম । মিটিংৰ মাজতে হঠাতে মোক গান এটা গাবলৈ কলে ।মইও ভয় নকৰি গাই দিছিলোঁ ।***</p> <p>মিটিংৰ শেষত তাত থকা মানুহবোৰে ষ্টেজত &#8216;অ মোৰ আপোনাৰ দেশ &#8216;গোৱাৰ লগে লগে মইও দৌৰি গৈছিলোঁ জাতীয় সংগীত গাবলৈ । দেখিছিলোঁ মহিলা পুৰুষসকলোৰে দুচকুৰে চকুলো বৈ আহিছিল ।</p> <p>সেইসময়ত স্কুল কলেজৰ সকলো ছাত্ৰ ছাত্ৰী শিক্ষকসকল, সকলো উলাই আহিছিল আন্দোলন কৰিবলৈ ।আমাকো লৈ গৈছিল ।সেই সৰু থাকোঁতেই হাতত ছাৰসকলে বনোৱা প্লে কাৰ্ড তুলি লৈছিলোঁ &#8216;তেজ দিম তেল নিদিও&#8217;।চাৰিওফালে জুই জলিছিল।</p> <p>এদিন স্কুলত থাকোতেই মাক স্কুল লৈ অহা দেখি অজান আশংকাত মনটো কিবা লাগি গল। মাক দেখি হেড ছাৰ আগবাঢ়ি গ&#8217;ল। মাৰ চকুত পানী দেখি বুজি পাইছিলো কি হৈছে সেই দিনা দেউতাকে ধৰি কেইবাজনো গন্যমান্য ব্যক্তি কেশৱ মহন্ত ,গুনীন হাজৰিকা আদিক পুলিচে ধৰি নগাওঁ লৈ আনিছিল । মই স্কুলতে কান্দি উঠিছিলো । সন্ধিয়া প্ৰাৰ্থনা কৰোঁতে আমাৰ সুৰবোৰ কপি উঠিছিল ৰাতি আমি শুৱা নাছিলোঁ পিছদিনা খবৰ পাইছিলো দেউতাহতঁকবোলে লৈ <span>যাওঁতে বহুত মানুহে পুলিচথানা ঘেৰাও কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক এৰি দিছিল। সেই দিন ধৰি দেউতাহঁত প্ৰায় ৰাতি ঘৰত থকা নাছিল। মোৰ বৃত্তি পৰীক্ষা আছিল । দেউতাই এদিন মোক দুটকা এটা দি কৈছিল মই নাথাকিম কেইদিনমান মান, ভালকৈ পৰীক্ষা দিবি বৃত্তি পাব লাগিব। জ্যামিতি বক্সত টকা টো থৈ সদায় চুমা খাই খাই বৃত্তি পৰীক্ষা দিবলৈ গৈ দেখিছিলো মোৰ পৰীক্ষাৰ খবৰ লবলৈ বহুত মানুহ আছিল। পৰীক্ষা দিবলৈ কলিয়াবৰ আহিব লগা হৈছিল। সকলোৰে কোনোবা এজন আছিল আৰু মোৰ লগত কোনো নাছিল,কিন্তু মানুহৰ অভাৱ নাছিল। গাড়ীত উঠাই দিয়াৰ পৰা ঘৰত থোৱালৈকে মানুহ আছিল। আছলতে দেউতাক তেওঁলোকে বৰ ভাল পাইছিল। বহুত দিনৰ পিছত এদিন দেউতাক দেখি গোটেই কিজনীয়ে সাবটি ধৰিছিলোঁ</span>।</p>MriduPhilosophyAssamassamese societyAssamese Writerindianagaonpriti rekha boraPriti_Rekha_BoraWoman WriterWomenMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%81%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8-%e0%a6%95%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%af%e0%a7%87%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%af%e0%a6%bc%e0%a6%be-%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%81%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8-%e0%a6%95%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%af%e0%a7%87%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%af%e0%a6%bc%e0%a6%be-%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8/Mon, 25 Nov 2019 18:31:05 GMT<p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/prb-bookfair-2016-pubsonbad.jpg?w=1080&#038;h=1106" alt="PRB-BookFair-2016-PubSonbad" width="1080" height="1106" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/prb-bookfair-2016-pubsonbad.jpg 1080w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/prb-bookfair-2016-pubsonbad.jpg?w=146&amp;h=150 146w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/prb-bookfair-2016-pubsonbad.jpg?w=293&amp;h=300 293w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/prb-bookfair-2016-pubsonbad.jpg?w=768&amp;h=786 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/prb-bookfair-2016-pubsonbad.jpg?w=1000&amp;h=1024 1000w" sizes="(max-width: 1080px) 100vw, 1080px" /></p>MriduAssamese News PaperPhilosophyAssamese News PaperAssamese Writerকিছুমান_কথাই_যেতিয়া_মানুহৰ_অন্তৰ_চুই_যায়Book fairBook Fair Nagaonpriti rekha boraPriti_Rekha_BoraMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%b9%e0%a7%80%e0%a6%a6-%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a6%b2-%e0%a6%ac%e0%a7%b0%e0%a6%be-published-in-dainik-asom/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%b9%e0%a7%80%e0%a6%a6-%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a6%b2-%e0%a6%ac%e0%a7%b0%e0%a6%be-published-in-dainik-asom/Published in Dainik Asom, 23-Nov-2019 http://www.assamtribune.com/scripts/dainiknew.asp?id=nov2319/Page13 শ্বহীদ অনিল বৰাSat, 23 Nov 2019 23:21:10 GMT<p>Published in Dainik Asom, 23-Nov-2019</p> <p><a href="http://www.assamtribune.com/scripts/dainiknew.asp?id=nov2319/Page13" rel="nofollow">http://www.assamtribune.com/scripts/dainiknew.asp?id=nov2319/Page13</a></p> <p><a href="http://www.assamtribune.com/scripts/dainiknew.asp?id=nov2319/Page13" target="_blank" rel="noopener">শ্বহীদ অনিল বৰা</a></p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-23nov-pg13-prb-anilbora.jpg?w=1975&#038;h=2266" alt="DainikAsom-23Nov-Pg13-PRB-AnilBora.jpg" width="1975" height="2266" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-23nov-pg13-prb-anilbora.jpg 1975w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-23nov-pg13-prb-anilbora.jpg?w=131&amp;h=150 131w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-23nov-pg13-prb-anilbora.jpg?w=261&amp;h=300 261w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-23nov-pg13-prb-anilbora.jpg?w=768&amp;h=881 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-23nov-pg13-prb-anilbora.jpg?w=892&amp;h=1024 892w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-23nov-pg13-prb-anilbora.jpg?w=1440&amp;h=1652 1440w" sizes="(max-width: 1975px) 100vw, 1975px" /></p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-pg13-prb-anilbora-pg.jpg?w=3000&#038;h=2653" alt="DainikAsom-pg13-PRB-AnilBora-Pg.jpg" width="3000" height="2653" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-pg13-prb-anilbora-pg.jpg 3000w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-pg13-prb-anilbora-pg.jpg?w=150&amp;h=133 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-pg13-prb-anilbora-pg.jpg?w=300&amp;h=265 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-pg13-prb-anilbora-pg.jpg?w=768&amp;h=679 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-pg13-prb-anilbora-pg.jpg?w=1024&amp;h=906 1024w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/dainikasom-pg13-prb-anilbora-pg.jpg?w=1440&amp;h=1273 1440w" sizes="(max-width: 3000px) 100vw, 3000px" /></p>MriduAssamAssamese News PaperAssamese WriterDainik AsamPhilosophyAnil BoraAssamAssamese Daily News PaperAssamese Language movementAssamese Writerঅনিল বৰাশ্বহীদ অনিল বৰাDainik AsamDainik_AsommartyrMartyr Anil BoraMartyr of Assammartyr of assamese languageMridunagaonNew Paper PublishingPalashaniPalaxonipriti rekha boraswahid anil boraWomen Writer of AssamMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/krishna-raas-leela/https://mridu.pages.dev/blog/krishna-raas-leela/~*~ ৰসপূৰ্ণ তাত্ত্বিক ৰসৰ সমাহাৰ ৰাসোৎসৱ ~*~ৰাসোৎসৱ অসমত অতীজৰে পৰা আঘোণ মাহৰ পূৰ্ণিমাত পালন কৰা হয়। বাদৰায়ন বা ব্যাসদেৱে, ভক্তই শ্ৰীকৃষ্ণ ভকতিৰ ৰহস্যক জনাবৰ উদ্দেশ্যে শৃঙ্গাৰ ৰসৰদ্বাৰা শ্রীমদ্ভাগৱত মহাপুৰাণত ৰাস পঞ্চাধ্যায় সন্নিবিষ্ট কৰিছে। ভাগৱতৰ দশম স্কন্ধৰ ২৯অধ্যায়ৰ পৰা ৩৩ অধ্যায়লৈ এই পঞ্চাধ্যায় আছে। 'ৰাস' শব্দটো 'ৰস' শব্দৰ পৰা আহিছে। ৰস মানে হ'ল স্বাদ বা আনন্দৰ&hellip;Tue, 12 Nov 2019 08:45:03 GMT<p><strong>~*~ </strong><strong>ৰসপূৰ্ণ তাত্ত্বিক ৰসৰ সমাহাৰ ৰাসোৎসৱ</strong><strong> ~*~</strong><br />ৰাসোৎসৱ অসমত অতীজৰে পৰা আঘোণ মাহৰ পূৰ্ণিমাত পালন কৰা হয়। বাদৰায়ন বা ব্যাসদেৱে, ভক্তই শ্ৰীকৃষ্ণ ভকতিৰ ৰহস্যক জনাবৰ উদ্দেশ্যে শৃঙ্গাৰ ৰসৰদ্বাৰা শ্রীমদ্ভাগৱত মহাপুৰাণত ৰাস পঞ্চাধ্যায় সন্নিবিষ্ট কৰিছে। ভাগৱতৰ দশম স্কন্ধৰ ২৯অধ্যায়ৰ পৰা ৩৩ অধ্যায়লৈ এই পঞ্চাধ্যায় আছে।</p><p>&#8216;ৰাস&#8217; শব্দটো &#8216;ৰস&#8217; শব্দৰ পৰা আহিছে। ৰস মানে হ&#8217;ল স্বাদ বা আনন্দৰ অবস্থা। যি অবস্হাত মানুহে জাগতিক আনন্দ উপলব্ধি কৰিব পাৰে। <strong>&#8216;ৰাস’ শব্দৰ আভিধানিক অর্থ হ’ল ‘মণ্ডলীকৃত নর্তনম’</strong> অর্থাৎ <strong>ঘূৰনীয়াকৈ নৃত্য কৰা</strong>। ৰাসক্ৰীড়াৰ অর্থ হ’ল-এক বিশেষ নৃত্য য&#8217;ত নর্তকীসকলে ঘূৰি ঘূৰি এজন নর্তকক মাজত লৈ <strong>ৰূপ, ৰস, গন্ধ,স্পর্শ আৰু শব্দৰ পঞ্চঅমৃত পান</strong> কৰি শ্রীকৃষ্ণৰ আশিস লাভ কৰিছিল।</p><p>শৰতৰ স্নিগ্ধ জোনাকৰ তলত বৃন্দাবনত শ্ৰীকৃষ্ণই ৰাধা আৰু গোপীসৱৰ লগত কৰা ৰাসলীলা হ&#8217;ল ভক্ত আৰু ভগৱানৰ মাজৰ সম্পৰ্কৰ উজ্জল নিদৰ্শন।</p><p>অসমত অতীজৰে পৰা আঘোণ মাহৰ পূৰ্ণিমাত ৰাস উৎসৱ পালন কৰা হয়।<strong> ১৭৬২ শকত মাজুলী ৰ দক্ষিণপাট সত্ৰত</strong> এই ৰাসোৎসৱ পোন প্ৰথমবাৰ পালন কৰা হৈছিল। তেতিয়াৰপৰাই এই ৰাস উৎসৱ পালন কৰা হয় আৰু তাৰ পৰবৰ্তী পৰ্যায়ত এই উৎসৱ <strong>কমলাবাৰী, গড়মূৰ, ভোগপুৰ,আউনীআটী, বেঙেনাআটী,</strong> আদি সত্ৰত ৰাসোৎসৱ পালন কৰে।</p><p>ৰাসোৎসৱ হ&#8217;ল <strong>শ্ৰী কৃষ্ণৰ ভক্তিৰসৰ আন এক সুন্দৰ আৰধনা য&#8217;ত শিশুকৃষ্ণৰ শিশুলীলাৰ পৰা যৌৱনৰ সেই মাদকতাভৰা দিনলৈকে, সকলো কাহিনীৰে সন্নিবিষ্ট কৰা এখনি মনোৰম নৃত্যগীতৰ সমাহাৰ নাট</strong>। শ্ৰদ্ধা ভক্তিৰে কৃষ্ণ প্ৰেমত বিলীন হৈ পৰমাত্মাৰ লগত আত্মাৰ মিলনৰ পিছত লাভ কৰা পৰম আনন্দময় অবস্থা।</p><p>শৰতৰ চন্দ্ৰাৱলী ৰাতি যমুনাৰ তীৰত গোপীসকলে শ্ৰীকৃষ্ণৰ লগত নৃত্য গীতত মগ্ন হৈ কৃষ্ণ প্ৰেমত ব্যাকুল হৈ পৰে। <strong>প্রেমৰসৰ মাজেদি ঈশ্বৰৰ সানিধ্য লাভ কৰাৰ মার্গেই হ&#8217;ল ৰাসলীলা</strong>। শ্রীকৃষ্ণই গকুলৰ ১৬ শ গোপীৰ লগত বৃন্দাবনত ‘ৰাসলীলা&#8217; কৰি প্রেমৰস মানুহৰ হদয়ত জাগ্রত কৰি তুলিছিল।</p><p><strong>&#8216;আহা সখি আহা বাই বৃন্দাবনে যাওঁ &#8230;..বজাইছে মোহন বেণু নয়ন ভৰি চাওঁ&#8230;..</strong></p><p>বৃন্দাবনৰ যমুনা তীৰত কদম গছত বহি শ্ৰী কৃষ্ণই বাঁহী বজাই সকলোকে মুগ্ধ কৰি ৰাখে আৰু গোপীসকল কৃষ্ণভক্তিত নিমগ্ন হৈ পৰে, সংসাৰৰ সকলো দায়িত্ব পাহৰি যোৱাত <strong>শ্ৰীকৃষ্ণই গোপীসকলক সংসাৰ ধৰ্ম পালন কৰিবলৈ অনুৰোধ জনালে। কিন্ত্ত গোপীসকলে কৃষ্ণ প্ৰেমত মতলীয়া হৈ তেওঁৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰি যাবলৈ অস্বীকাৰ কৰি আৰু অধিক ভক্তিত মগ্ন হৈ পৰিল</strong>। তেওঁলোকৰ দৃঢ়ভক্তিত আত্মহাৰা কৃষ্ণই তেওঁলোকৰ মনোবাঞ্ছা পূৰণ কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ লগত নৃত্য আৰম্ভ কৰিলে। তাকে দেখি <strong>গৰ্বত মতলীয়া গোপীসকলে শ্ৰীকৃষ্ণক তেওঁলোকৰ অধীন বুলি ভাবি অহম ভাৱ জাগ্ৰত কৰাত</strong>, নৃত্যত ব্যাকুল গোপীসকলৰ মাজত অতিকৈ ধুনীয়া ৰাধাক লৈ শ্ৰীকৃষ্ণ অন্তৰ্ধান হ&#8217;ল আৰু একান্তভাৱে ৰাধাক মোহন বাঁহী শুনাব ধৰিলে ।</p><p><strong>কৃষ্ণৰ অনুপস্হিতিত গোপীসকলে নিজৰ ভুল বুজিব পাৰি কৃষ্ণ বিৰহত ভাগি পৰিল</strong>। ইফালে ৰাধাই ত্ৰিজগতৰ পতিক মিছা কথা কৈ ভৰি বিষ হৈছে বুলি কৈ ভাও ধৰি তেওঁৰ প্ৰেমৰ পৰীক্ষা ল&#8217;ব বিছাৰোঁতেই, কৃষ্ণই অন্তজ্ঞানেৰে সকলো বুজিব পাৰি সত্য কি তাক জনাবলৈ অন্তধ্যান হৈ পৰিছিল। গোপীসকলেও কৃষ্ণক বিছাৰি আহি ৰাধাক লগ পাই আৰু ভগৱান কৃষ্ণক লৈ কৰা অহংকাৰৰ পৰিণামৰ কথা জানিব পাৰি অনুশোচনাত দগ্ধ হৈ কৃষ্ণক স্মৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ সন্ত্তষ্ট হৈ গোপীসকলৰ আগত দেখা দিয়ে আৰু ৰাসক্ৰীড়া কৰিবলৈ ধৰে ।</p><p>সেই সময়তেই শঙ্খচূড় নামৰ ৰাক্ষসটো আহি গোপীসকলৰ মাজত ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰে আৰু গোপীসকলৰ প্ৰাৰ্থনাত তেওঁলোকৰ বিপদৰ উমান পাই <strong>শ্ৰীকৃষ্ণই আহি শঙ্খচূড়ক বধ কৰি ধৰালৈ শান্তি কঢ়িয়াই আনে</strong>। থুলমূলকৈ এইয়াই হ&#8217;ল ৰাসোৎসৱৰ কাহিনী।</p><p>শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰাসলীলা পৰম ব্ৰহ্ম আৰু সাধাৰণ মানৱৰ (জীৱাত্মা) মিলনৰ নৃ্ত্যাভিনয়। ভগৱানে যুগে যুগে ভক্তসকলৰ অনুগ্ৰহ গ্ৰহণ কৰিবৰ বাবে অৱতাৰ ধাৰন কৰে আৰু ঈশ্বৰপৰায়ণ ভক্তই তেওঁৰ আনুগত্য লাভ কৰে। শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰাসলীলা পৰম ব্ৰহ্ম আৰু সাধাৰণ মানৱৰ (জীৱাত্মা) মিলনৰ নৃ্ত্যাভিনয়।</p><p>বিভিন্ন পৰিঘটনা, নৃত্য গীতৰে অভিনয়ৰ কৌশল, ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ প্ৰয়োগ, সূত্ৰধাৰৰ দায়িত্ব আৰু প্ৰয়োজন অনুসৰি পৰিৱেশৰ সুন্দৰ কাৰুকার্য আদি মিলিত হৈ ৰাস ক্রীড়াক এক পূর্ণাংগ ভাওনা বা নাট বুলিও ক&#8217;ব পৰা যায়। অসমীয়া সংস্কৃতিত ৰাসৰ পয়োভৰ মন কৰিব লগীয়া৷ ৰাসোৎসৱৰ প্ৰথমদিনা অধিবাস, দ্বিতীয়দিনা ৰাস আৰু তৃতীয়দিনা ইন্দ্ৰাভিষেক। ৰাস পূৰ্ণিমাৰ দিনা পুৱাৰে পৰা সম্পূৰ্ণ দিনজুৰি নাম-কীৰ্ত্তন, গায়ন-বায়নৰ ধেমালি আৰু ৰাতিলৈ ৰাসলীলা আৰম্ভ হয়।</p><p>ভক্তি ধৰ্মৰ মূল-মন্ত্ৰ হ’ল শ্ৰৱন কীৰ্ত্তন ।নাম কীৰ্ত্তনৰ যোগেদি কৃষ্ণ ভগৱানৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা-ভক্তি আগবঢ়াই ঈশ্বৰৰ প্ৰতি অানুগত্য প্ৰকাশ কৰাই হ&#8217;ল ভক্তি । ভক্তি ধৰ্মৰ পালনৰ বাবে কীৰ্ত্তনৰ মহিমা অপাৰ । নাম কীৰ্ত্তন কৰি ভক্তই পৰম আনন্দ লাভ কৰে।ভগৱান শ্ৰী কৃষ্ণৰ শৰণ লৈ গোপীসকলে কৃষ্ণ ভক্তিত নিমগ্ন হৈ পৰমব্ৰহ্মৰ লগত মিলিত হৈ সচিদানন্দৰ আনন্দ লাভ কৰিছিল।</p><p>ৰাসৰ মুল আধাৰেই হ’ল শ্ৰী কৃষ্ণ আৰু ৰাধা, লগতে কৃষ্ণৰ সানিধ্য পাবলৈ উত্তাৱল হৈ পৰা গোপীসকল ।গীতাত কৈছে যে ভগৱানক ভক্ত-ই যি ভাৱে পাৱলৈ বিচাৰে তেনেভাৱেই ভগৱানে ভক্তৰ আগত দেখা দিয়ে |</p><p>মহাপুৰুষ শ্রীমন্ত শঙ্কৰদেৱে ভাগৱতৰ ৰাস পঞ্চাধ্যায় অনুবাদ কৰি দশমত সন্নিবিষ্ট কৰিছে। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ ৰচিত &#8216;কেলিগোপাল‘ নাটৰ সাৰবস্তু হ&#8217;ল শ্ৰীকৃষ্ণই গোপীসকলৰ লগত কৰা ৰাসলীলা ।নৱ &#8211; বৈষ্ণৱ ভক্তি আন্দোলনৰ অন্যতম উৎস আছিল কৃষ্ণভক্তিৰ প্ৰচাৰ। কলা কৌশলপূৰ্ণ ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ প্ৰয়োভৰ লগতে গীত নৃত্য আদিৰে ভৰপূৰ অংকীয়া নাট কলাত্মক সৃজনী অন্যতম নিদৰ্শন। ভগৱানৰ মাহাত্ম্য প্ৰকাশ কৰি তেওঁৰ লগত একাত্ম হ&#8217;বলৈ এই অংকীয়া নাটসমূহৰ উদ্দেশ্য আছিল।গীত নাটৰ প্ৰয়োভৰে মানুহৰ মাজত ভক্তি ভাৱ বেছিকৈ জগাই তুলিছিল। <strong>ভটিমা,পয়াৰ,বচন, ৰাগ-তালযুক্ত গীতৰ সংযোগেৰে মনৰ বিভিন্ন অবস্হাক ফুটাই তুলি জনসাধাৰনক ধৰ্মৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰাত অংকীয়া নাটৰ অৱদান অনবদ্য</strong> ।</p><p>কেলিগোপাল নাটকৰ কাহিনী &#8216;শ্ৰীমদ্ভাগৱত পুৰান&#8217;,&#8217; &#8220;বিষ্ণু পুৰান&#8221; আদিত পোৱা যায়। এই নাট এখন ৰসময় গীতমাতেৰে সমৃদ্ধ নাট।পৰমাত্মাৰ প্ৰতি জীবাত্মাৰ আকৰ্ষণৰ ভক্তিৰূপ এই কেলিগোপালত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কেনেকৈ জীবাত্মাৰ কামনাক পৰমাত্মাই বশীকৰণ কৰি, ভগবৎ প্ৰেমলৈ ৰূপান্তৰ কৰিছে তাৰ কথা মূলতঃ নৃত্য-গীতৰ প্ৰয়োভৰে ৰাসক্ৰীড়াত সম্পূৰ্ণ কাব্যধৰ্মীতাৰে ৰূপকৰ চলেৰে বৰ্ণনা কৰিছে ।</p><p>(c) প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br />সহকাৰী অধ্যাপিকা<br />৯০৮৫২০৯৮১২</p><figure><img loading="lazy" width="1024" height="576" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/raas_leela.jpg?w=1024" alt="https://www.youtube.com/watch?v=55Sg5qMy0ZY" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/raas_leela.jpg?w=1024 1024w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/raas_leela.jpg?w=150 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/raas_leela.jpg?w=300 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/raas_leela.jpg?w=768 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/raas_leela.jpg 1280w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure> <p>&nbsp;</p> <div id="geo-post-659"> <span>26.348009</span> <span>92.683811</span> </div>MriduHinduismPhilosophyReligion the belief in and worshipSociety & peopleAssamassameseAssamese Writerআহা সখি আহা বাই বৃন্দাবনে যাওঁআহা_সখি_আহা_বাই_বৃন্দাবনে_যাওঁকেলিগোপালগোপীগোপীসকলজীৱাত্মাত্ৰিজগতৰ পতিত্ৰিজগতৰ_পতিপয়াৰপৰমব্ৰহ্মবচনবজাইছে মোহন বেণু নয়ন ভৰি চাওঁবজাইছে_মোহন_বেণু_নয়ন_ভৰি_চাওঁবিষ্ণু পুৰানবিষ্ণু_পুৰানব্ৰজাৱলীভটিমামণ্ডলীকৃত নর্তনমমণ্ডলীকৃত_নর্তনমমহাপুৰাণমহাপুৰাণত ৰাস পঞ্চাধ্যায়মহাপুৰাণত_ৰাস_পঞ্চাধ্যায়শঙ্খচূড় বধশঙ্খচূড়_বধশঙ্খচূড়শ্রীকৃষ্ণৰ আশিসশ্ৰী কৃষ্ণৰ ভক্তিৰসশ্ৰীমদ্ভাগৱত পুৰানশ্ৰীমদ্ভাগৱত_পুৰানশ্ৰী_কৃষ্ণৰ_ভক্তিৰসসচিদানন্দসচিদানন্দৰসূত্ৰধাৰস্পর্শ১৭৬২ শক১৭৬২ শকত মাজুলী ৰ দক্ষিণপাট সত্ৰ১৭৬২_শকত_মাজুলী_ৰ_দক্ষিণপাট_সত্ৰৰসপূৰ্ণ_তাত্ত্বিক_ৰসৰ_সমাহাৰ_ৰাসোৎসৱৰাগ-তালৰাসৰাসলীলাৰাসলীলা পৰম ব্ৰহ্মৰাসলীলা_পৰম_ব্ৰহ্মৰাসোৎসৱBachanBhatimaBrajawaliGopikeligopalkrishna Radhakrishna_raasKrishna_radhanagaonPoyarpriti rekha boraPriti_Rekha_BoraRaag-taalRaag_Taalraas-lilaraas_leelaradharasa_lilaSankardevSrimanta Sankar DevsutradharWomenwomena writerMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%ae-%e0%a6%9c%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%ad%e0%a7%82%e0%a6%ae%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%87%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%b9%e0%a6%be%e0%a6%b8%e0%a7%87-%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%81/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%ae-%e0%a6%9c%e0%a6%a8%e0%a6%ae%e0%a6%ad%e0%a7%82%e0%a6%ae%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%87%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%b9%e0%a6%be%e0%a6%b8%e0%a7%87-%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%81/১ ৫২৪ চনত শ্ৰীৰাম চন্দ্ৰৰ জন্মভূমি অযোধ্যাৰ ৰাম মন্দিৰত বাবৰি মজজিদ বনোৱা হৈছিল। মোগল সাম্ৰাজ্য প্ৰতিস্থা হোৱাৰ আগতে তাত প্ৰভু শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ পূজা অৰ্চনা কৰা হৈছিল। বাবৰৰ নাম আছিল জহিৰ উদ্দিন মহম্মদ । তেওঁ ফাৰগানা ঘাটিৰ আন্দিজ্ঞান নামৰ ঠাই (বৰ্ত্তমান উজবেকিস্তান)ৰ পৰা ভাৰতলৈ আহিছিল। দেউতাক ওমৰ শেখ মিৰ্জা সেই ঠাইৰ শাসক আছিল।বাবৰে ভাৰতবৰ্ষক মুঠতে পাঁচ বাৰ&hellip;Sun, 10 Nov 2019 10:33:58 GMT<p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/img-20191113-wa0008.jpg" width="1280" height="1006" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/img-20191113-wa0008.jpg 1280w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/img-20191113-wa0008.jpg?w=150&amp;h=118 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/img-20191113-wa0008.jpg?w=300&amp;h=236 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/img-20191113-wa0008.jpg?w=768&amp;h=604 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/img-20191113-wa0008.jpg?w=1024&amp;h=805 1024w" sizes="(max-width: 1280px) 100vw, 1280px"><strong></strong></p> <p><strong>১</strong></p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/img-20191113-wa0005.jpg" width="822" height="1280" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/img-20191113-wa0005.jpg 822w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/img-20191113-wa0005.jpg?w=96&amp;h=150 96w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/img-20191113-wa0005.jpg?w=193&amp;h=300 193w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/11/img-20191113-wa0005.jpg?w=768&amp;h=1196 768w" sizes="(max-width: 822px) 100vw, 822px"><strong></strong></p> <p><strong>৫২৪ চনত শ্ৰীৰাম চন্দ্ৰৰ জন্মভূমি অযোধ্যাৰ ৰাম মন্দিৰত বাবৰি মজজিদ বনোৱা হৈছিল।</strong> মোগল সাম্ৰাজ্য প্ৰতিস্থা হোৱাৰ আগতে তাত প্ৰভু শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ পূজা অৰ্চনা কৰা হৈছিল।</p> <p>বাবৰৰ নাম আছিল জহিৰ উদ্দিন মহম্মদ । তেওঁ ফাৰগানা ঘাটিৰ আন্দিজ্ঞান নামৰ ঠাই (বৰ্ত্তমান উজবেকিস্তান)ৰ পৰা ভাৰতলৈ আহিছিল। দেউতাক ওমৰ শেখ মিৰ্জা সেই ঠাইৰ শাসক আছিল।বাবৰে ভাৰতবৰ্ষক মুঠতে পাঁচ বাৰ আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু ১৫২৬ চনৰ পানিপথৰ যুব্ধত দিল্লীৰ চুলটান ইব্ৰাহিম লোডীক হত্যা কৰি দিল্লীৰ প্ৰথমজন মোগল বাদশাহ হৈছিল। কোৱা হয় যে তেওঁ নিজৰ আত্মজীৱনী লিখিছিল ।সেইখন বহু বছৰৰ পিছত পাইছিল আৰু সেই আত্মজীৱনী <strong>&#8216;বাবাৰনামা&#8217; (Baburnama)</strong> ৰূপে ইতিমধ্যে জনজাত হৈছে। বাবৰনামাৰ ১৮ বছৰৰ ৰেকৰ্ড নষ্ট হোৱাৰ বাবে তাত বাবৰি মজজিদ সম্পৰ্কে একো পোৱা নগৈছিল।</p> <p><strong>মীৰ বাকী (Mir Baqi)</strong> আছিল ছিয়া সম্প্ৰদায়ৰ লোক। তেওঁ আছিল বাবৰৰ সেনাপতি। <strong>এই মীৰেই মন্দিৰৰ মাজত মজজিদ বনাই হিন্দু মানুহৰ মনত আঘাত দিছিল</strong>। এওঁলোক ভাৰতলৈ আহিছিল উজবেকিস্তানৰ পৰা।মজজিদত খোদিত কৰা শিলাখণ্ডৰ পৰা জনা যায় যে বাবৰৰ আদেশতে মীৰে মজজিদ বনোৱাইছিল তেতিয়াৰপৰাই বাবৰি মজজিদ বুলি জনা গৈছিল।‍</p> <p>মোগল সাম্ৰাজ্যৰ পতনৰ পিচত ইংৰাজৰ শাসন কালত <strong>১৮১৮ চনত পোন প্ৰথমে বাবৰি মজজিদ সম্পৰ্কে হিন্দু সংঘঠনে প্ৰতিবাদ কৰিছিল</strong>। ১৮৫৫ চনৰ ইংৰাজৰ অফিচিয়েল ৰেকৰ্ডত এই সম্পৰ্কে পোৱা গৈছে। ১৮৫৩ চনত আৰোপ লগোৱা হৈছিল যে এই মজজিদৰ ঠাইত হিন্দু ৰাম মন্দিৰ আছিল আৰু মীৰ বাকিয়ে এই মন্দিৰ ভাঙি বাবৰি মজজিদ বনাইছিল।গতিকে তাত মন্দিৰৰ গঠন কৰিবলৈ অনুমতি দিব লাগে।</p> <p>১৮৫৯ চনত এই ভূমি লৈ হোৱা হিন্দু মুছলমানৰ হিংসাত্মক বিবাদত ইংৰাজে একেখিনি ঠাইত হিন্দু আৰু মুছলমানক বেলেগ বেলেগকৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল।</p> <p><strong><em>১৮৮৫চনত পোন প্ৰথম বাৰ মঠৰ মূখ্য পূজাৰী ৰঘুবৰ দাসে ফৈজাবাদৰ আদালতত চমন জাৰি কৰিছিল</em></strong> যে তাত ৰাম মন্দিৰ বনাবলৈ অনুমতি দিব লাগে কিন্ত্ত তেওঁৰ দলীলত এইটো নাছিল যে বাবৰি মন্দিৰৰ গম্বুজৰ তলত মন্দিৰ বনাব। ন্যায়াধীশ পণ্ডিত হৰিকৃষ্ণই আকৌ সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ সৃষ্টি হয় বুলি ইয়াক খাৰিজ কৰে।তাৰ পিছত ৰঘূবৰ দাসে জিলা আদালত অাৰু পিছত তেওঁ জুডিচিয়েল কমিচনাৰৰ ওচৰত এপিল কৰে । জুডিচিয়েল কমিচনাৰ সেই সময়ৰ মহামান্য উচ্চ ন্যায়লয় আছিল।কিন্ত্ত মহামান্য কমিচনাৰ ডব্লিঅ জংগে ক&#8217;লে যে যিহেতু আগৰ ন্যায়াধীশে সম্পূৰ্ণকৈ চালিজাৰি চাইহে ৰায় দিছে গতিকে তেওঁও একেটা কথা কৈ খাৰিজ কৰিলে ।</p> <p><strong>১৯৪৯ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰত বাবৰি মজজিদৰ ভিতৰত শ্ৰী ৰামচন্দ্ৰৰ মূৰ্তি পোৱাত মুছলমানসকলে তাত নামাজ পঢ়িবলৈ বন্ধ কৰে</strong> আৰু দুয়োপক্ষই আদালতলৈ যোৱাত চৰকাৰে তাত তলা লগাই বন্ধ কৰি দিয়ে।</p> <p><strong>১৯৫৯ চনৰ ১৬ জানুৱাৰীত গোপাল সিং বিশাৰদে</strong> তাত ৰামচন্দ্ৰৰ পূজা অৰ্চনাৰ বাবে মহামান্য আদালতৰ কাষ চাপে। সেই বছৰতেই ৫ ডিচেম্বৰত মঠৰ প্ৰধান পৰমহংস ৰামচন্দ্ৰ দাসে বাবৰি মজজিদত শ্ৰীৰামচন্দৰ মূৰ্তি ৰাখিবলৈ মুকদমা কৰে।</p> <p>সেই সময়তে নিৰ্মোহি আখ&#8217;ৰাই বিবাদপূৰ্ণ ঠাইখিনি হস্তান্তৰ কৰিবলৈ মহামান্য আদালতত আবেদন জনায়। ১৯৫৯ত নিৰ্মোহি আখাৰে বিবাদিত ঠাইত তেওঁ লোকৰ মালিকিস্বত্বৰ হক আছে বুলি জনায়।তাকে দেখি উত্তৰ প্ৰদেশৰ চুন্নী ৱাকফ বৰ্ডেও তেওঁলোকৰ মালিকীস্বত্বৰ বাবে আদালতৰ কাষ চাপে।</p> <p>বিবাদিত সেই ঠাইত যে কেৱল হিন্দু মুছলমানৰ মাজতহে বিবাদ হৈছিল তেনে নহয় ১৯৪১ চনৰ পৰা ১৯৪৭ চনলৈকে ছিয়া আৰু চুন্নীসকলৰ মাজত বাবৰি মজজিদ লৈ কাজিয়াৰ সূত্ৰপাত হয়। ছিয়াসকলৰ ৱাকফ বৰ্ডৰ মতে বাবৰি মজজিদত কেৱল তেওঁলোকৰ হক আছে আৰু চুন্নীসকলৰ ৱাকফ বৰ্ডৰমতে তেওঁলোকৰ। ফলত এই কাজিয়া দুয়ো ফইদৰ ৱাকফ বৰ্ডৰ (Wakf council) মাজত হয়। এই বৰ্ড ইছলামসকলৰ এক উল্লেখযোগ্য বিষয়। এই বৰ্ডত ভাৰতবৰ্ষৰ ইছলামসকলৰ বিভিন্ন সম্পত্তি,অট্টালিকা,সংস্থান আদিৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ আৰু লগতে কেনেদৰে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে তাক চাবলৈ এজন অধ্যক্ষ আৰু ২০জন সদস্য থাকে।তেওঁলোকক কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে নিযুক্তি দিয়ে তেওঁলোকে চল আৰু অচল দুয়োটা সম্পত্তিৰ তত্ত্বাবধান কৰে। ১৯৬‍১ ত চুন্নী ৱাকফ বৰ্ডে বাবৰি মজজিদ পাবলৈ মুকদমা দাখিল কৰে।</p> <p>১৯৮৪ চনৰ ১ ফেব্ৰুবাৰি । বিশ্ব হিন্দু পৰিষদে বাবৰি মজজিদৰ তলা খুলি তাত ৰাম মন্দিৰ প্ৰতিস্ঠা কৰিবলৈ সেই ঠাইত এক বিশাল আয়োজন কৰে আৰু তাৰ বাবে বিভিন্ন কমিটিও গঠন কৰে। ৰাম জনমভূমি মুক্তি সমিতি ।ফলত ফৈজাবাদৰ আদালতে হিন্দুক সেই মন্দিৰত পূজা কৰিবলৈ অনুমতি দিয়াত বাবৰি মজজিদৰ তলা খোল খালে যদিও কট্টৰ মুছলমানসকলৰ বিৰুধ প্ৰদৰ্শনে তাত বাবৰি মজজিদ একছন কমিটি গঠন কৰে।</p> <p>১৯৯০চনৰ ২৫ ডিচেম্বৰত সেই সময়ৰ বিজেপিৰ অধ্যক্ষ লাল কৃষ্ণ আদৱানিৰ নেতৃত্বত গুজৰাটৰ সোমনাথ মন্দিৰৰ পৰা অযোধ্যা লৈকে ৰথযাত্ৰা উলিয়াই।ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিয়ে বিশ্ব হিন্দু পৰিষদলৈ সমৰ্থন আগ বঢ়াই আৰু বি এচ পিৰ নেতা দৈবকীনন্দন আগৰৱালাই ৰামমন্দিৰ সপক্ষে মুকদমা দাখিল কৰে আৰু মজজিদৰপৰা নাতি দুৰৈত শিলান্যাস বনায়।</p> <p>হাজাৰ হাজাৰ কাৰ্যকৰ্তাই ইয়াত যোগদান কৰে ফলত গুজৰাট, কৰ্নাটক, উত্তৰপ্ৰদেশ ,অন্ধপ্ৰদেশ, আদিত সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ সৃষ্টি হয় ।বিহাৰত লালো প্ৰসাদে, লাল কৃষ্ণ আদৱানি ৰথ যাত্ৰা ৰড কৰি তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে ফলত হিংসা আৰু তীব্ৰতৰ হৈ পৰে।সেই সময়তেই ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰপৰা অযোধ্যাৰ ৰাম মন্দিৰ বনাবলৈ হাজাৰ হাজাৰ ইটা পঠায়।আদৱানিক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ ফলত ভাজপাই ভি পি সিংৰ সমৰ্থন উঠাই লয়।ইফালে ক্ষুব্ধ কাৰসেৱকসকলে( যিসকলে কেৱল মন্দিৰত সেৱা আগবঢ়াই) বাবৰি মজজিদৰ গম্বুজৰ ওপৰত উঠি ৰামচন্দ্ৰৰ পতাকা উত্তোলন কৰে । ফলত পুলিচে গুলিবৰ্ষণ কৰে আৰু কেইবাজনো কাৰসেৱক মৃত্যু মূখত পৰে।সেই সময়ত মুলায়ম সিং যাদৱৰ চৰকাৰে এই গুলিবৰ্ষন কৰিবলৈ অনুমতি প্ৰদান কৰিছিল।</p> <p>১৯৯১ চনত কল্যান সিং চৰকাৰে ইয়াৰ কাষৰ প্ৰায় ২.৭৭ একৰ মাটি দখল কৰে। ৬ ডিচেম্বৰ ১৯৯২ চনত ৰাম মন্দিৰ কাম কৰিবলৈ বাবৰি মজজিদৰ নিৰ্মান ভাঙি দিয়ে আৰু তাত অস্থায়ী ৰাম মন্দিৰ স্থাপন কৰে। এম এছ লিব্ৰাহনৰ নেতৃত্বত এই সম্পৰ্কে এখন আয়োগ বনাই আৰু ১৯৯৪ চনত এলাহাবাদ কৰ্টত বিছাৰ আৰম্ভ হয়। ১৯৯৭ চনত এই আয়োগে বাবৰি মজজিদ ভাঙাৰ বাবে ৪৯ জন লোকক দোষী সাব্যস্ত কৰে।</p> <p>২০০১ চনত বিশ্ব হিন্দু পৰিষদে ৰামজনমভূমিত ২০০২ চনত ৰাম মন্দিৰ প্ৰতিস্থা কৰিব বুলি প্ৰচাৰ আৰম্ভ কৰে। অটল বিহাৰী বাজপেয়ে অযোধ্যা সমিতি গঠন কৰি শত্ৰুঘ্ন সিন্হাক দুয়োপক্ষৰে নেতাসকলৰ লগত কথা পাতিবলৈ অনুমতি দিয়ে। সেই দিনা আছিল ২৭ ফেব্ৰুবাৰি। বিশ্ব হিন্দু পৰিষদে ৰাম মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ একজোট হৈ উভতি যাওঁতেই গুজৰাটৰ গোধৰা স্টেচনত সাৱৰমতি এক্সপ্ৰেছত অতি নিকৃষ্ট কাণ্ড সংঘটিত হয়।</p> <p>২০০৩ মাৰ্চ মাহত পুৰাতত্ত্ব বিভাগক বাবৰি মজজিদ খান্দিবলৈ অনুমতি প্ৰদান কৰে। তেওঁলোকে মন্দিৰৰ খননকাৰ্যত পোৱা বস্ত্তবোৰে মন্দিৰ থকাৰ প্ৰমান দিয়ে কাৰণ তাৰ স্থাপত্য কলা ভাৰতীয় আছিল। মোগল শ শ বছৰৰ পিছতহে ভাৰতলৈ আহিছিল। কিন্ত্ত প্ৰতিবাৰেই লিব্ৰাহিন আয়োগে ৰাম মন্দিৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য কাম নাকচ কৰে।</p> <p>২০১০ চনত বিবাদিত ভূমিক এলাহাবাদ হাইকৰ্টৰ লক্ষ্ণৌ পীঠে তিনতা ভাগত বিভক্ত কৰি ৰায় দান কৰে। তাৰে এটা ৰাম মন্দিৰ এটা চুন্নী ৱাকফবৰ্ড আৰু আনটো নিৰ্মোহি অখাড়েক দিয়ে।</p> <p>২০১১ত আকৌ চুপ্ৰিম কৰ্টে এই ৰায়ৰ ওপৰত বাধা আৰোপ কৰে । এটা কথা উল্লেখ কৰিব লাগিব যে চিয়া ৱাকফ বৰ্ডৰ অভিযোগ খন্দন হোৱাৰ পিছতেই ২০১৭ত চিয়া ৱাকফ বৰ্ডৰ চেয়াৰমেন ৱাছিম ৰিজৱীয়ে যোগী আদিত্য নাথক লগ কৰি কয় যে সেই ভূমিত কেৱল ৰাম মন্দিৰহে বনাব লাগে কাৰণ সেই ঠাই ৰামচন্দ্ৰৰ জন্মভূমি ।</p> <p>২০১৮ চনৰ ২৯অক্টোবৰ ত চুপ্ৰিম কৰ্টে অতি সোনকালে এই ভূমি বিবাদ আৰু ৰাম মন্দিৰৰ ৰায়দান দিবলৈ আদেশ দিয়ে।</p> <p>এই আদেশমৰ্মে <strong>৯ নভেম্বৰত ২০১৯ত চুপ্ৰিম কৰ্টে এক ঐতিহাসিক ৰায় প্ৰদান কৰে</strong>। সৰ্বসন্মতি ক্ৰমে অযোধ্যাত ৰাম মন্দিৰ নিৰ্মান কৰা হ&#8217;ব আৰু চুন্নী ৱাকফ বৰ্ডক নতুন মজজিদ নিমৰ্মানৰ বাবে ৫ একৰ মাটি বেলেগত দিয়া হ&#8217;ব। কিয়নো তেওঁলোকে প্ৰমান দিয়াত অসমৰ্থ হৈছিল।</p> <p>এই ৰায়দানৰ লগত জড়িত আছিল <strong>অসম গৌৰৱ, অসমী আইৰ সুযুগ্য সন্তান মূখ্য ন্যায়াধীশ ৰঞ্জন গগৈ</strong> লগতে আন চাৰিজন ন্যায়াধীশ ক্ৰমে শৰদ অৰবিন্দ ব&#8217;বৰে, ধনঞ্জয় যশুবন্ত চন্দ্ৰচূড়, অশোক ভূষন আৰু এচ. অব্দুল নজীৰে ।</p> <p>এই সম্পৰ্কে চলা মুকদমাত চুন্নী ৱাকফ বৰ্ডৰ ফালৰপৰা ওকালতি কৰে ৰাজীৱ ধৱনে। যিজনে কপিল চিব্বালৰ ওচৰত ওকালতি শিকিছিল আৰু অত্যন্ত তীক্ষ্ণ বুদ্ধি সম্পন্ন ধৱনে চুন্নী ৱাকফ বৰ্ডৰ বাবে ৰাম মন্দিৰৰ নক্সা মূখ্য ন্যায়ধীশ ৰঞ্জন গগৈৰ সন্মূখত ফালি পেলাই ভাৰতবৰ্ষৰ সকলোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষন কৰিছিল। আনহাতে ৰামললা বিৰাজমানৰ ফালৰপৰা ওকালতি কৰিছিল <strong>পদ্ম বিভূষণ কে পাৰাছৰনে</strong>। ৯২ বছৰিয়া পাৰাছৰনক ইণ্ডিয়ান বাৰ এচ&#8217;চিয়েচনৰ &#8216;পিতামহ&#8217; বুলি কোৱা হয়। মূখ্য ন্যায়াধীশ ৰঞ্জন গগৈয়ে বয়সস্থ পাৰাছৰনক থিয় হৈ কষ্ট পাই বুলি শুধিছিল আপুনি বহি মোকদমা কৰিবনে ? তেতিয়া তেওঁ গগৈক ধন্যবাদ জনাই কৈছিল কৰ্টত থিয় হৈ মোকদমা কৰাৰ নিয়ম আৰু মই এই নিয়ম মানি চলিম।</p> <p>**মোকদমা চলি থকাৰ সময়ত তেওঁক ন্যায়ধীশ অশোক ভূষনে শুধিছিল জন্মস্থান এজন ব্যক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি কেনেকৈ দিব পাৰি? মূৰ্তি ৰ বাহিৰে বাকী বস্ত্ত বোৰক কেনেকৈ প্ৰমান হিচাপে লব পাৰি তেতিয়া তেওঁ <strong>ৠগ বেদৰ উদাহৰণ দি কৈছিল সূৰ্যক দেৱতা বুলি কৈ ভগৱানৰ ৰূপ দিছে কিন্ত্ত তেওঁৰ কোনো মূৰ্তি নাই</strong>। কিন্ত্ত দেৱতা হোৱাৰ বাবেই তেওঁ আইনৰ হাতৰ পৰা সাৰি যাব নোৱাৰে। বেদ, স্কন্ধ পুৰানত উল্লেখিত ৰামচন্দ্ৰ সম্পৰ্কীয় শ্লোকৰ ব্যৱহাৰ কৰি তাৰ অৰ্থ সকলোৰে আগত ব্যক্ত কৰি ৰাম জনমভূমিৰ অস্তিত্বৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল আৰু তাক উলংঘণ কৰাৰ ক্ষমতা কাৰো নাছিল। নাছোড়বান্দা কে পাৰাচৰনে আন এক প্ৰশ্নৰ উত্তৰত তেওঁ কৈছিল অযোধ্যাত ৰাম মন্দিৰ ভাঙি মজজিদ বনাইছিল আৰু ইয়াত প্ৰায় ৬০টা মান মজজিদ আছে। মুছলমান সমুদায়ে যিকোনো এটাত নামাজ পঢ়িব পাৰে কিন্ত্ত হিন্দুৰ বাবে এইখন ৰামচন্দ্ৰৰ জন্মভূমি আৰু আমি তেখেতৰ জন্মস্থান সলাব নোৱাৰোঁ।**</p> <p><strong>৪৯১ বছৰীয়া ৰাম মন্দিৰৰ ঐতিহাসিক ৰায়দানৰ বাবে অসম সন্তান ৰঞ্জন গগৈৰ নাম সদায় সোনোৱালী আখৰেৰে লিখা থাকিব লগতে আন ছাৰি জন ন্যায়ধীশৰ নাম</strong>। কে পাৰাচনক হয়তু সকলো হিন্দুয়ে মনৰ কোণত সোমোৱাই আশিস দিব। লালকৃষ্ণ আদৱানীৰ অৱদান আৰু প্ৰয়াত অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ কষ্টই আজি পূৰ্ণতা পালে। প্ৰধান মন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ চৰকাৰখনৰ বাবেও ই হয়তু সম্ভৱ হৈ উঠিল। কাৰণ প্ৰভূ ৰামচন্দ্ৰৰ প্ৰতি থকা গভীৰ আস্থা সকলোৰে অভিমান। সকলোৰে শিৰাই শিৰাই ৰাম নাম।</p> <p>শেষত এখন নতুন ভাৰতৰ আশাত অপেক্ষা কৰোঁ সকলোৱে যাতে হ&#8217;ব লগা নতুন ভাৰতে উঠি অহা যুৱপ্ৰজন্মৰ আশাৰ সপোনবোৰ বাস্তৱত ৰূপায়িত কৰক তাৰে কামনা কৰিলোঁ।</p> <p>প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>সহকাৰী অধ্যাপিকা</p> <hr> <p>Priti Rekha Bora</p> <p>Assistant Professor</p> <p>Nagaon, Assam</p>MriduArt & CulturePhilosophyReligion the belief in and worshipAdvaniAyudhaঅযোধ্যাবাবাৰনামাবাবৰিবাবৰি মজজিদমীৰ বাকীমোগলশ্ৰীৰাম চন্দ্ৰৰ জন্মভূমিৰঘুবৰ দাসBabarnamaBabri Masjidbaburnamacase number -61/1885Justice Ranjan GogoiMahant Raghubar DasMir BaqiMughalspriti rekha boraRam JanambumiMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%81%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8-%e0%a6%95%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%af%e0%a7%87%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%af%e0%a6%bc%e0%a6%be-%e0%a6%ae%e0%a6%a8-%e0%a6%9a-2/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%81%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8-%e0%a6%95%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%af%e0%a7%87%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%af%e0%a6%bc%e0%a6%be-%e0%a6%ae%e0%a6%a8-%e0%a6%9a-2/"কিছুমান কথাই যেতিয়া মন চুই যায় ….." "মা গ্ৰন্থ মেলা কেতিয়া বাৰু? মই কিতাপ কেইখনমান কিনিব লাগিছিল । " গুৱাহাটিত ইমান সোনকালে হয় আমাৰ ইয়াত কিয় দেৰি হয়? পৰীক্ষাৰ মাজতে হ'ব চাগৈ এইবাৰ । কিন্ত্ত মোক কিন্ত্ত লৈ যাবাই দেই । মোৰ লৰাৰ কথাই মোক শৈশৱলৈ গ'ল ….. সৰুৰে পৰা কিতাপ পঢ়ি বৰ ভালপাওঁ ।&hellip;Sat, 09 Nov 2019 10:47:11 GMT<p>&#8220;কিছুমান কথাই যেতিয়া মন চুই যায় &#8230;..&#8221;</p> <p>&#8220;মা গ্ৰন্থ মেলা কেতিয়া বাৰু? মই কিতাপ কেইখনমান কিনিব লাগিছিল । &#8221; গুৱাহাটিত ইমান সোনকালে হয় আমাৰ ইয়াত কিয় দেৰি হয়? পৰীক্ষাৰ মাজতে হ&#8217;ব চাগৈ এইবাৰ । কিন্ত্ত মোক কিন্ত্ত লৈ যাবাই দেই ।</p> <p>মোৰ লৰাৰ কথাই মোক শৈশৱলৈ গ&#8217;ল &#8230;..<br /> সৰুৰে পৰা কিতাপ পঢ়ি বৰ ভালপাওঁ । সফুঁৰা, ছান্দমামা,ছাৰ্লচ হোমসৰসিৰিজ,মৌচাক ,টিংকল, টিনটিনআৰু সেই সময়ত ওলোৱা বিভিন্ন আলোচনী বোৰে মোক যেন এখন বেলেগ ৰাজ্যলৈ লৈ গৈছিল । কিতাপ পঢ়াৰ ইমানেই তাড়না আছিল যে পঢ়াৰ টেবুলত পঢ়া কিতাপৰ ভিতৰত এই আলোছনীবোৰ ভৰাই মনে মনে পঢ়িছিলো তাৰ বাবে মাৰ পৰা গালি ও নোখোৱাকৈ থকা নাই ।তথাপিতো পঢ়াৰ হেঁপাহ । সেই সময়ত সকলো আলোচনী কিনিব নোৱাৰিছিলো গতিকে বন্ধু বান্ধবীবোৰৰ মাজত কিতাপৰ আদান প্ৰদান হৈছিল ।আৰু আমি সকলোৱে ইজনীয়ে সিজনীক সহযোগ কৰিছিল ।আমাৰ জন্মদিন বোৰতো আমি ভাল কিতাপ এখন&#8217; উপহাৰ&#8217; হিচাবে পালে ভাল পাইছিলো । মই সৰুৰে পৰাই মাননীয় ৰজ্ঞু হাজৰিকাদেৱৰ কিতাপ পঢ়ি বৰ ভাল পাইছিলো । তেখেতৰ বিভিন্ন উপন্যাস , গল্প ,আৰু ডিটেক্টটিভ ৰহস্যমূলক চিৰিজ সমূহে মোক বৰকৈ আপ্লুত কৰিছিল।উপন্যাস বোৰত থকা কেৰেক্টাৰ বোৰত নিজকে বিছাৰি ফুৰিছিলো ।কিতাপ পঢ়াৰ অভিজ্ঞতা আছিল এনেধৰণৰ যে যদি কিতাপ এখন বেলেগৰ পৰা পঢ়িবলৈ আনিলো তেবেহ&#8217;লে তেওঁ কোৱা সময়ত তেওঁক আকৌ ঘূৰাই দিব লাগিব ,সেইবাবেই কোনোবাই কৰবাত যাবলৈ লগ ধৰিলে, আনকি বিয়ালৈ যাবলৈও একে উশাহতে না কৰিছিলো। মোৰ বাইদেউ ও আছিল কিতাপৰ পোক ।আমি দুইজনীয়ে গোটাই থোৱা টকাৰে কিতাপ কিনিছিলো। আমাৰ ঘৰত ইমান কিতাপ জমা হৈছিল যে পৰৱর্তি সময়ত ,আমাৰ ঘৰতে এটা মাটিৰ ঘৰ আছিল তাত সৰুকৈ ,এটা গ্ৰন্থগাৰ বনাইছিলো। আৰু কোনোবাই পঢ়িব বিচাৰিলে পঢ়াৰ বাবে সুন্দৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছিলো লগতে এক সপ্তাহৰ বাবেও কিতাপ নিয়াৰো ব্যৱস্থা আছিল।ঘৰলৈ দেউতাৰ লগৰ মানুহ আহিলে দেউতা ও আমাৰ &#8220;মিনি লাইব্ৰেৰী&#8221; টো দেখাইছিল। এই সকলোবোৰৰ আমি দুইজনীয়েই কৰিছিলোঁ ।বহুত সৰুতেই &#8216;অসীমত যাৰ হেৰাল সীমা&#8217;,, &#8216;মৄতুঞ্জয়&#8217; ,পাতাল ভৈৰবী&#8217;,&#8217;ঈলিয়াদ ওডিছি&#8217;, মোৰ অতি শ্রদ্ধাৰ মামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ শ্ৰেষ্ঠ উপন্যাস সমূহ (তেখেত আছিল মোৰ প্ৰিয় লেখিকা) যেনে<br /> যেনে&#8217;মামৰে ধৰা তৰোৱাল &#8216;, দতাঁল হাতীৰ উঁয়ে খোৱা হাওদা&#8217;,শ্ৰোনাৱৰ সোঁত,আদি, মোৰ শ্ৰদ্ধাৰ মহিম বৰাদেৱৰ গল্প ,নিৰুপমা বৰগোহাঞি ,হোমেন<br /> বৰগোহাঞি আদি ব্যক্তি সকলৰ লিখনি সমূহ পঢ়িছিলো ।</p> <p>কিন্তু অতি দুখ লাগে এতিয়া দেখোন মোৰ নিজৰ সন্তানক কিতাপ পঢ়াৰ সুবিধা সমূহ দিব পৰা নাই যেন লাগে। কিয় বাৰু বাৰে বাৰে মোৰ আজি বৰ মন গৈছে তাক মোৰ সেই সুন্দৰ শৈশৱটো দেখুৱাবলৈ । সেই যে মনে মনে কিতাপ পঢ়া, লগৰবোৰৰ লগত খেলা ধূলা কৰা,ছাইকেল চলোৱা ,বন্ধ পালেই পৰিয়ালৰ মানুহবোৰৰ ঘৰলৈ যোৱা, ।লগৰবোৰৰ লগত ফাকু খেলা&#8230;বিহুতলিত বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাত ভাগ লোৱা ,কাতি বিহুত তুলসী ভেটি বনোৱা&#8230;&#8230;&#8230;.।</p> <p> কিন্তু তাৰ ছোন সময়েই নাই। ৰাতিপুৱা উঠেয়েই স্কুল যাবলৈ হয় তাৰ পিচত আহি ভাতকিটা কোনোমতে নাকে মূখে সোমোয়াই খেলিবলৈ যায় নহলে স্কুলৰ কাম &#8216;প্ৰজেক্ট&#8217;, ইত্যাদি বোৰ লৈ ব্যস্ত হৈ যায়। আৰু বাকি সময়ৰ ব্যস্ততাখিনি সিহঁতৰ মবাইল আৰু কম্পিউটাৰে লৈ ল&#8217;লে নেকি বাৰু ?</p> <p> কিন্তু সি গল্প কিতাপ পঢ়ি বৰ ভাল পায়। আৰু সৰুৰে পৰাই গ্ৰন্থমেলাৰ পৰা কিতাপ কিনাটো লাহে লাহে মোৰ নিচিনা অভ্যাস হৈছেগৈ।</p> <p>&#8221; মা কেতিয়া হ&#8217;ব কোৱানা &#8230; l&#8221; সম্ভিত ঘূৰি আহিল .. অ জান হ&#8217;ব অহা মাহৰ পৰা । তুমি ভাল পোৱা কিতাপৰ নামবোৰ লিখি থোৱা। নহলে পাহৰি যাবা ।অলপ পিছত তাৰ কিতাপৰ লিষ্টখন দেখোঁৱালে&#8230;.. লিষ্টত কেইবাখনো কিতাপৰ নাম আছিল যদিও তিনিখন কিতাপৰ নামে মোৰ মনতো সচাকৈয়ে চুই গ&#8217;ল&#8211;&#8220;লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা দেৱৰ বুঢ়ী আইৰ সাধু &#8220;, সকলোৰে শ্ৰদ্ধাৰ আব্দুল কালাম ছাৰৰ &#8221; টাৰ্ণিং পইন্ট : এ জাৰ্ণি থ্ৰ&#8217; চেলেঞ্জেছ&#8221; আৰু এখন &#8220;ভালভাল মানুহৰ ভালভাল কাহিনী &#8221;<br /> ##এই কিতাপ কিখনৰ বিষয়ে মই তাক কৈছিলো। যেতিয়া আমি হাটবৰ গাৰ্লছ স্কুলৰ পৰা দেউতাৰ চাকৰী সূত্ৰে ট্ৰেন্সফাৰ হৈ আহিছিলোঁ তেতিয়া আমাৰ সেই সময়ৰ মৰমৰ মীনা বাইদেউৱে&#8217; ভালভাল মানুহৰ ভালভাল কাহিনী&#8217; নামৰ কিতাপখন হাতত তুলি দিছিল কিন্তু কিতাপখন বেয়া হৈ যোৱাৰ বাবে তাক দেখুৱাব পৰা নাছিলো ## হঠাতে কিতাপখনৰ নামতো দেখি মীনা বাইদেউলৈ বৰ মনত পৰিল। কিছুমান কথা স্মৃতিৰ কোণত ৰৈ যায় &#8230;.যেনেকৈ মোৰ শ্ৰদ্ধাৰ বাইদেউৱে সেই সৰু কালতেই দিয়া সেই উপহাৰ স্বৰূপ মূল্যবান কিতাপখনৰ বহু কথাই এতিয়াও মনত থাকি গ&#8217;ল&#8230;.###</p> <p> মোৰ লৰাটোলৈকো বৰ মৰম লাগিল বুকুতে সুমুৱাই তাক কলো তুমি আজি মোৰ অন্তৰৰ সেই ঠাইখন স্পৰ্শ কৰিলা যি কেৱল মইহে চিনি পাওঁ ।</p> <p> এখন ভাল কিতাপ পঢ়াৰ আগ্ৰহটো বৰ ভাল কথা বুলি ভাবোঁ । সমাজত সৃষ্টি হৈ থকা<br /> বিশৃংখলতাই আজি সমাজ ব্যৱস্থা ভয়াবহ কৰি তুলিছে তাৰ মাজতো কিতাপ পঢ়ি ভালপোৱা মানুহৰ সংখ্যা কমিলেও এখন ভাল কিতাপে সমাজৰ উশৃংখল যুৱক যুৱতীৰবাবে ভাল পথ পদৰ্শক হ&#8217;ব পাৰে বুলি দৃঢ় বিশ্বাস ।এটা কথা ভাবি বৰ দুখ লাগে সচাঁকৈয়ে আজিৰ ব্যস্ততা পূৰ্ণ ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ ,প্ৰতিযোগীতামূলক দিনলিপিয়ে সিহঁতৰ শৈশৱৰ সেই সোনালী দিনবোৰ নাইকীয়া কৰি পেলাইছে । তথাপিতো সি যে এখন কিতাপ পঢ়িব বিচাৰিছে সেইটো জানি মোৰ বৰ ভাল লাগিল ।শ্ৰেনীৰ বিষয়বস্ত্তৰ গুৰুত্ব মূখস্থ কৰাৰ পিছত ৰিজাল্ট ভাল কৰি পিছৰ বছৰত সকলো পাহৰি আকৌ নতুন শ্ৰেনীৰ বিষয়বস্ত্তৰ বাবে নিজকে প্ৰস্ত্তত কৰা হয়। কিন্তু এখন ভাল কিতাপৰ প্ৰয়োজন এই ছাত্ৰ জীৱনত একেবাৰে নুই কৰিব নোৱাৰি । এখন ভাল কিতাপে যি জ্ঞান দিয়ে সেই জ্ঞান অতুলনীয় আৰু চিৰ যুগমীয়া ।সমাজত এজন ভাল মানুহ হিচাপে নিজকে জীয়াই ৰাখিবলৈ ভাল ভাল কিতাপবোৰ হ&#8217;ল একো একোজন ভাল বন্ধু আৰু জ্ঞানৰ ভড়াল।</p> <p> তথাপিতো সি গ্ৰন্থ মেলাৰ পৰা কিতাপ কিনিম বুলি কোৱা কথাষাৰে মোৰ অন্তৰ খনত যেন এক বুজাব নোৱাৰা আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰিলে।সেই দিনা ৰাতি লৈকে মোৰ লৰাটোৰ কথাবোৰে মনৰ কোনো এটা কোণ আপ্লুত কৰি তুলিছিল ।বৰ ভাল লাগিছিল ।মনতে ভাবিলোঁ যদি কালিৰপৰাই ইয়াত গ্ৰন্থমেলাখন হ&#8217;লহেতেন &#8230;&#8230;.</p> <p> ৰাতিপুৱা শুৱাৰ পৰা উঠি খিৰিকী খন খুলি দিয়াত নিয়ৰ সনা শেৱালিফুলৰ সুবাসে মনটো উতলা কৰি তুলিলে ভাবিলো তাকো জগাই দিওঁ ।চিপচিপিয়া বৰষুনত ব্লেংকেতৰ তলত কুচিমুচি হৈ শুই থকা ল&#8217;ৰাটোক উঠাবলৈ লৈও ৰৈ গলো। যোৱা কালিয়েই সি কৈ থৈছিল &#8220;মা মোক ৰাতিপুৱা নুঠাবা কালিলৈ চেকণ্ড ছেটাৰডে ।দেৰিকৈ উঠি পঢ়িম ।&#8221;</p> <p> হয়তু &#8230;. এইখিনি তাৰ সময় আজিৰ বাবে ।উঠাৰ পিছত আৰু ক&#8217;ত সময় পায়?শুই থকা লৰাটোক বৰ মৰম লাগিল ব্লেংকেতখন ঠিক কৰি তাৰ কপালত চুমা এটা দি খিৰিকীখন বন্ধ কৰি পৰ্দা খন ঠিক কৰি দিলো যাতে বাহিৰৰ পৰা নতুনকৈ অহা ঠাণ্ডা বতাহজাকে তাৰ টোপনি টো ব্যাঘাত দিব নোৱাৰে ।</p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a7%80%e0%a6%a4%e0%a7%b0-%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81%e0%a6%ad%e0%a7%82%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%a4/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a7%80%e0%a6%a4%e0%a7%b0-%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81%e0%a6%ad%e0%a7%82%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%a4/হেমন্তই যেন কঢ়িয়াই আনে শীত অহাৰ বাতৰি , শীতৰ আগমনত সৰি পৰা সৰাপাতেও দি যায় শুকাণ মনৰ এবুকু অনুভূতি । দুৱৰিডৰাত নিয়ৰৰ কণাই গাঁঠি যায় মুকুতাৰ মালা শেৱালিৰ কোমল দলিচাই বননিত শোভা কৰি দি যায় শান্তিৰ বতৰা। সোন বৰণীয়া ধাননিৰ পানীখিনিত বেলিটিৰ এলাহৰ লুকাভাকুয়ে , অন্তৰ আকাশত আশাবোৰ উপচাই হিয়াখন চুই যায় ৰক্তিম আভাৰে। কাতি&hellip;Thu, 31 Oct 2019 20:18:20 GMT<p>হেমন্তই যেন কঢ়িয়াই আনে শীত অহাৰ বাতৰি ,</p> <p>শীতৰ আগমনত সৰি পৰা সৰাপাতেও দি যায়</p> <p>শুকাণ মনৰ এবুকু অনুভূতি ।</p> <p>দুৱৰিডৰাত নিয়ৰৰ কণাই</p> <p>গাঁঠি যায় মুকুতাৰ মালা</p> <p>শেৱালিৰ কোমল দলিচাই বননিত শোভা কৰি <span lang="AS">দি যায় শান্তিৰ বতৰা</span>।</p> <p>সোন বৰণীয়া ধাননিৰ পানীখিনিত বেলিটিৰ এলাহৰ লুকাভাকুয়ে , অন্তৰ আকাশত আশাবোৰ উপচাই হিয়াখন চুই যায় ৰক্তিম আভাৰে।</p> <p>কাতি আঘোণৰ <span>ৰবাব টেঙাই <span>মাতি আনে</span> সকলোকে</p> <p>সোৱাদভৰা সেই পথাৰৰ মিঠা আমেজত</p> <p>মাৰ যাব খোজা হেঙুলিয়া খিনিয়েও ভূমুকি মাৰি চাই ৰ</span>ই বাৰে বাৰে ।</p> <p>মথাউৰিৰ সিমুৰত ৰৈ থকা ৰঙাবেলিটি দেখি</p> <p>গৰখীয়াই সূঁহুৰি মাৰি মাতে,</p> <p>উদং পথাৰত চৰি থকা গৰুকিটা ঘৰমুৱা হৈ</p> <p>অবুজ ভাষাৰে ইটোয়ে সিটোৰ লগত কথা পাতে।</p> <p>আন্ধাৰৰ হাতত ধৰি ধৰালৈ নামি আহে কুঁৱলি</p> <p>ৰিঙা ৰিঙা ভাবে মনত ঢৌ খেলি শৰীৰত শিহঁৰণ তুলি বোৱাই নিয়ে শীতৰ অনুভূতি ।</p> <p>পদুলিমূৰত ধূনাৰে সুগন্ধি কৰি নেদেখাজনলৈ প্ৰণিপাত জনাই আইয়েও চাদৰৰ আঁচল লয় টানি, যেন শীতে কানে কানে কয়</p> <p>ছোৱা এইয়া মই আহিছোঁ বুলি।</p> <p>শুভ্ৰ জোনাকে কুৱঁলি ফালি</p> <p>পদুলিৰ শেৱালি জুপি পোহৰাই মিছিকিয়া হাঁহি মাৰোতেই ,</p> <p>আন্ধাৰত সাৰ পাই উঠে এমুঠি জোনাকীৰ হাঁহি ।</p> <p>নাতিহঁতৰ চকুৰ জিলিকনিত আইতাৰ সোতোৰা মূখত</p> <p>আঁকি দিয়া চুমাৰ বন্যাত ,</p> <p>প্ৰাণ পাই উঠে ৰূপ কথাৰ সেই স্বৰ্গৰ পৰীজনী ।</p> <p>শীত এতিয়া আৰু আগৰদৰে নাহে তথাপিতো আহিব শীত</p> <p>একেই শিহঁৰণ তুলি জোকাৰি যাৱ হিয়ামনজুৰি</p> <p>হেমন্তৰ সৰাপাতত,</p> <p>শুকাই যোৱা নদীবোৰত ,</p> <p>পথাৰৰ নৰাবোৰত ,</p> <p>দুৱৰিৰ মুকুতাবোৰত ,</p> <p>শীতল বতাহজাকত ,</p> <p>মিঠা ৰদৰ ভাঁজবোৰত ॥</p>MriduArt & CultureAssamPhilosophyPoemWomenassamese poemAssamese Writerকাতি আঘোণনিয়ৰৰ কণাশীতশীতৰশীতৰ অনুভূতিতশেৱালিৰ কোমল দলিচাৰক্তিম আভাৰবাব টেঙাpriti rekha borawinter in assamMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/when-moonlight-shines-in-the-sky/https://mridu.pages.dev/blog/when-moonlight-shines-in-the-sky/It brings to my mind happiness and joy when moonlight shines in the sky The sunny and stormy wind blows through my hair It creates happy feelings in my soul with cold air My eyes illuminates like a diamond The millions of silver star sparkling on the pond The heart really shine when my dream&hellip;Fri, 11 Oct 2019 08:53:13 GMT<p>It brings to my mind happiness and joy</p> <p>when moonlight shines in the sky</p> <p>The sunny and stormy wind blows through my hair</p> <p>It creates happy feelings in my soul with cold air</p> <p>My eyes illuminates like a diamond</p> <p>The millions of silver star sparkling on the pond</p> <p>The heart really shine when my dream wrap me like a pearl</p> <p>Bonded with in emotional bliss</p> <p>Life spread its wings to take fly</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Copyright: Priti Rekha Bora</p> <p>published in Facebook on 11-Oct-2019</p> <p>&nbsp;</p>MriduArt & CultureAssamPhilosophyPoemWomenAssamassamese poetBonded with in emotional blissLifeMy feelingsPoempoetpriti rekha boraromanceromantic poemWhen moonlight shines in the skywoman poetMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a4%b8%e0%a4%a4%e0%a5%8d%e0%a4%af%e0%a4%be%e0%a4%97%e0%a5%8d%e0%a4%b0%e0%a4%b9-%e0%a4%94%e0%a4%b0-%e0%a4%97%e0%a4%be%e0%a4%82%e0%a4%a7%e0%a5%80%e0%a4%9c%e0%a5%80-%e0%a4%95%e0%a5%87-%e0%a4%b8/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a4%b8%e0%a4%a4%e0%a5%8d%e0%a4%af%e0%a4%be%e0%a4%97%e0%a5%8d%e0%a4%b0%e0%a4%b9-%e0%a4%94%e0%a4%b0-%e0%a4%97%e0%a4%be%e0%a4%82%e0%a4%a7%e0%a5%80%e0%a4%9c%e0%a5%80-%e0%a4%95%e0%a5%87-%e0%a4%b8/http://pp.glpublications.in/index.php?mod=1&pgnum=6&edcode=1&pagedate=2019-10-02&type&fbclid=IwAR1luEAZwr9gVBkxPk13rMMVXaiQjn7fNScUZF4lGfvTfOvru-g79jE8vEg (c) Priti Rekha BoraThu, 03 Oct 2019 17:24:40 GMT<p><a href="http://pp.glpublications.in/index.php?mod=1&#038;pgnum=6&#038;edcode=1&#038;pagedate=2019-10-02&#038;type&#038;fbclid=IwAR1luEAZwr9gVBkxPk13rMMVXaiQjn7fNScUZF4lGfvTfOvru-g79jE8vEg" rel="nofollow">http://pp.glpublications.in/index.php?mod=1&#038;pgnum=6&#038;edcode=1&#038;pagedate=2019-10-02&#038;type&#038;fbclid=IwAR1luEAZwr9gVBkxPk13rMMVXaiQjn7fNScUZF4lGfvTfOvru-g79jE8vEg</a></p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/10/gandhi-7vows01.jpg" alt="Gandhi-7Vows01.jpg" width="1920" height="1344" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/10/gandhi-7vows01.jpg 1920w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/10/gandhi-7vows01.jpg?w=150&amp;h=105 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/10/gandhi-7vows01.jpg?w=300&amp;h=210 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/10/gandhi-7vows01.jpg?w=768&amp;h=538 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/10/gandhi-7vows01.jpg?w=1024&amp;h=717 1024w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/10/gandhi-7vows01.jpg?w=1440&amp;h=1008 1440w" sizes="(max-width: 1920px) 100vw, 1920px"></p> <hr> <p>(c) Priti Rekha Bora</p>MriduArt & CultureAsomiya Jati JonogusthiAssamPhilosophytraditional dressWomenगांधीजी के सात संकल्पसत्याग्रहसत्याग्रह और गांधीजी के सात संकल्पसात संकल्पBapugandhi & his 7 vowsgandhi jayantiGandhijiMahatma Gandhipriti rekha boraMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%97%e0%a7%81%e0%a7%b0%e0%a7%81-%e0%a6%a6%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%b7%e0%a6%bf%e0%a6%a3%e0%a6%be/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%97%e0%a7%81%e0%a7%b0%e0%a7%81-%e0%a6%a6%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%b7%e0%a6%bf%e0%a6%a3%e0%a6%be/পুৰনি প্ৰয়াগত শৃংগৱেৰপুৰ নামেৰে, ভীল নামৰ আদিবাসীসকলৰ ৰাজ্য আছিল। তাৰে ৰজা আছিল মহাপৰাক্ৰমি ব্যাতৰাজ হিৰন্যধনু ।তেওঁৰ বীৰত্বৰ লগত হস্তিনাপুৰ ,মগধ আদিত বিয়পি পৰিছিল। হিৰন্যধনুৰ পত্নী আছিল সুলেখা। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ আছিল অভিদ্ৰ্যুম আৰু সকলোৱে মাতিছিল অভয় বুলি।অভয় ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে ৰজা হিৰণ্যধনুয়ে কুলগুৰুৰ ওচৰত শিক্ষা লাভৰ বাবে পঠিয়ালে । অতি কম দিনৰ ভিতৰত&hellip;Fri, 06 Sep 2019 05:47:04 GMT<p>পুৰনি প্ৰয়াগত শৃংগৱেৰপুৰ নামেৰে, ভীল নামৰ আদিবাসীসকলৰ ৰাজ্য আছিল। তাৰে ৰজা আছিল মহাপৰাক্ৰমি ব্যাতৰাজ হিৰন্যধনু ।তেওঁৰ বীৰত্বৰ লগত হস্তিনাপুৰ ,মগধ আদিত বিয়পি পৰিছিল। হিৰন্যধনুৰ পত্নী আছিল সুলেখা। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ আছিল অভিদ্ৰ্যুম আৰু সকলোৱে মাতিছিল অভয় বুলি।অভয় ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে ৰজা হিৰণ্যধনুয়ে কুলগুৰুৰ ওচৰত শিক্ষা লাভৰ বাবে পঠিয়ালে । অতি কম দিনৰ ভিতৰত যেতিয়া নিজৰ নিষ্ঠা আৰু একাগ্ৰতাৰ ফলত অভয় সকলো দিশতে নিপুন হৈ পৰিল। অস্ত্ৰ বিদ্যাত অভয়ৰ পাৰদৰ্শীতা কুলগুৰুয়ে অভয়ৰ নাম ৰাখিলে &#8216;একলব্য&#8217; বুলি।</p> <p>একলব্যৰ একনিষ্ঠা আৰু ধনু বিদ্যাৰ চেষ্টা দেখি ঋৃষি পুলকমুণিয়ে একলব্যৰ পিতৃক ক&#8217;লে যে একলব্যক এতিয়া শ্ৰেষ্ঠ ধনুধৰ বনোৱা সময় আহি পৰিছে আৰু অতি সোনকালে তেওঁক দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ ওচৰত শিক্ষা ল&#8217;ব পঠিয়াব লাগে। কাৰণ সেই সময়ত দ্ৰোণাচাৰ্য্যই প্ৰদান কৰা ধনুবিদ্যাৰ কথা সকলোতে বিয়পি পৰিছিল।</p> <p>একলব্য আছিল প্ৰচণ্ড আত্মবিশ্বাসী ।যথাসময়ত একলব্য আহি গুৰু দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ সন্মুখত উপস্হিত হৈ ক&#8217;লে যে তেওঁ গুৰুৰ ওচৰত বানবিদ্যা শিকিব বিচাৰে।কিন্ত্ত গুৰু দ্ৰোনাচাৰ্যই ভীষ্মক কথা দিছিল যে তেওঁ কৌৰবকুলৰ ৰাজকুমাৰকহে শিক্ষা দিব আৰু অৰ্জ্জুনক কৈছিল যে তেওঁৰ সমান ধনুৰ্ধৰ পৃথিৱীত দ্বিতীয়জন কোনো হ&#8217;ব নোৱাৰিব।কিন্ত্ত যেতিয়া একলব্যই দ্ৰোণাচাৰ্য্য ওচৰত ধনুবিদ্যাৰ উচ্চ শিক্ষা ল&#8217;ব আহিছিল তেতিয়া দ্ৰোণাচাৰ্য্য ধৰ্ম সংকটত পৰিছিল।গুৰু দ্ৰোণাচাৰ্য্যই একলব্যইক ক&#8217;লে মই নিৰুপাই । মই তোমাক ধনুবিদ্যা শিকাব নোৱাৰিম।কিন্ত্ত একলব্যই মনতে ঠিৰাং কৰি আহিছিল যে তেওঁ গুৰু দ্ৰোণৰ ওচৰতেই শিকিব।দ্ৰোণাচাৰ্য্যই মানা কৰাৰ পিছতো একলব্য তাতেই থাকি গুৰুৰ সেৱা কৰিব বুলি ভাবিলে।তেতিয়া দ্ৰোণে তেওঁক থাকিবলৈ জেগা দিলে । একলব্যৰ কাম আছিল যেতিয়া দ্ৰোণাচাৰ্য্যই বাকী ৰাজকুমাৰসকলক বান মাৰিবলৈ শিকাইছিল তেতিয়া একলব্যই বানবোৰ বিচাৰি তৰ্কশত ৰাখিছিল।যেতিয়া দ্ৰোণে তেওঁলোকক ধনুবিদ্যা শিকাইছিল আৰু তাৰ বিষয়ে বুজাইছিল তেতিয়া একলব্যই ধ্যানেৰে মনে মনে সেইবোৰ শুনিছিল আৰু বুজিছিল।আৰু যেতিয়া কাম নাছিল তেতিয়া অৰন্যত গৈ একান্ত মনে ধনুত তীৰ মাৰি চৰ্চা কৰিছিল।</p> <p>এদিন এনেকৈ চৰ্চা কৰি থাকোঁতে দৰ্য্যোধনে একলব্যৰ ধনুৰ পাৰ্গতালি দেখি আছৰিত হ&#8217;ল আৰু আহি দ্ৰোণাচাৰ্য্যক ক&#8217;লে যে একলব্যই যিবোৰ জানে সেইবোৰচোন দুৰ্যোধনে শিকাই নাই।দুৰ্যোধনৰ কথা শুণি দ্ৰোণাচাৰ্য্য আছৰিত হ&#8217;ল।তেওঁৰ অন্তৰত ভয় সোমাল আৰু তৎক্ষনাত একলব্যক গুৰু গৃহ এৰিবলৈ ক&#8217;লে ।উপাইবিহীন হৈ</p> <p>একলব্যই গুৰুগৃহ ত্যাগ কৰিলে ঘৰ অভিমুখী হৈও ভাবিলে আধৰুৱা শিক্ষা লৈ ঘৰ গৈ কি কৰিব । এনেকৈ গৈ গৈ তেওঁ এখন আদিবাসী গাওঁ পালে তাৰে মুখিয়ালজনক লগ ধৰি নিজৰ পৰিচয় দি ক&#8217;লে যে তেওঁ সেই ঠাইত থাকি ধনুবিদ্যাৰ চৰ্চা কৰিব বিছাৰে। মুখিয়ালজনে ভাল পালে আৰু সন্মতি দিলে। আৰম্ভ হ&#8217;ল একলব্যৰ জীৱনৰ আন এক অধ্যায়।একলব্যই প্ৰথমতে আচাৰ্য দ্ৰোণৰ মাটিৰে এটি প্ৰতিমূৰ্ত্তি বনালে । কাৰণ মনে প্ৰানে দ্ৰোণাচাৰ্য্যক একলব্যই গুৰু মানিছিল ।সেই প্ৰতিমূৰ্ত্তি গুৰু মানি অভ্যাস আৰম্ভ কৰিলে ধনুৰ যিবোৰ তেওঁ দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ আশ্ৰমত মনে মনে ধ্যানেৰে দেখিছিল বা শুনিছিল।গুৰুজনাৰ প্ৰতি ভক্তিয়ে লাহে লাহে নিজৰ বিশ্বাস আৰু একাগ্ৰতাই আগবঢ়াই লৈ গ&#8217;ল একলব্যক ।বাকী ৰাজকুমাৰসকলৰ লগে লগে একলব্যও ডাঙৰ হৈ আহিল।ইফালে দ্ৰোণাচাৰ্য্যই প্ৰিয় শিষ্য অৰ্জ্জুনক বিশ্ব ব্ৰক্ষ্মাণ্ডৰ শ্ৰেষ্ঠ ধনুধৰ বনাবলৈ দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ ।কিন্ত্ত তেওঁলোকে জনাই নাছিল যে অৰ্জ্জুনতকৈ শ্ৰেষ্ঠ ধনুধৰ ইতিমধ্যে সৃষ্টি হৈছে।</p> <p>এদিনাখনৰ কথা । দ্ৰোণাচাৰ্য্যই কৌৰৱ আৰু পাণ্ডৱক লৈ ধনুৰ চৰ্চা কৰিবলৈ অৰন্য অভিমুখে যাত্ৰা কৰিলে।তেওঁলোকৰ লগত এটা কুকুৰো গৈছিল। সকলো গৈ গভীৰ অৰন্যত পথভ্ৰষ্ট হৈ ইফালে সিফালে গৈ সেই আদিবাসী থকা গাওঁখন পালেগৈ ।সেই সময়ত একলব্য ধনুৰ ধ্যানত মগ্ন আছিল। দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ লগত যোৱা কুকুৰটোৱে একলব্যক দেখি ভুকিবলৈ ধৰিলে ।কুকুৰটোৱে ধ্যানত মগ্ন একলব্যক ভুকি ভুকি ব্যতিব্যস্ত কৰি তুলিলে । উপাইহীন হৈ একলব্যই কুকুৰটোৰ মুখলৈ এনেদৰে বাণ নিক্ষেপ কৰিলে যাৰ দ্বাৰা কুকুৰটোৰ একো আঘাত প্ৰাপ্ত নহওক কেৱল যাতে সি মনে মনে থাকে । লগে লগে কুকুৰটোৱে মুখত এমুকুৰা তীৰ লৈ দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ ওচৰ পালেগৈ। কুকুৰটোৰ এনেকুৱা ৰূপে দ্ৰোণাচাৰ্য্যক কপাঁই তুলিলে । এইয়া যে পৃথিবীৰ শ্ৰেষ্ঠ ধনুধৰ তেনেহ&#8217;লে তেওঁ অৰ্জ্জুনক দিয়া কথাষাৰ মিছা বুলি পৰিনত হ&#8217;ব নেকি।কুকুৰটোক দেখি অৰ্জ্জুনেও চিঞৰি উঠিল আচাৰ্য এই বিদ্যাতো মই নিশিকিলো কিন্ত্ত আপুনি দেখোন মই সকলোতেই পাৰ্গত বুলি কৈছিল ।এই বিদ্যা নিশিকাকৈ মই জানো শ্ৰেষ্ঠ ধনুধৰ হ&#8217;ব পাৰিম?</p> <p>দ্ৰোণাচাৰ্য্যই ৰাজকুমাৰসকল আৰু কুকুৰটো লৈ সেই ধনুধৰৰ ওচৰ পাই অবাক মানিলে আৰু হিৰন্যধনুৰ পুত্ৰ একলব্যক চিনি পালে। লগে লগে দ্ৰোণাচাৰ্য্যই একলব্যক শুধিলে হে মহান ধনুবিদ তোমাৰ গুৰু কোন? একলব্যই মাটিৰ মুৰ্ত্তিটো দেখুৱাই দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ চৰনত সেৱা জনালে।দ্ৰোণাচাৰ্য্যৰ অন্তৰাত্মা কঁপি উঠিল এফালে অৰ্জ্জুনক দিয়া বচন আনফালে শিষ্যৰ গুৰুভক্তি । কি কৰিব নকৰিব ভাবি থাকোঁতেই তেওঁ এটা উপাই বিছাৰি পালে &#8220;গুৰু দক্ষিণা&#8221;।লগে লগে একলব্যক ক&#8217;লে তুমি মোক গুৰু মানিছা কিন্ত্ত মোৰ গুৰুদক্ষিণা ক&#8217;ত। একলব্যই ক&#8217;লে আপোনাৰ বাবে মোৰ প্ৰাণো দিব পাৰিম । দ্ৰোণাচাৰ্য্যই বিছাৰা নাছিল তেওঁৰ প্ৰিয় শিষ্য অৰ্জ্জুনতকৈ অাৰু এজন শ্ৰেষ্ঠ ধনুধৰ পৃথিবীত থাকক। তেওঁ লগে লগে ক&#8217;লে একলব্য তুমি মোক তোমাৰ সোঁহাতৰ বুঢ়া আঙুলিটো মোক গুৰু দক্ষিণা হিচাপে দিয়া । একলব্যই অলপো সংকোচ প্ৰকাশ নকৰি সোঁহাতৰ বুঢ়া আঙুলিটো গুৰু দ্ৰোণাচাৰ্য্যক দক্ষিণা হিচাপে দি দিলে ।</p> <p>দ্ৰোণাচাৰ্য্যই জানিছিল যে একলব্যই যি জ্ঞান লাভ কৰিছিল সেই জ্ঞানে তেওঁক সেই বিশেষ আঙুলিটো নোহোৱাকৈও একেটা স্তৰতেই ৰাখিব। তেওঁৰ একাগ্ৰতা আৰু নিষ্ঠাই তেওঁক একেই ৰাখিব।</p> <p>সঁচাকৈয়ে সেয়ে হৈছিল। পিতৃৰ মৃত্যুৰ পাছত একলব্য ভালী জাতিৰ ৰজা হৈ জড়াসন্দ্ধৰ লগ লাগি মথুৰা আক্ৰমণ কৰি যাদৱসকলক বানেৰে থকা সৰকা কৰিছিল আৰু শেষত ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই একলব্যৰ পাৰদৰ্শীতাৰ কথা গম পাই চলেৰে নিজেই একলব্যক বধ কৰিছিল। (বিষ্ণু পুৰাণ আৰু হৰিবংশ পুৰানত উল্লেখ আছে)।</p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/608/https://mridu.pages.dev/blog/608/শ্ৰীমদভাগৱত গীতাৰ কথাৰে …🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 (অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ সময় পালে পঢ়িবছোন।) 'জয় শ্ৰীকৃষ্ণ' য়দা য়দা হি ধৰ্মস্য, গ্লানিৰ্ভৱতি ভাৰত। অভ্যুত্থানমধৰ্মস্ব তদাত্মানম সৃজাম্যহম॥ পৰিত্ৰাণয় সাধুনম বিনাশায় ছ দুস্কৃতানম। ধৰ্মসংস্থাপনাৰ্থায় সম্ভাব্যনি যুগে যুগে…॥ "যেতিয়াই ধৰ্ম নাশ হৈ অধৰ্ম বৃদ্ধি হয় তেতিয়াই মই মোৰ স্বৰূপ লৈ মনুষ্যৰ ওচৰত প্ৰকট হওঁ ।সাধুসন্তক উদ্ধাৰ কৰি, পাপীক নাশ কৰি,ধৰ্মক পুনৰ&hellip;Fri, 23 Aug 2019 16:15:05 GMT<p>শ্ৰীমদভাগৱত গীতাৰ কথাৰে &#8230;🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏</p> <p><em>(অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ সময় পালে পঢ়িবছোন।)</em></p> <p>&#8216;জয় শ্ৰীকৃষ্ণ&#8217;</p> <p>য়দা য়দা হি ধৰ্মস্য,</p> <p>গ্লানিৰ্ভৱতি ভাৰত।</p> <p>অভ্যুত্থানমধৰ্মস্ব</p> <p>তদাত্মানম সৃজাম্যহম॥</p> <p>পৰিত্ৰাণয় সাধুনম</p> <p>বিনাশায় ছ দুস্কৃতানম।</p> <p>ধৰ্মসংস্থাপনাৰ্থায়</p> <p>সম্ভাব্যনি যুগে যুগে&#8230;॥</p> <p><em>&#8220;যেতিয়াই ধৰ্ম নাশ হৈ অধৰ্ম বৃদ্ধি হয় তেতিয়াই মই মোৰ স্বৰূপ লৈ মনুষ্যৰ ওচৰত প্ৰকট হওঁ ।সাধুসন্তক উদ্ধাৰ কৰি, পাপীক নাশ কৰি,ধৰ্মক পুনৰ স্থাপন কৰিবলৈ মই যুগে যুগে জনম লওঁ।&#8221;</em></p> <p>***** মনুষ্য এক বিচিত্ৰ প্ৰানী। নিজতকৈ দুৰ্বল মানুহক সদাই হেয় দৃষ্টিৰে চাই।উপহাস কৰি কয় তোৰ দ্বাৰা একো নহ&#8217;ব জীৱনত।ভবিষ্যত অন্ধকাৰ তোৰ। মনুষ্যৰ ওচৰত যেতিয়ালৈকে টকা পইচাৰে কিনি লোৱা সন্মান থাকে তেতিয়ালৈকে মনুষ্যই এই দম্ভালি মাৰে । তেওঁ পাহৰি যায় যে তেওঁতকৈও অস্তিত্বশালী কোনোবা আছে&#8230; সেইয়া হ&#8217;ল সময় বা কাল ।কালে নিজৰ চক্ৰ কেতিয়া বদলাই কোনেও ক&#8217;ব নোৱাৰে।সময়ে কেতিয়া লুটি বাগৰ মাৰে কোনেও ক&#8217;ব নোৱাৰে । <strong>কয়লাকো সময়ে হীৰালৈ পৰিবৰ্ত্তন কৰায়। গতিকে কেতিয়াও কাকো উপহাস কৰিব নাপায়। *****</strong></p> <p><strong><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/images-25_1566558471254.jpeg" alt="images (25)_1566558471254" width="600" height="428" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/images-25_1566558471254.jpeg 600w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/images-25_1566558471254.jpeg?w=150&amp;h=107 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/images-25_1566558471254.jpeg?w=300&amp;h=214 300w" sizes="(max-width: 600px) 100vw, 600px"></strong></p> <p>***** গৰ্ব ,অহংকাৰ,অভিমান একে যেন লাগিলেও একে নহয়।এই তিনিওটাৰে অৰ্থ বেলেগ আৰু ইয়াৰ পৰিণামো বেলেগ।কিন্ত্ত আৰম্ভণি একেই । প্ৰেমৰ পৰাই তিনিওৰে আৰম্ভণি।এই প্ৰেম হ&#8217;ল নিজক লৈ কৰা প্ৰেম।এই প্ৰেমে গৰ্বৰ জন্ম দিয়ে আৰু যাৰ বাবে গৰ্ব হয় সেই সফলতাই অভিমানৰ জন্ম হয়।আৰু ই লাহে লাহে অহংকাৰলৈ ৰূপান্তৰিত হয় ফলত সেই অহংকাৰে জীৱনলৈ কঢ়িয়াই আনে অন্ধকাৰ।কিন্ত্ত সমস্যা হ&#8217;ল ইয়াক কিদৰে জানিব পৰা যায় যে মোৰ অহংকাৰ হৈছে। ইয়াৰ উত্তৰ আমাক আমাৰ মনে দিব। <strong>যেতিয়া মনুষ্যই জানিব যে তেওঁতকৈ বেলেগক তেওঁ হেয় জ্ঞান কৰিছে তেতিয়াই জানিব যে তেওঁক ইতিমধ্যে অহংকাৰে গ্ৰাস কৰিছে। *****</strong></p> <p>**** নিজৰ জীৱনৰ ৰহস্যময় দুৰ্বলতাৰ কথা নিজৰ লগতে সদায় ৰাখিব লাগে। মনুষ্য যিমানেই শক্তিশালী নহওক কিয় তেওঁৰ দুৰ্বলতাৰ কথা না মিত্ৰই জানিব লাগে না শত্ৰুয়ে, কিয়নো এই দুৰ্বলতাই মানুহৰ নাশৰ কাৰণ হয়। <strong>যিদৰে ৰাৱনৰ অমৃত কুণ্ডৰ কথা বিভীষণে জানিছিল সেইবাবেই ৰামচন্দ্ৰই ৰাৱনক বধ কৰিবলৈ সফল হৈছিল। ****</strong></p> <p><strong><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/images-24_1566558464063.jpeg" alt="images (24)_1566558464063" width="247" height="357" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/images-24_1566558464063.jpeg 187w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/images-24_1566558464063.jpeg?w=104&amp;h=150 104w" sizes="(max-width: 247px) 100vw, 247px"></strong></p> <p>**** সাগৰৰ পানী যেতিয়া বাস্প হৈ যায় তেতিয়া তাক কোনেও দেখা নাপায় ফলত ডাৱৰে তাক আকোঁৱালি লয় আৰু লুকোৱাই ৰাখে কিন্ত্ত বায়ুয়ে যেতিয়া সেইবোৰ পৰ্বতলৈ লৈ যায় তেতিয়া পৰ্বতত ঠেকা খাই সেইবোৰ বৰষুণৰূপে পৃথিবীত পৰেহি।এইয়াযে নিয়তি । <strong>পানীক যি ধৰনেই ডাৱৰে লুকোৱাই নথওক কিয় সি আহি সাগৰতেই পৰিবই ঠিক সেইদৰে &#8216;সত্যক &#8216;আমি যেনেকৈয়ে মনৰ মাজত লুকোৱাই ৰাখো বাস্তবত সি এদিন ধৰা দিবই।গতিকে সত্যৰ পৰা পলায়ন নকৰি ,ইয়াক লুকোৱাবলৈ চেষ্টা নকৰি স্বীকাৰ কৰি ভবিষ্যতে হ&#8217;ব লগা গুৰুতৰ সমস্যাৰ পৰা আতঁৰি থকাই উচিত। ****</strong></p> <p>***** কিবা নহয় কিবা এটা দুৰ্বলতা প্ৰত্যক মনুষ্যৰ থাকে । জীৱনত কোনোবাই এজন পৰিপূৰ্ণ মনুষ্য লগ পাইছেনে যি সকলো ফালৰে পৰাই পূৰ্ণ।নাই পোৱা । কিন্ত্ত মনুষ্যই কি কৰে ? নিজৰ দুৰ্বল ৰূপটোক ধ্যান দিয়ে ফলত অন্তৰ দুখেৰে পূৰ্ণ হৈ পৰে।কিন্ত্ত কিছুমান ব্যক্তি এনেকুৱা আছে যি সেই দুৰ্বলতাক সৱল কৰিবলৈ উঠি পৰি লাগে । দুয়োৰে মাজত পাৰ্থক্য কি বাৰু?যিজনে মনত উদ্যম ৰাখে দুৰ্বল দিশটোক সৱল কৰি তুলিবলৈ তেওঁ পুৰুষাৰ্থৰ দ্বাৰা নিজকে প্ৰতিস্থা কৰে।<strong>দুৰ্বলতা জন্মতে থাকিলেও জীৱনৰ মৰ্য্যাদা মানুহৰ সৱল মনৰ দ্বাৰাহে লাভ কৰে। *****</strong></p> <p>**** ভবিষ্যতৰ দ্বিতীয় নাম সংঘৰ্ষ অৰ্থাৎ মনুষ্যই যেতিয়া জীৱনত কিবা নাপাই তেতিয়াই ভবিষ্যতে পূৰণ কৰাৰ কল্পনা কৰে ।কিন্ত্ত জীৱন না ভূতত থাকে না ভবিষ্যতত । জীৱনৰ অনুভৱ এই ক্ষণতেই থাকে। কিন্ত্ত এই সত্যক অস্বীকাৰ কৰি আমি অতীতৰ কথা স্মৰণ কৰোঁ আৰু নোপোৱাতোৰ বাবে ভবিষ্যতৰ যোজনা বনাওঁ আৰু বৰ্তমান যি উপভোগ কৰিব লাগে তাক পাহৰি পেলাওঁ। কেতিয়াও দেখা নোপোৱা ভৱিস্যতৰ পিছত দৌৰোতে দৌৰোতে এনেকৈয়ে এটা সুন্দৰ জীৱনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে। <strong>*****</strong></p> <p>**** জ্ঞানপ্ৰাপ্তি সদায় সমৰ্পণ দি হয়।এই সমৰ্পণ তেতিয়া হয় যেতিয়া সমস্ত অহংকাৰ ,ঈৰ্ষা ,মহৎ আকাঙ্ক্ষা আদিক বিসৰ্জন দি, হৃদয়ক শান্ত কৰি ,মনক জ্ঞান প্ৰাপ্তিৰ বাবে স্থিৰ কৰি একাগ্ৰ কৰিব পাৰোঁ।তাৰ বাবে <strong>গুৰুৰ ওচৰত যিয়েই শিক্ষা লোৱা হওক তেওঁৰ ওচৰত নিজকে সমৰ্পিত কৰি শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিলেহে জ্ঞান প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰি ।গুৰু ব্ৰক্ষ্মা ,গুৰু বিষ্ণু ,গুৰু দেৱা মহেশ্বৰা; গুৰু সাক্ষাত্ পৰমব্ৰহ্ম তসম্য শ্ৰী গুৰুৱেই নমঃ। ****</strong></p> <p><strong>***** প্ৰতিটো কৰ্মই কাৰ্য কিন্ত্ত প্ৰতিটো কাৰ্য কৰ্ম নহয়। </strong>সকলোৱে কৰ্ম আৰু কাৰ্যৰ মাজত থকা পাৰ্থক্য জানিব লাগিব।যদি কৰ্মই ফলৰ আশা কৰি কাৰ্য কৰে তেনেহ&#8217;লে সেই কৰ্মক <strong>সকাম</strong> কৰ্ম বোলে। যেতিয়া কোনো কৰ্মই ফলৰ আশা নকৰাকৈ কাৰ্য কৰে তেনেহ&#8217;লে তাক <strong>নিস্কাম</strong> কৰ্ম বোলে।এই কৰ্মই মনুষ্যক বাৰে বাৰে জন্ম লবলৈ বাধ্য কৰায়। কিন্ত্ত প্ৰকৃততে কৰ্মই নহয় কৰ্মৰ ফলৰ আশাই মনুষ্য হক বান্ধি ৰাখে।<strong>যদি ফলৰ আশা নকৰি সুখ- দুখ , লাভ &#8211; লোকচান, জয়- পৰাজয়ৰ আশা নকৰি নিজৰ দায়িত্ব পালি নিস্কাম কৰ্ম কৰা হয় তেনেহ&#8217;লে এই জীৱনতেই সুখ প্ৰাপ্তি লাভ কৰিব পাৰিব।এইয়াই কৰ্ম যোগ।জীৱন কালত সকলোৱে কৰ্মযোগী হোৱা উচিত।****** </strong></p> <p><strong>****আমি কেৱল আত্মাহে।আমাৰ আত্মাত থকা শৰীৰ কেৱল মৃত্যুৰ আগমূহুৰ্তলৈকেহে । আত্মাই কেৱল শৰীৰ নামৰ যন্ত্ৰতোক ব্যৱহাৰ কৰে।বাকী সকলো মায়া।</strong> আত্মাক না অস্ত্ৰেৰে নাশ কৰিব পাৰে ,না অগ্নিয়ে জ্বলাব পাৰে ,না পানীয়ে নিৰ্মূল কৰিব পাৰে, না বতাহে শুকুৱাব পাৰে। আত্মা শৰীৰত অবস্থিত থাকিলেও শৰীৰৰ দৰে আত্মাৰ বিনাশ নহয় ।আত্মা সদায় অমৰ ,স্থিৰ ,সনাতন কেৱল এটা শৰীৰৰ ত্যাগ কৰি আন এটা শৰীৰ গ্ৰহণ কৰে। ****</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/srikrishna.jpeg" alt="SriKrishna.jpeg" width="415" height="738" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/srikrishna.jpeg 415w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/srikrishna.jpeg?w=84&amp;h=150 84w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/srikrishna.jpeg?w=169&amp;h=300 169w" sizes="(max-width: 415px) 100vw, 415px"></p> <p>***** মানুহৰ জীৱন জয় -পৰাজয়,সফলতা -অসফলতাৰ মাজত ঝুলি থাকে। আমাৰ জীৱনত আমি তেতিয়া আনন্দিত হওঁ যেতিয়া আমি কোনো কামত সফল হওঁ।আৰু অসফলতাত আমি দুখৰ সাগৰত ডুবি যাওঁ ।কিন্ত্ত বাস্তৱতে সফলতা আৰু অসফলতা কি?ই কেৱল আমাৰ মনৰ স্থিতি মাত্ৰ।আমি পৰাজয় তেতিয়া নহওঁ যেতিয়া শত্ৰু বিজয় হয়,আমি পৰাজয় তেতিয়াহে হওঁ যেতিয়া আমি পৰাজয় স্বীকাৰ কৰোঁ ।থিক তেনেদৰে আমি অসফল তেতিয়া নহওঁ যেতিয়া আমি লক্ষ্যত উপনিত হব নোৱাৰোঁ ,আমি অসফল তেতিয়া হওঁ যেতিয়া লক্ষ্যত উপনিত হোৱাৰ প্ৰয়াস কৰা বন্ধ কৰোঁ ।গতিকে প্ৰয়াস নকৰাকৈ হাৰ স্বীকাৰ কৰিব নালাগে আৰু এদিন লক্ষ কৰিলেই দেখা পোৱা যাৱ যে আমাৰ সফলতাই আকাশ চুইছে । *****</p> <p>***** মনত ৰাখিব তেওঁহে আমাৰ সকলোতকৈ আপোন যিজন আমাৰ বিপত্তিত কাম আহে। আমাৰ সেইজনেই সকলোতকৈ আপোন যিজনে দুখৰ দিনত আমাক এৰি নাযায়। সুখৰ দিনত সকলো ওচৰতেই থাকে।সময় আহিলেহে আপোনজনক চিনাক্ত কৰিব পাৰি ।আপোনজনৰ লগত সময় কেনেকৈ পাৰ হৈ যায় বুজি পোৱা নাযায় । কিন্ত্ত সময়তহে প্ৰকৃত আপোনজনক লগ পোৱা যায়। *****</p> <p>আগলৈ&#8230;</p> <p>(ভুল হ&#8217;লে ক্ষমা প্ৰাৰ্থনৰে)</p> <p>জয় ৰাধা জয় কৃষ্ণ</p> <hr> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduPhilosophyBhagavad GitaGitaKrishna and Gitapriti rekha boraShri KrishnaMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a6%ac%e0%a7%8d%e0%a6%a6%e0%a6%a4-%e0%a6%aa%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a6%b6%e0%a6%bf%e0%a6%a4-%e0%a6%b8%e0%a7%87%e0%a6%87-%e0%a6%aa%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a7%87%e0%a6%ae/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a6%ac%e0%a7%8d%e0%a6%a6%e0%a6%a4-%e0%a6%aa%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a6%b6%e0%a6%bf%e0%a6%a4-%e0%a6%b8%e0%a7%87%e0%a6%87-%e0%a6%aa%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a7%87%e0%a6%ae/ৰাধা ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিছিল মনে মনে । বয়সৰ শিপাই ৰাধাৰ শৰীৰত পোখা মেলিছিল। মনৰ সেই কোণত তেতিয়াও কৃষ্ণৰ সেই মূখখনে আমনি কৰিছিল। ৰাধাৰ স্মৃতিৰ মন্দিৰত কেৱল কৃষ্ণ। প্ৰেম এক নিস্বাৰ্থ ভাবনা। কৃষ্ণৰ বাঁহীৰ মাত শুনিবলৈ ৰাধা ব্যাকুল হৈ পৰিছিল।জীৱনৰ প্ৰথম নিঃস্বাৰ্থ প্ৰেমে আকৌ এবাৰ কৃষ্ণক কাষৰপৰা চোৱাৰ হেপাহত উত্তাৱল কৰি তুলিলে। কৃষ্ণ কৃষ্ণ কৃষ্ণ&hellip;Thu, 22 Aug 2019 13:04:41 GMT<p>ৰাধা ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিছিল মনে মনে । বয়সৰ শিপাই ৰাধাৰ শৰীৰত পোখা মেলিছিল। মনৰ সেই কোণত তেতিয়াও কৃষ্ণৰ সেই মূখখনে আমনি কৰিছিল। ৰাধাৰ স্মৃতিৰ মন্দিৰত কেৱল কৃষ্ণ। প্ৰেম এক নিস্বাৰ্থ ভাবনা। কৃষ্ণৰ বাঁহীৰ মাত শুনিবলৈ ৰাধা ব্যাকুল হৈ পৰিছিল।জীৱনৰ প্ৰথম নিঃস্বাৰ্থ প্ৰেমে আকৌ এবাৰ কৃষ্ণক কাষৰপৰা চোৱাৰ হেপাহত উত্তাৱল কৰি তুলিলে। কৃষ্ণ কৃষ্ণ কৃষ্ণ ক&#8217;ত আছা তুমি !</p> <p>ৰাধা কেৱল গৈ আছে ,মনত কেৱল কৃষ্ণক এবাৰ দেখাৰ দুৰ্বাৰ হেপাহ। কেনেকুৱাবা হৈ আছে এতিয়া তেওঁ ।মোৰ শিৰাই শিৰাই মনে প্ৰাণে যিদৰে কৃষ্ণ বিৰাজমান থিক সেইদৰে তেওঁৰ প্ৰাণত মই এতিয়াও আছোঁনে?ৰাধাক কৃষ্ণৰপৰা কৃষ্ণক ৰাধাৰপৰা কোনোৱাই আঁতৰাব পাৰিব জানো ?কথাষাৰ ভাবিয়েই অন্তৰ ভৰি অহা প্ৰেমৰ আকুলতাত ৰাধাৰ চকুয়েদি সুখবোৰ নিগৰি আহিল। বাগৰি অহা সুখবোৰে যেন তেওঁৰ আত্মা তৃপ্তি কৰি তুলিছে। চকুৰ আগত ভাঁহি উঠিল কৃষ্ণৰ দুষ্টামিবোৰ &#8230;.কেনেকৈ গোপীসকলৰ লগত খেলি থাকোঁতেই কৃষ্ণই ৰাধাক মনে মনে আঁতৰাই লৈ গৈছিল&#8230;..দুয়োজনে চকুত চকু থৈ কথা পাতিছিল&#8230;..কেনেকৈ বাঁহীৰ সুৰৰ ৰাগীত মতলীয়া হৈ থাকোঁতেই আন্ধাৰে গ্ৰাস কৰি পেলাইছিল&#8230;কেনেকৈ কৃষ্ণৰ কান্ধত মুৰ থৈ কৃষ্ণই কোৱা জীৱ পৰমাত্মাৰ কথা শুনিছিল।কেনেকৈ ৰাধাই কৃষ্ণৰ ওপৰত অভিমান কৰিছিল &#8230;বৃন্দাবনৰ সুখবোৰযেন কৃষ্ণতেই নিবন্ধ আছিল। কৃষ্ণ বিনা সেই বৃন্দাবনখন&#8230;</p> <p>উফ আজিও মনত আছে ৰাধাৰ&#8230; যিদিনা কৃষ্ণই বৃন্দাবন এৰি যাব উলাইছিল। গকুলৰ প্ৰতিটো ঘৰতেই নিঃসব্দতাই বিৰাজ কৰিছিল। গৰুবোৰে কৃষ্ণৰ মূখলৈ চাই অবুজভাবে ৰৈ আছিল..চৰাইবোৰেও নিস্তব্ধতাৰে কৃষ্ণক যাবলৈ মানা কৰিছিল।মৌৰাকিটাই নাছি নাছি কৃষ্ণৰ গাত পাখিবোৰ পেলাই দিছিল&#8230;. লগৰবোৰে চকুৰপানীৰে বাধা দিছিল ..গকুলবাসীয়ে ঘৰত থোৱা মাখনৰ কলহবোৰ কৃষ্ণলৈ আগবঢ়াই দিছিল&#8230;.আজি দেখোন তেওঁ খবলৈও মন কৰা নাই ..আন দিনা হোৱা হ&#8217;লে সকলোৱে যশোদাক গৈ কৃষ্ণৰ কথা কৈ আমনি কৰিলে হেতেন&#8230;.মৌৰাৰ পাখিবোৰ সাবতি ধৰি আছিল আৰু সেউজীয়া ঘাঁহখিনি হাততলৈ গৰুবোৰক খাবলৈ দিছিল তেওঁ &#8230; গোপীসকলে কৃষ্ণক আগুৰি ধৰি আছিল ..আৰু ৰাধাই কি কৰিছিল তেতিয়া ?&#8230;.</p> <p>গছজোপাত আঁউজি ৰাধাই চকুদুটা বন্ধ কৰি ৰাখিছিল&#8230;কান্ধত কাৰোবাৰ স্পৰ্শই তেওঁৰ বুকুত জোৰকৈ হান মাৰি ধৰিছিল&#8230;কিমান সময় যে কৃষ্ণৰ কান্ধত মুৰ থৈ তেওঁৰ বাঁহীসুৰত মগ্ন আছিল&#8230;হঠাতে বাঁহীৰ শব্দ বন্ধ হোৱাত ৰাধাই চেতনা ঘূৰাই পাইছিল। সময় হৈ আহিছিল প্ৰিয়জনৰ বিদায়ৰ মূহুৰ্তবোৰ&#8230;যন্ত্ৰণাদায়ক..কোনেও একো ক&#8217;ব পাৰা নাছিল&#8230;.দুয়ো চকুৰ মিলনত ৰাধাৰ অন্তৰে শুধিলে &#8230;.আহিবানে উভতি আকৌ?তেওঁ বুজি পাই নিজৰ বুকুত হাতখন থৈ কেৱল এটি মিচিকিয়া হাঁহি মাৰিছিল ।ৰাধাই বুজিছিল তেওঁৰ প্ৰানত ৰাধা আছে। ৰাধাই চকুযোৰি বন্ধ কৰি জোৰতকৈ এটি উশাহ লৈ নিজৰ বুকুত হাত ৰাখিলে&#8230;..উফ.. প্ৰতিটো উশাহতেই তেওঁ &#8230;. হৃদয়ৰ স্পন্দন তেওঁ &#8230;..ধমনিত বৈ গৈছে তেওঁ &#8230;..অন্তৰআত্মা তেওঁ &#8230;..পৰমআত্মা তেওঁ &#8230;..প্ৰকৃতিৰ সুগন্ধত তেওঁ &#8230;.বৃন্দাবনৰ প্ৰতিটো কোণত তেওঁ ..গকুলৰ প্ৰতিটো ৰাস্তাত তেওঁ &#8230;ঝৰ্ণাৰ কুলুকুলু শব্দত তেওঁ &#8230;পাহাৰৰ ঢাপত তেওঁ &#8230;সূৰ্য্যৰ ৰশ্মিজাল তেওঁ &#8230;জোনৰ জোনাক তেওঁ &#8230;ক্ষিতি ,অপ,তেজ,ব্যোম,মৰুত্ তেওঁ &#8230;..কৃষ্ণ ..এক অস্ফুট শব্দ কৰি যেতিয়া ৰাধাই চকু মেলিছিল তেতিয়া কৃষ্ণই বৃন্দাবন এৰি বহু দুৰ মথুৰা অভিমূখে গতি কৰিছিল । ভগ্ন হিয়াঁ আৰু বিষন্ন মন লৈ ৰাধা বহু দেৰি তাতেই মূৰ্তিৰ দৰে ৰৈ থাকিল।একোতে মন নবহা হ&#8217;ল। কৃষ্ণৰ স্মৃতি বুকুত বান্ধি ৰাধাৰ জীৱন চালিত হ&#8217;ব ধৰিলে। ডাঙৰ হৈ অহা মাক দেউতাকৰ মৰমৰ জীয়ৰী ৰাধাক বিয়া দিবলৈ জো যা চলিল। <strong>ৰাধাৰ আত্মাই হ&#8217;ল কৃষ্ণ। নিজৰ আত্মাৰ লগত বিবাহ কেনেকৈ হ&#8217;ব ? তেওঁ মোৰ আত্মা ,মই তেওঁৰ আত্মা। স্বয়ং আত্মাৰ লগত বিবাহ অসম্ভব। দুয়োৰে অস্তিত্ব এক গতিকে আধ্যাত্মিক প্ৰেমৰ যি আনন্দময় অনুভূতি সেয়াই তেওঁলোকৰ প্ৰেম। সেই প্ৰেম একোৰে লগত তুলনা নহয়</strong> ।</p> <p>পাল্কীখনৰ পৰ্দাসদৃশ কাপোৰখন ডাঙি ৰাধাই পাৰ হৈ যাব ধৰা বৃন্দাবনখন চালে শেষ বাৰৰ বাবে। একেই আছে খালি নাই কৃষ্ণ আৰু তেওঁৰ সমনীয়াবোৰ। নাই সেই গৰু চৰাব অহা কৃষ্ণৰ বাঁহীৰ সুমধুৰ সুৰ। ৰাধা&#8230;. ৰাধা&#8230;. ৰাধা&#8230; কৃষ্ণৰ সেই মাতত উচপ খাই উঠিল ৰাধা। কৃষ্ণৰ সেই মাতত দৌৰি আহে ৰাধা। ভৰিৰ প্ৰতিটো খোজৰ শব্দত বাজি উঠিছিল নুপুৰৰ চনচন শব্দ।নুপুৰৰ শব্দবোৰ কৃষ্ণৰ বৰ প্ৰিয়। হাতৰ খাৰুবোৰৰ ঝণঝননিত কৃষ্ণও ব্যাকুল হৈ উঠিছিল। হালি জালি থকা কাণৰ জুমকাত আঙুলিৰে মৃদু ঝংকাৰ তুলিছিল কৃষ্ণই। চুলিখিনিত মৰা ফুলৰ সুগন্ধত বাঁহীত ফুঁক মাৰিছিল কৃষ্ণই। ৰাধাৰ নিস্পাপ শিশুৰ দৰে ধুনিয়া মূখখনত প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্য দেখা পাইছিল কৃষ্ণই । ৰাধাৰ কাজলসনা দুচকুৰ গভীৰতাত ডুবি বাঁহীত সুৰ তোলাত মগ্ন হৈছিল কৃষ্ণ।আৰু ৰাধা&#8230;&#8230; নিঃস্বাৰ্থ প্ৰেমত বিলীন হৈছিল পৰমাত্মাৰ লগত। ৰাধা এক নাম নহয় মাথো &#8230;.পৰমাত্মাৰ আত্মা তেওঁ । পাল্কীৰ পৰা নামি দৌৰি যাবৰ মন গ&#8217;ল ৰাধাৰ &#8230;গৰম গৰম চকুলোৰে দুগাল তিয়াই গ&#8217;ল ৰাধাৰ ।বুকুখন যেন কিহবাই মোহাৰি পেলাইছে &#8230; কোনেও নেদেখাকৈ ওৰণিৰ তলত মূখ লোকোৱাই কান্দিলে ৰাধাই ।</p> <p>অাজি বহু বছৰেই পাৰ হ,&#8217;ল ৰাধাৰ। বোৱাৰী জীৱনৰ সকলো দায়িত্ব সামৰিছে আজি ৰাধাই । আৰু কৰিবলগীয়া তেওঁৰ একো নাই । দুৰ্বল এতিয়া শৰীৰ। বয়স নামৰ সময়ে ৰাধাকো গ্ৰাস কৰিছে । স্মৃতিৰ কোণত এতিয়াও পৰমাত্মা ৰূপী প্ৰেমিক । জীৱাত্মা আৰু পৰমাত্মাৰ সেই প্ৰেম । জীৱনৰ শেষত আকৌ এবাৰ তেওঁক চাবলৈ মনত দুৰ্বাৰ হেপাহ ।কি কৰিব ৰাধাই ? তেওঁৰ পৰমাত্মা দ্বাৰকাৰ ৰজা এতিয়া । মন আৰু বিবেকৰ যুঁজত মনে বিবেকৰ ওচৰত আৰু বিবেকে মনৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰে । নাই ৰাধা যাবই তেওঁৰ ওচৰলৈ । প্ৰেম পবিত্ৰ । কৃষ্ণ তেওঁৰ আত্মা ।অদৃশ্যজনলৈ দুহাত যোৰি ৰাধাই দ্বাৰকা অভিমূখে আগবাঢ়িলে&#8230;&#8230;</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/radhakrishna02a.jpg" alt="RadhaKrishna02a" width="473" height="623" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/radhakrishna02a.jpg 473w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/radhakrishna02a.jpg?w=114&amp;h=150 114w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/radhakrishna02a.jpg?w=228&amp;h=300 228w" sizes="(max-width: 473px) 100vw, 473px" /></p> <p>ইমান ধুনীয়া দ্বাৰকা নগৰী&#8230;.ৰাধাই ঘূৰি ঘূৰি চাব ধৰিলে। কৃষ্ণই বৰ ধুনীয়াকৈ ৰাখিছে ।আঁচলখন টানি লৈ ৰাধাই মূৰতো ঢ়াকি ল&#8217;লে । এচাতি ঠাণ্ডা বতাহে ৰাধাক বা দি গ&#8217;ল। ৰাধায়েও গোটেইখন চকু মেলি মেলি চাব ধৰিলে। দ্বাৰকাৰ সৌন্দৰ্য্যই ৰাধাক আপ্লুত কৰি তুলিলে ।</p> <p>কৃষ্ণও বতাহজাকৰ বা-ত সচকিত হৈ উঠিল । বতাহজাকে তেওঁক কিবা এটা চিনাকি সুগন্ধি দি গ&#8217;ল।বতাহৰ শব্দত কৃষ্ণই শুনা পালে নুপুৰৰ মৃদু শব্দ &#8230;.আস এইয়া যে ৰাধা অহাৰ শব্দ। কৃষ্ণ প্ৰসাদৰ পৰা বাহিৰলৈ উলাই আহিল &#8230;.. মোৰ আত্মা তুমি ক&#8217;ত &#8230;. প্ৰসাদৰ পৰা উলাই অহাৰ লগে লগে কৃষ্ণক প্ৰজাই আগুৰি ধৰিলে । নাতি দুৰৈত মৰমৰ ৰাধা । সেই দিনা যে গুচি আহিছিল তাৰ পিছৰপৰা আজিয়েই দেখিছে &#8230;সেই একে দৰেই আত্মাক তৃপ্ত কৰি চাই ৰ&#8217;ল &#8230;.এইয়াই স্বৰ্গীয় সুখ&#8230; এটি আত্মা আনটি পৰমাত্মা &#8230;. এটি বৃদ্ধ আনটি পৰিপুষ্ট । এটিৰ দুচকুত এখন শুকাণ সাগৰ আনটিৰ দুচকুত গভীৰ মহাসাগৰ।দুয়োয়ে চাই ৰ&#8217;ল । কৃষ্ণই ৰাধাক প্ৰসাদলৈ লগ ধৰিলে কিন্ত্ত ৰাধাই মহলত দাসী হিচাপে ৰাখিবলৈ হে কৃষ্ণক মান্তি কৰিলে । ইয়াৰ পিছতে ৰাধাই প্ৰসাদটো চোৱা চিতা কৰিলে আৰু এই সম্পৰ্কে কোনেও নাজানিলে।ৰাধাই মনে মনে কৃষ্ণকো দুৰৈৰ পৰা চাই আছিল। এনেকৈয়ে অলপ দিন থকাৰ পিছত ৰাধাই বুজি পাইছিল যে তেওঁ লোকৰ প্ৰেম স্বৰ্গীয় । এই ভৌতিক ৰূপত তেওঁ সুখ পাব নোৱাৰে।বৃদ্ধ অবস্থাৰ বাবে ৰাধাই কৃষ্ণক হেৰুৱাব লাগিব বুলিও ভয় খাইছিল। ৰাধাৰ মনত কেৱল কৃষ্ণ আছিল গতিকে এদিন কাকো নোকোৱাকৈ সেই প্ৰসাদো ত্যাগ কৰি মোক্ষ লাভৰ বাবে মন স্থিৰ কৰিলে।</p> <p>কৃষ্ণই সকলো জানিছিল । তেওঁৰ আত্মাতো ৰাধাই বিৰাজমান আছিল।ৰাধা গুছি যোৱাৰ লগে লগে কৃষ্ণই বুজিছিল ৰাধাক এতিয়া কৃষ্ণৰ প্ৰয়োজন । ৰাধায়েও মনে প্ৰাণে কৃষ্ণক বিছাৰিছিল ।তেওঁ পলম নকৰি ৰাধাৰ আগত দেখা দিলে । ৰাধাই কেৱল তেওঁক হেপাহ পলুৱাই চাব বিছাৰিছিল। ৰাধাৰ চকুৰ ভাষা কৃষ্ণই বুজিছিল। ৰাধাৰ অন্তিম ক্ষণ সমাগত। কৃষ্ণই ৰাধাক ওচৰতে বহুৱাই শুধিলে ৰাধা তুমি মোক কেতিয়াও একো খোজা নাই । আজি কিবা এটা খোজা ।তোমাৰ অন্তিম ইচ্ছা কোৱা। কৃষ্ণও ভিতৰি ভিতৰি কান্দি উঠিছিল। ৰাধাই খালি মুৰতো লৰালে । নহয় ৰাধা আজি কিবা এটা খোজা নহলে আত্মাৰ ওচৰত পৰমাত্মা হাৰি যাব। ৰাধাই কৃষ্ণলৈ চাই ৰ&#8217;ল &#8230;.. সেই একেই দৃষ্টি য&#8217;ত নিহিত হৈ আছে সমস্ত জগত ।সেই গভীৰ ভালপোৱা। কৃষ্ণও ৰাধালৈ চালে ..দুচকুৰ গভীৰতাত তেতিয়াও সেই কৃষ্ণই বিৰাজিত। ৰাধাই দীঘলকৈ উশাহ লৈ ক&#8217;লে এটি সুমধুৰ বাঁহীৰ সুৰ &#8230;.যাৰ মধুৰতাত তৃপ্ত হৈ পৰে মোৰ মন আৰু আত্মা। কৃষ্ণই বাঁহী বজাবলৈ ধৰিলে &#8230;.ৰাধাই চাই ৰ&#8217;ল কৃষ্ণৰ চকুলৈ&#8230;বাঁহীৰ সুৰে ৰাধাৰ দেহ- প্ৰানত শিহঁৰণ তুলিলে ,শান্ত হৈ পৰিল মন ।অনাবিল আনন্দত প্ৰেম নামৰ স্বৰ্গীয় অনুভূতিৰে জীপাল হৈ পৰিল ৰাধাৰ আত্মা &#8230;.. চকুত ভাঁহি উঠিল সেই বৃন্দাবন&#8230;.একেলগে উমলি জামলি পৰমাত্মাৰূপী কৃষ্ণক ভালপোৱাৰ অনাবিল আনন্দ।ৰাধা&#8230; ৰাধা&#8230;ৰাধা&#8230;সেই অসাধাৰণ কৃষ্ণৰ মাত ৰাধাৰ কাণত প্ৰতিধ্বনি হ&#8217;বলৈ ধৰিলে &#8230;.অপলক দৃষ্টিৰে কৃষ্ণৰ মূখলৈ চাই থকা ৰাধাই লাহে লাহে কৃষ্ণত বিলীন হ&#8217;ব ধৰিলে &#8230;&#8230;এটা সময়ত বাঁহীৰ সুৰ শেষ হৈ পৰিল&#8230;কৃষ্ণৰ দুচকুৰে বাগৰি অহা লোতকে ৰাধাৰ দেহ স্পৰ্শ কৰিলে। ৰাধাৰ আত্মাৰূপী শৰীৰ পৰমাত্মাত বিলীন হৈ গ&#8217;ল। কৃষ্ণই ৰাধাক সাৱতি ধৰি কান্দিব ধৰিলে&#8230;ক&#8217;ত পাব এনে আত্মাৰ পবিত্ৰ ভালপোৱা। আজিৰপৰা বাঁহীৰ মাত শুনিবলৈ কোন ব্যাকুল হৈ পৰিব &#8230;.. নাই নাই আজিৰ পৰা মই আৰু বাঁহী নজাব নোৱাৰিম ৰাধা &#8230;. তুমি অমৰ &#8230;.যেতিয়ালৈকে এই সৃষ্টি থাকিব তেতিয়ালৈকে ৰাধা কৃষ্ণৰ এই স্বৰ্গীয় প্ৰেম সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ হৈ থাকিব। যোগে যোগে আমাৰ প্ৰেমক পৃথিৱীয়ে স্বীকৃতি দিব&#8230;.. মোৰ নাম লোৱাৰ আগতেই মনুস্যই তোামাৰ নাম ল&#8217;ব তেতিয়াহে আত্মা আৰু পৰমাত্মাৰ সম্পৰ্ক কি মনুস্যই জানিব।</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/radhakrishna01a.jpg" alt="RadhaKrishna01a" width="975" height="579" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/radhakrishna01a.jpg 975w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/radhakrishna01a.jpg?w=150&amp;h=89 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/radhakrishna01a.jpg?w=300&amp;h=178 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/08/radhakrishna01a.jpg?w=768&amp;h=456 768w" sizes="(max-width: 975px) 100vw, 975px" /></p> <hr /> <p>(c) Priti Rekha Bora</p>MriduPhilosophyReligion the belief in and worshipHindu MythologyindiaPrit Rekha BoraRadha Krishnaradhe radheRelationship between Krishna & RadhaSri KrishnaSri Krishna RadhaMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%a7%e0%a7%80%e0%a6%a8-%e0%a6%ad%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a6%a4%e0%a7%b0-%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%81-%e0%a6%85%e0%a6%aa%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%bf/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%a7%e0%a7%80%e0%a6%a8-%e0%a6%ad%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a6%a4%e0%a7%b0-%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%81-%e0%a6%85%e0%a6%aa%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%bf/মহাত্মা গান্ধীৰ বিছাৰধাৰাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ চৰ্দাৰ বল্লভ ভাই পেটেলে ১৯১৭ চনত গুজৰাটত হোৱা খেড়া আন্দোলনত যোগদান কৰিছিল । বৰষুণৰ অভাৱত গুজৰাটৰ খেড়াত খৰাঙৰ প্ৰভাৱত খেতিপথাৰ চিৰাল ফাট দিছিল ।কিন্ত্ত ইংৰাজে সকলোকে কৰ দিবলৈ বাধ্য কৰোৱাৰ ফলত খেতিয়কসকলৰ দুৰ্দশাৰ লগৰীয়া হৈ পেটেলে ইংৰাজক কৰ দিব নোৱাৰে বুলি ' ন'টেক্স কেম্পেন' বুলি আন্দোলন কৰিছিল। লণ্ডনত বেৰিস্টাৰি&hellip;Thu, 15 Aug 2019 14:51:17 GMT<p>মহাত্মা গান্ধীৰ বিছাৰধাৰাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ চৰ্দাৰ বল্লভ ভাই পেটেলে ১৯১৭ চনত গুজৰাটত হোৱা খেড়া আন্দোলনত যোগদান কৰিছিল । বৰষুণৰ অভাৱত গুজৰাটৰ খেড়াত খৰাঙৰ প্ৰভাৱত খেতিপথাৰ চিৰাল ফাট দিছিল ।কিন্ত্ত ইংৰাজে সকলোকে কৰ দিবলৈ বাধ্য কৰোৱাৰ ফলত খেতিয়কসকলৰ দুৰ্দশাৰ লগৰীয়া হৈ পেটেলে ইংৰাজক কৰ দিব নোৱাৰে বুলি &#8216; ন&#8217;টেক্স কেম্পেন&#8217; বুলি আন্দোলন কৰিছিল। লণ্ডনত বেৰিস্টাৰি শিক্ষাৰে শিক্ষিত পেটেলে ইংৰাজৰ বিপক্ষে যি আন্দোলন কৰিছিল তাত ইংৰাজে বাধ্য হৈ গুজৰাটৰ খেড়াৰ বাসিন্দাসকলক টেক্সৰ পৰা ৰেহাই দিছিল।</p> <p>ইয়াৰ পিছতে তেওঁ বিদেশী বস্ত্ত বৰ্জণ কৰি স্বদেশী বস্ত্তক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ গান্ধীজীৰ অসহযোগ আন্দোলনত জপিয়াই পৰি মহাত্মা গান্ধীৰ লগত দাণ্ডি যাত্ৰালৈকে সহযোগ কৰিছিল। লাহে লাহে বল্লভ ভাই পেটেলৰ গুণ গৰিমা সমগ্ৰ ভাৰতেই বিয়পি পৰিব ধৰিলে।চাইমন কমিচনৰ বিপক্ষে যেতিয়া বাৰড&#8217;লী সত্যাগ্ৰহত তেওঁ মূখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি কৰৰ বিৰুদ্ধে জনসাধাৰনক জাগ্ৰত কৰি আন্দোলনৰ নেতৃত্ব লৈছিল তেতিয়া ভাইচৰয়ে কৰৰপৰা খেতিয়কসকলক ৰেহাই দিবলৈ বাধ্য হৈছিল।তেওঁৰ প্ৰেৰণা আৰু সহযোগ লাভ কৰি বাৰড&#8217;লী জনতাই উৎসাহ পালে আৰু সস্তি নিস্বাস এৰিলে । বল্লভ ভাই পেটেলক তেওঁৰ এই দৃঢ় মনোভাবৰ বাবে বাৰড&#8217;লী জনতাই &#8216;চৰ্দাৰ&#8217;বুলি মাতিছিল আৰু জনগণে তেওঁক চৰ্দাৰ পেটেল বুলি মাতিছিল।তেওঁৰ নেতৃত্ব ইমান বলিষ্ঠ আছিল যে তেওঁৰ খ্যাতি সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতেই বিয়পি পৰিছিল। আহমেদাবাদৰ নিগম অধ্যক্ষ নিৰ্বাচনত তেওঁ ক্ৰমে ১৯২২,১৯২৪,১৯২ত জিকিছিল। তাৰ পিছতেই গুজৰাট কংগ্ৰেছ কমিতিৰ অধ্যক্ষ পদত ১৯৪৫ চনলৈকে অধিষ্ঠিত আছিল।</p> <p>স্বাধীন ভাৰতৰ সপোন দিঠকত পৰিনত হ&#8217;বলৈ আগবঢ়াৰ লগে লগে কংগ্ৰেছত স্বাধীন ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰথমখন চৰকাৰ গঠনৰ প্ৰক্ৰিয়া পূৰ্ণ ৰূপত চলিবলৈ ধৰিলে লগতে সকলোৰে দৃষ্টি নিবন্ধ আছিল অধ্যক্ষ পদৰ ওপৰতো। কাৰণ যিজন অধ্যক্ষ হ&#8217;ব তেওঁৱেই প্ৰধানমন্ত্ৰী হ&#8217;ব।</p> <p>ছয় বছৰৰ পৰা অধ্যক্ষ পদৰ নিৰ্বাচন নোহোৱাৰ বাবে মৌলানা কালাম আজাদ কংগ্ৰেছৰ অধ্যক্ষ পদত অধিষ্ঠিত আছিল কাৰণ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ বাবে বেছিভাগ কৰ্মীয়েই জেলত আছিল তাৰোপৰি ভাৰতবৰ্ষত সঘনাই সংঘঠিত হোৱা ঘটনাৰাজিয়ে নিৰ্বাচনৰ বাবে এক সুস্থ পৰিবেশ গঠন কৰিব পৰা নহৈছিল।</p> <p>১৯৪৬ চনত যেতিয়া চৰকাৰ গঠনৰ প্ৰস্ত্ততি চলিছিল তেতিয়া ১৯৪৫ৰ ২৯ এপ্ৰিলত অধ্যক্ষ পদৰ বাবে নমিনেচন দিয়াৰ শেষ তাৰিখ আছিল।সেই সময়ৰ কংগ্ৰেছৰ প্ৰায় সকলো নেতা পালিনেতা সকলোৱে বিছাৰিছিল লৌহপুৰুষ চৰ্দাৰ বল্লভ ভাই পেটেল স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধান মন্ত্ৰী হওক।সেই সময়তেই মহাত্মা গান্ধীয়ে জনাই দিছিল যে তেওঁ জৱাহৰলাল নেহেৰুকহে কংগ্ৰেছৰ অধ্যক্ষ পদৰ বাবে সমৰ্থন আগবঢ়াইছে । কিন্ত্ত আছৰিত কথা যে তেওঁৰ সমৰ্থন থকাৰ সত্তেও ভাৰতবৰ্ষৰ আন কংগ্ৰেছৰ সমৰ্থন জৱাহৰলাল নেহেৰুৱে পোৱা নাছিল । সেই সময়ৰ ১৫খন ৰাজ্যৰ ১২খন ৰাজ্যয়ে চৰ্দাৰ বল্লভ ভাই পেটেলক কংগ্ৰেছৰ অধ্যক্ষ পদত অধিষ্ঠিত কৰিব বিছাৰিল আৰু বাকী ৩খন ৰাজ্যই দাবীদাৰ সকলৰ কাকো বিছাৰা নাছিল। গতিকে ১২খন ৰাজ্যৰ সমৰ্থন বল্লভ ভাই পেটেলৰ বাবে বহুত আছিল। সেই ক্ষোভত হয়তু নেহেৰুৱে বেলেগ পাৰ্টি গঠন কৰিব বুলি গান্ধীজিক জনাইছিল বুলি সকলোৱে ভাবিছিল।মহাত্মা গান্ধীৰ ইমান দিনৰ পৰিশ্ৰম অথলে যাব বুলি ভাবি তেওঁ ৰাজনীতি কৰি কথা বিষম দেখি জে বি কৃপনালীক কৈছিল যে যেনেকৈৱে নহওক,কাৰ্যসমিতিৰ কিছুসংখ্যক সদস্যক জৱাহৰলাল নেহেৰুক সমৰ্থনৰ বাবে সৈমান কৰিব লাগে।কংগ্ৰেছৰ সংবিধানৰ বিৰুদ্ধে গৈ কেৱল মাত্ৰ জৱাহৰলাল নেহেৰুক সমৰ্থন আগবঢ়াবলৈ গান্ধীজীৰ ৰণকৌশলৰ বাবে কৃপনালীয়ে কেইজনমান কংগ্ৰেছী নেতাক জৱাহৰলাল নেহেৰুক সমৰ্থন দিবলৈ সৈমান কৰিছিল। এজন দক্ষ প্ৰশাসক হোৱাৰ ক্ষমতা থকাৰ সত্বেও মহাত্মা গান্ধীয়ে পেটেলক প্ৰধানমন্ত্ৰী হ&#8217;বলৈ দিয়া নাছিল ।এই কথাৰ বাবে বহু কংগ্ৰেছৰ লগত মহাত্মা গান্ধীৰ মতবিৰোধ হৈছিল।তাৰ ফলত মহাত্মা গান্ধীয়ে চৰ্দাৰ বল্লভ ভাই পেটেলক লগ ধৰি অধ্যক্ষ পদৰ নিৰ্বাচনৰ পৰা দুৰৈত থাকিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। সদাই গান্ধীজীৰ বিছাৰধাৰাক উচ্চ আসনত বহোৱা পেটেলে সেই দিনাও তেওঁৰ আদৰ্শক অগ্ৰাধিকাৰ দি কংগ্ৰেছৰ একতা অটুত ৰখাৰ বাবে মনোনয়ন পত্ৰ দিয়াৰ পৰা বিৰত আছিল। ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰাসাদ দেবে যেতিয়া শুনিছিল যে পেটেলক মনোনয়ন পত্ৰ দিয়াৰ পৰা গান্ধীজীয়ে দুৰৈত ৰাখিছিল তেতিয়া তেওঁ কৈছিল যে গান্ধীজীয়ে পুনৰ এবাৰ ভাৰতবৰ্ষৰ এজন বিশ্বাসযোগ্য সেনানীৰ বলি দিলে।</p> <p>ভাৰতবৰ্ষত পেটেলৰ কূটনীতিক চানক্যৰ লগত তুলনা কৰা হৈছিল ।কূটনীতিজ্ঞ পেটেল স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম উপপ্ৰধান মন্ত্ৰী আৰু প্ৰথম গৃহ মন্ত্ৰী আছিল।তেওঁৰ দৃঢ় নীতিগত আদৰ্শৰ বাবে তেওঁক লৌহপুৰুষ বুলি কোৱা হৈছিল।ইংৰাজে ভাৰতত পোণ প্ৰথমে Indian Civil Service আৰম্ভ কৰিছিল যদিও ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱা Indian administrative service আৰম্ভ কৰে বল্লভ ভাই পেটেলে।</p> <p>১৯৩০ চনত যেতিয়া ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ, চৰ্দাৰ বল্লভ ভাই পেটেল,মৌলানা আজাদ ,নেহেৰুৰ নেতৃত্বত আইন অমান্য আন্দোলন গঢ়ি উঠিছিল তেতিয়া মহম্মদ আলি জিন্নাই সেই আন্দোলনক সৰ্ব ভাৰতীয় হিন্দু আন্দোলন বুলি আখ্যা দি বিভিন্ন মন্তব্যৰে মুছলমানসকলক উত্তেজিতকৰি বেলেগকৈ আন্দোলনৰ নেতৃত দি সাম্প্ৰদায়িক ভেঁটি ৰছনা কৰিছিল কেৱল ৰাজনীতি মুনাফাৰ বাবে । সেই সময়তেই মুছলমান কবি মহম্মদ ইকবালে উত্তৰ পশ্চিম প্ৰান্তত সিন্ধু ,বলুচুস্তান, পাঞ্জাৱ,আৰু আফগানিস্তান মিলাই আন এখন ৰাজ্যৰ দাবী তুলি জিন্নাৰ লগ লাগে।উল্লেখ যোগ্য যে এই কবি মহম্মদ ইকবালেই &#8216;সাৰা জাহাঁ সে অচ্ছা হিন্দুস্তান হামাৰা&#8217; গীতটি (কবিতা) লিখিছিল ।ইয়াৰ পিছতেই চৌধৰী ৰহমত আলিয়ে পাকিস্তান নামেৰে আন এখন পৃথক ৰাষ্ট্ৰ হ&#8217;ব বুলি মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰচাৰ আৰম্ভ কৰি সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ সৃষ্টি কৰে।</p> <p>১৯৪৬ চনত কেবিনেত মিছনৰ পৰিকল্পনাত হোৱা নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছে বিপুল ভোটত জয় লাভ কৰাৰ ফলত জিন্নাই প্ৰত্যক্ষ সংগ্ৰাম আহ্বান কৰি ভয়াবহ সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ সৃষ্টি কৰে। এই সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষ ইমান ভয়াবহ আছিল যে ভাৰতবৰ্ষক দ্বিখণ্ডিত কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।১৯৪৭ চনত লৰ্ড মাউন্ট বেটেন ভাৰতলৈ আহে আৰু কংগ্ৰেছ আৰু লীগৰ লগত আলোচনা কৰি ভাৰতক দ্বিখণ্ডিত কৰি ভাৰত প্ৰজাতন্ত্ৰ আৰু পাকিস্তান নামেৰে দুয়োখন ৰাষ্ট্ৰৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰি১৯৪৭ চনৰ ১৪ আগষ্টত পাকিস্তান আৰু১৪ আৰু ১৫ আগষ্টৰ মাজনিশা &#8216;ভাৰত&#8217;নামেৰে &#8216;ভাৰতীয় স্বাধীনতা আইনৰ &#8216;অধীনত জন্ম দিয়ে। মহাত্মা গান্ধীয়েও এইটো হোৱাই বিছাৰিছিল ।এই বিভাজনত ভাৰতে পাকিস্তানক ৭৫কোটি টকা দিব লাগিব বুলি কৈছিল ২০ কোটি দিয়া হৈছিল যদিও ২৭ অক্টোবৰত কাশ্মীৰখন নিজৰ কৰিবৰ বাবে সীমাত ভয়ংকৰ আক্ৰমন চলাই ফলত সেই সময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহেৰু আৰু গৃহ তথা উপ প্ৰধান মন্ত্ৰী পেটেলে আৰু ভাৰত চৰকাৰে বাকী ৫৫কোটি নিদিয়ে বুলি মত প্ৰকাশ কৰে। এই কথাত গান্ধীজীয়ে ভাৰত চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে অন্নশন আৰম্ভ কৰে। এই অন্নশনে কোটি কোটি ভাৰতীয়ৰ অন্তৰত আঘাত হানে ।ইয়াৰ ভিতৰত এজন ভাৰতীয় আছিল নাথুৰাম বিনায়ক গডচে।নাথুৰাম বিনায়ক গডচেও আছিল গান্ধীজীৰ নীতি আদৰ্শৰে পৰিপুষ্ট এজন ভাৰতীয়।তেওঁ যেতিয়া মহাত্মা গান্ধীয়ে ভাৰতবৰ্ষক দ্বিখণ্ডিত কৰাত সন্মতি দিছিল তেতিয়া তেওঁৰ সেই আদৰ্শত মুছলমান প্ৰীতিৰ বাবে গডচে আচৰিত হৈছিল।সেই সময়ত পাকিস্তানৰ অংশত পৰা হিন্দুসকলৰ বাবে গান্ধীজীয়ে কোনো ব্যৱস্থা কৰিবলৈ পদক্ষেপ গ্ৰহণ নকৰাত গডচে ক্ষুন্ন হৈছিল। পাকিস্তানত হিন্দু নাৰীসকলৰ ওপৰত হোৱা অমানুষিক অত্যাচাৰ, শিখসকলৰ হত্যা আদিত গান্ধীয়ে নিৰৱতা অবলম্বন কৰাত গডচে একপ্ৰকাৰ ক্ষোভৰ দাৱানলত জ্বলিছিল ।পাকিস্তানৰপৰা ট্ৰেইনত হিন্দু সকলৰ মৰাশবোৰ পঠাই দিয়া হৈছিল ফলত তাৰ পৰা হিন্দুসকলে প্ৰাণৰ ভয়ত পলায়ন কৰিছিল। নাথুৰামে এই কথাত বিৰোধ কৰাত তেওঁক ভাৰতত হিন্দু মুছলমানৰ মাজত সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ ওলাইছে বুলি তেওঁক কেইবাবাৰো দণ্ডিত কৰিছিল। মহাত্মা গান্ধীয়ে বিছাৰা নাছিল যে এই সম্পৰ্কে ভাৰতবৰ্ষৰ চোকে কোনে মানুহে জানক।মোৰাজী দেশায়ে দিয়া ন্যায়িক ভাষনতো প্ৰায় ৯০০ টা গোচৰ সন্মুখত আহিছিল। তেওঁ বহুত চেষ্টা কৰিছিল যদিও শান্তিপূৰ্বভাবে এইবোৰ কাম কৰিবলৈ সুযোগ কংগ্ৰেছে দিয়া নাছিল।কিন্ত্ত কাশ্মীৰৰ সেই ঘটনাত যেতিয়া গান্ধীজীয়ে অন্নশণ কৰিলে তেতিয়া গডচেৰ ক্ষোভে চৰম সীমা পাইগৈ ।তেওঁৰ অন্নশনৰ প্ৰতিটো চৰ্তই ভাৰতবাসীৰ সপোনৰ অগোচৰ আছিল । মানুহে ভাবিছিল যে গান্ধীজীৰ প্ৰকৃততে হৈছে কি ?আমৰন অন্নশনত বহিব বুলি কৈ তেওঁ দিল্লীৰ মজজিদ মন্দিৰত আশ্ৰয় লোৱা হিন্দু শৰনাৰ্থীক তাৰ পৰা উলিয়াই দি পাকিস্তানলৈ পঠিয়াই দিবলৈ ভাৰত চৰকাৰক হেঁচা দি চৰ্ত পুৰা কৰিছিল। সেই সময়ত গডচে দিল্লীতেই আছিল।গডচে দেখিছিল ভয়ংকৰ ঠাণ্ডাত কঁপি কঁপি শৰণাৰ্থীসকলে নিজৰ কুতুম্বক এৰি কান্দিকাটি বলিয়া হৈ সেই মজজিদসমূহ খালি কৰি দিছিল আৰু বিৰলা হাউচত ধৰ্ণা দি মহাত্মা গান্ধীক ভিক্ষা খুজি ভাৰতত থাকিবলৈ জেগা বিছাৰিছিল।সেই দৃশ্যই ভাৰতবাসীৰ চকুলোৰে কেৱল পানী নিগৰিছিল।গডচেৰ প্ৰশ্ন আছিল যে ভাৰতৰ মজজিদসমূহৰ পৰা শৰনাৰ্থীসমূহক উলিয়াবলৈ যিদৰে গান্ধীয়ে অন্নসন কৰিছিল ঠিক সেইদৰে পাকিস্তানত থকা মন্দিৰবোৰত শৰনাৰ্থীসকলক ৰাখিবলৈ তেওঁ অন্নশনত কিয় বহা নাছিল। পাকিস্তানত নগ্নকৰা মহিলাসকলৰ বাবে গান্ধীয়ে কিয় অন্নশন কৰা নাছিল?পাকিস্তানত থকা হিন্দু মন্দিৰবোৰ হিন্দুসকলক সমৰ্পন কৰিবলৈ কিয় কোৱা নাছিল।ভাৰতবৰ্ষৰ বিভাজন প্ৰকৃত ভাৰতবাসীয়ে নিবিচাৰা সত্বেও তেওঁ কিয় জিন্নাৰ কথাত সন্মতি দিছিল ?হিন্দু শৰনাৰ্থীসকলৰ কোনো ব্যবস্হা নকৰি সেই দুৰ্যোগত তিল তিলকৈ মৰিবলৈ কিয় দিছিল?কংগ্ৰেছে তেতিয়া গান্ধীৰ বিনা একো কিয় একো কৰা নাছিল।গান্ধীজীৰ সন্মতি অবিহনে আনকি ইংৰাজেও ভাৰতবৰ্ষক দ্বিখণ্ডিত কৰিব পৰা সাহস নাছিল।</p> <p>চৰ্দাৰ বল্লভ ভাই পেটেলক জৱাহৰলাল নেহেৰুৱে সাম্প্ৰদায়িক নেতা বুলি কোৱাৰ বাবে দুয়োজনৰ মাজত শীতল যুদ্ধ তুংগত আছিল।সেইবাবে তেওঁ নেহেৰুৰ লগত কথা নাপাতে বুলি মনস্ত কৰিছিল। । গান্ধীজীয়ে সেই কথা গম পাই পেটেলক মাতি পঠাইছিল।১৯৪৮ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীত পেটেল তেওঁৰ জীয়েকৰ লগত প্ৰায় ৪ বজাত গান্ধীজিৰ লগত মিটিং কৰিছিল। ফলত আন দিনাতকৈ সেইদিনা সন্ধিয়া প্ৰাৰ্থনালৈ যোৱাত গান্ধীজীৰ ১৫ মিনিত পলম হৈছিল । ৫:১৫ বজাত প্ৰাৰ্থনালৈ যাওঁতে গডচেয়ে প্ৰথমে গান্ধীজীৰ ভৰি চুই সেৱা কৰে আৰু তাৰ পিচতেই নিচেই ওচৰৰ পৰা গান্ধীজীক তিনিজাঁই গুলি মাৰি হত্যা কৰিছিল । গডচে তেওঁৰ জবাবদিহিত কৈছিল যে ভাৰতবৰ্ষক তেওঁৰ প্ৰভাবৰ পৰা মুক্ত কৰিবলৈ এইটোৱই উপাই আছিল।। গান্ধীজীৰ পুত্ৰ দেৱদাস গান্ধীক তেওঁ কৈছিল &#8211; যে গান্ধীজীৰ বিছাৰধাৰাত অনুপ্ৰাণিত হৈয়ে তেওঁ গান্ধীজীৰ আন্দোলন সমৰ্থন কৰিছিল ।গান্ধীজীয়ে ভাৰতবৰ্ষৰ বাবে কৰা সকলো সঠিক কামৰ বাবেই তেওঁক আদৰ কৰিছিল আৰু সেই বাবেই হত্যাৰ আগতে তেওঁক সেৱা কৰিছিল। কিন্ত্ত যি কপটতাৰে পূজ্য মাতৃভূমি ভাৰতবৰ্ষক বিভাজন কৰিলে সেইবাবে তেওঁক দণ্ড দিবলৈ ভাৰতবৰ্ষত কোনো ন্যায়লয় নাই বাবে মই তেওঁক হত্যা কৰিলোঁ। গান্ধী হত্যাৰ বাবে লালকিল্লাত থকা চলি থকা মুকদমাত মাননীয় ন্যায়ধীশ আত্মচৰণৰ আদালতত নাথুৰাম গডচে আৰু নাৰায়ণ আপ্তেক ফাঁচি দিছিল। বাকী মদনলাল পাহৱা, বিষ্ণু কৰকৰে, শংকৰ কৃস্তেয়া, গোপাল গডচে আৰু দত্তাৰিহ পৰ্চুৰেক যাবজ্জীবন কাৰাদণ্ডৰে দণ্ডিত কৰে।</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p> <p>15-Aug-2019</p>MriduPhilosophyগুজৰাটত হোৱা খেড়া আন্দোলনতবিদেশী বৰ্জণCongressIndia GandhiIndian Civil Serviceindian freedom movementKhera MovementMahatma GandhiMoulana Kalam Azadpriti rekha boraSardar Ballabh Bhai PatelSardar PatelStart of Indian Administrative Servicestart of Indian Civil ServiceMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9f%e0%a6%b2-%e0%a6%ac%e0%a7%9f-%e0%a6%8f%e0%a6%a3%e0%a7%8d%e0%a6%a1-%e0%a6%ab%e0%a7%87%e0%a6%9f-%e0%a6%ae%e0%a7%87%e0%a6%a8/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9f%e0%a6%b2-%e0%a6%ac%e0%a7%9f-%e0%a6%8f%e0%a6%a3%e0%a7%8d%e0%a6%a1-%e0%a6%ab%e0%a7%87%e0%a6%9f-%e0%a6%ae%e0%a7%87%e0%a6%a8/দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধৰ সময়ত এডলফ হিটলাৰৰ(Adolf Hitler) নেতৃত্বত নাজীবাহিনী,বেনিট' মুচলিনিৰ (Benito Musslini)নেতৃত্বত ইটালীৰ সেনাবাহিনী,আৰু জাপানৰ ৰজা হিৰ'হিতুৰ (Emperor Hirohitu) নেতৃত্বত জাপানী সেনাবাহিনী এই তিনিওখন দেশ মিলি গঠন কৰিছিল 'এক্ছিচ পাৱাৰ '( axis power) বা আধাৰ শক্তি ; লগতে আন কেইবাখনো সৰু বৰ দেশে তেওঁলোকক সহযোগ কৰিছিল। থিক সেইদৰে আমেৰিকাত ৰুছভেল্টৰ নেতৃত্বত ( Roosevelt) আমেৰিকাৰ সেনাবাহিনী,গ্ৰেট&hellip;Tue, 06 Aug 2019 09:09:50 GMT<p>দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধৰ সময়ত এডলফ হিটলাৰৰ(Adolf Hitler) নেতৃত্বত নাজীবাহিনী,বেনিট&#8217; মুচলিনিৰ (Benito Musslini)নেতৃত্বত ইটালীৰ সেনাবাহিনী,আৰু জাপানৰ ৰজা হিৰ&#8217;হিতুৰ (Emperor Hirohitu) নেতৃত্বত জাপানী সেনাবাহিনী এই তিনিওখন দেশ মিলি গঠন কৰিছিল &#8216;এক্ছিচ পাৱাৰ &#8216;( axis power) বা আধাৰ শক্তি ; লগতে আন কেইবাখনো সৰু বৰ দেশে তেওঁলোকক সহযোগ কৰিছিল। থিক সেইদৰে আমেৰিকাত ৰুছভেল্টৰ নেতৃত্বত ( Roosevelt) আমেৰিকাৰ সেনাবাহিনী,গ্ৰেট বৃটেনত উইনষ্টন ছাৰ্চিলৰ (Winston Churchill)ৰ নেতত্বতৃ ইংৰাজ সেনাবাহিনী ,চোভিয়েট ৰাছিয়াত জোচেফ ষ্টেলিনৰ নেতৃত্বত ( Joseph Stalin) ৰুছসেনা এই তিনিশক্তিয়ে মিলি গঠন কৰিছিল &#8216;এলাইড পাৱাৰ&#8217; (Allied power)বা &#8216;মিত্ৰশক্তি&#8217; লগতে চাইনা, অষ্ট্ৰেলিয়া আদিকে ধৰি আন কেইখন মান দেশেও ইয়াত সহযোগ কৰিছিল ।</p> <p>অৰ্থাৎ মূল যুদ্ধখন যেন হৈছিল এই দুই শক্তি এক্ছিচ পাৱাৰ আৰু এলাইড পাৱাৰৰ মাজত।বিশ্বযুদ্ধত এই সকলোৱে জয়ী হৈ সমগ্ৰ বিশ্বত নিজৰ ৰাজত্ব স্থাপন কৰাৰ সপোন দেখিছিল।১৯৩৯ চনত হিটলাৰে হঠাতে প&#8217;লেণ্ডৰ ওপৰত আক্ৰমণ কৰি যেন দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধক নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল।১৯৪১ চনত হিটলাৰে বিশ্বত নিজৰ ক্ষমতা প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ ৰুছ দেশত আক্ৰমণ চলাইছিল। তাকে দেখি জাপানো ৰখি নাথাকি সেই বছৰতেই ডিচেম্বৰত প্ৰসান্ত মহাসাগৰত অবস্থিত আমেৰিকাৰ নৌসেনাৰ কাৰ্যালয় পাৰ্ল হাৰ্বাৰত ( Pearl Herber) বোমাৰে অাক্ৰমণ কৰে । ফলত বহু আমেৰিকাৰ নৌসেনাৰ মৃত্যু হয়।এই আক্ৰমণ কৰি জাপানে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ বিছাৰাতো নিশ্চিত হৈ পৰিছিল । ইফালে প্ৰসান্ত মহাসাগৰৰ অধিক ভূখণ্ড জাপানে অধিকৃত কৰিছিল।তাৰোপৰি অকিনাৱা যুদ্ধতো ১৯৪৫ ত প্ৰায় ১২,৫০০ আমেৰিকাৰ সেনাক হত্যা কৰিছিল ।জাৰ্মান সেনায়েও ইউৰোপীৰ বহুকিখন দেশ নিজৰ অধীন কৰি অধিনায়ক হ&#8217;ব বিছাৰিছিল।জাপানৰ এই আক্ৰমণে আমেৰিকাক আক্ৰোশৰ দাৱানলত জ্বলি দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধলৈ অচকিতে আমন্ত্ৰণ জনাইছিল।১৯৪২ চনত হাৱাইৰ ওচৰত জাপানী সেনাৰ পৰাজয় আৰু ১৯৪৩ চনত নাজীবাহিনীৰ পৰাজয়ে এক্ছিচ পাৱাৰত তীব্ৰ আঘাত হানে ।ফলত এলাইড পাৱাৰ বিশ্বত শক্তিশালী হৈ উঠে ।</p> <p>১৯৪২ চনতদ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্বৰ সময়তেই আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হেৰি ট্ৰুমেনে( Herry Truman) তেওঁৰ সহযোগী আৰু কেইজনমান বিশিষ্ট নিউক্লিয়াৰ বিশেষজ্ঞক লৈ ঘাটক পৰমানু বোমা বনাবলৈ মনস্ত কৰিলে। আচলতে আমেৰিকাই বিচাৰিছিল আমেৰিকা সদায় &#8216;চুপাৰ পাৱাৰ&#8217;হৈ থাকক।কাৰণ আন এখন প্ৰভাৱশালী দেশ ৰুচেও এই সম্পৰ্কে চিন্তা চৰ্চা কৰি আছিল। ফলত দুয়োখন দেশৰ মাজত শীতল যুদ্ধ চলিছিল।ইউ এছৰ আৰ্মিৰ মেজৰ জেনেৰেল কৰ্পচ ইঞ্জিনিয়াৰ অফিছাৰ লেছলি ৰিচাৰ্ড গ্ৰোভচ জুনিয়ৰৰ নেতৃত্বত, আমেৰিকাৰ কেলফোৰ্নিয়া বিশ্ববিদ্যালয় পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ অধ্যাপক জুলিয়াচ ৰৱাৰ্ট অপেনহেইমাৰক( Julius Robert Oppenheimer) লছ আলমচ নেছনেল লেবৰেটৰীৰ(Los Alamos National laboratory) চিক্ৰেট গৱেষনাগাৰৰ মুৰব্বী হিচাপে নিযুক্তি দি,কোনেও নজনাকৈ পৰমানু বোমা নিৰ্মান আৰু ইয়াৰ পৰীক্ষনৰ কাম কৰিবলৈ ৰাষ্ট্ৰপতি ট্ৰুমেনে নিৰ্দেশ দিয়ে ।জুলিয়াছ ৰবাৰ্ট অপেনহেইমাৰকেই &#8216;ফাডাৰ অফ দা এটমিক ব্ম&#8217; (Father of the Atomic bomb) বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ সম্মতিতেই মেনহেট্টন (Manhatton) নগৰত &#8216;মেনহেট্টন প্ৰজেক্ট &#8216; আৰম্ভ হয়।নিউক্লিয়াৰ পৰমানু বম বনাবলৈ আমেৰিকাক সন্মতি দিছিল গ্ৰেট বৃটেইন আৰু কানাডাই ।কিয়নো আন দেশৰ সন্মতি অবিহনে নিউক্লিয়াৰ বম বনাব নোৱাৰে।গতিকে বিশ্ব যুদ্ধ সময়ৰ বৃটেনৰ চিক্ৰেট ক&#8217;ড &#8216;টিউৱ এলয়'(Tube Alloy) নাম ব্যৱহাৰ কৰি মেনহাট্টন প্ৰজেক্ট আৰম্ভ কৰিলে ।&#8217;টিউৱ এলয়&#8217; বৃটেনৰ গৱেষনা প্ৰস্তুতিকৰণৰ ক&#8217;ড নাম য&#8217;ত কানাডাইও নিজৰ গৱেষণা চলাইছিল।প্ৰায় ১,৩০,০০০জন মানুহে এই মেনহাত্তন প্ৰজেক্টত কাম কৰিছিল।কিন্ত্ত ১৯৩৯ চনৰেপৰাই অৰ্থাৎ এলবাৰ্ট আইনস্টাইনো এই পৰমানু বোমাৰ প্ৰজেক্টৰ কামত ব্যস্ত আছিল।</p> <p>১৯৪৫ চনৰ ১৬ জুলাইত আমেৰিকাৰ নিউ মেক্সিক&#8217;চহৰত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে পৰমানু বোমাৰ পৰীক্ষন কৰে আৰু ইয়াৰ নাম ৰাখিছিল &#8216; ট্ৰিনিটি টেস্ট&#8217;। আৰু আন দুটা বোমা দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ প্ৰসান্ত মহাসাগৰৰ ট্ৰিনিয়ান দ্বীপলৈ লৈ গৈছিল ।দুয়োটা বোমাই জাপানলৈ নিক্ষেপ কৰিবলৈ মনস্থ কৰা হৈছিল।কিন্ত্ত দ্বিতীয় বোমাটো আছিল প্লোট&#8217;নিয়াম বোমা। যাৰ পৰীক্ষণ তেতিয়াও বাকী আছিল।</p> <p>জাপানৰ সুন্দৰ চহৰ হিৰোচিমাত বোমা বৰ্ষণ কৰাৰ বাহিৰেও কুক&#8217;ৰা ,ৰাজধানী কিয়ৌত'( সেই সময়ৰ ৰাজধানী) আৰু নিঈগাতাৰ নাম তেওঁলোকৰ তালিকাৰ সূচিত আছিল ।কিন্ত্ত আমেৰিকাৰ তৎকালীন যুদ্ধমন্ত্ৰী স্টিমচনৰ নিৰ্দেশ ক্ৰমে পুৰণি ৰাজধানী কিয়ৌত&#8217;ক সূচিৰ পৰা বাদ দিয়া হৈছিল কাৰণ সেই ধুনীয়া চহৰখনত তেওঁ তেওঁৰ পত্নীৰ সৈ মধুচন্দ্ৰিকা কৰিবলৈ আহি চহৰখনৰ সৌন্দৰ্য্যত আপ্লুত হৈছিল।ফলত তেওঁ কিয়ৌত&#8217;চহৰত বোমা নিক্ষেপ কৰাত অমান্তি হৈছিল। ইফালে আন এজন সেনা জেনেৰল ডুৱাইট আইজনহাবৰে পৰমানু বোমাৰ বিৰুদ্ধিতা কৰিছিল ।কিন্ত্ত ৰাষ্ট্ৰপতি ট্ৰুমেন নিজৰ কথাত অটল আছিল আৰু পাৰ্ল হাবাৰৰ পোতক তুলিব বিছাৰিছিল।তেওঁ বিছাৰিছিল যে জাপানৰ ৰজা হিৰ&#8217;হিতুয়ে আমেৰিকাৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰক। ট্ৰুমেনে জানিছিল যে কেনেকৈ হিৰ&#8217;হিতুয়ে আত্মসমৰ্পণ কৰিব।পৰমানু বোমা আক্ৰমণৰ আগতে তেওঁ আত্মসমৰ্পণ কৰাতো বিছাৰা নাছিল।</p> <p>১৯৪৫ চনৰ ৬ আগষ্ট &#8211; তেতিয়া পুৱা ২টা ৪৫ ;আমেৰিকাৰ &#8216;এনেলা গে বি -২৯&#8217; নামৰ বায়ুসেনাৰ এয়াৰ ক্ৰাফট খনে কঢ়িয়াই আনিছিল &#8216;লিটল বয়&#8217;ক লক্ষ্য স্থান জাপানৰ হিৰোচিমা । লিটল বয় আছিল হিৰোচিমাত পেলাবলৈ লোৱা ইউৰেনিয়াম পৰমানু বোমা । পূৰ্বৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ৰুছভেল্টৰ সন্দৰ্ভত নামটো ৰাখিছিল ।হিৰোচিমা জাপানৰ সেনাৰ মূখ্য বন্দৰ আছিল য&#8217;ত সেনাৰ ৰেচন- পানী ,গোলা -বাৰুদৰ যোগান কেন্দ্ৰ আছিল ।।এই লিটল বয় নামৰ পৰমানু বোমাটো ৪০০০ কিলোগ্ৰাম গধুৰ আছিল আৰু দীঘল আছিল ১১ ফুট।বোমাটোত ইউৰেনিয়ামৰ মাত্ৰা আছিল ৬৫ কি.গ্ৰা.।যেতিয়া বি -২৯য়ে বোমাটো লৈ আনিছিল তেতিয়া সেইটোত বাৰুদ নাছিল অৰ্থাৎ তেতিয়া সি সক্ৰিয় হোৱা নাছিল আৰু তাৰ চাৰ্কিটোও পুৰা হোৱা নাছিল। এনেলা গে বিমানত ১২ জন চালক আছিল। মাৰিছ জেপ্ছন আৰু তেওঁৰ সহযোগী ডিক পাৰ্চনে মিলি চাৰি বেগ বাৰুদ তাত ৰাখিছিল আৰু তাৰ পিছতেই লিটল বয়ৰ প্লাগ অন কৰি তাক সক্ৰিয় কৰা হৈছিল।হিৰোচিমাৰ আকাশৰ ৩১,০০০ ফুট ওপৰত এনেলা গে উৰি আছিল।তেতিয়া ৰাতিপুৱা ৪বাজি ১৬ মিনিট হৈছে। হিৰ&#8217;চিমাত সকলো তেতিয়া ৰাতিপুৱাৰ কামকাজত ব্যস্ত ।এনেলা গেৰ পাইলট আছিল কৰ্নেল পঁল ডব্লুউ তিব্বেতচ ।হিৰোচিমাৰ আইঅ&#8217; ব্ৰীজৰ ওপৰত লিটল বয়ক নিক্ষেপ কৰাৰ কথা আছিল যদিও ওল্টা দিশৰ পৰা আহি থকা বতাহৰ বাবে সীমা চাৰ্জিকেল ক্লিনিকত এনেলা গেয়ে লিটল বয়ক তললৈ পেলাই দিয়ে ।৪৩ চেকেণ্ড তললৈ নমাৰ লগে লগে এক ভয়ংকৰ বিস্ফোটে সমগ্ৰ হিৰোচিমাক আৱৰি ধৰিলে। ডাৱৰৰ দৰে ধোৱাই সমগ্ৰ হিৰোচিমাক সাৱতি ললে । কেই মিনিট মানৰ ভিতৰতে হিৰোচিমা শ্মশানলৈ পৰিণত হৈ পৰিল।ই ১৩ বৰ্গ কিলোমিটাৰলৈকে বিয়পি পৰিছিল। লিটল বয় বায়ুমণ্ডলত বিস্ফোট হোৱাৰ লগে লগে ১৫ কিল&#8217;মিটাৰ আঁতৰত থকা ঘৰবোৰ মাজতো ইমান কম্পন তুলিছিল যে ঘৰৰ খিৰিকিৰ গ্লাছবোৰ ভাঙি চূৰ্ণ বিচূৰ্ণ হৈছিল।বিস্ফোৰণৰ সময়ত বায়ুমণ্ডলৰ তাপমান হৈছিল ৩৯০০ ডিগ্ৰি চেলছিয়াচ।১০০৫ কিলোমিটাৰ বেগেৰে প্ৰতি ঘন্টাত ধুমুহা আহিছিল। সকলোতকৈ দুখ লগা কথা যে সমতলত ৪০০০ ডিগ্ৰি চেলছিয়াচ গৰমত মানুহবোৰ একো একোটা জলন্ত মাংসপিণ্ডত পৰিণত হৈছিল। চহৰখনত হঠাতে হোৱা এনে ভয়ংকৰ দুৰ্ঘটনাত ৯০ শতাংশ ডক্টৰৰ মৃত্যু হোৱাৰ বাবে মানুহবোৰক চাবলৈ কোনো নাছিল তাৰোপৰি হাস্পতালো পুৰি চাঁই হৈ গৈছিল। যি বাছি গৈছিল পৰমানু বোমাৰ বিকিৰণৰ ফলতো মৃত্যুবৰণ কৰিছিল।প্ৰায় ১,৫০,০০০ হাজাৰ মানুহৰ মৃত্যুৰ বিভিসিকাই সমগ্ৰ বিশ্ব ব্ৰক্ষ্মাণ্ড কপাঁই তুলিছিল।</p> <p>বিস্ফোৰণ হৈ থকা সময়ত এনেলা গে আঁতৰি আহিছিল যদিও কেবিনৰ সন্মুখখিনি বিস্ফোৰণৰ পোহৰে উজ্জ্বলাই তুলিছিল।পাইলট পাঁল তিবেতচে এবাৰ পিছলে চাই দাঁত কামুৰি ধৰিছিল। পিছৰ কেবিনত বহি থকা তেওঁৰ আন এজন সহযোগী টেল গেনৰ বঁব কেমনে তেওঁৰ কডাক কেমেৰাতো লৈ সেই আলোকৰ ফটো তুলিছিল য&#8217;ত দেখা পোৱা গৈছিল মাছৰুম সদৃশ জুইৰ ফোঁৱৰা।উইলিয়াম পাৰচঞ্চে আমাৰিকালৈ বাৰ্তা পথাইছিল &#8211; &#8220;আমি সফল হৈছো। এনেলা গে বৰ্তমান থিকেই আছে।&#8221;ইফালে ট্ৰুমেনেও ৰেডিঅ&#8217;ত ঘোষনা কৰিছিল যে এইমাত্ৰ আমেৰিকাৰ সেনায়ে হিৰোচিমাত পৰমানু বোমাৰে আঘাত হানিচে&#8230;..</p> <p>৯ আগষ্ট ১৯৪৫ । মাত্ৰ তিনদিন হৈছিল । কেনেকৈ কি হ&#8217;ল তাক মানুহে বুজিব পৰাৰ আগতেই আমেৰিকাৰ &#8216;বক্সকাৰ এয়াৰ ক্ৰাফ্টে&#8217; পুৱা ৯ বজাত কঢ়িয়াই আনিছিল &#8216;ফেট মেন&#8217; নামৰ দ্বিতীয়টো পৰমানু বোমা।এই বোমা আছিল আৰু ভয়ংকৰ । ইয়াক ৬.৪ কি.গ্ৰা. প্লুট&#8217;নিয়ামৰে বনোৱা হৈছিল।ইংলেণ্ডৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী উইনস্টন ছাৰ্চিলৰ সন্দৰ্ভত এই বোমাৰ নাম ৰখা হৈছিল &#8216;ফেট মেন&#8217;।এই বম পেলাবলৈ বিছাৰিছিল কুক&#8217;ৰা চহৰত। উদ্যোগিক নগৰ কুক&#8217;ৰাত গোলা বাৰুদ বনোৱা উদ্যোগ আছিল ইফালে বক্সকাৰলৈ কুক&#8217;ৰাত বোমা পেলাবলৈ বাৰ্তা পথোৱা হৈছিল।কিন্ত্ত বতৰ বেয়া বাবে , আৰু বক্সকাৰ বিমানত ইন্ধনৰ তাৰতম্য দূত গতীত হ্ৰাস পাইছিল ;কেৱল ঘূৰি যাবৰ বাবেহে বিমানত ইন্ধন আছিল। সেই সময়ত বিমানৰ গ্ৰুপ কেপ্টেন আছিল লিওনাৰ্ড ছেচৰ। তেওঁ তৎক্ষণাত সেই চহৰ ত্যাগ কৰি নাগাচাকিৰ ওপৰত বোমা নিক্ষেপ কৰিবলৈ মনস্থ কৰে।এই বোমাটোৰ ওজন আছিল ৪০৫০ কিল&#8217;,।ফেট মেন নামৰ ভীম সদৃশ প্ৰকাণ্ড বোমাটো বক্সকাৰৰ পৰা সেনা দলে নাগাচাকিলৈ নিক্ষেপ কৰে প্ৰায় ৫২ চেকেণ্ড তললৈ নামি আহি প্ৰায় সমতল ভূমিৰ পৰা ৫০০ ফুট ওপৰত এক প্ৰচণ্ড শব্দ কৰি বিস্ফোত হয়।মাছৰুম সদৃশ জুইৰ গোলাকাৰ আৰু ধোৱাই নাগাচাকি আৱৰি ধৰে।নাগাচাকিৰ সমুদ্ৰ তীৰত ৰৈ থকা জাহাজ আৰু বিশাল নৌকাবোৰ নিজে নিজে জ্বলি উঠিছিল।মানুহবোৰৰ বাবে দুৰ্বোধ্য হৈ উঠিছিল যে কি ঘটি আছে।মানুহ জন্ত্ত সকলোবোৰ গলিবলৈ ধৰিছিল। নাগাচাকিৰ ওচৰে পাজৰে থকা পাহাৰবোৰৰ বাবে ৬.৭ বৰ্গ কিল&#8217;মিটাৰ ঠাইহে লোকচান হৈছিল। মানুহবোৰে পৰমানু বোমাৰ বিষয়ে শুনা নাছিল তাৰ আগতে।৬১৭বৰ্গ কিলোমিটাৰলৈকে এই জুইৰ গোলাকাৰ বলৰ লেলিহান শিখা দেখা পোৱা গৈছিল।হিৰোচিমাৰ দৰেই গোতেই নাগাচাকি জ্বলি ছাঁইত পৰিনত হৈছিল। প্ৰায় ৮০,০০০ মানুহৰ প্ৰাণ লৈছিল ফেট মেনে।</p> <p>তিনিদিনৰ ভিতৰত মৰিশালিলৈ ৰূপান্তৰ হৈছিল জাপান।বিকিৰণৰ ফলত জাপানৰ জন জীৱন নৰকংকালত পৰিনত হৈছি। গছ গছনি নাম নিচান নাইকিয়া কৰি দিছিল।যি জীবিত আছিল তেওঁকো চিকিৎসাৰ অভাৱত বচাব পৰা নগৈছিল। বিকিৰণৰ ফলত বহু বছৰলৈ মৃত্যুৰ বিভিসিকা চলিছিল।কেন্চাৰ আৰু লিওক&#8217;মিয়া বেমাৰে জীবিত কোষত আশ্ৰয় লৈছিল ।</p> <p>এই বিভৎস বিভিষিকাৰ পিছতেই ১৪ আগস্টত জাপানৰ এক্চিচ পাৱাৰ শূন্য হৈ গৈছিল আৰু ৰজা হিৰ&#8217;হিতুয়ে আমেৰিকাৰ ওচৰত ৰেডিঅ&#8217;ৰদ্বাৰা আত্মসমৰ্পণ কৰিছিল। যদি নকৰিলে হেতেন তেনেহ&#8217;লে আমেৰিকাই ১৯ আগস্টত জাপানৰ আন এখন চহৰত আকৌ আক্ৰমণ চলালে হেতেন।তাৰ পিছতেই বিশ্ব যুদ্ধ সমাপ্ত হৈছিল আৰু এলাইড পাৱাৰ জয়ী হৈছিল।</p> <p>সেই দুৰ্যোগৰ অলপ দিনৰ পিছতে অহা ঘূৰ্ণিবতাহ সদৃশ ধুমুহাই প্ৰায় ২০০০ মানুহৰ প্ৰাণ লৈছিল যিটো বোমা বিস্ফোৰণৰ আন এটা প্ৰভাৱ বুলিয়েই ভৱা হৈছিল।</p> <p>আচলতে আমেৰিকাই দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধ বিচাৰা নাছিল ।প্ৰথমবাৰৰ বাবে আমেৰিকাই যুদ্ধত পৰমানু বোমা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। উল্লেখযোগ্য যে এলবাৰ্ট আইনস্টাইনে ১৯৩৯ চনতে প্লোট&#8217;নিয়াম আৰু ইউৰেনিয়াম বোমাৰ বাবে যে যথেস্ট টকা লাগিব আৰু তাৰ ফাণ্ডিংৰ বাবে পূৰ্ব ৰাষ্ট্ৰপতি ফ্ৰেংকলিন ৰুজভেল্টক মান্তি কৰাইছিল। নোবেল বটা বিজয়ী বিজ্ঞানী জনে হয়তু সেইদিনা বুজি পোৱা নাছিল যে ইয়াৰ পৰিণাম ইমান ভয়ংকৰ হ&#8217;ৱ।১৯৩৯ তে পৰমানু বোমা আবিস্কাৰৰ আখৰা চলিছিল। প্ৰায় ২ আৰব ডলাৰৰ ফাণ্ড আইনস্টাইনৰ কথা মতেই ৰুজভেল্টে মুকলি কৰি দিছিল।</p> <p>হিৰোচিমাত বহু বছৰলৈ একো গছ বন বোমাৰ প্ৰভাৱত গজা নাছিল ।অলেণ্ডাৰ Oleander নামৰ ফুলপাহ হিৰোচিমাখন মৰিশালি হোৱাৰ পিছত প্ৰথম ফুলিছিল।সেইবাবে এই ফুল হিৰোচিমাৰ অফিচিয়েল ফুল।আমেৰিকাৰ এই আক্ৰোশৰ বলি নিৰিহ জনতা বহু বছৰলৈ ভুক্ত ভূগি হৈও লাহে লাগে নিজকে চম্ভালি লৈছিল আৰু সেই দুয়োখন চহৰে আকৌ প্ৰাণ পাই উঠিছিল।জাপানৰ জনতাৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমত আজি হিৰোচিমা আৰু নাগাচাকি সৌন্দৰ্যৰে ভৰপুৰ দুখন ঠাই লগতে উন্নতিৰ শিখৰত জাপানে আজিও দপদপাই আছে। জাপানত মানুহে এতিয়াও ১৬ ঘন্টা কাম কৰে।</p> <p>বোমা বিস্ফোৰণৰ পিছত হোৱা বিকিৰণৰ ফলত হিৰোচিমাৰ সদাক&#8217; সচাকি নামৰ সৰু ছোৱালী এজনীৰ লিউক&#8217;মা নামৰ বেমাৰ হোৱাত তাই অসুখ ভাল হ&#8217;বলৈ হাজাৰ টা কাগজৰ সাৰস পখী ( Crane) বনাইছিল কিয়নো জাপানত এটা কথা বিশ্বাস কৰা হৈছিল যে যদি এনেকৈ সাৰস পখী বনোৱা হয় তেনেহ&#8217;লে মনৰ আশা পূৰণ হয়। কিন্ত্ত সদাক&#8217; সচাকিৰ আশা পূৰণ নহ&#8217;ল।১৯১৭ চনত ৰাষ্ট্ৰপতি বৰাক ওবামা জাপানৰ হিৰোচিমা গৈ হিৰোচিমা পিচ মেম&#8217;ৰিয়েল পাৰ্কত সাৰস পখী বনাইছিল।</p> <p>এইখিনিতে উল্লেখ কৰা উচিৎ যে জুলিয়াচ ৰবাৰ্ট অপেনহেইমাৰ যাৰ নেতৃত্বত পৰমানু বোমা বনোৱা হৈছিল তেওঁ ১৯৩৩ চনৰ পৰাই Indologist Arthur W. Ryder পৰা সংস্কৃত শিকিছিল আৰু ভাগৱত গীতা পঢ়িবলৈ লৈছিল।তেওঁ পৰবৰ্ত্তী কালত কৈছিল যে গীতাই আছিল তেওঁৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ কিতাপ যিখনে তেওঁৰ জীৱন দৰ্শনত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰিছিল।কিন্ত্ত তেওঁ আছিল প্ৰকৃততে এজন ইহুদি।তেওঁ যেতিয়া ট্ৰিনিটি টেস্ট কৰিছিল তেতিয়া তেওঁ কৈছিল আজি মোৰ হিন্দু ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ ভাগৱত গীতাত শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনক কোৱা এই কথাখিনি মনত পৰিছে শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনক নিজৰ বিৰাট ৰূপ দেখাই কৈছিল,মই পৃথিৱী লোকক নাশ কৰাৰ মহাকাল আৰু এই<br /> পৃথিৱীত অধৰ্মক নাশ কৰিবলৈ মই প্ৰবৰ্ত হৈছো।</p> <p>(We knew the world would not be the same. A few people laughed, a few people cried, most people were silent. I remembered the line from the Hindu scripture, the Bhagavad-Gita. Vishnu is trying to persuade the Prince that he should do his duty and to impress him takes on his multi-armed form and says, &#8220;Now, I am become Death, the destroyer of worlds.&#8221; I suppose we all thought that one way or another.</p> <p>-J. Robert Oppenheimer)</p> <p>তেওঁ তেওঁৰ বন্ধুবৰ্গৰ মাজতো গীতা চৰ্চা কৰিবলৈ কৈছিল।এবাৰ তেওঁক পৰমানু বোমাৰ বিষয়ে শুধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত তেওঁ পুৰণি হিন্দু মহাকাব্যত থকা ব্ৰক্ষ্মাস্ত্ৰৰ কথা অনুকিয়াই দিছিল।আৰু কৈছিল যে পৰমানু বোমা বহু যুগতে সৃষ্টি হৈছিল।</p> <p>এডল্ফ হিটলাৰেও তেওঁৰ সেনাবাহিনীত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ হিন্দু ধৰ্মৰ স্বস্তিক চিহ্নটো লৈছিল কাৰণ তেওঁও হিন্দু ধৰ্মৰ এই স্বস্তিকৰ শক্তিক মনে প্ৰাণে গ্ৰহণ কৰিছিল ।</p> <p>প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>সহকাৰী অধ্যাপিকা</p> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduPhilosophyatomic bombEnola GayhiroshimaLittle Boy & Fat ManNagasakipriti rekha boraUSAWorld warworld war IIMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a7%b0%e0%a7%81%e0%a6%a8%e0%a7%8b%e0%a6%a6%e0%a6%87%e0%a7%b0-%e0%a6%aa%e0%a7%b0%e0%a6%be-%e0%a6%aa%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%95%e0%a6%b2%e0%a7%88/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a7%b0%e0%a7%81%e0%a6%a8%e0%a7%8b%e0%a6%a6%e0%a6%87%e0%a7%b0-%e0%a6%aa%e0%a7%b0%e0%a6%be-%e0%a6%aa%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%95%e0%a6%b2%e0%a7%88/Dainandin Barta http://www.dainandinbartagroup.in/fullpage.php?photo=images1/../../../images1/12_July_2019_4.jpg&day1=17&month1=July&%20year1=2019 Priti Rekha Bora 12-Jul-2019Wed, 17 Jul 2019 20:23:12 GMT<p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_pg4-prb.jpg" alt="DB_12_July_2019_4_Pg4-PRB.jpg" width="2371" height="2745" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_pg4-prb.jpg 2371w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_pg4-prb.jpg?w=130&amp;h=150 130w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_pg4-prb.jpg?w=259&amp;h=300 259w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_pg4-prb.jpg?w=768&amp;h=889 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_pg4-prb.jpg?w=884&amp;h=1024 884w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_pg4-prb.jpg?w=1440&amp;h=1667 1440w" sizes="(max-width: 2371px) 100vw, 2371px" /><a href="https://pritirekhabora.wordpress.com/2019/07/07/522/" target="_blank" rel="noopener">Dainandin Barta</a></p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_full.jpg" alt="DB_12_July_2019_4_Full.jpg" width="1516" height="2359" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_full.jpg 1516w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_full.jpg?w=96&amp;h=150 96w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_full.jpg?w=193&amp;h=300 193w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_full.jpg?w=768&amp;h=1195 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_full.jpg?w=658&amp;h=1024 658w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/db_12_july_2019_4_full.jpg?w=1440&amp;h=2241 1440w" sizes="(max-width: 1516px) 100vw, 1516px" /></p> <hr /> <p><a href="http://www.dainandinbartagroup.in/fullpage.php?photo=images1/" rel="nofollow">http://www.dainandinbartagroup.in/fullpage.php?photo=images1/</a>../../../images1/12_July_2019_4.jpg&#038;day1=17&#038;month1=July&#038;%20year1=2019</p> <p>Priti Rekha Bora</p> <p>12-Jul-2019</p>MriduAssamAssamese cultureAssamese News PaperDainandin BartaPhilosophySociety & peopleWomenAssamese News PaperFirst News Paper of Assampriti rekha boraMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%81%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9a%e0%a7%b0-%e0%a7%a9/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%81%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9a%e0%a7%b0-%e0%a7%a9/কেতিয়াবা যে শৈশৱৰ সৰু সৰু কথাবোৰে এতিয়া বৰ আমনি কৰে । ভগৱানক লগ পোৱা হ'লে কলোহেতেন মোক এদিনৰ বাবে হ'লেও মোৰ শৈশৱতো ওভতাই দিয়াচোন। এদিন অন্তত হেপাঁহ পলোৱাই চাই লওঁ মোৰ সোনোৱালী শৈশৱতো….***জোনাকী পৰুৱাবোৰৰ পিছে পিছে ঘূৰি সেইবোৰ বটলত ভৰাই আন্ধাৰ ৰূমত থৈ দিছিলো ভাবিছিলো ৰূমতো পোহৰাই তুলিব কিন্ত্ত বন্ধ বটলত অক্সিজেনৰ অভাৱত সিহঁতৰ জোনাকী&hellip;Wed, 10 Jul 2019 14:32:27 GMT<p><img src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/collagemaker_20190711_124702206.jpg" />কেতিয়াবা যে শৈশৱৰ সৰু সৰু কথাবোৰে এতিয়া বৰ আমনি কৰে । ভগৱানক লগ পোৱা হ&#8217;লে কলোহেতেন মোক এদিনৰ বাবে হ&#8217;লেও মোৰ শৈশৱতো ওভতাই দিয়াচোন। এদিন অন্তত হেপাঁহ পলোৱাই চাই লওঁ মোৰ সোনোৱালী শৈশৱতো&#8230;.***জোনাকী পৰুৱাবোৰৰ পিছে পিছে ঘূৰি সেইবোৰ বটলত ভৰাই আন্ধাৰ ৰূমত থৈ দিছিলো ভাবিছিলো ৰূমতো পোহৰাই তুলিব কিন্ত্ত বন্ধ বটলত অক্সিজেনৰ অভাৱত সিহঁতৰ জোনাকী পোহৰবোৰ স্মিত হৈ পৰাতহে বুজি পাইছিলোঁ কি কৰিলোঁ বুলি । লাহে লাহে সিহঁতক ধৰি কেইবাতাও হোৱাৰ পিছত একেলগে এৰি দিছিলোঁ তেতিয়া এযোৰ মৰমলগা চকু আৰু এখনি নিস্পাপ মূখে সিহঁতৰ কোনটো কোনফালে উৰিছে তাক নিৰিক্ষণ কৰি আনন্দ পাইছিল । এতিয়াৰ দৰে মোবাইল থকা হ&#8217;লে সেই মূখখনৰ ফটো তুলি থলোহেতেন।********* গধুলি দেউতা অহাৰ আগতেই মাৰ লগত ভগৱানৰ ওচৰত &#8216;তুমি চিত্ত&#8217;গাই পঢ়াৰ টেবুলত বহি থাকোঁতেই দেউতাই লৈ অনা বাদাম খাওঁ আৰু শেষ হোৱাৰ লগে লগে আকৌ মাৰ ওচৰলৈ গৈ মাৰ ভাগৰো বাদাম লৈ আনি খাওঁ তাৰ যে মাদকতাই বেলেগ আছিল &#8230;.আজি যেতিয়া মা দেউতালৈ কিবা লৈ যাওঁ দেউতাই যদি শুধে মোলৈ কি আনিছা? মনতো পুলকিত হৈ পৰে সেই দিনবোৰৰ কথা ভাবি&#8230; যে ৫ টা বাজিছে দেউতা আহিব অফিচৰ পৰা এতিয়া আমালৈ কি বা আনে আজি &#8230; দেউতা অাহিলে আগ্ৰহেৰে দেউতাৰ হাতকিখনলৈ চাই পঠাইছিলোঁ&#8230;..আজি বৰষুণৰ বতৰত মনতো যেন কৰবালৈ দৌৰ মাৰিছে। হঠাতে আজি মোৰ উইং চাং ফাউনটেন পেনটোলৈ বৰ মনত পৰিছে ।শৈশৱত সেই পেনটো লবলৈ বহু যুঁজ্ কৰিব লগা হৈছিল কাৰণ হাতৰ আখৰ ভাল হ&#8217;লেহে সেই পেন পোৱাৰ যোগ্যতা আছিল । আৰু চিয়াঁহিৰ সেই বটলতো?চিয়াঁহি উলাই থকা পেনটোৰ চিয়াঁহীয়ে যেতিয়া দুয়োটা আঙুলিৰ বাহিৰেও মাজৰ আঙুলিতো নীলা কৰি পেলাইছিল তেতিয়া মনতে গুণাগুঠা কৰিও পাত্তা পোৱা নাছিলোঁ যে কোনফালে কি হৈ আছে । নিৱখন বেয়া হৈ গ&#8217;লেও বেঞ্চত অলপ সন্মূখৰ ফালে বেঁকাকৰি হ&#8217;লেও লিখিছিলোঁ । চিয়াঁহি ওলালেও সদাই লিখি থকা পেনটো বৰ মৰমৰ আছিল । দৌৰ মাৰি দমকলৰ ওচৰলৈ গৈ ঢালাই কাপোৰ ধোৱা চাবোনেৰে কলৰ মূখখনত ঘঁহি ঘঁহি হাতখন ধুইছিলো।কাৰন ঘৰত টেপৰ পানী পিচতহে আহিছিল। তথাপিতো কিন্ত্ত নীলা ৰঙে লগ এৰা নাছিল। পেনটোত নিউজ পেপাৰ দি মেৰিয়াই থৈছিলোঁ।চাৰিওজনীয়ে পঢ়া শুনা কৰোঁতে প্ৰায়েই চিয়াঁহি শেষ হৈ গৈছিল। প্ৰায় সদায় ৰাতি মনত পৰি হাহাকাৰ অবস্থা হৈছিল আৰু ৰাতিয়েই ওচৰৰ দোকান দৌৰিব লগা হৈছিল।এফালে মাৰ গালি আৰু আনফালে কোন দোকানলৈ যাব তাৰ তৰ্ক। শেষত দৌৰ মাৰিব লগা হৈছিল মোৰ কাৰণ চিয়াঁহিৰ বেছি প্ৰয়োজন মোৰ আছিল।🤗*******আমাৰ ঘৰৰ ৰাস্তাতো আজিৰ দৰে তেতিয়া ইমান ভাল নাছিল। বৰষুনৰ বতৰত যি যেনেকৈ পাৰিছিল নিজৰ সুবিধা মতে নিজৰ ঘৰলৈকে ইটা পাৰি লৈছিল তথাপিতো জোৰত বৰষুন দিলে গলিটোত পানী হৈছিল।ওচৰত পথাৰ থকা বাবে ক&#8217;ৰপৰানো জানো ল&#8217;ৰা ছোৱালী এসোপামান আহি আমাৰ ঘৰৰ কাষতে বৰশী বাই মাছ ধৰিছিল। শামুক মাৰি তাৰ মঙহবোৰ চিকুটি চিকুটি বৰশীত টোপ বনাই মাছ ধৰিছিল । সিহঁতৰ আঙুলিবোৰৰ নখবোৰ ক&#8217;লা হৈ দেখাত কিবা ৰূপ লৈছিল।মোৰ আছলতে এইবোৰ পৰিবেশ খুউব ভাল লাগিছিল । নিজে কোনোদিন নোপোৱা এই পৰিবেশবোৰত নিজে নিজে বিলীন হৈছিলোঁ।স্কুল বন্ধ হ&#8217;লে ক&#8217;ব নোৱাৰাকৈয়ে সেই চিনি নোপোৱা ল&#8217;ৰা ছোৱালীজাকলৈ অপেক্ষা কৰিছিলোঁ।গাত কাপোৰ কানি নথকা ,চেন্দল নিপিন্ধা আৰু ছোৱালীবোৰেও চুটি চেমিজ পিন্ধি কেনেকৈ ৰাস্তাদি আহিছিল আমি ভাবিবই পৰা নাছিলোঁ।সিহঁতে জাক বান্ধি অহাৰ লগে লগে মনতো স্ফুৰ্তিত সাতখন আঠখন কৰিছিল।তাৰে দুটামানক মৰ্টন, বিস্কুট দি হাত কৰি লৈছিলোঁ আৰু বৰশী বাৱ শিকিছিলো। মৰা শামুকৰ গেলা গোন্ধতোও লাহে লাগে মোৰ ভাল লগা হৈ আহিছিল। সিহঁতৰ লগত একাঠু পানীত নামিবলৈও ভয় লগা নাছিল।জোকৰ ভয়ত পানীত ননমা মোক সিহঁতে ভৰিত তেল সানি থবলৈ কৈছিল। লাহে লাহে নিজে শামুক মাৰি টোপ বনাৱ পৰাও হৈছিলোগৈ ঘিণ লগা নাছিল কিন্ত্ত সিহঁতৰ নিচিনাকৈ নখবোৰ লেতেৰা কৰিব দিব পৰা নাছিলো বা সেই কেচেমাকেচেম গোন্ধতোও হ&#8217;ব দিয়া নাছিলোঁ। ঘৰলৈ আহি কেইবা বাৰো হাত ধুইছিলোঁ। সিহঁতৰ পৰা বৰশী কিনিছিলোঁ ।বৰশীৰ কাটাডালত চাৰিঅনা লৈছিলে । ঘৰত গালি খাইছিলো যদিও এই ভাল লগাবোৰৰ পৰা মোক কোনেও আঁতৰাব পৰা নাছিল।কিন্ত্ত হঠাতে দেউতাই বনোৱা ৬ফুট ৱালখনে মোৰ সেই স্ফুৰ্তিবোৰক তাতেই নাইকিয়া কৰি পেলালে । চাৰিওফালে সীমা নথকা ঘৰখন ৬ ফুটিয়া ৱালৰ মাজত সীমাবদ্ধ হৈ পৰিল ।বৰশী বোৱা সেই বন্ধুবোৰ চোনোৱা ,মোনোৱা ,মুন্নী , সন্ত্তষহঁতক আজিলৈকে দেখা নাপালোঁ।বৰকৈ মনত পৰে সিহঁতলৈ কেতিয়াবা ।মোৰ দৰে চাগৈ সিহঁতৰ মোলৈ মনত পৰেনে?*****🤗সেইদিনাও বতৰতো আজিৰ দৰেই আছিল । বৰষুন একদম । চিয়াঁহি নাইকিয়া হোৱাৰ বাবে হাৱাই চেন্দেলযোৰ আৰু ছাতিটো লৈ মই দোকানলৈ বুলি ওলালো লগত মোৰ উইং চাং পেনটো । মানে চিয়াঁহি বটলতো আনিমেই লগতে পেনটোত দোকানৰ খুড়াৰ বটলতোৰপৰা নিজলৈ এক পেন ভৰাইও আনিম সেই আশাতে পেনটোও হাতত। ওচৰতে অশোক খুড়াৰ দোকান । বাকীত বস্ত্ত লওঁ কিবা জৰুৰী হ&#8217;লে। সেইদিনাও চিয়াঁহি এবটল লৈ ,খুৰাৰ চিয়াঁহি বটলতোৰ পৰা পেনটোত ইঞ্জেকচনৰ চিৰিঞ্জত ভৰোৱাৰ দৰে ভৰাই আহি থাকোঁতে ঘৰ পোৱাৰ আগতে গলো পিছল খাই আৰু চিয়াঁহিৰ চিচাৰৰ বটলতো কৰবাত উফৰি খাই পৰি ভাঙি গোটেই চিয়াঁহিৰে নীলা হৈ পৰিল । আঁঠু ছাল চিঙি বোকাৰে লুতুৰি-পুতুৰি হৈ মই ঘৰলৈ আহোঁতে দেখিলো গলিতোত বহুত মানুহ । চবেই উথপথপ লগাইছে । ওচৰলৈ আহি দেখিলোঁ মাছৰ উজান উঠিছে সব ডাঙৰ ডাঙৰ কাৱৈ মাছ।মাছ দেখি মোৰো মন ৰাই জাই কৰিব ধৰিলে। ওচৰৰে ল&#8217;ৰা এটাক ঘৰৰ পৰা বাচন এটা আনিব দি দেউতাক মাতি পথাব দিলো । মোক সবেই ক&#8217;লে ঘৰত গৈ বেলেগ কাপোৰ পিন্ধি আহ মই নাই নগলো কিজানি দুটা মাছ ঘৰলৈ গ&#8217;লে কম পৰে।কাৰণ মানুহ ঢেৰ আহিছে কিছুমানৰ যে ঘৰেই উঠি আহিছে । আছলতে এইবোৰ স্ফুৰ্তি । দেউতাক দেখি মনলৈ শান্তি আহিল । দেউতাই এলুমিনিয়ামৰ চৰু এটা লৈ আনিছিল । চৰুত মাছ ভৰাই আমি ঘৰ পাই গোটেই কথা খিনি কৈ চাফা হৈ আহি জিয়ন দি থোৱা কাৱৈ মাছ কিতা আকৌ এবাৰ চাওঁতেহে মনত পৰিল অ মা মোৰ উইং চাং পেনটো&#8230;. মই কান্দিবলৈ ধৰিলোঁ । সেইতো মোৰ মৰমৰ পেন বৃত্তি পৰীক্ষাৰ টকাৰে লোৱা । কোনো পধ্যেই হেৰুৱাব নোৱাৰোঁ মই সেই পেনতো। কান্দি আছো কাক কওঁ কোন যাব এই বৰষুনত ? কাইলৈ কোনোবাই লৈ যায় যদি । উপাই বিহীন হৈ মই টিভি চাই থকা দেউতাকে ক&#8217;লো ।দুটামান গালি দিলে যদিও মোৰ কান্দি কান্দি ৰঙা পৰি যোৱা মূখখনলৈ চাই হয়তু দেউতাৰ বেয়া লাগিছিল আৰু উচুপি থকা তেওঁৰ ছোৱালীজনীক টৰ্চতো লৈ ওলাব দিলে । দুটা ছাতি লৈ হাতত টৰ্চ লৈ ৰাতিখন অকৌ চলৌপ চলৌপকৈ পানী খচি খচি মাছ ধৰা ঠাই পালোগৈ । গোটেই বিচাৰি চলাথ কৰিলোঁ মোৰ মৰমৰ পেনটো নাপাওঁহে নাপাওঁ । চকুৰ পানীৰে গাল তিয়াই ভগৱানক মাতি অৱস্থা নাই । ভগৱানক কৈছিলো আকৌ যেতিয়া বৃত্তি পৰীক্ষাৰ পইচা পাম তোমাকো কিবা এটা দিম বিদ্যা শপত খাই কৈছো। দেউতাইও মাজে মাজে ধমকি মাৰি আছে চুপ থাক বুলি । ক&#8217;ত পাবি এতিয়া ব&#8217;ল ঘৰলৈ এইবুলি হাতখন টানি লগতে লৈ যাব ওলাল । দুখোজ মান যাওঁতেই মই দেউতাৰ হাতৰ পৰা টৰ্চতো লৈ এবাৰ লাস্ট চাওঁ বুলি ক&#8217;লো। তেতিয়াও মাছৰ উজান চলিয়েই আছিল । জপিয়াই জপিয়াই গৈ থকা মাছ কিতাই মোক যেন উপহাস কৰিছে মোৰ এনে লাগিল। সিহঁতে তেনেকৈ জপিয়াই থাকোঁতে হঠাতে সোনালী ৰঙৰ কিবা এটা পানীত থকা যেন দেখি ক&#8217;ব নোৱাৰাকৈয়ে হাতখন গাতটোত সোমোৱাই দি বস্ত্ততো উঠাই আনিলোঁ । তেনেতে দেউতাইও চিঞৰি উঠিল মৃদু সা&#8230;প&#8230;। একেলগে মইয়ো চিঞৰি উঠিলোঁ মোৰ পেন পাই গ&#8217;লো&#8230;.. আৰু বুকুতে সাৱতি ল&#8217;লো। দীঘল (হয়তু ঢোৰা )সাপ ডাল পানীত কিল কিলাই থকা দেখি দুইজনেই ভয়তে জপিয়াই জপিয়াই ঘৰ পালোহি।তেতিয়াহে ভয় খাই ভাবিলো ক&#8217;ত হাতখন সোমোৱাই দিছিলো মই ..কৃষ্ণ প্ৰভূ ।ঘৰ পায়েই মোৰ পেনটো ভালকৈ ধুই লিখি চালো ধুনীয়াই লিখি আছে চিয়াঁহীও আছে এতিয়া আৰু চিন্তা নাই পেনটোতে চুমা এটা খাই গাৰুতোৰ কাষতে পেনটো লৈ মইও শুই পৰিলোঁ ।</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduArt & CultureAssamAssamese cultureAssamese TraditionAssamese Writerঅসমীয়াPhilosophyজোনাকী পৰুৱাভগৱানসোঁৱৰনিসোঁৱৰনিৰ বালিচৰchildhoodMridumridyuPritipriti rekha boraTakheswarTakheswar BoraMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/522/https://mridu.pages.dev/blog/522/১৮৪৮ চনত 'অৰুনোদয় 'সংবাদ পত্ৰ ( যিখনক অসমীয়া ভাষাৰ বাটকটীয়া বুলি ক'ব পৰা যায়)শিবসাগৰৰ মিছন প্ৰেছৰপৰা প্ৰকাশ পাইছিল। ড০ নাথান ব্ৰাউন চাহাবৰ সম্পাদনাত আমেৰিকান বাপ্টিষ্ট মিছনাৰী সকলৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ পাইছিল;য'ত আনন্দৰাম ঢেকি্য়াল ফুকন ,গুণাভিৰাম বৰুৱা,চন্দ্ৰ কুমাৰ আগৰৱালা আদি বিখ্যাত অসমীয়াই তেওঁলোকৰ সাহিত্যৰ পাতনি মেলিছিল।কিন্ত্ত মিছন প্ৰেছে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে এই পত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছিল যদিও&hellip;Sun, 07 Jul 2019 18:15:17 GMT<div> <div> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/arunudoi.jpeg" alt="Arunudoi.jpeg" width="175" height="288" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/arunudoi.jpeg 175w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/arunudoi.jpeg?w=91&amp;h=150 91w" sizes="(max-width: 175px) 100vw, 175px" /></p> <p>১৮৪৮ চনত &#8216;অৰুনোদয় &#8216;সংবাদ পত্ৰ ( যিখনক অসমীয়া ভাষাৰ বাটকটীয়া বুলি ক&#8217;ব পৰা যায়)শিবসাগৰৰ মিছন প্ৰেছৰপৰা প্ৰকাশ পাইছিল। ড০ নাথান ব্ৰাউন চাহাবৰ সম্পাদনাত আমেৰিকান বাপ্টিষ্ট মিছনাৰী সকলৰ দ্বাৰা প্ৰকাশ পাইছিল;য&#8217;ত আনন্দৰাম ঢেকি্য়াল ফুকন ,গুণাভিৰাম বৰুৱা,চন্দ্ৰ কুমাৰ আগৰৱালা আদি বিখ্যাত অসমীয়াই তেওঁলোকৰ সাহিত্যৰ পাতনি মেলিছিল।কিন্ত্ত মিছন প্ৰেছে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে এই পত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছিল যদিও ইয়াত আছিল বিভিন্ন খবৰৰ লগতে অসমীয়া গদ্যৰ প্ৰয়োভৰ।</p> <p>অৰুনোদয়ে সৃষ্টি কৰিছিল অসমীয়া ভাষাৰ সাধকক লগতে পঢ়োয়ৈকো ।তাৰ পৰিপেক্ষিততে <span>‘আসাম বিলাসিনী’ ‘আসাম মিহিৰ’, ‘আসাম দৰ্পণ&#8217;,&#8217;আসাম দীপক&#8217; ‘আসাম নিউজ&#8217; ‘আসাম বন্ধু&#8217;, ‘ল’ৰা বন্ধু’ প্ৰথম অসমীয়া শিশু </span>আলোচনী আদি প্ৰকাশিত হৈঅসমীয়া ভাষাক সবল কৰিছিল যদিও উক্ত আলোচনীকেইখন কম সময়তেই বিলুপ্ত হৈছিল।</p> </div> </div> <p>হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী, চন্দ্ৰ কুমাৰ আগৰৱালা আৰু লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই কলিকতাত থকা কালছোৱাতে &#8216;অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা&#8217; স্থাপন কৰি তাত থকা অসমীয়া সকলক লৈ। উদ্দেশ্য আছিল পুৰণি অসমীয়া পুথি সংগ্ৰহ কৰি তাক প্ৰকাশ কৰা ; অসমৰ সকলো শিক্ষানুষ্ঠানত শুদ্ধ ব্যাকৰণ আৰু বৰ্ন বিন্যাসৰদ্বাৰা অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰচলন ;সংস্কৃত ভাষাৰ লগতে ভাৰতৰ বিখ্যাত পুথিসমূহৰ অনুবাদ কৰি অসমীয়া সাহিত্যপ্ৰেমিক জাগ্ৰত কৰা ;অসমৰ সামাজিক আৰু ধাৰ্মিক নীতিনিয়ম সমূহক একত্ৰিত কৰি তাক জানিবলৈ দিয়া আৰু বুৰঞ্জীৰ অধ্যয়ন আৰু পাঠ্য পুথিৰ অভাৱ দূৰ কৰা অাদি।শিৱৰাম শৰ্মা বৰদলৈ আছিল এই সাধিনীসভাৰ প্ৰথম সম্পাদক।</p> <p>১৮৮৯ চনত এই সভাৰ মূখপত্ৰ &#8216;জোনাকী&#8217; আলোচনী প্ৰকাশ কৰিবলৈ মন কৰিছিল কিন্ত্ত সকলো ছাত্ৰ হোৱা বাবে আৰ্থিক সমস্যাই দেখা দিয়াত চন্দ্ৰ কুমাৰ আগৰৱালা আগ বাঢ়ি আহিছিল । সদস্যসমূহৰ মাজত চৰ্ত আছিল সকলোৱে জোনকীলৈ একোতাকৈ লিখনি আগবঢ়াব আৰু জোনাকীৰ দায়িত্ব ল&#8217;ব।যদি লিখা নিদিয়ে তেনেহ&#8217;লে ১৫ টকা জৰিমনা দিব লাগিব।দেৱকান্ত বৰুৱা ,কমলা কান্ত ভট্টাচাৰ্য ,পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱা,সত্যনাথ বৰা ,অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধৰী,নলিনীবালা দেৱী,ৰঘূনাথ চৌধাৰী ,আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা,কনকচন্দ্ৰ বৰুৱা আদি বিখ্যাত সাহিত্যিকসকলৰ অৱদানেৰে উজ্জ্বলি উঠিছিল অসমীয়া ভাষাক যোগমীয়া কৰাৰ প্ৰয়াসেৰে &#8216;জোনাকী&#8217;।জোনাকীয়ে<span> সোণ-সেৰীয়া পোহৰেৰে অসমীয়া সাহিত্যক </span>উজ্জ্বলাই তুলিলে।&#8217;জোনাকী&#8217; পৃষ্টাতেই বেজবৰুৱাৰ লগতে বহু অসমীয়া মনিষীৰ সাহিত্য সাধনা আৰম্ভ হৈছিল বুলি ক&#8217;ব পৰা যায় । সেইবাবেই কোৱা হৈছিল&#8217; জোনাকী যোগ&#8217;। গদ্য <span>কবিতা, নাটক, চুটিগল্প, আত্মজীৱনী,ৰোমান্তিক লিখনি , সাধু আদি ন-ন সাহিত্য সৃষ্টিৰে অসমীয়া </span>সাহিত্যৰ ভড়াল জোনাকীয়ে চহকী কৰিব ধৰিলে।</p> <p>উল্লেখযোগ্য যে জোনাকীত আজিৰ দৰে সম্পাদকীয় পৃষ্টা নাছিল তাৰ ঠাইত আছিল &#8216;আত্মকথা&#8217;নামৰ এটি নিয়মীয়া শিতান য&#8217;ত সমাজৰ লক্ষ্য আৰু উদেশ্যৰ কথা আলোচনা কৰা হৈছিল।এই জোনাকী আলোচনীতে চন্দ্ৰ কুমাৰ আগৰৱালা দেৱৰ প্ৰথম &#8216;ৰোমান্তিক কবিতা &#8216;বনকুৱঁৰী&#8217;প্ৰকাশ পাইছিল।হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী দেৱৰ প্ৰথম অসমীয়া চনেট &#8216;প্ৰিয়তমাৰ চিঠি&#8217;ও এই জোনাকীতে প্ৰকাশ পাইছিল।বেজবৰুৱা দেৱৰ হাস্যৰসৰ বিখ্যাত লিখনি &#8216;কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলা&#8217;ও নিয়মিত ভাৱে জোনাকীত প্ৰকাশ পাইছিল।জোনাকীৰ প্ৰকাশক আছিল চন্দ্ৰ কুমাৰ আগৰৱালা।</p> <p>কিন্ত্ত <span>কেইগৰাকীমান ছাত্ৰই জোনাকী মূখপত্ৰৰ পৰা ওলাই ১৮৯০ চনত ‘বিজুলী’ প্ৰকাশ কৰে।</span>বিজুলীৰ সম্পাদক আছিল <span>কৃষ্ণ প্ৰসাদ দুৱৰা</span>।‘বিজুলী’ৰ প্ৰথম সংখ্যাতে পদ্মনাথগোহাঁঞি বৰুৱাই ‘ভানুমতী’ উপন্যাস ৰচনা কৰি অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ দুৱাৰ মুকলি কৰে।১৯০৩ চনলৈকে জোনাকী চলি বন্ধ হ&#8217;ল যদিও জোনাকীয়ে সৃষ্টি কৰি থৈ গ&#8217;ল অসমীয়া ভাষা<span> সাহিত্যৰ সিংহ দুৱাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা সাহিত্যিকৰ যাৰ অনুপ্ৰেৰণাত সৃষ্টি হ&#8217;ল আন এদল অনুৰাগীৰ।<span>ৰোমাণ্টিক চেতনাৰে সাহিত্যৰ সৃষ্টি</span></span> কৰি এচাম সাহিত্য অনুৰাগী অসমীয়া ৰোমান্টিক ধাৰাক সুউচ্চ শিখৰলৈ লৈ গ’ল।<br /> <span>১৯০৭ চনত তেজপুৰৰ পৰা প½নাথ গোহাঁই বৰুৱাৰ সম্পাদনাত ‘উষা’, ১৯০৯ চনত কলিকতাৰ পৰা বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত ‘বাঁহী’ প্ৰকাশ হৈ ওলায়। ‘উষা’খন পাঁচ বছৰমান চলি বন্ধ হ’লেও ‘বাঁহী’ চল্লিশৰ দশকলৈকে প্ৰকাশ হৈ থাকে। এই দুখন আলোচনীয়েও অসমীয়া সাহিত্যক শক্তিশালী কৰে। </span><br /> <span>১৯০০ চনত প্ৰকাশ পাইছিল ‘আসাম বন্তি’য়ে। তাৰ পিচত কিছু অজ্ঞাত কাৰনত বন্ধ হৈ বহু বচৰৰ পিচত ‘বন্তি’ নামেৰে প্ৰকাশিত হৈ প্ৰায় চল্লিশ বছৰলৈ অসমীয়া সাহিত্য</span>ৰ চৰ্চা কৰিছিল।<br /> <span>১৯০৭ চনত তেজপুৰত পৰা প্ৰকাশ পাইছিল &#8216;উষা&#8217;নামৰ আলোচনীখন।সম্পাদক আছিল পদ্মনাভ গোহাঁঞি বৰুৱা কিন্ত্ত প্ৰায় পাঁচবছৰমান চলাৰ পিচত এইখনলো বন্ধ হৈছিল। ১৯০৯ চনত কলিকতাৰ পৰা সাহিত্যৰথী বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত ‘বাঁহী’ প্ৰকাশ হৈ ওলায়। অসমীয়া সাহিত্যক শক্তিশালী কৰাৰ উদ্দেশ্য </span>আগত ৰাখি বাঁহী আগবাঢ়ি গৈছিল।</p> <p>১৯১০ চনৰ মে মাহত সপ্তম সংখ্যাত &#8216;বাঁহী&#8217;আলোচনী খনত ২১২ নং পৃষ্ঠাত &#8216;মোৰ দেশ&#8217;নামৰ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা দেৱৰ গীততি কৃপাবৰ বৰুৱা নামত প্ৰকাশ হৈছিল ।সেই সংখ্যাতেই &#8216;চন্দ্ৰা ৰাধাৰ দন্দ&#8217;নামৰ আন এটি গীতো প্ৰকাশ পাইছিল একেই নামত।পিছত বেজবৰুৱা দেবৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত কদমকলিত পুনৰবাৰ প্ৰকাশিত হয় ।মোৰ দেশ গীতটি &#8212;</p> <div> <p>অ’ মোৰ আপোনাৰ দেশ<br /> অ’ মোৰ চিকুণী দেশ<br /> এনেখন সুৱলা,<br /> এনেখন সুফলা<br /> এনেখন মৰমৰ দেশ।</p> <p>অ’ মোৰ সুৰীয়া মাত<br /> অ’ মোৰ সুৱদী মাত<br /> পৃথিৱীৰ ক&#8217;তো বিচাৰি জনমটো<br /> নোপোৱা কৰিলেও পাত।</p> <p>অ’ মোৰ ওপজা ঠাই<br /> অ’ মোৰ অসমী আই<br /> চাই লওঁ এবাৰ মুখনি তোমাৰ<br /> হেঁপাহ মোৰ পলোৱা নাই।</p> </div> <p>গভীৰ দেশাত্মবোধ আৰু জাতিৰ প্ৰেম নিহিত হৈ থকা মোৰ দেশ নামৰ গীতটোয়ে সেই সময়ত সকলোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষন কৰিছিল ।</p> <p>বনফুলৰ কবি যতিন্দ্ৰ নাথ দুৱৰা দেৱৰ মতে এই গীতটি পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ডিব্ৰুগড়ৰ জৰ্জ স্কুলৰ উদ্বোধনী আনুস্ঠানত। গীতটোৰ সুৰ দিছিল শিক্ষক তাৰাপ্ৰসাদ চক্ৰৱৰ্তীয়ে । পিছতেই শিল্পী প্ৰফুল্ল চন্দ্ৰ বৰুৱা দেৱে নতুনকৈ সুৰ দি ডিব্ৰুগড়ত হোৱা অসম সাহিত্য সভাত এই গীতটি গোৱাইছিল । সেই সুৰতেই বহু দিন চলিল যদিও কমলা প্ৰসাদ আগৰৱালাই সুৰ দিয়া &#8216;অ মোৰ আপোনাৰ দেশে &#8216; অসমৰ ইমুৰৰ পৰা সিমুৰলৈ সকলোৰে হৃদয় জিনি তোলপাৰ লগাইছিল।কমলা প্ৰসাদ আগৰৱালাৰ এই সুৰকেই ৰেকৰ্ডো কৰা হৈছিল ।</p> <p>এই সংগীত <span>জাতিৰ শৌৰ্য-বীৰ্যৰ প্ৰতীক</span>।<span>কৃপাবৰ বৰুৱা ছদ্মনামত বেজবৰুৱাই &#8220;কৃপাবৰী ৰচনা&#8221; সৃষ্টি কৰি অসমীয়া জাতীয় সাহিত্য সংস্কৃতিত </span><span>গল্পকাৰ, নাট্যকাৰ, ঔপন্যাসিক, কবি, হাস্যৰসাত্মক লেখক, সমালোচক</span> লগতে <span>এজন সমাজ সংস্কাৰক হিচাপে</span> অসমীয়াৰ<br /> <span>হৈ অসমীয়া সাহিত্যৰ সোণালী সৌধ নিৰ্মাণ কৰিলে</span></p> <p>১৯২৯ চনত জমিদাৰ নগেন্দ্ৰ নাৰায়ণ চৌধুৰীৰ প্ৰচেষ্টাত কলিকতাৰ পৰা প্ৰকাশ পায় &#8216;আৱাহন&#8217;। দীননাথ শৰ্মাৰ সম্পাদনাত ১৯৭৬ চনলৈকে প্ৰকাশ হৈ থকা আৱাহন হ&#8217;ল অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এক নৱযুগ। অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসত পোনপ্ৰথমবাৰ চুটি গল্পই আৰু গল্পকাৰে অধিক মাত্ৰাত আত্মপ্ৰকাশ কৰি এটা যুগৰ সূচনা কৰে। এই সময়চোৱাতে অৰ্থাৎ ১৯২৬ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ মুখপত্ৰ ‘অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকা’ই তিনি-মাহৰ মূৰে মূৰে প্ৰকাশ হৈছিল বাবে সৃষ্টি হৈছিল বিভিন্ন অনুৰাগী আৰু সাহিত্যিকৰ।</p> <p>তাৰোপৰি অন দুখন শক্তিশালী আলোচনী আছিল &#8216;জয়ন্তী&#8217; সমংপাদক আছিল ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ আৰু আনখন আছিল হেম বৰুৱাৰ সম্পাদনাত ‘পচোৱা’। আধুনিক কবি আৰুকবিতাৰ ধাৰাক আগুৱাই নি এই দুয়োখন আলোচনীয়েই অসমীয়া কাব্য জগতক শক্তিশালী কৰি নতুনত্ব প্ৰদান কৰিছিল।</p> <p>১৯৫০ চ<img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/prantik.jpg" alt="Prantik.jpg" width="202" height="273" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/prantik.jpg 202w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/07/prantik.jpg?w=111&amp;h=150 111w" sizes="(max-width: 202px) 100vw, 202px" />নৰ পৰা ‍১৯৮০ চনলৈ আছিল ৰামধেনুৰ যুগ। ইন্দ্ৰকমল বেজবৰুৱাৰ সম্পাদনাত ‘ৰামধেনু’য়ে অসমীয়া সাহিত্যলৈ আনিছিল নৱ জাগৰণ ।অসমীয়া বিশিষ্ট অসমীয়া সাহিত্যিক সকলৰ সম্পাদনাত সৃষ্টি হৈছিল ন ন প্ৰতিভা অাৰু ন ন সৃষ্টিশীল কৰ্মৰাজি ।</p> <p>১৯৭৫ চনত চন্দ্ৰ কমল শইকীয়াৰ সম্পাদনাত <span>অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ মুখপত্ৰ ‘প্ৰকাশ&#8217; প্ৰকাশ পাইছিল। </span></p> <p>৮০ দশকৰ আন এক উল্লেখযোগ্য আলোচনী হ&#8217;ল ১৯৮১চনত প্ৰকাশিত <span>ড০ ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াৰ সম্পাদনাত ‘প্ৰান্তিক&#8217;</span>। <span>‘প্ৰান্তিক’ৰ প্ৰচেষ্টাহ&#8217;ল <span>বিষয়বস্তুৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰ</span>ি নতুন লেখক-লেখিকাসক লিখিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা যোগা</span>ইছে সেয়েহে হয়তু আবাহনৰ পিছতেই এই &#8216;প্ৰান্তিকে&#8217;ও এক যুগৰ সূচনা কৰিব।</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Image sources:</p> <p>a) arunudoi: commons.wikimedia.org/wiki/File:Arunodoi.jpg<br /> b) prantik: en.wikipedia.org/wiki/File:Prantik.jpg</p> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduArt & CultureAssamAssamese News PaperAssamese WriterindiaPhilosophyAnondoram BarooahArunudoi News Paper of AssamAssamAssam bandhuAssamese News PaperAssamese Writerঅৰুনোদয়অৰুনোদয় সংবাদ পত্ৰআনন্দৰাম ঢেকি্য়াল ফুকনইন্দ্ৰকমল বেজবৰুৱাগুণাভিৰাম বৰুৱাচন্দ্ৰ কুমাৰ আগৰৱালাড০ নাথান ব্ৰাউনড০ ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াদীননাথ শৰ্মানগেন্দ্ৰ নাৰায়ণ চৌধুৰীপচোৱাপ্ৰান্তিকৰামধেনুChandra Kumar AgawalaFirst Assamese published paperFirst Assamese writeupFirst News Paper of AssamGunabhiramGunabhiram BaruahLora BandhunagaonPrantikPrantik Assamese Megazinepriti rekha boraMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%b7%e0%a7%8d%e0%a6%9f%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%aa%e0%a6%a4%e0%a6%bf-%e0%a6%aa%e0%a6%a4%e0%a6%bf-%e0%a6%ad%e0%a7%b1%e0%a6%a8%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%bf%e0%a6%b7%e0%a7%9f/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a6%b7%e0%a7%8d%e0%a6%9f%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%aa%e0%a6%a4%e0%a6%bf-%e0%a6%aa%e0%a6%a4%e0%a6%bf-%e0%a6%ad%e0%a7%b1%e0%a6%a8%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%bf%e0%a6%b7%e0%a7%9f/ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনটোৰ বিষয়ে জানো আহক ১৯১০ চনলৈকে ইংৰাজৰ শাসনকালত কলিকতা আছিল তেওঁলোকৰ ৰাজধানী । ১৯১১ চনত ইংৰাজ ৰজা জৰ্জ পঞ্চমে কলিকতাৰ ঠাইত দিল্লীত ৰাজধানী কৰিবলৈ মন মেলিলে। সেই সময়ৰ ভাইচৰয়ে দিল্লীত থাকিবৰ বাবে এনেকুৱা এটা প্ৰসাদ বনাবলৈ মন কৰিছিল যিটোত ভাৰতীয় আৰু ইংৰাজ পৰম্পৰাগত স্থাপত্যকলা (Indian and British architectures ) আৰু ভাস্কৰ্য (Sculpture) নিদৰ্শন তাত&hellip;Thu, 30 May 2019 10:41:29 GMT<p>ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনটোৰ বিষয়ে জানো আহক</p> <p>১৯১০ চনলৈকে ইংৰাজৰ শাসনকালত কলিকতা আছিল তেওঁলোকৰ ৰাজধানী । ১৯১১ চনত ইংৰাজ ৰজা জৰ্জ পঞ্চমে কলিকতাৰ ঠাইত দিল্লীত ৰাজধানী কৰিবলৈ মন মেলিলে। সেই সময়ৰ ভাইচৰয়ে দিল্লীত থাকিবৰ বাবে এনেকুৱা এটা প্ৰসাদ বনাবলৈ মন কৰিছিল যিটোত ভাৰতীয় আৰু ইংৰাজ পৰম্পৰাগত স্থাপত্যকলা (Indian and British architectures ) আৰু ভাস্কৰ্য (Sculpture) নিদৰ্শন তাত সন্নিবিষ্ট হৈ থাকে।ভাইচৰয়ে বৃটিছ <strong>বাস্ত্তকলাবিদ</strong> <strong>এডৱিন লেন্ডচীৰ লুট্যিন্চক</strong> ( Edwin Landseer Lutyens) এই দায়িত্ব অৰ্পণ কৰে । লুট্যেন্চ প্ৰকৃততেই ভাৰতীয় সুন্দৰ কলাশৈলীৰ প্ৰেমিক আছিল যাৰ ফলত তেওঁ এই ভৱন নিৰ্মান কৰোঁতে ভাৰতীয় শিল্পশৈলীক অগ্ৰাধিকাৰ দিছিল আৰু সূক্ষ্ম সূক্ষ্ম কথাৰ প্ৰতিও ধ্যান ৰাখিছিল। তেওঁ ১৯১২ চনৰ ১৪জুনত হাৰ্বাট বেকাৰক ( Herbert Baker) চিমলাত এই ঐতিহ্যমণ্ডিত ভৱনৰ নক্সা প্ৰদান কৰে।আৰু এই ভৱনৰ মূখ্য কাৰিকৰী অভিযন্তা আছিল <strong>হগ কিলিং</strong>।মূখ্য অভিযন্তা আৰু লুট্যেন্চ, এই দুয়োজনৰ পৃষ্টপোষকতাতেই এই প্ৰসাদ বনোৱা হৈছিল।লগতে এই ভৱনৰ মূখ্য ঠিকাদাৰ আছিল হাৰুণ- অল- ৰছিদ।</p> <p>ইয়াৰ বাবে দিল্লীৰ &#8216;ৰাইছীনা হিলচ&#8217;নিৰ্ধাৰণ হৈছিল যি সমতল ভূমিৰ পৰা প্ৰায় ১৫ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত। দিল্লীৰ মাল্চা গাওঁৰ ৰাইছীনা বংশৰ ৩০০ জন মানুহৰ পৰিয়ালৰ প্ৰায় ৪০০০ হাজাৰ হেক্টৰ মাটি অধিগ্ৰহণ কৰি এই প্ৰসাদ বনাবলৈ মনস্থ কৰিছিল।এই ৰাইছীনা জয়পুৰৰ ৰজাৰ উত্তৰাধিকাৰী আছিল ।</p> <p>এই প্ৰসাদ চাৰি বছৰৰ ভিতৰত বনাব লাগিব বুলি কোৱা হৈছিল যদিও বিশ্ব যুদ্ধ হোৱাৰ বাবে এই ভৱনতো নৰ্মাণ কৰিবলৈ <strong>১৭ বছৰ সময় লাগিছিল</strong> ।আৰু শেষত <strong>১৯৩১ চনৰ ২৩ জানুৱাৰীত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে &#8216;ভাইচৰইচ অৱ ইণ্ডিয়া লৰ্ড ইৰৱিন&#8217;</strong>(Lord Irwin) এই ভৱনত থাকিবলৈ লয়। তেতিয়া এই ভৱনক &#8216;ভাইচৰয় হাউচ&#8217; বুলি জনা গৈছিল। লৰ্ড ইৰৱিন এই ভৱনত থকাৰ উপৰিও ইয়াতেই প্ৰশাসনিক কাৰ্য্যলয় বনাই ইংৰাজৰ শাসন চলায়। বাস্ত্ত কলা শিল্পী লুট্যিন্চে এই প্ৰসাদৰ নক্সা ইমান মনোযোগেৰে বনাইছিল যে তেওঁ ইচ্ছা আছিল যে এই প্ৰসাদতো পৃথিৱীৰ বিখ্যাত ইংৰাজৰ বাস্ত্ত কলাৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন হওক।তেওঁ এই প্ৰসাদ আৰু বিশালকৈ বনাবলৈ মন কৰিছিল । তেওঁ যি নক্সা তৈয়াৰ কৰিছিল সেইটো আৰু বিশাল আছিল ।ভাইচৰয়ে বেকাৰক সচিবালয় দা্যিত্ব অৰ্পণ কৰিছিল । লুট্যেন্চে ভাবিছিল সেই ঠাইত অকল ভাইচৰয় ভৱনেই থাককআৰু ৰাস্তাটো সম্পৰ্কেও তেওঁ মত পোষণ কৰিছিল , যদি তেওঁৰ সেই নক্সা ফলপ্ৰসু হ&#8217;লহেতেন তেতিয়া হয়তু এই বিশাল প্ৰসাদ পৃথিবীৰ প্ৰথম শ্ৰেষ্ঠ প্ৰসাদ হ&#8217;ল হেতেন। এই বিষয় লৈ দুয়োজনৰ মাজত তৰ্ক বিতৰ্কও হৈ ছিল শেষত ১৯১৩ চনত এম্পৰিয়েল দিল্লী সমিতিয়ে লুট্যিন্চৰ এই আশা পূৰণ নকৰিলে। লুট্যিন্চে বুজিছিল যে বেকাৰে চৰকাৰক খুচ কৰিবৰ বাবেই সব কৰিছিল ।লৰ্ড হাৰ্ডিংছে (Lord Hardinge) প্ৰসাদৰ খৰচ কমাবলৈ কোৱাৰ বাবে এই বিশাল প্ৰসাদ লুট্যিন্চে ভবাতকৈ সৰু হ&#8217;ল। সেই সময়চোৱাত লুট্যিন্চে ইংলণ্ডতো কাম কৰি থকাৰ বাবে প্ৰায় ভাৰতলৈ অহা যোৱা কৰিব লগা হৈছিল ।</p> <p>আমাৰ সকলোৰে বাবে গৌৰৱময় বিষয় যে এই ভৱন পৃথিৱী বিখ্যাত ইটালীৰ ৰোমত স্থিত কিউৰনেল পেলেচৰ পিছতেই, বিশ্বৰ সৰ্ব বৃহৎ প্ৰসাদ হয় লগতে পৃথিৱীৰ সকলো ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনতকৈ বিশাল ।</p> <p>ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনৰ ওপৰত ভাৰতীয় স্থাপত্যশিল্পৰ গুৰুত্ব প্ৰদান কৰি বনোৱা হৈছিল কেইবাটাও সুন্দৰ ৰঙীন ছজ্জা (Chajja) আৰু তাত আছে আটক ধুনীয়া কাৰ্যকলাপ লগতে ভাৰতীয় স্থাপত্যকলাৰ নক্সা দি ভৰতীয় ৰজা মহাৰজাসকলে বনোৱা বিভিন্ন ধৰণৰ পানীৰ ফোঁৱৰাও বনোৱা হৈছিল। স্তম্ভসদৃশ খুটাবোৰৰ ওপৰত সুসজ্জিত হাতীৰ চিত্ৰ, সিংহৰ চিত্ৰ আৰু ভাস্কৰ্য বনাই সুন্দৰকৈ চিত্ৰাংকন কৰিছিল। এইকলাসমূহ বিখ্যাত ইংৰাজ শিল্পী ছাৰ্লছ সাৰ্জিয়েন্ট জেগাৰে ( Charles Sergeant Jeggar )ভাৰতীয় শিল্পশৈলীক একান্তভাৱে নিৰিক্ষণ কৰি অংকন কৰিছিল। বাহিৰৰ পকীবেৰসমূহতো হাতীৰ চিত্ৰ খোদিত কৰিছিল লগতে হিন্দু মন্দিৰত থকা ঘন্টাকো ইয়াত স্থান দিবলৈ লুট্যিন্চে পাহৰা নাছিল। উল্লেখযোগ্য যে ভৱনৰ সন্মূখত থকা জয়পুৰ স্তম্ভও তেওঁৰ দ্বাৰাই অংকিত আছিল এই স্তম্ভটোত সেইসময়ৰ জয়পুৰৰ ৰজাই ৰূপৰে বনোৱা এক শুভকামনাৰ প্ৰতীক পদুম ফুলত তৰা এটা উপহাৰ দিছিল সেইটো স্তম্ভটোত আজিও লগোৱা আছে। ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনত থকা মূখ্য দ্বাৰ আছে <strong>৩৫ খন</strong>।</p> <p>এই ভৱনতো নিৰ্মান হবলৈ <strong>৭০ কৌটি ইটা</strong> আৰু <strong>৩০ লাখ পাত্থৰ</strong> আছে আৰু</p> <p><strong>২৯০০ হাজাৰ লোকে</strong> এই প্ৰসাদ বনাইছিল।</p> <p>এই পাথৰবোৰ আছিল <strong>মটীয়া ৰঙৰ বালিপাথৰ</strong> (Sand stone)।</p> <p>সেই সময়ত প্ৰায় <strong>১কৌটি ৪০ লাখ টকা খৰচ</strong> কৰি এই ভৱন নিৰ্মান কৰা হৈছিল।</p> <p><strong>এই ভৱন ২লাখ বৰ্গফুটত বনোৱা হৈছিল</strong>।</p> <p>বাহিৰৰ সন্মূখৰ ৱাৰান্দাত <strong>২০টা স্তম্ভ সদৃশ খুটা</strong> , তাৰ পিছতেই আকৌ সন্মূখত <strong>১২ টা</strong> আৰু তাৰ পিছফালেই <strong>৮টা খুটা</strong> আছে।</p> <p>অতি সামান্যতম লো / লোহা ব্যৱহাৰ কৰি এই প্ৰসাদ বনাইছিল। ওপৰত এক প্ৰকাণ্ড তামৰ গম্বুজ বনোৱা আছে যি ইয়াৰ সুন্দৰতা আৰু বৃদ্ধি কৰিছে।</p> <p>৪ মহলীয়া এই ভৱনত মুঠতে ৩৪০টা ৰুম আছে।প্ৰথমতো হ&#8217;ল মূখ্য &#8216;দৰৱাৰ হল&#8217; য&#8217;ত দেশৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীসকলে শপত গ্ৰহন কৰে। এই হলতো বিভিন্ন ৰঙীন পাথৰেৰে বনোৱা হৈছে। ওপৰত প্ৰায় দুই টনৰ ঝুমৰ লগোৱা আছে। উল্লেখ যোগ্য যে এই মূখ্য দৰৱাৰ হলত মহামহিম ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বাবে যিখন আসন থাকে সেইখনৰ পোনে পোনেই ইণ্ডিয়া গেটখন বনোৱা হৈছিল আৰু তাত প্ৰথম বিশ্ব যুদ্ধ আৰু আফগান যুদ্ধত ভাৰতবৰ্ষৰ সেনা যিসকলে ইংৰাজৰ হৈ যুদ্ধ কৰিছিল আৰু প্ৰাণ আহুতি দিছিল তেওঁলোকৰ লগতে ইংৰাজৰ সেনা মিলাই মুঠতে ১৩০০ শ্বহীদসেনাৰ নাম খোদিত কৰা আছে</p> <p>স্বাধীনতাত প্ৰাণ আহুতি দিয়া শ্বহীদসকলৰ নাম খোদিত কৰা আছে। ইয়াতে আছে অহিংসাৰ প্ৰতীক<strong> গৌতম বুদ্ধৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তি</strong> । এই <strong>প্ৰতিমূৰ্ত্তি পাঁচশ বছৰৰ পুৰনি</strong> অৰু ইয়াৰ কলাত্মিকতা স্বৰ্ণ যুগৰে বুলি কোৱা হয়। যি উচ্চতাত ৰখা হৈছে তাৰ উচ্চতা ইণ্ডিয়া গেটৰ লগত সমপৰ্য্যায়ৰ। আৰু স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথমগৰাকী মহামহিম ৰাষ্ট্ৰপতি ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদৰ শপত গ্ৰহণ এই বুদ্ধদেৱৰ প্ৰতিমূৰ্ত্তিৰ সন্মূখতে হৈছিল।</p> <p>এই ভৱনত হিন্দু আৰু বৌদ্ধ সংস্কৃতিৰ পৰম্পৰাগত শৈলী দেখা যায়। <strong>ইয়াতে আছে ১৩০০ বছৰৰ পুৰণি এক ষাঁড়ৰ মূৰ্ত্তি</strong> যিটো পিছত অনা হৈছিল ।</p> <p>ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনত থকা অশোকা হলত মন্ত্ৰীপৰিষদৰ শপত গ্ৰহণ হয়। আগতে এই হ&#8217;লত নৃত্যনুস্ঠান হৈছিল।ইংৰাজৰসকলৰ বাবে এই হ&#8217;ল আছিল বিনোদনৰ আৰু মনোৰঞ্জনৰ বাবে।</p> <p><strong>১০৪ জন অতিথিয়ে</strong> খোৱা বোৱা কৰিব পৰাকৈ ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনৰ ৱেংকেট হলটো অতি সুন্দৰ পেইন্টিঙেৰে কাঠৰ চিলিঙেৰে বনোৱা হৈছে। এই হ&#8217;লৰ বাওঁফালে এটা লাইট আছে এই লাইট ইণ্ডিকেটৰে জনাই কেতিয়া প্লেট দিব,কেতিয়া খোৱা দিব, আৰু কেতিয়া খালি প্লেটবোৰ উঠাব লাগে। কোন কোন মাংসহাৰী আৰু কোন কোন নিৰামিষভোজী জানিবৰ বাবে <strong>নিৰামিষভোজী অতিথিৰ প্লেটৰ আগত এপাহ গোলাপ ফুল ৰখা হয়</strong>।</p> <p>ভৱনত থকা মাৰ্বল হলত পুৰণি বৃটিছ ৰাজপৰিয়ালৰ দুৰ্লভ ফটো আৰু মূৰ্ত্তি আছে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে শিশুসকলৰ বাবে ছিলড্ৰেন গেলেৰী- &#8216;এ টকিং ৱাল&#8217; আৰু &#8216;এ প্লেনেট ৱাল&#8217; আছে য&#8217;ত শিশুসকলৰ বাবে অডিঅ&#8217;-ভিডিঅ&#8217;ৰ প্ৰদৰ্শনীও হয়। লগতে আছে টেনিচ কৰ্ট, পল&#8217;ফিল্ড, ক্ৰিকেট ফিল্ড আৰু সংগ্ৰাহলয়। ইয়াৰ বিজ্ঞান ভৱনতো ও বৰ সুন্দৰ য&#8217;ত আছে এটা ৰৱট কুকুৰ। তাৰ নাম হ&#8217;ল <strong>ক্লাম্জি (Clumsy)</strong> যাক দেখিলে নিজ চকুযুৰিয়েও সঁচা বুলি ভূল কৰে।</p> <p>প্ৰতি শনিবাৰে ৩০ মিনিটৰবাবে অনুস্থিত হয় &#8216;চেঞ্জ অৱ গাৰ্ড&#8217; সমাৰোহ । উল্লেখ যোগ্য যে এই সমাৰোহ সকলোৰে বাবে মুকলি হৈ থাকে।</p> <p>এই ভৱনত ৪৩৯ টা পদত ৰাজভৱনত কৰ্মৰত কৰ্মচাৰী আছে। লগতে সচিবালয়ত ৩৪৭ জন আৰু ২২৫জন মালীয়ে মোগল গাৰ্ডেনত কাম কৰে। এই গাৰ্ডেনত ৫০০বিভিন্ন ফুলৰ প্ৰজাতিৰ লগতে বিশেষকৈ ১৫৯ প্ৰজাতিৰ গোলাপ, সংগীত আৰু আধ্যাত্মিক গাৰ্ডেন লগতে বনৌষধি গাৰ্ডেনো আছে। ফ্ৰেব্ৰুৱাৰী মাহত সকলো মানুহে উপভোগ কৰিবৰ বাবে এই গাৰ্ডেন মুকলি কৰি দিয়া হয়। <strong>ভাৰতীয় আৰু ইংৰাজ কলাশৈলীৰ সংমিশ্ৰণ এই মোগল গাৰ্ডেন</strong>।</p> <p>১৯১২ চনতে আৰম্ভ কৰা এই ভৱনতো ১৯২৯ চনত সমাপ্ত হৈছিল আৰু ১৯৩১ চনত প্ৰথমবাৰ &#8216;ভাইচৰয় অৱ ইণ্ডিয়া লৰ্ড ইৰৱিনে&#8217;প্ৰথম বাৰ থাকিবলৈ লৈছিল।তেতিয়া এই ভৱনটো ভাইচৰয় ভৱন বুলি জনা গৈছিল কিন্ত্ত ১৯৪৭ ভাৰত স্বাধীন হোৱাতএই ভৱনত ভাইচৰয়ৰ সলনি গবৰ্নৰ জেনেৰেল লৰ্ড মাউন্টবেটেন থাকিব লয় । তেতিয়া এই ভৱনৰ নাম গবৰ্নৰ ভৱন ৰখা হৈছিল ।উল্লেখযোগ্য যে সেই সময়তেই ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত পিংগলে ৱেংকেয়াই আমাৰ সন্মানীয় স্বাভিমান জাতীয় পতাকাখনৰ নক্সা বনাইছিল । তেওঁ এজন স্বাধীনতা সেনানী আছিল ।আৰু তেতিয়াই ইংৰাজৰ পতাকা খহাই স্বাধীন ভাৰতৰ পতাকা উৰাইছিল। মাউন্টবেটেনে ‍১৯৫০ চনত ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰথম জেনেৰেল চক্ৰৱৰ্তী ৰাজা গোপালচাৰীক দায়িত্ব দি ভাৰতবৰ্ষ ত্যাগ কৰে। সাধাৰণ জীৱনযাপনেৰে পৰিপুষ্ট গোপালচাৰীয়ে যেতিয়া এই ভৱনত ১৯৫০ থাকিবলৈ আহিছিল তেতিয়া তেওঁ বিশাল মূখ্য শয়ন কক্ষৰ আমোদ প্ৰমোদ দেখা পাই অশান্ত হৈ উঠিছিল আৰু বেলেগত থকাৰ মন মেলিছিল কিন্ত্ত সেইটো হৈ নুঠাত তেওঁ অতিথিগৃহ পচন্দ কৰি তাতে থাকিবলৈ লৈছিল। তাৰ পিচতেই ভাৰতৰ সকলো ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে সেই পৰম্পৰা ৰাখি অতিথি গৃহতেই থাকিব ল&#8217;লে।ৰাষ্ট্ৰপতি ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদে বিচাৰিছিল যে প্ৰতিজন ৰাষ্ট্ৰপতিৰ হাতেৰে বনোৱা একোখন পেইন্টিং এই ভৱনত থাকক আৰু তেতিয়াৰ পৰাই এই পৰম্পৰাও অব্যাহত আছে।এতিয়ালৈকে প্ৰায় ১৩জন ৰাষ্ট্ৰপতিৰ কাৰ্য্যকালত প্ৰায় প্ৰতিজন ৰাষ্ট্ৰপতিয়েই এই ভৱনত কিবা এটা কৰি থৈ যায়। সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণে ইয়াতে এটা পুথিভড়াল বনাই বহ বহুমূলীয়া কিতাপ উপহাৰ দি গৈছিল। জাকিৰ হুছেইনে মোগল গাৰ্ডেনৰ বাবে প্ৰায় ১০০ ওপৰ প্ৰজাতিৰ গোলাপ দিছিল। ভেংকটৰমনে এক সংগ্ৰাহলায় বনাইছিল য&#8217;ত ৬৪০ ৰূপেৰে বনোৱা সিংহাসনো ৰখা হৈছে। উল্লেখযোগ্য যে বৃটেইনৰ ৰজা জৰ্জ পঞ্চমে এই সিংহাসনত বহিছিল। মহাত্মা গান্ধীৰ পাৰ্থিব শৰীৰত ৰখা এপাহ বেলি ফুলও ইয়াত ৰখা হৈছে। কে আৰ নাৰায়ননে ইয়াত বৰষুনৰ পানী সংৰক্ষণ কৰিব পৰা প্লান্ট বহুৱাইছিল। পূৰ্বৰ আন এক ৰাষ্ট্ৰপতি এ পি জে আব্দুল কালামে ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনৰ এটা কোন <strong>&#8216;চিলড্ৰেন গেলেৰী&#8217;</strong> নামত উৎসৰ্গা কৰি যায়।</p> <p>এতিয়া ৬৪ বছৰৰ পাছত এই ভৱনৰ মূখ্য দ্বাৰৰ দুয়োফালে অশোল স্তম্ভ লগোৱা হৈছে। য&#8217;ত স্বাধীন ভাৰতৰ আগতে বৃটিছৰ ক্ৰাউন লগোৱা আছিল।</p> <p>উল্লেখযোগ্য যে লুট্যান্চে এই ভৱন নিৰ্মান কৰোঁতে বহু বাৰ ভাৰতলৈ অহা যোৱা কৰিব লগা হৈছিল । কিন্ত্ত এই প্ৰসাদ বনোৱাৰ বাবে তেওঁ সেই সময়ত বহু কম টকাৰ মজুৰি লাভ কৰিছিল। ১৯৩‍১চনত যেতিয়া এই ভৱন মুকলি কৰা হৈছিল তেতিয়া ভাইচৰয়ে আন আনসকলৰ লগত এই সুন্দৰ প্ৰসাদ উপভোগ কৰি আছিল তেতিয়া লুট্যিন্চে তেওঁক লগ পাবৰ বহু চেষ্টা কৰিছিল । প্ৰসাদৰ বাহিৰত সেইসময়ৰ মিডিয়াই তেওঁলোকলৈ অপেক্ষা কৰি আছিল। লুট্যিন্চে বুজি পাইছিল যে তেওঁৰ গুৰুত্ব সেই সময়ৰলৈকে আছিল। তেওঁ অলপো সময় নষ্ট নকৰি লোক চক্ষুৰ পৰা আঁতৰি প্ৰসাদটোলৈ চাই ইংলণ্ডলৈ যাত্ৰা কৰিছিল আৰু পৰিবৰ্তি কালত ভাৰতলৈ অহা নাছিল। <strong>কিন্ত্ত তেওঁৰ সপোন দিঠকত পৰিনত হৈছিল কাৰণ আজিও এই প্ৰসাদৰ ঐতিহ্যই এক গৌৰৱ বহন কৰি আহিছে ।</strong></p> <p><img src="https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3e/Viceroy%27s_House_India_old.jpg/1024px-Viceroy%27s_House_India_old.jpg" /></p> <p><em>A photo of the then newly-constructed Viceroy&#8217;s House (source </em><em><a href="http://By Anonymousboii - Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=78771423">Wikipedia </a></em><em>)</em></p>MriduArt & CulturePhilosophybritish architectureBritish sculptureChakravarti RajagopalachariEdwin Landseer LutyensHerbert BakerindiaIndian ArchitectureLord WellesleyPresident of IndiaPresidential Housepriti rekha boraRaisina HillRajpathRashtrapati Bhavanrásh-tra-pa-ti bha-vunsculptureViceroy's HouseMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a7%8b%e0%a7%b0-%e0%a6%8f%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4-%e0%a6%ac%e0%a7%8d%e0%a6%af%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%97%e0%a6%a4-%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a7%8b%e0%a7%b0-%e0%a6%8f%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4-%e0%a6%ac%e0%a7%8d%e0%a6%af%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%97%e0%a6%a4-%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%81/নগাঁও সংসদীয় ১০ নং সমষ্টিটোত কংগ্ৰেছ দলৰ পিছতেই ১৯৮৪, ১৯৯১, ১৯৯৬ চনত অসম গণ পৰিষদ দলৰ স্বৰ্গীয় মুহিৰাম শইকীয়া জয়ী হৈছিল আৰু তাৰ পিছতেই ১৯৯৮ চনত পুনৰ কংগ্ৰেছৰ নৃপেন গোস্বামী জয়ী হৈছিল৷তাৰ পিছতেই বিগত ২০ বছৰ ধৰি অৰ্থাৎ১৯৯৯, ২০০৪, ২০০৯ আৰু ২০১৪ চনত গেৰুৱা দলৰ পাৰ্থী ৰাজেন গোহাঁইয়ে সাংসদ হিছাপে জয়ী হৈ কেন্দ্ৰীয় ৰে’ল ৰাজ্য&hellip;Fri, 24 May 2019 13:20:43 GMT<p>নগাঁও সংসদীয় ১০ নং সমষ্টিটোত কংগ্ৰেছ দলৰ পিছতেই <span>১৯৮৪, ১৯৯১, ১৯৯৬ </span>চনত অসম গণ পৰিষদ দলৰ স্বৰ্গীয় মুহিৰাম শইকীয়া জয়ী হৈছিল আৰু তাৰ পিছতেই ১৯৯৮ চনত পুনৰ কংগ্ৰেছৰ নৃপেন গোস্বামী জয়ী হৈছিল৷তাৰ পিছতেই বিগত ২০ বছৰ ধৰি অৰ্থাৎ১৯৯৯, ২০০৪, ২০০৯ আৰু ২০১৪ চনত গেৰুৱা দলৰ পাৰ্থী ৰাজেন গোহাঁইয়ে সাংসদ হিছাপে জয়ী হৈ কেন্দ্ৰীয় ৰে’ল ৰাজ্য মন্ত্রীত্ব পদতো অধিস্থিত আছিল। ২০১৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনৰ সদৰ সমষ্টিত ৰাজেন গোহাঁইয়ে লাভ কৰিছিল ৪,৯৪,১৪৬ টা ভোট আৰু কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী জোনজোনালী বৰুৱাই লাভ কৰিছিল ৩,৫০,৫৮৭ টা ভোট|কিন্তু তেতিয়া কোনো ধৰণৰ মিত্ৰজোঁট নাছিল সেইবাবে অগপৰ প্ৰাৰ্থী আছিল মৃদুলা বৰকাকতি আৰু এ আই ইউ ডি এফৰ প্ৰাৰ্থী ডা: আদিত্য লাংথাছা । মৃদুলা কাকতিয়ে লাভ কৰিছিল মাত্ৰ ৩৫,১৪২টা ভোট। আৰু লাংথাছাই লাভ কৰিছিল ৩,১৪,০১২ টা ভোট|আৰু এজন নিৰ্দলিয় প্ৰাৰ্থীয়েও লাভ কৰিছিল প্ৰায়১১০০০ ভোট ( বেছিও হ&#8217;ব পাৰে)।</p> <p>নগাওঁ ,মৰিগাওঁ ,হোজাই মিলি এই সংসদীয় সমষ্টিতোত ভোটাৰ আছে মুঠ ১৭,৮১,১৮২ গৰাকী| ইয়াৰে পুৰুষ ভোটাৰ হ&#8217;ল ৯,১৩,৯৬১ জন আৰু মহিলা ভোটাৰ হ&#8217;ল ৮,৬৭,১৮০। ইয়াৰোপৰি দিবাংগ , নতুন যুৱ প্ৰজন্মৰ ভোটাৰ ,চাৰ্ভিচ ভোটাৰ মিলি কেইবাহাজাৰো আছে ।এই সমষ্টিতোত ডি ভোটাৰো আছে যথেষ্ট সংখ্যক।</p> <p>২০১৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত বিজেপিৰ মিত্ৰজোঁট নোহোৱাকৈ ভোটৰ হাৰ ৪০.১৭% কংগ্ৰেছৰ হাৰ আছিল ২৮.৫০% ভোট।এ আই ইউ ডি এফৰ হাৰ আছিল ২৫.৫৩% ভোট। ( অগপক আৰু নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থীক ধৰা নাই)</p> <p>নগাঁও সদৰ সমষ্টিৰ বিধায়ক ৰূপক শৰ্মা,এগৰাকী সৰবৰহী যুৱক,তথা সাংস্কৃতিক কৰ্মী, উদ্যমী যুৱক,অমায়িক,সকলোৰে লগত বন্ধুত ৰখা,ভাতৃসুলভ ব্যৱহাৰ, কৰা ব্যক্তি হিচাপে তেওঁৰ এক সু নাম আছে আৰু আমাৰ সকলোৰে মাজত তেওঁ &#8216;ৰূপকদা&#8217;ৰূপে জনপ্ৰিয় ।ৰূপকদাৰ পৰাজয়ত আমি নগাওঁবাসী হিচাপে মৰ্মাহত,বহুতে হয়তু এই কথা সহজে মানি লব পৰা নাই।কিন্ত্ত মাত্ৰ ৯০০০ ভোটত ইমান ডাঙৰ এটা সমষ্টিত পৰাজয় বৰণ কৰা কথাতোয়ে এটা কথা স্পষ্ট হয় যে পোন প্ৰথমবাৰ টিকত পাই দাদায়ে বহুখিনি মানুহৰ হৃদয় জয়ী কৰিছে তেওঁৰ কামৰ মাজেদি।আমি জানোঁ তেওঁ আকৌ একেই উদ্যমেৰে নগাওঁবাসীৰ হৈ কাম কৰি যাৱ।</p> <p>এতিয়া আহোঁ মূল প্ৰসংগলৈ।মিত্ৰজোঁটে কাক কিমান সহায় কৰিলে ?</p> <p>অসমত বিজেপিৰ দুৰ্দিনৰ সময়তো গেৰুৱা দলৰ পৰা ৰাজেন গোঁহাইয়ে নগাঁও সংসদীয় সমষ্টিত প্ৰতিনিধিত্ব কৰি চাৰিবাৰকৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল সেইতো মন কৰিবলগীয়া। এইটো সঁচা কথা । কিন্ত্ত ব্যক্তিগত কাৰণত তেখেতে টিকট নল&#8217;লে যদিও ৰূপকদাৰ দৰে সৰবৰহী ব্যক্তিয়ে টিকট পোৱা বাবে বাকীসকল ক্ষুন্ন হ&#8217;লেও নিজৰ পাৰ্টিতোৰ বাবে কাম কৰি যাব লাগে।</p> <p>আন<span> এটা অপ্ৰিয় সত্য কথা হ&#8217;ল প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰী আৰু বৰ্তমান বঢ়মপুৰৰ অগপ বিধায়ক প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তই নিৰ্বাচনত যি অসহযোগ আন্দোলন গঢ়ি তুলিলে তাৰ সমৰ্থনতো বহুজনে জনসমৰ্থন</span> আগবঢ়ালে নেকি সেইতোও এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়।এইবোৰৰ পৰা ৰূপক শৰ্মা হয়তু উপকৃত ন&#8217;হল।</p> <p><span>অভিজ্ঞতাপুষ্ট ৰাজনৈতিক </span>নেতা <span>কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী প্ৰদ্যুৎ বৰদলৈ</span> উপকৃত হ&#8217;ল কিয়নো মিত্ৰজোঁট এ আই ইউ ডি এফৰ প্ৰাৰ্থীৰ অনুপস্থিতিয়ে কংগ্ৰেছক সমৰ্থন কৰি জয় নিশ্চিত কৰিলে।কাৰণ নগাঁৱৰ সংখ্যলঘু অধ্যুষিত অঞ্চলত বেছি ভাগতেই এ আই ইউ ডি এফৰ ভেটি আছে। গতিকে ২০১৪ৰ সমীক্ষা চালে স্পষ্ট হৈ পৰে যে এ আই ইউ ডি এফ নোহোৱাকৈ কংগ্ৰেছ অসহায় যিতো অপ্ৰিয় সত্য কথা।</p> <p>এইবাৰ নগাওঁ টাউনৰ বাহিৰত <span>সংসদীয় সমষ্টিটোৰ অন্তৰ্গত</span> মৰিগাঁও, জাগীৰোড,, ৰহা বঢ়মপুৰ, , কাকী হোজাই, যমুনামুখ, লংকা, <span>লামডি</span>ং লাহৰীঘাট আদিত ভোটাৰ সকলে এইবাৰ অধিক সংখ্যাত ভোটদান কৰাতো লেখত ল&#8217;বলগীয়া ।</p> <p>হোজাই সমষ্টিত প্ৰথমবাৰৰ বাবে বিজেপিয়ে লাভ কৰিছে ১ লাখ ২৮ হেজাৰ,যমুনামুখত ২৫০০০ ,<br /> আৰু লামডিং সমষ্টিত ৯৭০০০ ভোট ।ই নিশ্চিতভাৱে অনাগত দিনৰ বাবে ভাল কথা।<br /> বিজেপি চৰকাৰৰ দিনত ৬৫% ওপৰৰ চৰকাৰী আঁচনি লাভ কৰাৰ পিছতো কোনকেইখন ঠাইত ভোটদানৰ ক্ষেত্ৰত কোনতো দ&#8217;ল &#8216;তেওঁলোকৰপৰা&#8217; কিমান উপকৃত সেইয়া স্পষ্ট ৰূপত সৰ্বজনবিদিত।ন&#8217;টাৰ ১০৭৫৭ টা ভোট ( সেইটো একদম নিজৰ সিদ্বান্ত ),লগতে আন কেইবাহাজাৰ ভোটাৰৰ বহুমূলীয়া ভোটবোৰ এনেই গ&#8217;ল । এনেই জনসংখ্যা কম তাতে যদি ভোটদান কৰিবলৈ ওলাই নাহে তেতিয়া সমষ্টিতোৰ বাবে কাম কৰা যোগ্য নেতাজনক নিৰ্বাচিত কৰাত আমি সকলোৱেই পৰাজয় বৰণ কৰিবলগীয়া হয় ।</p> <p>ৰূপকদাদা আমি সকলোৱেই আপোনাৰ লগত আছোঁ । নগাওঁবাসী ৰাইজে আপোনাক বিচাৰে গতিকে তেওঁলোকৰ মৰম আৰু জেষ্ঠজনৰ আশীৰ্বাদত আপোনি আৰু দুগুণ উদ্যমেৰে নগাওঁবাসীৰ হৈ কাম কৰি যাওক।আপোনাৰ ৰাজনৈতিক জীৱনৰ উজ্জ্বল ভবিষ্যৎ কামনা কৰিলোঁ🙏।</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduAssamIndian PoliticsPhilosophyBJPDhingHojaiIndian MP ElectionIndian PoliticsmoirabariMorigaonMP ElectionMuhiram SaikianagaonNowgongNowgong Parliamentary Constituencypriti rekha boraRajen GohainRupak SharmaMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ac%e0%a7%8c%e0%a6%a6%e0%a7%8d%e0%a6%a7-%e0%a6%a7%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%ae%e0%a7%b0-%e0%a6%9a%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a6%bf-%e0%a6%86%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%af/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ac%e0%a7%8c%e0%a6%a6%e0%a7%8d%e0%a6%a7-%e0%a6%a7%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%ae%e0%a7%b0-%e0%a6%9a%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a6%bf-%e0%a6%86%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%af/Main page: http://www.dainandinbartagroup.in/ Page#4 http://www.dainandinbartagroup.in/fullpage.php?photo=images1/../../../images1/19_May_2019_4.jpg&day1=19&month1=May&%20year1=2019 বৌদ্ধ ধৰ্মৰ চত্বাৰি আৰ্যসত্য – এটি অৱলোকন বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰতিস্ঠাতা গৌতম বু্দ্ধৰ উপদেশ আৰু বাণীসমূহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই বৌদ্ধ দৰ্শনৰ গঢ়ি উথিছিল।তেওঁ নৈতিকতাৰ শিক্ষা দিছিল ।তেওঁৰ দৰ্শনত ঈশ্বৰৰ কোনো স্থান নাই ।তেওঁ সাধনাৰ যোগেদি জ্ঞান লাভ কৰিছিল । তেওঁ জ্ঞান লাভ কৰাৰ মূলতেই আছিল জীৱনৰ চৰম সত্যতাক উপলব্ধি কৰা।সত্যোপলব্ধি কৰাৰ&hellip;Sun, 19 May 2019 21:45:27 GMT<p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/dainandin-barta-19_may_pg_4a_1558280916817.jpg" width="778" height="1240" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/dainandin-barta-19_may_pg_4a_1558280916817.jpg 778w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/dainandin-barta-19_may_pg_4a_1558280916817.jpg?w=94&amp;h=150 94w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/dainandin-barta-19_may_pg_4a_1558280916817.jpg?w=188&amp;h=300 188w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/dainandin-barta-19_may_pg_4a_1558280916817.jpg?w=768&amp;h=1224 768w" sizes="(max-width: 778px) 100vw, 778px" /></p> <p>Main page: <a href="http://www.dainandinbartagroup.in/" rel="nofollow">http://www.dainandinbartagroup.in/</a></p> <p>Page#4 <a href="http://www.dainandinbartagroup.in/fullpage.php?photo=images1/" rel="nofollow">http://www.dainandinbartagroup.in/fullpage.php?photo=images1/</a>../../../images1/19_May_2019_4.jpg&amp;day1=19&amp;month1=May&amp;%20year1=2019</p> <p>বৌদ্ধ ধৰ্মৰ চত্বাৰি আৰ্যসত্য &#8211; এটি অৱলোকন</p> <p>বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰতিস্ঠাতা গৌতম বু্দ্ধৰ উপদেশ আৰু বাণীসমূহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই বৌদ্ধ দৰ্শনৰ গঢ়ি উথিছিল।তেওঁ নৈতিকতাৰ শিক্ষা দিছিল ।তেওঁৰ দৰ্শনত ঈশ্বৰৰ কোনো স্থান নাই ।তেওঁ সাধনাৰ যোগেদি জ্ঞান লাভ কৰিছিল । তেওঁ জ্ঞান লাভ কৰাৰ মূলতেই আছিল জীৱনৰ চৰম সত্যতাক উপলব্ধি কৰা।সত্যোপলব্ধি কৰাৰ পিছতেই গৌতমে বুদ্ধ জ্ঞান লাভ কৰি জ্ঞানোদীপ্ত হৈছিল। আৰু তেতিয়াৰ পৰাই গৌতমক গৌতম বুদ্ধ বুলি কোৱা হয়। তেওঁ এজন সমাজ সংস্কাৰক ,ধৰ্ম প্ৰচাৰক, দাৰ্শনিক আছিল । সংসাৰৰ দুখ কষ্টৰ পৰা কেনেকৈ পৰিত্ৰাণ পাব পাৰি তাৰ বাবে বুদ্ধ দেৱে গভীৰ তপস্যা কৰিছিল আৰু সেই তপস্যাতেই তেওঁ জ্ঞানোদীপ্ত হৈ চাৰিটি আৰ্যসত্যৰ সন্ধান লাভ কৰিছিল।বুদ্ধ দৰ্শনত এই চাৰি সত্যক &#8216;চত্বাৰি অাৰ্য সত্যানি&#8217; বুলি কোৱা হয়।সেইকেইটা হ&#8217;ল-১/দুখ,২/দুঃখ সমুদায় ,৩/দুঃখ নিৰোধ ,৪/দুঃখ নিৰোধ মাৰ্গ।</p> <p>১/প্ৰথম আৰ্যসত্য -দুখ-জীৱনত দুখ আছে</p> <p>তেওঁৰ মতে ,&#8217;সৰ্বং দুঃখম&#8217;অৰ্থাৎ সকলো দুখময়।মানুহৰ জীৱনত দুঃখ আছে । জন্মৰ পৰা মৃত্যুলৈকে সকলোৱেই এই সংসাৰত দুখ ভোগ কৰে।ৰোগ,বাৰ্দ্ধক্য ,মৃত্যুয়ে সকলোৰে জীৱনলৈ দুখ কঢ়িয়াই আনে।ই জীৱনৰ চিৰন্তন সত্য। যি বস্ত্তয়ে মানুহৰ জীৱনত সুখ দিয়ে সিও ক্ষণস্হায়ীহে।সুখ কেতিয়াও স্থায়ী হ&#8217;ব নোৱাৰে।জাগতিক বস্ত্ত সমূহক স্থায়ী বুলি ভাবিলেও সেইবোৰ এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ পিছত ধংস হৈ পৰে।গতিকে এনে ধৰনৰ ক্ষণিক বস্ত্তয়ে আমাক সুখ দিলেও অকৌ যেতিয়া নাইকিয়া হৈ পৰে তেতিয়া সেইবোৰে দুখৰ উৎপত্তি কৰে।অৰ্থাৎ এইবোৰৰ মাজতে দুখৰ বীজ লুকাই থাকে।আসক্তিয়ে দুখৰ সৃষ্টি কৰে।তেওঁ কৈছে জে জাগতিক প্ৰতিটো সুখৰ মাজত দুখ নিহিত হৈ থাকে।</p> <p>২/দ্বিতীয় আৰ্যসত্য-দুঃখ সমুদায় -দুখৰ কাৰণ অছে</p> <p>বুদ্ধ দৰ্শনৰ দ্বিতীয় অাৰ্য সত্যটো হ&#8217;ল দুখৰ কাৰণ অাছে।এই সত্যতো তেওঁৰ এক তত্বৰ ওপৰত প্ৰতিস্থিত।সেইটো হ&#8217;ল প্ৰতীত্যসমুৎপাদ।অৰ্থাৎ জগতৰ সকলো বস্ত্ত কাৰ্যকাৰণ সম্পৰ্কৰে জড়িত লগতে কোনো ঘটনাই আকস্মিক নহয়।কোনো ঘটনাৰ উৎপত্তি ইয়াৰ পূৰ্ববৰ্তী ঘটনাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল বুলি প্ৰতীত্যসমুতপাদে কয়।প্ৰাচ্যয়েই হওক বা পাচাত্য দৰ্শনেই হওক সলকোৱে স্বীকাৰ কৰে যে পৃথিবীত সংঘঠিত হোৱা প্ৰতিটো ঘটনাৰ অন্তৰালত এটা কাৰণ থাকে। কাৰণ বিনা একো ঘটনা হ&#8217;ব নোৱাৰে।গতিকে বুদ্ধ দেৱৰ মতে,প্ৰতিটো দুখৰে কাৰণ আছে।দুখৰ কাৰণসমূহ আমি যেতিয়ালৈকে নিৰ্মূল কৰিব নোৱাৰোঁ তেতিয়ালৈকে দুখৰপৰা মুক্তি লাভ কৰিব নোৱাৰোঁ।বৰ্তমান জীৱনৰ কাৰণ হ&#8217;ল পূৰ্বজীৱন।বাসনা আৰু আসক্তিয়ে মানুহক বাৰে বাৰে জন্ম লবলৈ বাধ্য কৰায়।বুদ্ধ দৰ্শনত দুখৰ কাৰণশৃংখলাৰ স্বৰূপক অবিদ্যা বা অজ্ঞানতা বুলি কৈছে।লগতে দ্বাদশ নিদানৰ কথা কোৱা হৈছে।এই দ্বাদশ নিদান এডাল শিকলিৰ দৰে ইটোয়ে সিটোক বান্ধি ৰাখে।এই কাৰণ শৃংখলাক &#8216;ভৱচক্ৰ&#8217; বুলি কোৱা হয়।এই দ্বাদশ নিদান হ&#8217;ল-</p> <p>১/জীৱনৰ দুঃখ অৰ্থাৎ জৰা মৰণ।জীৱই জন্ম গ্ৰহণ কৰাৰ বাবেই এই দুঃখ ।</p> <p>২/জৰা মৰণৰ কাৰণ হ&#8217;ল জাতি বা জন্ম।</p> <p>৩/ভৱ হ&#8217;ল বাৰে বাৰে আসক্তি আৰু ব্যাকুলতাৰ বাবে জন্মগ্ৰহণ কৰা।</p> <p>৪/জাগতিক বিষয়ে মানুহক আসক্ত কৰে আৰু পুনঃ জন্মৰ বাবে বাসনাৰ সৃষ্টি হয়।</p> <p>৫/তৃষ্ণাই ভোগস্পৃহাৰ সৃষ্টি কৰে, উপাদানৰ কাৰণ হ&#8217;ল তৃষ্ণা।</p> <p>৬/বেদনা হ&#8217;ল অতীত সুখৰ অভিজ্ঞতা।তৃষ্ণাৰ কাৰণ হ&#8217;ল বেদনা ।</p> <p>৭/স্পৰ্শ হ&#8217;ল বিষয়ৰ লগত বিষয়ীৰ সংযোগ।</p> <p>৮/ষড়ায়তন হ&#8217;ল ছটা ইন্দ্ৰীয় পাঁচ জ্ঞানেন্দ্ৰিয় আৰু ম।স্পৰ্শৰ কাৰণ হ&#8217;ল ষড়ায়তন।</p> <p>৯/নামৰূপ হ&#8217;ল দেহ আৰু মনৰ ক্ৰমবিকাশ।ষড়ায়তনৰ কাৰণ হ&#8217;ল নামৰূপ।</p> <p>১০/নামৰূপৰ কাৰণ হ&#8217;ল বিজ্ঞান।মাতৃ গৰ্ভত ভ্ৰুণৰূপে থিতাপি লোৱা দেহেই হ&#8217;ল বিজ্ঞান।</p> <p>১১/সংস্কাৰ হ&#8217;ল বিজ্ঞানৰ কাৰণ।পূৰ্বজন্মৰ সকলো প্ৰকাৰৰ কৰ্ম এই সংস্কাৰৰদ্বাৰাই সম্পাদন কৰা হয়।</p> <p>১২/সংস্কাৰৰ কাৰণ হ&#8217;ল অবিদ্যা।জ্ঞানৰ অভাবকে অবিদ্যা বোলা হয়।আৰু এই অবিদ্যাই হ&#8217;ল অন্যান্য দুঃখৰ মূল কাৰণ।</p> <p>৩/তৃতীয় আৰ্যসত্য-দুঃখ নিৰোধ অৰ্থাৎ দুঃখ ৰ নিবৃত্তি আছে-</p> <p>যিবোৰ কাৰণৰদ্বাৰা দুখৰ উৎপত্তি হয় সেইবোৰ নিৰ্মূল কৰিব পাৰি।দুঃখৰ পৰা মুক্তি মুক্তি বা মোক্ষ লাভ কৰিব পাৰি। দুঃখৰ মূল কাৰণ অবিদ্যাক বিনাশ কৰিব পাৰিলে দুখৰ অৱসান ঘটিব পাৰে।দুঃখৰ নিবৃত্তিক বুদ্ধ দৰ্শনত নিৰ্বাণ বুলি কৈছে।আসক্তিক বৰ্জন কৰি কাম, ক্ৰোধ, লোভ আৰু মোহক নিজে দমন কৰি ৰাখি ইন্দ্ৰিয়ক বশীভূত কৰি এই জীৱনতেই নিৰ্বাণ লাভ কৰিব পাৰি।নিৰ্বানৰ অৰ্থ নিৰ্বাপিত হোৱা বা নুমাই যোৱা। এই নিৰ্বাণৰ স্বৰূপ হ&#8217;ল- নিৰ্বান হ&#8217;ল অস্তিত্বৰ চিৰ বিলুপ্তি, নিৰ্বান হ&#8217;ল এক শাস্বত আৰু আনন্দৰ অবস্থা, নিৰ্বাণ হ&#8217;ল অপৰিবৰ্তনীয় অবস্থা আৰুনিৰ্বাণ হ&#8217;ল এক অনিৰ্বচনীয় অবস্থা।ইয়াৰ পৰা বোজা যায় যে নিৰ্বাণক কেৱল উপলব্ধি কৰাতো সম্ভৱ,এই আনন্দ অবস্থাক বৰ্ননা কৰাতো অসম্ভৱ।বৌদ্ধ দৰ্শনত দুই প্ৰকাৰৰ নিৰ্বাণ কথা উল্লেখ আছে।নিৰ্বাণ আৰু পৰিনিৰ্বাণ ।নিৰ্বাণত কামনা বাসনাৰ বিৰ্লুপ্তি হয় কিন্ত্ত জীৱনৰ অন্ত নহয়।কিন্ত্ত পৰিনিৰ্বাণত আমাৰ কামনা বাসনাৰ লগতে জীৱনৰো অন্ত পৰে।নিৰ্বানক উপাধিশেষ নিৰ্বাণ আৰু পৰিনিৰ্বাণক অনুপাধিশেষ নিৰ্বাণ বোলা হয়।গৌতম বুদ্ধই সাধনাৰ বলত উপাধিশেষ নিৰ্বাণ লাভ কৰিছিল আৰু দেহৱাসনৰ পিছত পৰিনিৰ্বাণ লাভ কৰিছিল।</p> <p>৪/চতুৰ্থ আৰ্যসত্য- দুঃখ নিৰোধ মাৰ্গ অৰ্থাৎ দুখ নিবৃত্তিৰ উপাই আছে।</p> <p>দুঃখ নিৰোধ মাৰ্গ হ&#8217;ল জীৱনত পোৱা দুঃখৰ পৰা কেনেকৈ হাত সাৰিব পাৰি তাক জনাতো।দুঃখ ক&#8217;ৰ পৰা সৃষ্টি হয় তাৰ কাৰণবোৰৰ সম্বন্ধে জ্ঞান লাভ কৰিলে দুঃখ নিবৃত্তিৰ উপায়ৰ সন্ধান পোৱা যায়।বুদ্ধ দৰ্শনৰ এই আৰ্যসত্যতো হ&#8217;ল বুদ্ধ দৰ্শনৰ এক ভিত্তি যাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি সকলো মানুহে নৈতিক জ্ঞান লাভ কৰিব পাৰে।এই নৈতিক মাৰ্গ বুদ্ধ দেৱে নিজেই অনুসৰণ কৰিছিল আৰু আনকো অনুসৰণ কৰিবলৈ উপদেশ দি নিৰ্বাণ লাভ কৰিবলৈ&#8217;অষ্টাংগিক মাৰ্গ&#8217;বা তলত উল্লেখ কৰা আঠটা নিয়ম মানি চলিবলৈ নিৰ্দেশধিছিল।সেইবোৰ-</p> <p>সম্যক দৃষ্টি- অবিদ্যা বা অজ্ঞানতাই হ&#8217;ল সকলো প্ৰকাৰৰ দুখৰ কাৰণ।সম্যক দৃষ্টি হ&#8217;ল চাৰি আৰ্যসত্যক গভীৰভাবে উপলব্ধি কৰাতো।অবিদ্যাৰ বাবে জীৱনত যি দুঃখ কষ্ট ভোগ কৰোঁ তাৰপৰা মুক্তি পাবলৈ আমি এই চাৰি আৰ্য সত্য সম্পৰ্কে সম্যক জ্ঞান লাভ কৰাতোঁ অতি প্ৰয়োজন।তেতিয়াহে জগত আৰু জীৱন সম্পৰ্কে সঠিক জ্ঞান লাভ কৰিব পাৰিম।</p> <p>সম্যক সংকল্প- সততা আৰু ত্যাগক জীৱনৰ উদেশ্য ৰূপে মানি চলিব লাগে । পাৰ্থিব বস্ত্তৰ প্ৰতি আসক্তি, ভোগ ,বিলাসিতা,হিংসা,দ্বেষ ,খং-ৰাগ ঈৰ্ষা আদিক জীৱনৰপৰা বৰ্জন কৰাটোৱেই হ&#8217;ল সম্যক সংকল্প।এইবোৰৰ ঠাইত প্ৰেম, দয়া, পৰোপকাৰ হৈ কাৰো অপকাৰ নকৰাতোৱেই হ&#8217;ল সম্যক সংকল্প।</p> <p>সম্যক বাক-মিছা কথা পৰিহাৰ কৰি সত্যৰ আধাৰত জীৱন পৰিচালিত কৰাই হ&#8217;ল সম্যক বাক। অৰ্থাৎ বাক সংযম কৰি সদায় সত্যৰ আধাৰত জীৱনক পৰিচালিত কৰিব পাৰিব লাগিব।মিছা কথা কোৱা,কূট ৰতনা কৰা, কটু বাক্য কোৱা,বেয়া কথা কৈ আনক আঘাত দিয়া,পৰনিন্দা কৰা,পৰচৰ্চা আদি সম্পূৰ্ণ ৰূপে ত্যাগ কৰিব পাৰিব লাগিব।অসংযত হৈ কথা কোৱা সলনি নিজকে সংযম কৰি জীৱনত কাৰো প্ৰতি হিংসা নকৰাকৈ সত্যক উপলব্ধি কৰাতোৱেই হ&#8217;ল সম্যক বাক।</p> <p>সম্যক কৰ্মান্ত-কেৱল সংযম হ&#8217;লেই নিৰ্বাণ লাভ কৰিব নোৱাৰি।জীৱনত সম্যক কৰমান্ত অতি প্ৰয়োজনীয়।অহিংসা,অস্তেয়, ব্ৰহ্মচৰ্য,সত্য,মাদক দ্ৰব্য বিসৰ্জন এই পঞ্চশীলক ত্যাগ কৰাকে সম্যক কৰ্মান্ত বোলা হয়।সংযত আচৰন আৰু ভাল কৰ্মইহে মানুহক নিৰ্বাণ লাভৰ বাবে সংকল্প কৰাব পাৰে।পঞ্চ ৰিপুক দমন কৰি পঞ্চশীলক ত্যাগ কৰিলেহে সম্যক কৰ্মানত হয়।</p> <p>সম্যক অজীৱ-অসৎ উপায় পৰিহাৰ কৰি সৎ উপায়েৰে জীৱিকা অৰ্জন কৰাকে সম্যক অজীৱ বোলা হয়।কোনো পৰিস্থিতিতে কোনো ধৰণৰ অসৎ উপায় নলৈ সৎ উপায়েৰে জীৱনতোক পৰিচালিত কৰায়েই হ&#8217;ল সম্যক অজীৱ।জীৱজন্ত্তক হত্যা,মদ বিক্ৰী ,গণিকা বৃত্তি,চুৰি কৰা আদি কাৰ্য কৰি জীৱন যাপন নকৰিবলৈ বুদ্ধ দৰ্শনত কোৱা হৈছে ।</p> <p>সম্যক ব্যায়াম-কু চিন্তা বা কপততা নাইকিয়া কৰি সৎ চিন্তা আৰু মনোভাবেৰে জীনতোক পৰিচালিত কৰাই হ&#8217;ল সম্যক ব্যায়াম।কু চিন্তাক বিনাশ কৰি সৎ চিন্তাৰে মনত ভৰাই ৰাখিবলৈ তেওঁ সকলোকে উপদেশ দিছে।</p> <p>সম্যক স্মৃতি-জগতৰ সকলো বস্ত্ত ক্ষণস্হায়ী । কিন্ত্ত মানুহে দেহ ইন্দ্ৰিয়সকলোকে নিত্য আৰু স্থায়ী বুলি ভাবি লোৱাৰ ফলত আসক্তিৰ সৃষ্টি হয়।ফলত বন্ধনৰ সৃষ্টি হয়আৰু সেই বন্ধনে দুঃখ দি্যে।এই সকলোবোৰ যে ক্ষণস্হায়ী সেী কথা সকলোৱে মনত ৰখাকে সম্যক স্মৃতি বোলে।এই কথা জানি লৈ হৃদয়ংগম কৰিলেহে নিৰ্বাণ লাভ কৰিবলৈ মানুহ সক্ষম হ&#8217;ব।</p> <p>সম্যক সমাধি- ওপৰৰ সাতটা মাৰ্গক অনুসৰণ কৰি যেতিয়া সাধকজনে মনক শান্ত কৰি ধীৰস্থিৰ কৰি তুলিব পাৰিব তেতিয়াহে সাধকে সমাধিৰ জৰিয়তে নিৰ্বাণ লাভ কৰিব পাৰিব।সমাধিৰ চাৰিটা স্তৰ আছে।</p> <p>আনন্দ-য&#8217;ত সাধকে এটা নিৰ্দিষ্ট বিষয়ৰ ওপৰত মনক সমাহিত কৰি আৰ্যসত্যকেইটাক ভালকৈ উপলব্ধি কৰি সংশয়সমূহৰ ওপৰত বিচাৰ বিবেচনা কৰে।এই স্তৰত সাধকে আনন্দ উপভোগ কৰে।</p> <p>উল্লাস-সাধকৰ যেতিয়া আৰ্যসত্যৰ ওপৰত দৃঢ় বিশ্বাস জন্মে তেতিয়া বিচাৰ বিবেচনা নাথাকে আৰু মনৰপৰা সকলো সংশয় আঁতৰি যায়।মনত কেৱল থাকে উল্লস।</p> <p>আসক্তিহীনতা-ই হ&#8217;ল সমাধিৰ তৃতীয় অবস্হা ।শুদ্ধ জ্ঞান ধাৰনাৰে পৰিপুষ্টত মন কেৱল প্ৰশান্ত হৈ থাকে।</p> <p>প্ৰশস্তি-এই স্তৰত মন সম্পূৰ্ণ ৰূপে আত্মসমাহিত হৈ এক তুৰীয় অবস্থা পায় য&#8217;ত মন কেৱল পৰিপূৰ্ন জ্ঞানেৰে আবৃত হৈ থাকে।এই স্তৰ হ&#8217;ল সমাধি এনে এক স্তৰ য&#8217;ত সাধকে নিৰ্বাণ লাভ কৰে।</p> <p>এই অষ্টাংগিক মাৰ্গক তিনটা স্কন্ধত ভাগ কৰিছে। প্ৰজ্ঞা,শীল আৰু সমাধি।প্ৰজ্ঞাৰ অৰ্থ হ&#8217;ল &#8216;সম্যক জ্ঞান&#8217;,শীলৰ অৰ্থ হ&#8217;ল &#8216;সদাচৰন&#8217;,সমাধিৰ অৰ্থ হ&#8217;ল &#8216;ধ্যান&#8217;।</p> <p>প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>সহকাৰী অধ্যাপিকা</p> <p>৯০৮৫২০৯৮১২</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a4%b5%e0%a5%81%e0%a4%a6%e0%a5%8d%e0%a4%b5-%e0%a4%a7%e0%a4%b0%e0%a5%8d%e0%a4%ae-%e0%a4%95%e0%a5%87-%e0%a4%9a%e0%a4%be%e0%a4%b0-%e0%a4%86%e0%a4%b0%e0%a5%8d%e0%a4%af-%e0%a4%b8%e0%a4%a4%e0%a5%8d/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a4%b5%e0%a5%81%e0%a4%a6%e0%a5%8d%e0%a4%b5-%e0%a4%a7%e0%a4%b0%e0%a5%8d%e0%a4%ae-%e0%a4%95%e0%a5%87-%e0%a4%9a%e0%a4%be%e0%a4%b0-%e0%a4%86%e0%a4%b0%e0%a5%8d%e0%a4%af-%e0%a4%b8%e0%a4%a4%e0%a5%8d/epaper link:http://pp.glpublications.in/index.php?mod=1&pgnum=10&edcode=1&pagedate=2019-05-17&type= page10: http://pp.glpublications.in/imageview_12209_123554991_4_1_17-05-2019_i_1_sf.html वुद्व धर्म के चार आर्य सत्य गौतम बुद्ध, बौद्ध धर्म के संस्थापक थे।वो भारत के महान दार्शनिक, धर्मगुरु, महान समाज सुधारक थे।सत्य वचन वोलना और अहिंसा को परम धर्म मानना महान आत्मा गौतम बुद्व ने ईस्वर की अस्वीकार करते हुए धर्म प्रचार किया था। और लोगों को भी इसी मार्ग पर&hellip;Fri, 17 May 2019 16:04:53 GMT<p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/purvanchalprahari-buddha17-may_1558083713849.jpg" width="1920" height="1152" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/purvanchalprahari-buddha17-may_1558083713849.jpg 1920w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/purvanchalprahari-buddha17-may_1558083713849.jpg?w=150&amp;h=90 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/purvanchalprahari-buddha17-may_1558083713849.jpg?w=300&amp;h=180 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/purvanchalprahari-buddha17-may_1558083713849.jpg?w=768&amp;h=461 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/purvanchalprahari-buddha17-may_1558083713849.jpg?w=1024&amp;h=614 1024w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/05/purvanchalprahari-buddha17-may_1558083713849.jpg?w=1440&amp;h=864 1440w" sizes="(max-width: 1920px) 100vw, 1920px" /></p> <p>epaper link:<a href="http://pp.glpublications.in/index.php?mod=1&#038;pgnum=10&#038;edcode=1&#038;pagedate=2019-05-17&#038;type=" rel="nofollow">http://pp.glpublications.in/index.php?mod=1&#038;pgnum=10&#038;edcode=1&#038;pagedate=2019-05-17&#038;type=</a></p> <p>page10: <a href="http://pp.glpublications.in/imageview_12209_123554991_4_1_17-05-2019_i_1_sf.html" rel="nofollow">http://pp.glpublications.in/imageview_12209_123554991_4_1_17-05-2019_i_1_sf.html</a></p> <p><strong>वुद्व धर्म के चार आर्य सत्य</strong></p> <p>गौतम बुद्ध, बौद्ध धर्म के संस्थापक थे।वो भारत के महान दार्शनिक, धर्मगुरु, महान समाज सुधारक थे।सत्य वचन वोलना और अहिंसा को परम धर्म मानना महान आत्मा गौतम बुद्व ने ईस्वर की अस्वीकार करते हुए धर्म प्रचार किया था। और लोगों को भी इसी मार्ग पर चलने के लिए प्रेरित किया।</p> <p>गौतम बुद्ध का जन्म 483 और 563 ईस्वी पूर्व के बीच कपिलवस्तु के पास लुंबिनी में हुआ था।उनके पूरा नाम सिद्धार्थ था। कपिलाबस्तु के शाक्य राजा शुद्धोदन उनके पिता थे उनकी माता के नाम थे मायादेवी ।गर्भावस्था में महारानी महामाया देवी अपने बच्चे को जन्म देने के लिए पीहर जाते हुए रास्ते में प्रसव वेदना हुई और उन्होने लु्ंबिनी नामक जगह में सुंदर वालक को जन्म दिया ।बालक के जन्म से महाराज शुद्धोदन की पुत्र प्राप्ति की इच्छा पूर्ण हुई थी, क्योंकि उनके बहुत दिनों से कोई बच्चा नहीं थी।इसलिए बालक का नाम उन्होंने सिद्धार्थ रखा गया जिनके नाम का अर्थ है सिद्धी प्राप्त करना।लेकिन सिद्धार्थ के जन्म के 7 दिन बाद मायादेवी का निधन हो गया था। इसके बाद उनकी बहन प्रजावती गौतमी को राजा शुद्धोधन ने शादी की और सिद्धार्थ का पालन पोषण महाप्रजावती गौतमी ने किया था। इसलिए उनके नाम नाम गौतम हो गया।</p> <p>सिद्धार्थ की जन्मपत्री देखकर ज्योतिषी डर गई दी। उन्होंने भविष्यवाणी की थी कि वो बड़ा होकर राजा नहीं बनेगा बल्कि वो विश्व के महान संत बनेगा। यह सुनकर पिता शुद्धोधन को बहुत चिंता हुई । क्योंकि सिद्धार्थ के पिता चाहते थे कि वे उनके बाद राज सिंहासन को संभालें और राज्य का शासन करे।</p> <p>सिद्धार्थ बचपन से ही करुणामय, दयालु एकान्तपप्रीय और भावुक स्वभाव के थे।इस कारण सिद्धार्थ के पिता बहुत चिन्तित रहते थे और राजा ने उनके आमोद-प्रमोद के लिए महल में सभी इंतजाम कर दिए थे।लेकिन बड़े होने पर भी उनकी स्वभाव नहीं बदली । गुरु विश्वामित्र के पास गोतम ने वेद और उपनिषद् के साथ साथ ही राजकाज और युद्ध-विद्या ,कुश्ती, घुडेदौड़, तीर-कमान, रथ हांकन का भी शिक्षा ली। हर सीज में वह आवल रहे थे उनकी बराबरी कोईनहीं कर सकता था।</p> <p>पर भावुक के कारण पिता ने सोलह वर्ष की उम्र में दंडपाणि शाक्य की सूंदर कन्या यशोधरा के साथ विवाह करा दिया। विवाह के कुछ वर्ष बाद यशोधरा ने एक पुत्र का जन्म दिया जिसका नाम राहुल रखा गया। परंतु सिद्धार्थ ने पति और वाप का फर्ज नहीं निभा पाया।उन्हे पृथ्वी के समस्त सुख प्राप्त थे, किन्तु मन में शान्ति नही थी। क्योंकि एक दिन वे भ्रमण के लिए निकले तो रास्ते में एक रोगी को देखा उससे उनके मन दुखी हो गया ।और एक दिन ऐसे ही जब वह महल से वाहर गया तो उन्होंने एक बृद्ध को देखा। जिसे देखकर सिद्धार्थ का मन विचलित हो गया और वे उसके कष्ट के बारे में सोचने लगा और हेरान हो गया।और एक दिन जब एक मृतक को देखा तो हर व्यक्ति के जीवन की सच्चाई का पता चला तो वे बेचैन हो उठे। एक दिन एक भीक्षु ने उनको जीवन के गति असलियत में क्या है वे वताया तब उनके जीवन को वैराग्य के मार्ग की तरफ मोङ दिया।उनसे मिलते ही चेहरे पर संतोष दिखाई दिया, और सिद्धार्थ प्रभावित हुए और उन्हें सुख की अनुभूति हुई। अपने परिवारिक जीवन से दूर और घर को त्याग करने का फैसला लिया फिर एक रात्रिकाल में जब महल में सभी सो रहे थे सिद्धार्थ चुपके से उठे और पत्नी एवं बच्चों को सोता ही छोड़ कर गृह त्यागकर ज्ञान की खोज में निकल पङे। उसके बाद वो इधर उधर जीवन का रहस्य जानने के लिए संत के पास रहने लगे। पर न ही उनको रहस्य का पता चला।अंत में वो बिहार के राजगीर में जाकर अपना तपस्वी जीवन शुरू किया।उसके बाद गौतम जाकर गया पहुंचे।उस दौरान वैसाखी पूर्णिमा का दिन पेड़ के नीचे बैठ के ध्यान लगाने लगे।तभी उन्हें सत्य की खोज मिली और उनको एक दिव्य रोशनी ने घेर लियाऔर उन्हें ज्ञान की प्राप्ति हुई । उनको तब &#8216;बुद्ध &#8216;कहने लगी, जिस पेड़ के नीचे बैठकर वो ध्यान लगाया उस पेड़ &#8216;बोधिवृक्ष&#8217; के नाम से प्रसिद्ध हुआऔर गया को भी &#8216;वुद्धगया&#8217; कहन लगेे ।ज्ञान प्राप्ति के बाद बुद्ध सारनाथ पहुंचे । भगवान गौतम बुद्ध ने अपने महान विचारों और उपदेशों से दुनिया को एक नया रास्ता दिखाया बुद्ध के उपदेशों का लोगों पर गहरा प्रभाव पड़ा उनके धर्म से समाज में परिवर्तन लाने की कोशिश की। कठोर तपस्या और साधना से वुद्वदेव को चार आर्य सत्य की सन्धान मिले थे।वुद्व दर्शन में इन्हें &#8216;चत्वारी आर्य सत्यानि&#8217; के नाम से जाने जाते है &#8211; दुःख है, दुःख समुदय, दुःख निरोध और दुःख निरोध मार्ग।</p> <h2>पेहला आर्य सत्य- दुःख है</h2> <p>पेहला आर्य सत्य यह है की जन्म से लेकर मृत्यु तक जीवन दुःख और असंतोष से भरा हुआ होता है।सुख होते हैं, परंतु वो कभी स्थायी नहीं होते,बीमारी, निराशा, अपने परिवारजनों के मृत्यु, चिंता और असंतोष आदि सभी दुखों का कारण है। कोई भी सुख कभी स्थायी नहीं होती न ही यह पूरी तरह से संतोष प्रदान करते है, और थौरी समय के बाद यह सुख भी दुख में बदल जाता है। जीवन की हर उतार-चढ़ावों में सुख-शांति पाने के लिए जो भी तरीके अपनाए कभी कभी वो सभी ने अधिक समस्याएं उत्पन्न करते हैं।फलस्वरूप फिर दुःख मिलते है।</p> <h2>द्वितीय आर्य सत्य-दुख के कारण है (दुःख समुदय)</h2> <p>पृथ्वी में हर घटनाओं के पीछ एक कारण होता है।अकारण ही कोई घटना उत्पन्न नहीं होते हैं।समुदय का अर्थ है ‘उदय’। दुःख-समुदय का अर्थ है ‘दुःख उदय होता है’।दुःख का भी कारण होता है।बुद्ध ने दुःख की उत्पत्ति के कारण पर विचार प्रकट किया है। प्रत्येक वस्तु के उदय का कोई न कोई कारण अवश्य होता है। दुःख का भी कारण है। कार्यकारण को बुद्ध ने प्रतीत्यसमुत्पाद के नाम से नामाकरण किया। प्रतीत्य का अर्थ है ‘किसी वस्तु के उपस्थित होने पर’ और समुत्पाद का अर्थ है ‘किसी अन्य वस्तु की उत्पत्ति’।द्वितीय आर्य सत्य में गौतम बुद्ध ने दुःख की उत्पत्ति के कारण पर विचार प्किया है ।दुःख का भी कारण है।प्रतीत्यसमुत्पाद एवं कार्यकारण सिद्धांत पर ही दुःख के कारण आधारित है ।वुद्ब ने इस सिद्धांत को ‘द्वादश-निदान’ कहते है। दुःख के कारण बारह कड़ियों (निदान) में जोड़ें रहते हैं।और चक्र की जैसे घूमती रहती है। मृत्यु के बाद भी ये चक्र रुकता नही है और पूनर जन्म से शुरू हो जाता है ।इसलिए इसे जन्म-मरण चक्र कहते है इस द्वादस निदान के कारण आदमी बार बार जन्म लेते है।ये होता है अविद्या और अज्ञानता के कारण। इसलिए वुद्ब ने अविद्या को समस्त दुःखों का मूल कारण वताया है।ये द्वादश निदान नीचे दिए गए हैं-</p> <ul> <li>अविद्या,</li> <li>संस्कार (कर्म),</li> <li>विज्ञान (चेतना),</li> <li>नामरूप,</li> <li>षडायतन (पाँच ज्ञानेन्द्रियाँ व मन और उनके विषय),</li> <li>स्पर्श (इंद्रियों और विषयों का सम्पर्क),</li> <li>वेदना (इन्द्रियानुभव),</li> <li>तृष्णा (इच्छा),</li> <li>उपादान (अस्तित्व का मोह),</li> <li>भव (अस्तित्व),</li> <li>जाति (पुनर्जन्म),</li> <li>जरामरण (दुःख) |</li> </ul> <h2>तीसरा आर्य सत्य: दुःख निरोध अर्थात दुख का यथार्थ रोधन</h2> <p>बुद्ध ने कहा कि दुख के कारण को रोध सकते है। यदि किसी कारणवश दुःख के कारण को रोका जाए तो उसका परिणाम उत्पन्न नहीं होगा। यदि हम अविद्या को समाप्त कर दें तो दुख फिर हमारे जीवन में कभी नहीं आएगा। बुद्ध ने अपने तृतीय आर्य-सत्य में कहते है कि निर्वाण द्वारा दुःख को रोक सकते है इसलिए उन्होंने निर्वाण की स्वरूप का व्याख्या की है। निर्वाण का अर्थ है वूझा दिया परंतु इसका मतलब ये नहीं कि जीवन का अन्त है, बल्कि निर्वाण प्राप्त करने से दुःख-निरोध होता है। और निर्वाण की प्राप्ति इस जीवन में भी सम्भव है। वुद्व के अनुसार मानव जीवन उसके पूर्वजन्म के कर्मो का फल होता है, इसलिए जब तक कर्म रहेगा तवतक शरीर भी समाप्त नही होता है इसलिए निर्वाण-प्राप्ति के बाद भी शरीर विद्यमान रहता है।लेकिन दुःख को दूर कर सकते है।</p> <h2>चौथा आर्य सत्य – दुःख-निरोध-मार्ग (दुःखनिरोधगामिनी प्रतिपद्)</h2> <p>चतुर्थ आर्य-सत्य में गोतम वुद्ब ने निर्वाण प्राप्त करने के लिए &#8216;अष्टांगिक मार्ग&#8217; की विचार की है। ये मार्ग एक मार्गदर्शन है जिस पर चलकर मानव को निर्वाण प्राप्ति हो सकती है।</p> <p>१.सम्यक् दृष्टि – चार आर्य सत्य को उपलब्धि करके उन्हें स्वीकार करना और उनपर विस्तार से आलोचना करके विस्वास करना। सम्यक दृष्टि का अर्थ है कि हम जीवन में चार आर्य सत्यों को समझें और सुख का सही अवलोकन करें।</p> <p>सम्यक् संकल्प – नैतिक विकास से मानसिक शान्ति मिलती है। और उसके लिए जीवन में अच्छे संकल्प लेना जरूरी होता है।चार आर्य सत्य के मार्ग पर चल कर दुःख से छुटकारा पा सकते है। पार्थिव बस्तूउओ के प्रति ज्यादा आसक्ति जैसे भोग विलास, हिंसा आदि वर्जन करने का प्रयास को ही सम्यक संकल्प कहता है।</p> <p>सम्यक् वाक् – झूट न बोलना,हानिकारक बातें न करना और सत्य को अपनाना ही जीवन की प्रतिज्ञा होनी चाहिए। परनिंदा, झूठ बोलना, हानिकारक बातें आदि को परिहार करके सत्य की साथ देना अनिवार्य है।</p> <p>सम्यक् कर्मान्त – हानिकारक कर्में न करके खुद को संयम करना और साथ में अहिंसा, अस्तेय, ब्रह्मचर्य, सत्य और मादक द्रव्यों को वर्जन ये पंचशील को ही सम्यक करमान्त वोलता है। पंच रिपू को अपने आप दमन करके निष्काम कर्म करने से निर्वाण प्राप्त हो सकते है।कर्म चक्र से छूटने के लिए खुद को शुद्धि करना जरूरी है।</p> <p>सम्यक् आजीव – काम ,क्रोध, लोभ ,द्वेष और दुराचार आदि त्याग करने से सिद्धि प्राप्त होती है।हानिकारक व्यावहार से दूसरों को ठेस पहुंचा सकते है।<br /> यदि कोई अपने सुख के लिए किसी अन्यायपूर्ण उपाय से जीवनयापन करते है तो इसका परिणाम इस जीवन में ही भुगतना पड़ेगा। न्यायपूर्ण जीविकोपार्जन आवश्यक है। इसी को ही सम्यक आजीव कहते है।वुद्वदेव के अनुसार वन्य प्राणियों की हत्या, मादक द्रव्यों के विक्री, गणिका वृत्ति आदि से जीवीका अर्जन करना वर्जित है।</p> <p>सम्यक् व्यायाम – वुद्व ने सबको शुभ की उत्पत्ति और अशुभ का निरोध करने के लिए निकृष्ट चिंता को मन से निकल कर और उसको निवारण करने का प्रयत्न करने को कहा। सत्य चिंता का विचार से जीवन को उपलब्धि करने से शांति मिलती है,वहीं सम्यक वयाम है।</p> <p>सम्यक् स्मृति –वुद्व के अनुसार य पार्थिव जगत और शरीर क्षणस्थाई होते हैं। ये सबको अनुभव करना जरूरी होता है।इसके उपलव्धि से चित्त में एकाग्रता का भाव आता है मनुष्य को भोग-विलास से दूर रखते है। चार आर्य सत्य को विचार और भावनायों में स्मरण करके खुद को शुद्धि नवाने की प्रयास को सम्यक स्मृति कहते है।</p> <p>सम्यक् समाधि – उपरोक्त सात मार्ग के अभ्यास से साधक ने चित्त की एकाग्रता के द्वारा मन को शांत रखने की कोशिश करते है। इस समय समाधि के जरिए निर्वाण प्राप्त कर सकते है। इस समाधि में चार स्तर है। आनंद, उल्लास, आसक्तिहीनता और प्रशस्ति। पहली स्तर में ध्यान के समय चार आर्य सत्य को उपलब्धि करने से मन में आनंद उत्पन्न होती है और सुख की अनुभूति होती है। द्वितीय स्तर पर चार आर्य सत्य की ऊपर विस्वास होने से साधक को शुद्धि मिलती है और संशय दूर होती है। तृतीय स्तर पर मनुष्य के मन शुद्ध रहते है और भोग-विलास प्रीति अनुभूति आदि से साधक उदासीन हो जाता है।चतुर्थ स्तर में साधक सम्पूर्ण रूप से आत्मसमाहित हो जाता है और ये परिपुर्न रूप से ज्ञान प्राप्ति की अवस्था है। इसी स्तर में साधक को निर्वाण प्राप्ति होती है।</p> <p>अष्टांगीक मार्ग को तीन स्कन्ढ में विभक्त किया गया है। प्रज्ञा,शील और समाधि।सम्यक ज्ञान को प्रज्ञा कहते है।शील का अर्थ है सदासरण। और समाधि की अर्थ है ध्यान। ये मार्ग है दुःख मुक्ति का पथ जिसके प्रयास से मनुष्य को जीवन की दुःख से परित्राण मिलती है।</p> <p>गौतम बुद्ध ने लोगों को सच्चाई के मार्ग अपनाने का ज्ञान दिया। गौतम बुद्ध को हिन्दू धर्म में भगवान विष्णु का रूप मान कर भगवान बुद्ध कहते है।</p> <p>प्रीति रेखा बरा</p> <p>सहकारी अध्यापिका</p> <p>नगाउं असम</p> <p>9085209812</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduPhilosophyवुद्व धर्म के चार आर्य सत्यশ্বহীদ অনিল বৰাbudhaBudha PurnimaMridupriti rekha boraPriti_Rekha_BoraMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a7%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%9c%e0%a7%8d%e0%a6%9c%e0%a6%be%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b9%e0%a6%95-%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a7%b0%e0%a7%82%e0%a6%aa-%e0%a6%85%e0%a6%82%e0%a6%97%e0%a6%ac%e0%a6%b8/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a7%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%9c%e0%a7%8d%e0%a6%9c%e0%a6%be%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b9%e0%a6%95-%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a7%b0%e0%a7%82%e0%a6%aa-%e0%a6%85%e0%a6%82%e0%a6%97%e0%a6%ac%e0%a6%b8/Published in Dainik Asom on 24-Apr-2019 &nbsp; &nbsp; Priti Rekha Bora &nbsp; &#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;–Sun, 28 Apr 2019 07:22:23 GMT<p><a href="http://www.assamtribune.com/scripts/spda.asp?id=2019/apr2419/BigPage18.jpg">Published in Dainik Asom on 24-Apr-20</a>19</p> <p><a href="http://www.assamtribune.com/scripts/spda.asp?id=2019/apr2419/BigPage18.jpg"><img src="http://www.assamtribune.com/scripts/spda.asp?id=2019/apr2419/BigPage18.jpg" /></a></p> <p>&nbsp;</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirb-p1.jpg?w=3344&#038;h=3720" alt="Gamusa-by-PritiRB-p1" width="3344" height="3720" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirb-p1.jpg 3344w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirb-p1.jpg?w=135&amp;h=150 135w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirb-p1.jpg?w=270&amp;h=300 270w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirb-p1.jpg?w=768&amp;h=854 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirb-p1.jpg?w=920&amp;h=1024 920w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirb-p1.jpg?w=1440&amp;h=1602 1440w" sizes="(max-width: 3344px) 100vw, 3344px" /></p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirekhabora-p02.jpg?w=2266&#038;h=5599" alt="Gamusa-by-PritiRekhaBora-p02" width="2266" height="5599" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirekhabora-p02.jpg 2266w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirekhabora-p02.jpg?w=61&amp;h=150 61w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirekhabora-p02.jpg?w=121&amp;h=300 121w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirekhabora-p02.jpg?w=768&amp;h=1898 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirekhabora-p02.jpg?w=414&amp;h=1024 414w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/gamusa-by-pritirekhabora-p02.jpg?w=1440&amp;h=3558 1440w" sizes="(max-width: 2266px) 100vw, 2266px" /></p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p> <p>&nbsp;</p> <p>&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8211;</p>MriduArt & CultureAsomiya Jati JonogusthiAssamAssamese cultureAssamese News PaperAssamese Traditionঅংগবস্ত্ৰঅসমীয়াঅসমীয়া জাতিঅসমীয়া জাতি জনগোষ্ঠীBihuDainik AsamGamusaGasumaPhilosophySociety & peopletraditional dressWomenAssamAssamese Bihu festivalAssamese cultureAssamese New Yearassamese peopleassamese societyAssamese society and BihuAssamese WriterbeautyBihuGamusanagaonnagaon writerPhilosophypriti rekha boraRongali BihutraditiontraditionalWoman Writerwoman writer of assamMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%80%e0%a7%9f%e0%a6%be-%e0%a6%9c%e0%a6%be%e0%a6%a4%e0%a6%bf-%e0%a6%9c%e0%a6%a8%e0%a6%97%e0%a7%8b%e0%a6%b7%e0%a7%8d%e0%a6%a0%e0%a7%80%e0%a7%b0-%e0%a6%a7%e0%a7%8d/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%80%e0%a7%9f%e0%a6%be-%e0%a6%9c%e0%a6%be%e0%a6%a4%e0%a6%bf-%e0%a6%9c%e0%a6%a8%e0%a6%97%e0%a7%8b%e0%a6%b7%e0%a7%8d%e0%a6%a0%e0%a7%80%e0%a7%b0-%e0%a6%a7%e0%a7%8d/বিহুৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে এটি লোক বিশ্বাস আছে। বৰদৈচিলা ভূমি দেৱতাৰ জীয়ৰী আছিল আৰু ভূমি দেবতাই জীয়েকক দূৰ দেশলৈ বিয়া দিছিল। প্ৰত্যেক বছৰৰ বসন্ত ঋতুত অৰ্থাৎ চ'ত মাহৰ শেষত বৰদৈচিলা মাকৰ ঘৰলৈ আহে। আৰু তাৰ লগে লগে বিহুৰ আৰম্ভ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই বৰদৈচিলা এজাক ধুমুহা। সেইদৰে বৰদৈচিলা ঘূৰি যোৱাৰ লগে লগেই বিহুৰ সামৰণি&hellip;Fri, 26 Apr 2019 11:43:40 GMT<p><strong>বিহুৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে এটি লোক বিশ্বাস আছে</strong>। বৰদৈচিলা ভূমি দেৱতাৰ জীয়ৰী আছিল আৰু ভূমি দেবতাই জীয়েকক দূৰ দেশলৈ বিয়া দিছিল। প্ৰত্যেক বছৰৰ বসন্ত ঋতুত অৰ্থাৎ চ&#8217;ত মাহৰ শেষত বৰদৈচিলা মাকৰ ঘৰলৈ আহে। আৰু তাৰ লগে লগে বিহুৰ আৰম্ভ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই বৰদৈচিলা এজাক ধুমুহা। সেইদৰে বৰদৈচিলা ঘূৰি যোৱাৰ লগে লগেই বিহুৰ সামৰণি পৰে। এই &#8220;<strong>বৰদৈচিলা</strong>&#8220;‌ শব্দটি প্ৰকৃততে বড়ো ভাষা &#8220;বৰদৈচিখলা&#8221;ৰ‌ পৰা এই আহিছে ।বৰ মানে বায়ু , দৈ মানে পানী বা বৰষুন আৰু চিখলা মানে গোঁসানী বা ছোৱালী । গতিকে বৰদৈচিলা মানে ধুমুহা বৰষুনৰ ছোৱালী ।এই বৰদৈচিলাই বিহুক আদৰণি জনাই ।বিহু এক কৃষি ভিত্তিক উৎসৱ। বিহু উৎসৱ জাতি, বৰ্ণ ,ধৰ্ম নিৰ্বিশেষে সকলো লোকে উদযাপিত কৰে । খেতি কৰা আৰম্ভণিত ,খেতিৰ বাঢ়নী সময়ত ,আৰু খেতি চপোৱাৰ ‍শেষত এই বিহু উৎসৱ পালন কৰা হয় ।বিহুৰ লগত বিহুৱান গামোচাখন ওতঃপুতঃভাৱে জড়িত ।গামোচাৰ উৎপত্তি ক&#8217;ত কেতিয়া কেনেকৈ হৈছিল তাক সঠিককৈ কোৱা টান ।ড০ লীলা গগৈৰ মতে আহোম ৰজাৰ ৰাজত্বৰ দিনৰে পৰাই গামোচাৰ ব্যৱহাৰ আছিল। <em>গা ধুই গামচিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা বা মূখ মচিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ব্স্ত্ৰবিধকেই &#8216;গামোচা&#8217; বোলে।</em></p> <p>আহোম ৰজাৰ ৰাজত্ব কালৰ পৰা মুৰত বা কান্ধত বা ককালত বন্ধা হিচাপে যি কাপোৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল (পাখৰৌ, ফচৌ আদি মূৰত মৰা কাপোৰ)। সেই কাপোৰখনিয়ে আজিও স্বকীয় বৈশিষ্টৰে নিজকে উদ্ভাসিত কৰি অসমীয়া জাতিৰ সংস্কৃতিক বিশ্ব দৰবাৰত &#8220;গামোচা&#8221;ৰূপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰি আছে।বৰঘৰীয়া বৰমূৰীয়া সকলক বন্ধুত্বৰ চিন স্বৰূপে উপহাৰ দিবলৈ আহোমৰ যুগতে এই অংগবস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। পুৱাৰ পৰা নিশালৈকে গামোচাৰ ব্যৱহাৰৰ অবিহনে অসমীয়াৰ জন জীৱনৰ কথা কল্পনাই কৰিব নোৱাৰো। বিহু সমন্বয়ৰ প্ৰতীক। বিহুৰ লগত যিদৰে “বিহুগীত”, &#8220;বিহু হুচৰি &#8221; জড়িত থিক সেইদৰে অসমীয়া লোক-সংস্কৃতিত &#8220;বিহুৱান&#8221; আৰু &#8220;জাপি&#8221; অমূল্য সম্পদ।</p> <p>আমাৰ সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন গামোচাসমূহ &#8212;</p> <h3>গোঁসাই গামোচা</h3> <p>এই গামোচাখন গোঁসাই ঘৰৰ থাপনাত, আসন ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ, মণিকূট আদিত ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায় বাবে এই গামোচাখনক গোঁসাই গামোচা বুলে। ৰঙা সসেউজীয়া সূতাৰে ধৰ্মীয় নানা চিহ্ন চানেকীৰে যেনে শৰাই, বৰতাল, আদি আপুৰুগীয়া বস্ত্তৰ ফুল বছা হয় গামোচাখনৰ গোটেই গাত কৃষ্ণ কৃষ্ণ, ৰাম ৰাম নাইবা কীৰ্তন, নামঘোষাৰ সুন্দৰ ঘোষা- পদ লিখি অসমীয়া শিপিনীয়ে ভগৱন্তৰ লগত একাত্ম হোৱাৰ সপোন দেখে। বহু নিয়ম নীতিত থাকি এই গোঁসাই গামোচা বোৱা হয়।</p> <h3>বিহুৱান গামোচা</h3> <p>অসমীয়া জন জীৱনত বিহু আৰু বিহুৱান হ&#8217;ল সবাতোকৈ আদৰনীয় আৰু সম্ভাষণ সূচক। &#8216;চেনেহৰ দীঘেৰে মৰমৰ বাণিৰে হেপাহৰ আঁচুৰে বোৱা&#8217; এই বিহুৱান খন বিহুৰ দিনা আপোন আৰু জ্যেষ্ঠ জনক উপহাৰ দিয়ে। চ’তৰ আগমনৰ লগে লগে গাওঁৰ জীয়াৰী বোৱাৰীৰ ব্যস্ততাৰ সীমা নোহোৱা হৈ পৰে। কাৰণ অসমীয়া সমাজৰ নিয়ম অনুসৰি গামোচা বিহুচেৰা কৰিব নেপায়। সেয়েহে শিপিনীসকলে চ’ত শেষ নৌহঁওতেই তাঁতশালৰ গামোচা বৈ কাটি উলিয়ায়। শ্ৰদ্ধা , মৰম অৰু গভীৰ আন্তৰিকতাৰে বোৱা এই গামোচা খনত অসমীয়া শিপিনীৰ নিপুন হাতৰ পৰশে প্ৰাণ পাই উঠে ।বিহুৱান আমাৰ সকলোৰে আদৰৰ অতি অমূল্য সম্পদ। অপোনজনে বিহুত এই উপহাৰ পাবলৈ অধীৰ আগ্ৰহেৰে বাট চাই ৰয় আৰু বহু দিনৰ আগৰ পৰাই শিপিনীয়ে তেওঁলোকৰ সপোনৰ নক্সাবোৰত হাতৰ পৰশ দি প্ৰিয়জনলৈ বুলি বোৱাৰ প্ৰস্তুতি চলায়। বিহুত সৰুৱে ডাঙৰক সেৱা কৰি লগতে ডাঙৰে সৰুক তথা আশীৰ্বাদ আৰু চেনেহ যাঁচি এই বিহুৱান আগবঢ়ায়। অসমীয়া সংস্কৃতিৰ চানেকীৰ ফুলেৰে , বুতা বাচি , দুইফালে ৰঙাসূতাৰে ফুল বাচি বা কেতিয়াবা গোটেই গামোচাতে ৰঙা ফুলৰে অসমীয়া সংস্কৃতিক জাগৃত কৰি অসমীয়া নাৰীৰ সুন্দৰ শিল্পী মনৰ পৰিচয় ডাঙি ধৰে। এই বিহুৱান অসমীয়া সংস্কৃতিৰ হৃদস্পন্দন স্বৰুপ সম্পদ।</p> <h3>উঁকা গামোচা</h3> <p>সাধাৰণভাবে বোৱা আৰু দৈনন্দিন কাৰ্য্যত উপযোগী,গা ধোৱাৰ পিছত গা-মচিবৰ বাবে বা মূখ মচিবৰ বাবে ব্যৱহাৰ হোৱা গামোচাখনেই হ&#8217;ল ওঁকা গামোচা। এই গামোচাখনত দুয়োটা পাৰি ৰঙা সেউজীয়া কেঁচা সূতাৰে বোৱা হয়। ফুল নথকা গামোচাখনক কোনো কোনো জেগাত পানী গামোচা বুলি কোৱা হয়।</p> <h3>আনাকাটা গামোচা</h3> <p>এই গামোচাখন চাৰিহাত মান দীঘল আৰু আঢ়ৈ হাতমান বহল,এই আনাকাটা গামোচাখন এক বিশেষ পদ্ধতিত বোৱা হয়। একে ৰাতিৰ ভিতৰত বৈ শালৰপৰা উলিয়াবলৈ , কোনো ব্লেড বা কটাৰী ব্যৱহাৰ নকৰে। দুখন গামোচা পৃথক কৰিবলৈ শিপিনীয়ে হাতেৰে নিজেই চিঙি চিঙি পৃথক কৰে ।সেইবাবেই এই গামোচাখনৰ নাম আনকটা গামোচা। এই গামোচাখন কপাহী ,মাছৰাইজ বা পাট সূতাৰেও বোৱা হয়। এই গামোচাখন বিয়া আদি মাংগলিক কামত দৰাক পিন্ধোৱা হয়। এক লোক বিশ্বাস যে এই গামোচাখন দৰাক পিন্ধালে অপাই অমংগল নহয়। বা আন আন ধৰ্মীয় কামতো নামনি অসমত বহুলভাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।</p> <h3>হাঁচতি</h3> <p>ধৰ্মীয় কাম কাজ কৰিবলৈ কপাহী সুতাৰে বোৱা এই গামোচাখন বিভিন্ন সেৱা &#8211; সকাম, পূজা-পাৰ্বন আদিত পুৰুষ মহিলা উভয়ে কান্ধত বা ডিঙিত ওলমাই লয়। সেইবাবেই এই গামোচাখনক হাঁচতি বোলে। প্ৰায়েই এফালে ৰঙা পাৰিৰ ফুল আৰু আনফালে আঁচু দি বোৱা হয়।</p> <h3>তিয়নী গামোচা</h3> <p>এই গামোচা মুটা মজলীয়া কেঁচা সূতাৰ প্ৰয়োগ কৰি বোৱা হয়। মুটা কেঁচা সূতা এই বাবেই ব্যৱহাৰ হয় কাৰন এই গামোচাখন মানুহে পিন্ধিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে আৰু সকলো সময়তে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰাকৈ বোৱা হয়। আঠুৰ ওপৰত পৰা এই গামোচাখন মতা মানুহে ঘৰত বা কাম কৰাৰ সময়ত আৰু গা ধোবলৈ ব্যৱহাৰ কৰে। সাধাৰণতে অসমত বহুল ভাৱে প্ৰচলিত। গা ধোৱলৈ পৰিধান কৰে বাবে এই গামোচাখনক তিয়নি গামোচা বোলে।</p> <h3>তামোল গামোচা</h3> <p>ৰঙা সূতাৰে সৰু সৰু ফুল দি ,কপাহী সূতাৰে বোৱা বা সৰু সৰু বুতা দি বোৱা গামোচাখনক তামোল গামোচা বোলা হয়। বিভিন্ন দৈনন্দিন কামৰ উপৰিও সেৱা সকামতো এই গামোচা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।</p> <h3>ফুলাম গামোচা</h3> <p>ৰঙা আঁচুৰ ফুলাম গামোচাখন হৈছে অসমীয়া জাতিৰ প্ৰতীক স্বৰূপ। উন্নত মানৰ কপাহী, পাট (আজিকালি মূগা সূতাৰেও বয়) সূতাৰে এই গামোচা বোৱা হয়। ৰঙাসুতাৰ প্ৰয়োভৰেৰে গামোচাৰ দু্যোফালে সুন্দৰ ভমকাফুলীয়া ফুল আৰু অসমীয়া সংস্কৃতিৰ সম্পদ সমূহৰ নক্সাৰে, ধুনীয়া চানেকিৰে বোৱা এইবিধ গামোচা দেখিবলৈ অতি সুন্দৰ। ফুলাম গামোচাই অসমীয়া জাতিয় সংস্কৃতিক ৰক্ষা কৰি অসমৰ মান বিশ্বদৰবাৰত জিলিকাই ৰাখিছে। ভমকা ফুলিয়া ফুলাম গামোচাখন সভা-সমিতিত ডিঙিত মেৰাই লোৱাৰ উপৰিও সন্মানীয় আৰু বিশিষ্ট ব্যক্তিসকলক সন্মানৰ স্বৰূপে এই গামোচা আগবঢ়োৱা হয়।এই ফুলাম গামোচাখন অসমীয়াৰ সন্মানীয় আৰু অতি আদৰৰ।</p> <h3>দৰা বৰণ গামোচা</h3> <p>অসমীয়া বিবাহ পদ্ধতিৰ অন্য এক আকৰ্ষনীয় বস্ত্ৰ হ&#8217;ল &#8216;দৰা বৰণৰ গামোচা&#8217; অসমীয়া জীয়ৰী বোৱাৰীয়ে সুন্দৰ চানেকিৰে কপাহী,পাট, লুধিয়ানা, মূগা সূতাৰে দুইমূৰে ফুল তুলাৰ উপৰিও গোটেই গামোচাখনতেই ফুল বা আঁচু দি বৈ উলিওৱা দৰা বৰণৰ গামোচাখন পৰম্পৰাগত ভাৱে অসমীয়া বিবাহৰ দিনা দৰাই ব্যৱহাৰ হয়। এই গামোচা কপাহী সূতাৰে বোৱা হয় আৰু ইয়াৰ দুয়োফালে সাধাৰণতে ৰঙা পাৰি দি বোৱা হয়।</p> <h3>টঙালি</h3> <p>ৰঙা পাট বা কপাহী সূতাৰে বোৱা টঙালিখনো একপ্ৰকাৰ গামোচাই। কিন্ত্ত এইখন অসমীয়া ডেকাই কঁকালত বান্ধে। দুইমূৰে সুন্দৰকৈ বুতা বাচি বা সৰু সৰু ফুল তুলি বোৱা এই টঙালিখন দেখিবলৈ বৰ ধুনীয়া। অসমীয়া সমাজৰ সাঁজপাৰৰ অন্যতম বস্ত্ৰ এই টঙালিখন অসমীয়া ডেকাই নৃত্য কৰোঁতে বা হুচৰি গাওঁতে কঁকালত বান্ধি লোৱাতো বাঞ্চনীয়।</p> <p>জাতি জনগোষ্ঠীৰ সমন্বয়তেই বৃহত্বৰ অসমীয়া জাতি। সামাজিক অনুষ্ঠানত গামোচাক সন্মানৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ অসমৰ সকলো শ্ৰেণীৰ জাতি জনগোষ্ঠীৰ বাবে এই গামোচাখন সন্মানৰ প্ৰতীক; আৰু বিভিন্ন জাতি জনগোষ্ঠীয়ে তেওঁলোকৰ সন্মানীয় গামোচাখনক বিভিন্ন নামত নামাকৰন কৰে। তাৰে কেইটামান জনগোষ্ঠীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা গামোচাৰ বিষয়ে বৰ্ননা কৰা হ&#8217;ল।</p> <h3> আৰনাই</h3> <p>খেৰাই ,বাগৰুম্বা আদি উৎসৱত বড়োসকলে ডিঙিত পৰিধান কৰা গামোচাখনক &#8216; আৰনাই &#8216; বুলি কয়। বিভিন্ন ৰঙৰ আঁচুৰে বোৱা আৰনাইখনে বড়ো শিপিনী সকলৰ তাঁতশিল্পৰ সুন্দৰ আৰু অসাধাৰণ কাৰিকৰৰ নিদৰ্শন। বড়ো সকল বস্ত্ৰ শিল্পত বহুগুণে আগবঢ়া। সেউজীয়া, বেঙুনীয়া, ৰঙা, নীলা, হালধিয়া, কমলা, বগা আদি সাতোৰঙীন সূতাৰ অপূৰ্ব সৃষ্টি এই গামোচা(আৰনাই)খন বড়োসকলৰ সন্মানৰ প্ৰতীক। ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান, সভা-সমিতিত তেওঁলোকে অতি আদৰৰ, এই আৰনাইখন ডিঙিত লয়। যি বড়ো জাতিক এটা স্বকীয় সত্বা প্ৰদান কৰি উজলাই তুলিবলৈ সক্ষম হৈছে।</p> <h3>আওচাই</h3> <p>হালধীয়া আঁচুৰে বোৱা আৰু দুয়োকাষে হালধীয়া সূতাৰে পাৰি দি বোৱা কোচ-ৰাজবংশীসকলৰ গামোচাখনক &#8216;আওচাই &#8216;বুলি কোৱা। আওচাইখনৰ দুয়োটা মূৰত সেউজীয়া আঁচু সূতাৰে ফুলৰ বিভিন্ন চানেকি তুলি প্ৰায় ডেৰ ফুটমান বহল চাৰি ফুটমান দীঘলককৈ বোৱা হয়। কোচ ৰাজবংশীসকলৰ বয়নশিল্পকো শলাগ নলৈ নোৱাৰি। তেওঁলোকেও অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ভঁড়াল সমৃদ্ধ কৰিছে। ৰাজবংশীসকলৰ হস্ত তাঁত শিল্পই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে।</p> <h3>পহ</h3> <p>কাৰ্বিসকলৰ বয়ন শিল্পকো শলাগ ল&#8217;ব লাগিব। তেওঁলোকৰ হঁস্ত তাঁতশিল্প জন জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। জাকত জিলিকা কান্ধত লোৱা ৰঙীন গামোচা খনৰ নাম পহ&#8217;। ক&#8217;লা ,হালধিয়া নীলা বগা সেউজীয়া আদিৰে সুন্দৰকৈ সৰু বা ডাঙৰকৈ ফুল বাচে। পহ&#8217; তেওঁলোকে মূৰতো পাগুৰি হিচাপে বা বান্ধি লয়। বগা দীঘল পহ&#8217;খন তেওঁলোকৰ সন্মানীয় ব্যক্তি প্ৰধানে লয়। পহ&#8217; কে-য়েৰ, পহ&#8217;কেলক আদি বেলেগ বেলেগ নামত বেলেগ বেলেগ পহ&#8217;পোৱা যায়। এই পহ&#8217; কাৰ্বি সমাজৰ অতি সন্মানীয় বস্ত্ৰ।</p> <h3>মুকচা</h3> <p>প্ৰকৃতিৰ সেউজীয়া লগত হাৰে হিমজুৰে জড়িত শৰণীয়া কছাৰী সকলৰ সেউজীয়া ৰঙটো বৰ প্ৰিয়। তেওঁলোকৰ সেউজীয়া গামোচাক মুকচা বুলি কয়। শৰনীয়া কছাৰীসকলৰ এই মুকচাখন প্ৰায় সেউজীয়াৰঙৰ অাৰু দুয়ো ফালে বগা মাছৰাইজ সূতাৰে বৈ , সুন্দৰ বুটা বাচি ফুল তুলি বৰ ধুনীয়াকৈ বৈ লয়। এই গামোচাখনে তেওঁলোকে ডিঙিত সন্মানসূচক হিচাপে লোৱাৰ উপৰিও সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰে পৰম্পৰাগত ভাবে জাতিৰ বৈশিষ্ট্য বজাই ৰাখি ডেকা সকলে এইখন পিন্ধেও। শৰনীয়াসকলৰ বয়নশিল্পৰ অপূৰ্ব চানেকি সমূহ তেওঁলোকৰ সাঁজপাৰত দেখিবলৈ পোৱা যায় ।</p> <h3>পাজাৰ আৰু পাজল</h3> <p>বেঙুণীয়া, হালধীয়া, ৰঙা, ক’লা ,বগা বিভিন্ন আচুৰে বোৱা ৰাভাসকলৰ কান্ধত লোৱা গামোচাখনক &#8216;পাজাৰ &#8216; বুলি কোৱা হয়।এই গামোচাখন প্ৰায় এক ফুটমান বহল আৰু তিনি-চাৰি ফুটমান দীঘলকৈ বৈ দুয়োটা মূৰে সুন্দৰকৈ দহি বতি লোৱা এই পাজাৰখন বোৱা হয় ।আকৌ তেওঁলোকে কঁকালত পিন্ধা বস্ত্ৰখনক পাজাল বোলে। আঠুলৈকে পিন্ধা এই গামোচা খনো বিভিন্ন ৰঙেৰে কপাহী সূতাৰদ্বাৰা বোৱা হয়। তেওঁলোকৰ সন্মানীয় এই গামোচা পাজৰখন পুৰুষ মহিলা উভয়ে ধৰ্মীয় সভা সমিতিৰ বাহিৰেও নৃত্য কৰোঁতেও সন্মানসহকাৰে ব্যৱহাৰ কৰে আৰু গণ্য মান্য ব্যক্তিক পিন্ধাই সম্বৰ্ধনা জনায়। বয়ন শিল্পত পাকৈত ৰাভা সম্প্ৰদায়ৰ শিপিনীসকলৰ পাৰদৰ্শীতা তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত সুন্দৰ সুনিপুণতা সাজপাৰত দেখিব পোৱা যায়।</p> <h3>ৰিচা</h3> <p>ডিমাচা জনগোষ্ঠীৰ কান্ধত লোৱা গামোচাখনক ৰিচা বুলি কয়। বিভিন্ন ৰঙৰে ডিমাচাসকলে এই ৰিচা-ৰমাইখন বয় । অতি সুন্দৰ হালধিয়া ,ৰঙা ,কমলা &#8216;সেউজিয়া আদি ৰঙত উপলব্ধ। বিয়া বা যিকোনো ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান ,বুচু বা বিহুত অতি সন্মানসূচকভাবে এই ৰিচাখন পৰিধান কৰে। প্ৰায় দুটা ৰঙেৰ আঁচুৰে সুন্দৰকৈ সৰু সৰু ফুল বা বুতা দি এই ৰিচাখন বয়। ডিমাচাসকলৰ সাজপাৰত ৰঙৰ প্ৰাচুৰ্য্যতা দেখা যায় । তেওঁলোকৰ হস্তশিল্পৰ নিপুণতাই সুন্দৰ নিদৰ্শন ডাঙি ধৰিছে।</p> <h3>দুমৌৰ</h3> <p>মিচিং সমাজৰ ধুনীয়া গামোচাখন হ&#8217;ল দুমৌৰ। তেওঁলোকে বগাত ৰঙা আঁচুৰ পাৰি দি এটা মূৰে বেলেগ বেলেগ চানেকিৰ নক্সা দি ফুল বাচে। এই দুমৌৰখন বহলে মাত্ৰ এবেগতমান আৰু দীঘলে প্ৰায় চাৰি ফুটমান। কিন্ত্ত বিয়াসভাহত লোৱা দুমৌৰখন বহলে প্ৰায় ১ফুটমান। আকৌ তেওঁলোকে সদায় লবলৈ নানাৰঙী সূতাৰে বোৱা গৌগৃং দুমৌৰ ব্যৱহাৰ কৰে। মৌৰপুং দুমৌৰ মূৰত আৰু টঙালি দুমৌৰ কঁকালত বন্ধা গামোচা। তাৰোপৰি &#8216;গাপা&#8217; হ&#8217;ল তেওঁলোকৰ সন্মাসূচক গামোচা। বগা ,হালধিয়া ,ক&#8217;লা ৰঙৰ আদি নানা ৰঙেৰে বোৱা এই সুন্দৰ গামোচাই মিচিং বয়ন শিল্পৰ দক্ষতা শৈলীৰ কথা প্ৰকাশ কৰে ।মিচিং শিপিনীসকলৰ সুনিপুণ হাতৰ সুন্দৰ প্ৰকাশ তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত শিল্পত দেখা যায় ।পৰম্পৰাগত চানেকিবোৰত নতুন শৈলিৰ ফুল তুলা কৌশল সঁচাকৈয়ে শলাগিবলগীয়া।</p> <h3>ফালি</h3> <p>ইয়ালিং উৎসৱ বা ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান, সভাসমিতিত তিৱাসকলে ব্যৱহাৰ কৰা গামোচাখনক &#8216;ফালি&#8217; বুলি কোৱা হয়। দীঘ বাণিত হালধিয়া,ৰঙা ,সেউজীয়া সূতাৰ ব্যৱহাৰ কৰি বোৱা এই ফালিখন তিৱাসকলৰ সন্মানীয় প্ৰতীক। তেওঁলোকে নৃত্য পূজা অৰ্চনাত মূৰত বাৰ হাতমান দীঘলকৈ বোৱা সুন্দৰ ফাগুৰি ( পাগুৰি) আৰু ফালি ব্যৱহাৰ কৰে। তিৱাসকলৰ বয়ন শিল্পও শলাগ ল&#8217;ৱ লগীয়া ।</p> <h3>আলন</h3> <p>কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ মহিলা শিপিনী সকলে দুয়োতা মূৰ হালধীয়া সূতাৰে আঁচুৰ দি ফুল তুলি ৰঙা ৰংৰ আঁচুৰে &#8216;আলন&#8217; বয় । যিকোনো ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান ,বিয়া , উৎসৱত আৰু নৃত্য কৰোঁতে দুয়ো কাষ হালধীয়া পাৰি দি বোৱা ‘আলন’ মহিলা অৰু পুৰুষে ডিঙিত লয়। এই আলনো কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ গামোচা ।</p> <h3>প- কং-খ</h3> <p>টাই ফাকে জনগোষ্ঠীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা ,ডিঙিত মেৰাই লোৱা গামোচাখনক &#8216;প-কং-খ &#8216;বোলা হয়। বেঙুনীয়া, ক&#8217;লা ,হালধিয়া ,নীলা গুলপীয়া ,সেউজীয়া আদি সূতাৰে গাৰি দি , সৰু সৰু বুতা দিয়া প-কং-খ খন অতি সুন্দৰ। প-কং-খ, ফাহু(পাগুৰি) আৰু খুং (ৰঙীন কান্ধত লোৱা কপাহী কাপোৰৰ মোনা) তেওঁলোকৰ সন্মানীয় প্ৰতীক ।</p> <h3>ফা- কং-খ</h3> <p>টাই খাময়াংসকল তাঁত শিল্পত বহু চহকী। তেওঁলোকে ডিঙিত লোৱা বিভিন্ন উজ্জ্বল ৰঙৰ সমাহাৰৰ সুন্দৰ আঁচুৰে বোৱা গামোচাখনক &#8216;ফা &#8211; কং-খ &#8216; বোলে। তেওঁলোকে তাঁতশালখন কঁকালতে বান্ধি কাপোৰ বয়। প্ৰকৃতিক ভাল পোৱা টাই খাময়াংসকলে বিভিন্ন গছ , চৰাই , জীৱ জন্ত্তৰ চানেকিৰে নক্সা তৈয়াৰ কৰি তেওঁলোকৰ বয়ন শিল্পত প্ৰকৃতি প্ৰেমৰ নিদৰ্শন ডাঙি ধৰে। ফা- কং- খ, খুং, ফা &#8211; হ&#8217; (পাগুৰি ) খাময়াংসকলৰ সন্মানসূচক সম্পদ ।</p> <p>ধন্যবাদেৰে</p> <p>প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>সহকাৰী অধ্যাপিকা</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduAsomiya Jati JonogusthiAssamAssamese Traditionঅংগবস্ত্ৰঅসমীয়া জাতি জনগোষ্ঠীBihuGamusaGasumaPhilosophySociety & peopleSpecial daytraditional dressWomenAssamassameseassamese handloomঅংগবস্ত্ৰখনঅসমীয়া জাতি জনগোষ্ঠীআঁচুআওচাইআনাকাটা গামোচাআলনআৰনাইইয়ালিংইয়ালিং উৎসৱউঁকা গামোচাউৎসৱকঁকালতকঁকালত বান্ধেকছাৰীকছাৰী জনগোষ্ঠীকপাহী সূতাকাৰ্বিকে-য়েৰকেঁচা সূতাকোচ ৰাজবংশীখাময়াংখুংখেৰাইগামোচাগামোচা গামোচাগোঁসাই গামোচাচানেকিটঙালিটাইটাই খাময়াংটাই ফাকেডিমাচাডিমাচা জনগোষ্ঠীডিমাচা জনগোষ্ঠীৰ কান্ধত লোৱা গামোচাখনক ৰিচাতাঁতশিল্পতামোল গামোচাতিয়নী গামোচতিৱাতিৱাসকলদুমৌৰদৰা বৰণ গামোচাধৰ্মীয়নৃত্যপ-কং-খপহপহ'কেলকপাখৰৌপাগুৰিপাজলপাজাৰপাটপ্ৰীতি ৰেখা বৰাফচৌফা- কং-খফা-হফাগুৰিফালিফাহুফুলাম গামোচাবাগৰুম্বাবিহুবিহু নৃত্যবিহু হুচৰিবিহুৰ উৎপত্তিবিহুৱানবিহুৱান গামোচাবোৱাবড়োবয়নশিল্পবৰদৈচিলামহিলা শিপিনীমিচিংমুকচাশিপিনীশৰণীয়াশৰণীয়া কছাৰীসংস্কৃতিসম্প্ৰদায়সাজপাৰহাঁচতিৰঙা পাটৰঙা পাৰিৰ ফুলৰাজবংশীৰাভাৰাভা সম্প্ৰদায়ৰিচাgamosaGamusahandloompriti rekha boratraditiontraditionaltraditional dressMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%82%e0%a6%97%e0%a6%ac%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%96%e0%a6%a8/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%82%e0%a6%97%e0%a6%ac%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%96%e0%a6%a8/Published in Dainandin BartaWed, 24 Apr 2019 16:35:11 GMT<p><a href="http://dainandinbartagroup.in/fullpage.php?photo=images1/../../../images1/18_April_2019_4.jpg&amp;day1=18&amp;month1=April&amp;%20year1=2019">Published in Dainandin Barta</a></p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/dainandinbarta-18_april_2019ab.jpg?w=1711&#038;h=1644" alt="DainandinBarta-18_April_2019AB.jpg" width="1711" height="1644" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/dainandinbarta-18_april_2019ab.jpg 1711w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/dainandinbarta-18_april_2019ab.jpg?w=150&amp;h=144 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/dainandinbarta-18_april_2019ab.jpg?w=300&amp;h=288 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/dainandinbarta-18_april_2019ab.jpg?w=768&amp;h=738 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/dainandinbarta-18_april_2019ab.jpg?w=1024&amp;h=984 1024w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/04/dainandinbarta-18_april_2019ab.jpg?w=1440&amp;h=1384 1440w" sizes="(max-width: 1711px) 100vw, 1711px" /></p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ac%e0%a6%b9%e0%a6%be%e0%a6%97/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ac%e0%a6%b9%e0%a6%be%e0%a6%97/ক'লা হৈ অহা ডাৱৰে বৰদৈচিলাজনী অহাৰ বাতৰি দিলে শুকান পাতবোৰ যেনি তেনি উৰি ন কুঁহিপাতক আদৰণি জনালে । ধুলিয়ৰি মাটিত বৰষুনৰ টোপালে খেতিয়কক মিঠা সুবাস দিলে নাঙল , মৈত হাত বুলাই বলধযোৰলৈ চাই শুকান পথাৰখনত এটি সেৱা জনালে । কুলি কেতিকীৰ মাতত সিও ঢোলত চাপৰ দিলে খিটিক খিটিকৈ মাকো মাৰি তাই বিহুৱানখনত ফুল বাচিলে ।&hellip;Mon, 15 Apr 2019 08:32:05 GMT<p>ক&#8217;লা হৈ অহা ডাৱৰে</p> <p>বৰদৈচিলাজনী অহাৰ বাতৰি দিলে</p> <p>শুকান পাতবোৰ যেনি তেনি উৰি</p> <p>ন কুঁহিপাতক আদৰণি জনালে ।</p> <p>ধুলিয়ৰি মাটিত বৰষুনৰ টোপালে</p> <p>খেতিয়কক মিঠা সুবাস দিলে</p> <p>নাঙল , মৈত হাত বুলাই</p> <p>বলধযোৰলৈ চাই শুকান পথাৰখনত</p> <p>এটি সেৱা জনালে ।</p> <p>কুলি কেতিকীৰ মাতত</p> <p>সিও ঢোলত চাপৰ দিলে</p> <p>খিটিক খিটিকৈ মাকো মাৰি</p> <p>তাই বিহুৱানখনত ফুল বাচিলে ।</p> <p>আইৰ হাতৰ বুলনিত</p> <p>চাউলত পৰশ পাই উঠিল</p> <p>হেঁপাহৰ বহাগৰ এসাঁজ ।</p> <p>পেপাঁৰ মিঠা মাতত</p> <p>নাচনীৰ খোপা শুৱনি কৰিবলৈ</p> <p>কপৌফুলপাহেও বাট চাই ৰ&#8217;ল ।</p> <p>নতুনক আকোঁৱালি</p> <p>নতুন প্ৰতিশ্ৰুতিৰে</p> <p>নতুন সপোনবোৰ আশাৰ তুলিকাত</p> <p>সুখময় হৈ পৰক</p> <p>এয়াই বহাগৰ উষ্ণ আদৰণি ।</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%8f%e0%a6%a6%e0%a6%bf%e0%a6%a8%e0%a7%b0-%e0%a6%b8%e0%a6%82%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%a6/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%8f%e0%a6%a6%e0%a6%bf%e0%a6%a8%e0%a7%b0-%e0%a6%b8%e0%a6%82%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%a6/https://www.adinorsombad.com/edition/178/adinor-sombad-epaper-ই-বাতৰিকাকত/page/4Sat, 30 Mar 2019 17:54:59 GMT<p><a href="https://www.adinorsombad.com/edition/178/adinor-sombad-epaper-ই-বাতৰিকাকত/page/4" rel="nofollow">https://www.adinorsombad.com/edition/178/adinor-sombad-epaper-ই-বাতৰিকাকত/page/4</a></p>MriduAssamPhilosophySociety & peopleWomenইতিহাসভাৰতভাৰতৰভাৰতৰ ইতিহাসভাৰতৰ স্বতন্ত্ৰতাস্বতন্ত্ৰতাস্বতন্ত্ৰতা আৰু ইতিহাসbritish rajfreedom movementfreedom movement of indiaidependence of indiaindependenceindiaindian freedom movementindian historyitihashswatantrataMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ac%e0%a7%b0%e0%a6%a6%e0%a7%8b%e0%a7%b1%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%ab%e0%a6%be%e0%a6%95%e0%a7%81%e0%a7%b1%e0%a6%be-%e0%a6%ac%e0%a6%be-%e0%a6%a6%e0%a7%8c%e0%a6%b2-%e0%a6%89%e0%a7%8e%e0%a6%b8/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ac%e0%a7%b0%e0%a6%a6%e0%a7%8b%e0%a7%b1%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%ab%e0%a6%be%e0%a6%95%e0%a7%81%e0%a7%b1%e0%a6%be-%e0%a6%ac%e0%a6%be-%e0%a6%a6%e0%a7%8c%e0%a6%b2-%e0%a6%89%e0%a7%8e%e0%a6%b8/বৰদোৱা এখন পৱিত্ৰ তীৰ্থস্থান৷ নগাওঁ চহৰত এই পবিত্ৰ তীৰ্থস্থানখন অৱস্থিত ।এই বৰদোৱাৰ আলিপুখুৰীত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্ম হৈছিল ।১৪৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত মাত্ৰ ১৯ বছৰ বয়সতে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে বৰদোৱাত সৰ্বপ্ৰথম থান প্ৰতিস্থা কৰি একশৰণ নাম ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল ।এই থানকে বটদ্ৰৱা থান বা বৰদোৱা থান বুলি কোৱা হয় । এই থানতে শংকৰদেৱে প্ৰথম নামঘৰ সজাইছিল । দৈনন্দিন&hellip;Sun, 24 Mar 2019 13:09:42 GMT<p><b>বৰদোৱা</b><span> এখন পৱিত্ৰ তীৰ্থস্থান৷ </span>নগাওঁ <span>চহৰত এই পবিত্ৰ তীৰ্থস্থানখন অৱস্থিত</span> ।<span>এই বৰদোৱাৰ </span>আলিপুখুৰী<span>ত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ জন্ম হৈছিল</span> ।<span>১৪৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দত মাত্ৰ ১৯ বছৰ বয়সতে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে বৰদোৱাত সৰ্বপ্ৰথম থান প্ৰতিস্থা কৰি</span> একশৰণ নাম ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল ।এই থানকে <b>বটদ্ৰৱা থান</b><span> বা </span><b>বৰদোৱা থান </b>বুলি কোৱা হয় । এই থানতে <span>শংকৰদেৱে প্ৰথম নামঘৰ সজাইছিল । দৈনন্দিন নাম প্ৰসংগ আৰু কীৰ্তনপাঠ হোৱাৰ বাবে এই নামঘৰকে কীৰ্তন ঘৰ </span>বুলি জনা যায় ।<span> শংকৰদেৱে <span>১৪৭০ চনত মাত্ৰ ২১ বছৰ বয়সত</span></span> এক শৰণ নাম ধৰ্মৰ মূল গূঢ়াৰ্থ বুজাবৰ বাবে , ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ জীৱন ৰহস্য বুজাবলৈ <span>শঙ্কৰদেৱে ভূঞাসকলৰ লগত নিজে বিভিন্ন ভাৱৰিয়া হৈ ‘চিহ্নযাত্ৰা’</span> ভাওনা কৰিছিল । চৰিত পুথিত উল্লেখ আছে যে ইয়াতেই ১৩৯২শকত শঙ্কৰদেৱে নিজে তামৰ চৰিয়াৰে মাটি কঢ়িয়াই দৌলৰ ভেটি স্থাপন কৰিছিল ।ভেটিৰ বাবে মাটি খান্দোতে উদ্ধাৰ হৈছিল বিষ্ণু মূৰ্তি। এই মূৰ্তিয়েই আজিৰ দৌলৰ কৃষ্ণ ভগৱান বা দৌল গোবিন্দ ।উল্লেখ যোগ্য যে সাত বৈকুণ্ঠৰ আৰ্হিৰে সাত খলপীয়াকৈ আসন নিৰ্মান কৰি কৃষ্ণ ভগৱানক স্থাপন কৰা হৈছিল ।</p> <p>&#8216;<strong>দৌল</strong>&#8216; মানে কৃষ্ণৰ ভগৱানৰ থান ।ফাগুন মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত ভগৱান শ্ৰী কৃষ্ণক দোলা বা আসনত বহুৱাই নাম কীৰ্তনেৰে ৰঙীন ফাকু খেলি কৰা আনন্দৰ শোভযাত্ৰাই হৈছে &#8216;<strong>দৌলযাত্ৰা</strong>&#8216; ।</p> <p>শ্ৰী মন্ত শংকৰদেৱে দৌলৰ পূজা-অৰ্চনাৰ দায়িত্ব ৰামৰাম গুৰুক অৰ্পণ কৰি <span>শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ তীৰ্থ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ গৈছিল। </span><br /> <span>শংকৰদেৱে একৈশ বছৰ বয়সতে</span> <span>পাতেকীবাৰী সত্ৰত </span><span>বৰদোৱাৰ কীৰ্তনঘৰৰ দক্ষিণে নিৰ্মাণ কৰা দৌলত </span><span>ফাকুৱা উৎসৱৰ পাতনি মেলিছিল।</span> তেওঁ বলোৰাম আতৈক ফাকুগুড়ি আনিবলৈ মৰুৱাপুৰলৈ পঠাইছিল । দহদিনানৰ পিচতেই বলোৰাম আতৈৱে সাত কড়ি দি সাত কলহ প্ৰাকৃতিক গুনেৰে প্ৰস্ত্তত কৰা ফাকুগুড়ি বৰদোৱালৈ আনিছিল। এই উৎসৱ পালন কৰিবলৈ তেওঁ জ্যোতিষ সন্ধাৰা দলৈক দিন-বাৰ চাবলৈ কৈছিল । সন্ধৰা দলৈয়ে ফাগুন মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিৰ দিনতো চাই দৌল উৎসৱৰ বাবে শুভ দিন বুলি ধাৰ্য্য কৰি ফাকুৱা উৎসৱ পালন কৰিবলৈ কলে । <span>এই উৎসৱৰ সময়ত চন্দ্ৰ ফাল্গুনী নক্ষত্ৰত অৱস্থান কৰে বাবে জ্যোতিষ শাস্ত্ৰই মাহটোৰ নাম দিয়ে ফাল্গুন বা ফাগুন</span> ।ফাগুন মাহৰ শুক্লা পক্ষৰ পূৰ্ণিমাত সেই দিন ধৰি এই দৌল উৎসৱ বা ফল্গু উৎসৱ পালন কৰা হৈছিল। বৰদোৱাৰ পিচতে বৰপেটা সত্ৰটো মঠুৰা দাস আতাই ১৫১৮ শকত এই দৌল উৎসব আৰম্ভ কৰিছিল ।<br /> <span>কৃষ্ণৰ লীলা আৰু তেওঁ মাধুৰ্য্যতাক মানুহৰ প্ৰাণত স্থাপিত কৰি কৃষ্ণৰ গুনত সকলোয়েই আপোনপাহৰা</span> হৈ দৌল উৎসৱ পালন কৰে ।<span>১৫১৬-১৭ চন মানত শংকৰদেৱে নিৰাপত্তাজনিত কাৰণত বৰদোৱা ত্যাগ</span> কৰাৰ পিছত <span>১৬৫৬ চনত শংকৰদেৱৰ পুত্ৰ হৰিচৰণ ঠাকুৰ, নাতিবোৱাৰী কনকলতা আৰু ভাগিন দামোদৰ আতাৰ উদ্যোগত বৰদোৱাক পুনৰুজ্জীবিত কৰি </span>তুলে।<span> কিন্ত্ত শংকৰদেৱৰ উত্তৰাধিকাৰীসকলৰ মাজত হোৱা বাদ বিবাদৰ পৰিণতিত বৰদোৱা সত্ৰ বৰহিছা (নৰোৱা সত্ৰ) আৰু সৰুহিছা (শলগুৰি সত্ৰ) নামে দুখন সত্ৰত বিভক্ত হৈ ১৯৫৮ চনত দুয়োখন সত্ৰৰ মধ্যস্থলত উমৈহতীয়া কীৰ্ত্তন ঘৰ সাজি</span> উলিয়াই ।<br /> <span>বৰদোৱা ধামত কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠা শ্ৰীশ্ৰীনৰোৱা সত্ৰ আৰু শ্ৰীশ্ৰীশলগুৰি প্ৰতি বছৰে পৰম্পৰাগতভাৱে বৰদোৱাৰ দৌল উৎস</span> তিনদিন ধৰি পালন কৰে। <span>সত্ৰৰ নিয়মানুসৰি </span><span>দৌলৰ উৎসৱৰ প্ৰথম দিনতো হ&#8217;ল ‘গন্ধ উৎসৱ&#8217; </span>।<span>পূৰ্ণিমাৰ আগদিনা অৰ্থাৎ শুক্লা চতুৰ্দশীৰ দিনা পালন কৰা গন্ধ উৎসৱ হ&#8217;ল গোসাঁইৰ অধিবাস অনুষ্ঠান। </span>সেইদিনা কৃষ্ণ গোসাঁইৰ মূৰ্তিভাগ ভিতৰৰ পৰা উলিয়াই বাহিৰৰ ‘শিলিখা’ বৃক্ষৰ ( শংকৰ শিলিখা বুলি কোৱা হয় )তলত অস্থায়ী ৰূপে সঁজা মণ্ডপত স্থাপন কৰি <span>গোসাঁইক </span>পূজা-অৰ্চনা্ৰে সেৱা কৰি প্ৰাকৃতিকভাবে বনোৱা সুগন্ধি দ্ৰব্য ,গাখীৰ, তুলসী জলপুস্প আদি অমৃতেৰে নোৱাই ধুৱাই নতুন বস্ত্ৰ আৰু অলঙ্কাৰ পৰিধান কৰাই সজাই তোলা হয়। লগতে শঙ্ক, দবা,কাঁহ, উৰুলিৰ মংগল ধ্বনিৰে কৃষ্ণ গোসাঁইক আদৰনি জনায় ।</p> <p>দ্বিতীয় দিনা পূৰ্ণিমা ।ৰাতিপুৱাই গোসাঁইক পূজা-অৰ্চনা কৰি গোসাঁইক ফাকু দি ভকতৰ দ্বাৰা ‘ন ধেমালিৰে&#8217; পুনৰ গোসাঁইক আদৰা হয়।গোসাঁইৰ মূৰত দিয়া ফাকু আৰু শুকুৱা পলাশফুল নিৰ্মালি হিচাপে সকলোৱে গ্ৰহণ কৰে।ভকত বৈষ্ণবে তেওঁলোকৰ মন প্ৰানত প্ৰাণাৱন্ত হৈ উঠা কৃষ্ণলীলাৰ সাবলীল বৰ্ণনাৰে নাম কীৰ্ত্তন কৰাৰ লগে লগে বৰদোৱাৰ আকাশ বতাহত মূখৰিত হৈ পৰে পবিত্ৰ ফাকোৱাৰ আনন্দ উৎসৱ।</p> <p>(কথিত আছে যে কৃষ্ণ ভগৱান নিজ দৌলৰ পৰা আন এগৰাকী পত্নী ঘুনুচাৰ ঘৰত সাত দিন আছিল তেতিয়া প্ৰজাসকলে ভগৱান কৃষ্ণক দেখি আনন্দত মতলীয়া হৈ ৰ্ তামাচা কৰি ফাকু খেলি আনন্দ কৰিছিল । দৌল উৎসৱতো দেবী ঘুনুচাৰ লগত কৃষ্ণ ভগৱানৰ বিবাহ সম্পন্ন কৰা পৰ্ব আছে । দৌললৈ অনা প্ৰথা হ&#8217;ল ঘুনুচাৰ পিতৃ গৃহলৈ অহা । তাতেই বিবাহ সম্পন্ন কৰি তেওঁক আকৌ তেওঁৰ আসনত প্ৰতিস্থা কৰাৰ লগে লগে এই উৎসৱৰ অন্ত পৰে । )</p> <p><span>তৃতীয় দিনা <span>প্ৰতিপদ তিথি</span></span>ত আৰম্ভ হয় দৌল যাত্ৰা উৎসৱ। সেইদিনা গোসাঁইক সু-সজ্জিত দোলাত উঠাই দৌল মন্দিৰলৈ যাবলৈ সাজু হয় । ইয়াৰ পিছতে দোলাখন গোসাঁইক লৈ কীৰ্তনঘৰৰ চৌপাশে তিনি পাক ঘূৰাৰ পিছত তাৰপৰা উলাই গোসাঁইৰ দোলা দৌল মন্দিৰলৈ যায়। এই দৌল হয় ঘূনুচাৰ পিতৃ গৃহ গায়ন বায়ন,ভকত বৈষ্ণৱ,আইমাতৃসকলৰ অংশগ্ৰহনেৰে আকৰ্ষণীয় সমদলেৰে গোঁসাইক দৌলমন্দিৰলৈ নি আনুষংগিক নিয়ম নীতি পালন কৰি,দৌলৰ চৌপাশে সাত বাৰ প্ৰদক্ষিন কৰে ।যাত্ৰাপথত গোসাঁইৰ দৰ্শনৰ বাবে ভক্তগণে নিজৰ পদুলিবোৰ মচি বটাত তামোল পান ৰাখি ধূপ-ধূণাৰে- বন্তিৰে গোসাঁইক সেৱা জনায় ।দৌলৰ চৌপাশে ঘূৰাৰ পিচত কৃষ্ণ গোসাঁইক ওভতাই আকৌ কীৰ্তন ঘৰলৈ লৈ আনা হয় ।গোঁসাইক বৰদোৱা কীৰ্তন ঘৰৰ আশে পাশে থকা বৰহিচা,সৰুহিচা আৰু বৰভেটী গাঁৱত ফুৰোৱা হয় ।ওভতনি পঠত শ্ৰীশ্ৰীনৰোৱা সত্ৰ আৰু শ্ৰীশ্ৰীশলগুৰি সত্ৰৰ মাজেৰে , হৰিনাম ৰসেৰে সকলো আনন্দত মতলীয়া হৈ দুইখন সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰৰ ঘৰত গোসাঁইৰ পদাৰ্পণ কৰাই ডেকা গোঁসাইসকলৰ ঘৰতো প্ৰবেশ কৰায়।নীতি নিয়ম কৰি কীৰ্তনঘৰৰ মূল প্ৰৱেশ দ্বাৰ অভিমুখে গতি কৰে । যথাৰীতি নিয়ম অনুসৰি স্তুতি প্ৰাৰ্থনাৰে গোসাঁইক সেৱা জনাই কীৰ্তনঘৰৰ থাপনাত স্থাপন কৰা হয়। কীৰ্ত্তন ঘৰত প্ৰবেশ কৰোৱাৰ পিছতে সন্ধ্যা ঘোষা কীৰ্তনৰ মংগল ধ্বনিৰে গোঁসাইক পৰম্পৰাগত দুৱাৰ ধৰা অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে দৌল উৎসৱৰ সামৰণি পেলোৱা হয় ।</p> <p>এই ৰঙৰ উৎস‍ৱ প্ৰাচীন আৰ্য্যসকলৰ দিনতে পালন কৰা হৈছিল ।এই উৎসৱ হিন্দু সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিৰ আন এক পৰম্পৰাগত উৎসৱ ।নাৰদ পুৰান ,ভবিষ্যৎ পুৰান ,জেমিনিৰ মীমাংসা তত্বটো ৰঙ উৎসৱৰ কথা পোৱা যায় ।</p> <p>ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন ৰাজ্যত ফাকুৱা উৎসৱক মদনোৎস, ফল্পু উৎসৱ, ফাকুৱা, হোলী উৎসৱ, হোলিকা উৎসৱ আৰু দেউল উৎসৱ আদি নামেৰে জনা যায় ।</p> <p><span>এই ফাকুৱা উৎসৱ বসন্ত কালৰ এক উল্লেখযোগ্য উৎসৱ । ফাগুনৰ ধূলিয়ন পৃথিবীলৈ পলাশ ,মদাৰ, শিমলুৰ ৰঙৰ দৰে আবিৰৰ ৰং আৰু আনন্দে কঢ়িয়াই আনে সকলোলৈ মিলন আৰু সম্প্ৰীতি। উচ্চ নীচ, ধনী-দুখীয়া, সকলো জাতি উপজাতিয়ে সম্প্ৰীতিৰ এনাজৰিৰে ফাকু খেলে । </span></p> <p>বিশ্বাস আছে যে ভক্ত প্ৰহ্লাদক তেওঁৰ পিতাক হিৰণ্যকশিপুৰে ভগৱান ভক্তবাবে বিভিন্ন ধৰনে মৃত্যুদন্ড দিব বিচাৰিছিল।কিন্ত্ত বাৰে বাৰে বিফল হৈছিল ।হোলীকা আছিল হিৰন্যকশিপুৰৰ ভনীয়েক আৰু তেওঁ আছিল যাদুবিদ্যাত পাকৈত ।<span> তেওঁ প্ৰহ্লাদক নিজৰ কোলাত বহুৱাই লৈ অগ্নিকুণ্ডত প্ৰৱেশ ক</span>ৰিছিল। যাতে জুয়ে প্ৰহ্লাদক ভস্ম কৰি পেলায় আৰু তেওঁ নিজে যাদুৰ বলত অগ্নিৰ পৰা ৰক্ষা পায় ।তেতিয়া ভক্ত <span>প্ৰহ্লাদে মাথোঁ ভগৱানৰ নাম ল’বলৈ ধৰিলে ভগৱানৰ নামৰ মহিমাই প্ৰহ্লাদক কোনো ক্ষতি সাধন নকৰিলে । </span>অগ্নিদেবে ভক্ত প্ৰহ্লাদক ৰক্ষা কৰি দুস্ট আৰু হিংস্ৰতাৰ প্ৰতীক হোলীকাকহে দাহন কৰে।সেইবাবেই অপশক্তিক নাইকিয়া কৰিবলৈ হোলীকাক দাহন কৰা পৰম্পৰা আজিও ফাকুৱাৰ আগদিনা প্ৰচলিত আছে ।ই অতি প্ৰাচীন আৰু ধৰ্মীয় উৎসৱ।হোলিকাৰ মৃত্যুত সকলোৱে ভগৱানৰ যশ-গুণ-কীৰ্তনেৰে আনন্দ উৎসৱ পাতিলে।<br /> <span>আন এটা প্ৰচলিত কাহিনী মতে ৰাধা কৃষ্ণৰ প্ৰেম আৰু ভক্তিক সন্মান কৰি উদযাপন কৰে এই উৎসৱ ৷ </span><span>কৃষ্ণই ৰাধা আৰু গোপীসৱৰ সৈতে ৰঙ খেলাৰ বৰ্ণনা বহুততে </span>পোৱা যায় ।<br /> আকৌ বহুতে ক&#8217;ব বিচাৰে যে কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত শৰশয্যাত থকা ভীষ্মদেৱকো এই দিনতোতেই মুখাগ্নি দিয়া হৈছিল ।<br /> আন এক <span>আখ্যান অনুসৰি এসময়ত দেবী পাৰ্বতীয়ে মহাদেৱক স্বামীৰূপে পাবলৈ কঠোৰ তপস্যা কৰিছিল৷ কিন্তু সেইসময়ত মহাদেৱ নিজে গভীৰ তপস্যত বিলীন হৈ আছিল৷</span><span>দেৱতাসকলে </span>বিবাহ কাৰ্য সম্পন্ন কৰিবলৈ অন্য কোনো উপায় নেদেখি কামদেৱক &#8216;কামবাণ&#8217; নিক্ষেপ কৰিবলৈ দিছিল৷ কামদেবে তালে কৰাৰ ফলত মহাদেৱৰ তপস্যা ভংগ হোৱাত তেওঁৰ ক্ৰোধত কামদেৱ ভস্মীভুত হয় । এই দিনতোক বহুতে &#8216;<span>কাম দহনৰ দিন&#8217; বুলি উল্লেখ কৰি</span> কাম, ক্ৰোধ লোভ, মোহ,আদি ৰিপুক ত্যাগ কৰিবলৈ কোৱা হয় ।</p> <p>গতিকে দেখা যায় যে ফাকুৱা এক ধৰ্মীয় পৱিত্ৰ উৎসৱ।শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ <span>নৱবৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ প্ৰভাৱত এই উৎসৱে অসমত অধিক স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল । কৃষ্ণলীলাৰ ভক্তিৰসৰ গীতমাতেৰে </span>ফাকুৱা উৎসৱত সকলোৱে আনন্দ লাভ কৰে ।</p> <p>এই ফাকুৱা মহোৎসৱৰ লগত সংগতি ৰাখি বৰদোৱাৰ পবিত্ৰ আকাশী গংগাৰ কাষতে আয়োজিত হোৱা হাট আৰু মেলাত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ সামগ্ৰীৰ দোকানবোৰে ৰাইজক মনোৰঞ্জন দিয়ে ।অবশ্যে পবিত্ৰ আকাশীগংগাৰ স্বচ্ছতাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি মেলাখন বৰ্ত্তমান বন্ধ কৰি হাটখন ৰখা হৈছে যি বৰদোৱাৰ ফাকুৱা মহোৎসৱৰ আন এক আকৰ্ষনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু ।এইবাৰো <span>আড়ম্বৰপূৰ্ণভাৱে বৰদোৱাত তিনিদিনিয়া কাৰ্যসূচীৰে এই দৌল উৎসৱ</span> পালন কৰা হৈছে লগতে মেলা খন পাঁচদিনলৈকে থাকিব অৰ্থাৎ ২৪ মাৰ্চলৈকে ।</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduArt & CultureAssamAssamese culturePhilosophySociety & peopleAssamassam's woman writerAssamese cultureassamese peopleAssamese Writerদৌল উৎসৱফাকুৱাবৰদোৱাৰ ফাকুৱামহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱশংকৰদেৱেbatadrababorduaborduwaDeul Mahotshavdoul festivaldoul utsavfakuafakuwaholi festivalholi festival in borduaHoli Festival of AssamHoli festival of IndiaMridumridyunagaonpriti rekha borasankar devsankaradevaSankardevsankardeva and holi festivalSrimanta SankardevSrimanta SankardevaVaishnavismWoman WriterWomen writerwriter of assamMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ac%e0%a7%b0%e0%a6%a6%e0%a7%8b%e0%a7%b1%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%a6%e0%a7%8c%e0%a6%b2-%e0%a6%89%e0%a7%8e%e0%a6%b8%e0%a7%b1/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ac%e0%a7%b0%e0%a6%a6%e0%a7%8b%e0%a7%b1%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%a6%e0%a7%8c%e0%a6%b2-%e0%a6%89%e0%a7%8e%e0%a6%b8%e0%a7%b1/https://www.assamiyakhabor.com/publishfinal/asset/jorhat/20032019/5.html http://dainandinbartagroup.in/fullpage.php?photo=images1/../../../images1/20_March_2019_6.jpg&day1=20&month1=March&%20year1=2019 &nbsp; Priti Rekha BoraThu, 21 Mar 2019 22:59:41 GMT<p><a href="https://www.assamiyakhabor.com/publishfinal/asset/jorhat/20032019/5.html" rel="nofollow">https://www.assamiyakhabor.com/publishfinal/asset/jorhat/20032019/5.html</a></p> <p><a href="http://dainandinbartagroup.in/fullpage.php?photo=images1/" rel="nofollow">http://dainandinbartagroup.in/fullpage.php?photo=images1/</a>../../../images1/20_March_2019_6.jpg&#038;day1=20&#038;month1=March&#038;%20year1=2019</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/img_20190320_203107-1.jpg?w=1722&#038;h=1760" width="1722" height="1760" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/img_20190320_203107-1.jpg 1722w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/img_20190320_203107-1.jpg?w=147&amp;h=150 147w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/img_20190320_203107-1.jpg?w=294&amp;h=300 294w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/img_20190320_203107-1.jpg?w=768&amp;h=785 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/img_20190320_203107-1.jpg?w=1002&amp;h=1024 1002w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/img_20190320_203107-1.jpg?w=1440&amp;h=1472 1440w" sizes="(max-width: 1722px) 100vw, 1722px" /></p> <p>&nbsp;</p> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a6%87-%e0%a6%b2%e0%a6%b2%e0%a6%a8%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%95%e0%a7%88%e0%a6%9b%e0%a7%8b/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a6%87-%e0%a6%b2%e0%a6%b2%e0%a6%a8%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%95%e0%a7%88%e0%a6%9b%e0%a7%8b/ছোৱালী এজনী জন্ম হোৱা পিচৰে পৰা মাক দেউতাকৰ চত্ৰ ছায়াত শৈশব পাৰ হোৱাৰ পিছতে ভাই ককাই লগত একেলগে ডাঙৰ হৈও ঘৰৰ কামকাজত মাকক সহায় কৰি লগতে পঢ়া শুনাখিনিও একেলগে আগবঢ়াই নি নিজৰ সকলো দায়িত্ব সুকলমে পালন কৰে। মাক দেউতাকৰ মৰমৰ, ককাই ভাইৰ স্নেহৰ সেই ছোৱালীজনীয়ে সৰুৰে পৰাই ভায়েক ককায়েকৰ বাবে বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত ত্যাগ স্বীকাৰ কৰিব&hellip;Fri, 08 Mar 2019 19:32:20 GMT<p>ছোৱালী এজনী জন্ম হোৱা পিচৰে পৰা মাক দেউতাকৰ চত্ৰ ছায়াত শৈশব পাৰ হোৱাৰ পিছতে ভাই ককাই লগত একেলগে ডাঙৰ হৈও ঘৰৰ কামকাজত মাকক সহায় কৰি লগতে পঢ়া শুনাখিনিও একেলগে আগবঢ়াই নি নিজৰ সকলো দায়িত্ব সুকলমে পালন কৰে। মাক দেউতাকৰ মৰমৰ, ককাই ভাইৰ স্নেহৰ সেই ছোৱালীজনীয়ে সৰুৰে পৰাই ভায়েক ককায়েকৰ বাবে বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত ত্যাগ স্বীকাৰ কৰিব শিকে ।</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/fb_img_1552063782597.jpg?w=294&#038;h=220" width="294" height="220" /></p> <p>লাহে লাহে যৌৱনত ভৰি দি ছোৱালীজনীয়ে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈ মৰমৰ ঘৰখন এৰি স্বামীৰ ঘৰখন আপোন কৰি লবলৈ কুন্ঠাবোধ নকৰি স্বামীৰ লগতে শহুৰ -শাহু ,দেৱৰ -ননদ আদি সকলোৰে খিয়াল ৰাখোঁতে ৰাখোঁতে নিজৰ বাবে সময়েই নাথাকে ।সন্তান জন্ম দিয়াৰ পিছত তেওঁৰ দায়িত্ব ইমানেই বাঢ়ি যায় যে সন্তানৰ ডাঙৰ দীঘল কৰাৰ দায়িত্ব , সিহঁতৰ খোৱা বোৱা দায়িত্ব ,পঢ়া শুনাৰ দায়িত্ব , সংস্কাৰ দি সুযোগ্য হিচাবে সমাজত গঢ় দিয়াৰ দায়িত্বও সেই ছোৱালীজনীৰে ।তাতেই শেষ নহয় আকৌ সন্তানৰ বাবে বিবাহৰযোগ্য জনক জীবন সংগী বিচাৰি তেওঁলোকৰ যুগ্মজীৱন আৰু নাতি নাতিনীৰ চোৱাচিতা পালনৰ দায়িত্বও হাঁহিমূখে পালন কৰে তেওঁ ।গতিকে পৃথিবীত নাৰীক &#8216; মা &#8216;হিচাবে অধিক পূজ্য বুলি ধৰা হয় ।</p> <p><u> নাৰী পুৰুষৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী নহয় পৰিপুৰকহে ।</u> এখন সুস্হ সমাজ তেতিয়াহে হ&#8217;ব যেতিয়া নাৰী পুৰুষ দুয়োজনে মিলি সমাজলৈ অবদান আগবঢ়াব । নাৰী শিক্ষা উন্নত আৰু বাধ্যতামূলক হ&#8217;লেহে এখন সমাজৰ উন্নতি হ&#8217;ব কাৰন এগৰাকী নাৰীয়েই হ&#8217;ল ভবিষ্যত নাগৰিকৰ ভবিষ্যত নিৰ্মাতা ।সেইবাবেই মহাত্মা গান্ধীয়ে কৈছিল এগৰাকী নাৰীক শিক্ষিত কৰাৰ অৰ্থ হ&#8217;ল এটা পৰিয়ালক শিক্ষিত কৰা ; এখন সমাজক শিক্ষিত কৰা ।</p> <p>মই নাৰী । মোৰ স্বাভিমান আছে ।আত্মনিৰ্ভশীলতাই হয়তু মোৰ স্বাভিমান বঢ়াইছে । কিন্ত্ত তাৰ বাবে মই পুৰুষজনক প্ৰতিদ্বন্দ্বী বা আত্মনিৰ্ভৰশীল নোহোৱা জনক মোৰ পৰা পৃথক বুলি ভাবিব নোৱাৰিম । শৰীৰৰদ্বাৰা নাৰীৰ মূল্যাঙ্কন কৰাসকলক মানুহ নামৰ &#8216;সামান্য&#8217; ধাৰণা পৰা উলিয়াই পেলাই দি সামাজিক ব্যাধিবোৰক প্ৰতিৰোধ কৰিম । নাৰীক অবলা বুলি কৈ পুৰুষৰ হাতৰ পুতলা সজোঁৱা নাৰীসকলৰ আবেগ অনুভূতিবোৰ বুজি পাবলৈ চেষ্টা কৰিম।আধুনিকতা মোৰ মন আৰু প্ৰানত সঞ্চাৰিত হৈ থাকিলেও পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিৰ অনুকৰণৰ নামত অৰ্দ্ধ নগ্নাতাক প্ৰশ্ৰয় নিদি নিজৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰমূল্যক সন্মান কৰি শালীনতা ৰক্ষা কৰিব চেষ্টা কৰিম । নাৰী নামৰ সৃষ্টিশীলতাক সন্মান কৰি মনৰ সৌন্দৰ্য্যক অধিক আলোকিত কৰিম। এগৰাকী নাৰী হৈ আন এগৰাকী নাৰীৰ প্ৰতি ইৰ্ষা কৰাৰ বিপৰীতে শ্ৰদ্ধা আৰু সহনশীল হ&#8217;বলৈ শিকিম ।শিক্ষাই মোক স্বাবলম্বন হ&#8217;বলৈ সহায় কৰিছে কিন্ত্ত অহংকাৰী হ&#8217;বলৈ শিকোৱা নাই ।</p> <p>মোৰ মা আৰু শাহু মোৰ বাবে একে কিয় হ&#8217;ব নোৱাৰে ? মোৰ বোৱাৰী আৰু মোৰ ছোৱালীৰ মাজত &#8220;নিচিনা&#8221; শব্দটোৰে ব্যৱধানৰ সৃষ্টি কৰি মই বাধাৰ প্ৰাচীৰ খন আৰু কিয় বহলাই ল&#8217;লো । বোৱাৰী হৈ মাকদেউতাকৰ মৰমৰ সন্তানটিক মই কিয় নিজৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাবে আঁতৰাই আনিলোঁ। মইও বাৰু ইমান কেতেৰা জেঙেৰা কৈ অলপো সহানুভূতিশীল নোহোৱাকৈ বোৱাৰীজনীকে দোষবোৰ কিয় জাঁপি দিলো ।</p> <p>ময়োটো মৰমৰ ঘৰখন এৰি তোমাৰ ঘৰখন আকোঁৱালি লৈছো । অলপ সময় দিয়া আৰু প্ৰতিটো কামতে ঘৰখনৰ লগত লগ লাগি মোক সমালোচনা নকৰি মোৰ লগত ছাঁৰ দৰে ওচৰতে থাকি সহযোগ কৰাচোন , মইটো তোমাৰ সহধৰ্মিণী । তুমি ননদ ,মই তোমাৰ বৌ । ঘৰৰ কাম কৰা বাঈ নহয় ।</p> <p>ৰাতিপুৱাৰে পৰা কাম বন কৰি কৰি সকলোকে খোৱা বোৱাৰ যত্ন লৈ তৃপ্ত কৰি উদং বাচনবোৰৰ পৰা চুচিমুচি খোৱা কাঁহিখনত ভাত কেইটা খাবলৈ লওঁতেই যদি কোনোবাই কাঁহিখন চাই চিঞৰি কয় আৰে তোমালৈ একো নাৰাখিলা দেখোন কিয় এনেকৈ ভগাই দিলা ? তেতিয়া মোৰ খুউৱ ভাল লাগিল হেতেন কিন্ত্ত মই খাইছোঁ নে নাই তাৰ চকু দিবলৈ তোমালোকৰ আহৰিয়েই নাই দেখোন । মোক এদিন সকলো কামৰ পৰা ৰেহাই দি অলপ বাহিৰলৈ লৈ যাবাচোন মোক মুক্ত আকাশৰ তললৈ । তোমালোকে মোক দেউতাৰ ঘৰলৈ বাৰে বাৰে বস্ত্ত বিচাৰি নপঠাবাচোন ; জানানে নিজৰ সন্তানক তোমাৰ ঘৰলৈ একেবাৰে পঠাই দিওঁতে কিমান কষ্ট পাইছিল । কেতিয়াবা মোকো কিবা অলপ দিবাচোন মোৰো মন যায় এৰি থৈ অহা ঘৰখনলৈ কিবা এটা লৈ যাবলৈ । কেতিয়াবা মোকো অলপ দিবাচোন মোৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিবলৈ ।</p> <p>তুমি নাৰী হৈও মোৰ জন্মত কিয় বাধা দিব আহিছা?কিয় তুমি বৈষম্য আনিছা ? সেই ভ্ৰূণটোৰ হত্যা কৰিব নিদিবা । পুৰুষতকৈ আগতেই তুমি তাক প্ৰতিৰোধ কৰা ।মোৰো মন যায় নাৰী হৈ জীয়াই থাকি সমাজ ব্যবস্হাক সলনি কৰিবলৈ আৰু মন যায় বৈষম্যতা নথকা এখন সুস্হ সবল সমাজ গঠন কৰিবলৈ য&#8217;ত সন্মান সহকাৰে সকলো নাৰীয়েই নিজৰ পচন্দ অনুসৰি জীয়াই থাকিব পাৰে ।</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/naribyprb-02.png?w=369&#038;h=231" alt="NariByPRB-02.png" width="369" height="231" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/naribyprb-02.png?w=369&amp;h=231 369w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/naribyprb-02.png?w=150&amp;h=94 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/naribyprb-02.png?w=300&amp;h=188 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/03/naribyprb-02.png 640w" sizes="(max-width: 369px) 100vw, 369px" /></p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduAsomiya Jati JonogusthiAssamAssamese cultureAssamছোৱালীছোৱালী এজনী জন্ম হোৱাজন্মযৌৱনchildrenmothermotherhoodPhilosophypriti rekha borasocialWomenWomen writerwriter of assamMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9c%e0%a7%87%e0%a6%a8%e0%a7%87%e0%a6%ad%e0%a6%be-%e0%a6%b8%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a7%e0%a6%bf%e0%a6%aa%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a7%b0-geneva-convention/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9c%e0%a7%87%e0%a6%a8%e0%a7%87%e0%a6%ad%e0%a6%be-%e0%a6%b8%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a7%e0%a6%bf%e0%a6%aa%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a7%b0-geneva-convention/জেনেভা সন্ধিপত্ৰ ( GENEVA Convention ) কি ? ১৮৬৪ চনত পোন প্ৰথম বাৰ এই চুক্তি হৈছিল । তাৰ পিচত ১৯০৬ চনত আৰু ১৯২৯ চনত । ১৯৪৯ চনত দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধৰ পিচতেই ১৯৪ খন দেশে যুদ্ধবন্দী সকলৰ সুৰক্ষা আৰু সন্মানৰ বাবে এই সন্ধিপত্ৰত সাক্ষৰ কৰিছিল । এই চুক্তিৰ কেইটামান মূল কথা &#8212;&#8212;- ১/ এই চুক্তি মতে&hellip;Thu, 28 Feb 2019 11:09:34 GMT<h2><strong>জেনেভা সন্ধিপত্ৰ ( GENEVA Convention ) কি ?</strong></h2> <p>১৮৬৪ চনত পোন প্ৰথম বাৰ এই চুক্তি হৈছিল । তাৰ পিচত ১৯০৬ চনত আৰু ১৯২৯ চনত । ১৯৪৯ চনত দ্বিতীয় বিশ্ব যুদ্ধৰ পিচতেই ১৯৪ খন দেশে যুদ্ধবন্দী সকলৰ সুৰক্ষা আৰু সন্মানৰ বাবে এই সন্ধিপত্ৰত সাক্ষৰ কৰিছিল । এই চুক্তিৰ কেইটামান মূল কথা &#8212;&#8212;-</p> <p>১/ এই চুক্তি মতে , যুদ্ধবন্দীৰ সৈতে কোনো ধৰনৰ অমানুষিক অত্যাচাৰ বা অপমানজনক ব্যবহাৰ লগতে তেওঁলোকক ভীতিগ্ৰস্ত কৰিব নোৱাৰিব ।</p> <h2><img src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/02/images-2.jpeg"></h2> <p>২/ এই সন্ধিপত্ৰত চাৰিটা মূল সন্ধি আৰু তিনটা মূল আদৰ্শ নীতি (protocol ) উল্লেখ আছে য&#8217;ত এখন আইনপ্ৰনয়ন হৈছে কৰা আছে আৰু তাত উল্লেখ আছে যে যুদ্ধ বন্দীৰ মানবীয় অধিকাৰত কোনেও নিজৰ বল সাব্যস্ত কৰিব নোৱাৰিব ।</p> <p>৩/ এই সন্ধিপত্ৰত সেন্যসকলৰ লগতে নাগৰিক আৰু আহত ব্যক্তিসকলৰ বাবেও সুৰক্ষাৰ ব্যবস্হাৰ কথা উল্লেখ আছে ।যুদ্ধবন্দীক ৭দিনৰ ভিতৰত নিজৰ দেশলৈ সসন্মানে ঘূৰাই পথাব লাগিব ।এই আন্তৰাষ্টীয় সন্মিলনীত যি নিয়ম আৰু আদৰ্শৰ কথা উল্লেখ আছে তাক ১৯৪ খন দেশে মানি চলিবই লাগিব ।</p> <p>৪/এই চুক্তিত উল্লেখ আছে যে ইলেক্ট্ৰনিক মাধ্যম লগতে সংবাদ মাধ্যমত যুদ্ধবন্দীৰ মাৰ পিতৰ কোনো ভিডিঅ বা ছবি অথবা তেওঁৰ বিষয়ে যিকোনো গুপুত কথা জনাব নোৱাৰিব ।</p> <p>৫/ যুদ্ধবন্দীসকলক কোনো ধৰনে ভীতিগ্ৰস্ত কৰি প্ৰতাৰিত কৰিব নোৱাৰিব। তেওঁলোকৰ নাম, ক&#8217;ড নাম্বাৰ আৰু তেওলোকৰ পদমৰ্য্যাদাহে জনাব পাৰিব যাতে তেওঁলোক আন কোনো ধৰনৰ অসুবিধা বা বিপদৰ সন্মুখিন নহয়।</p> <p>৬/এই আন্ত ৰাষ্ট্ৰীয় চুক্তি মতে, যিখন দেশে বন্দী বনাই সেই বন্দীজনৰ অপৰাধৰ বাবে কৰ্টত গোচৰ তৰিব পাৰিব কিন্ত্ত হিংসাত্মক কাৰ্যকলাপ কৰিব নোৱাৰিব।</p> <h2><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/02/unnamed.jpg?w=312&#038;h=219" width="312" height="219" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/02/unnamed.jpg?w=312&amp;h=219 312w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/02/unnamed.jpg?w=150&amp;h=105 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/02/unnamed.jpg?w=300&amp;h=211 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/02/unnamed.jpg 457w" sizes="(max-width: 312px) 100vw, 312px"></h2> <p>৭/ কোনো দেশেই যুদ্ধবন্দীৰ জাতি ধৰ্মক লৈ লগতে বৰণ লৈও কোনো ধৰনৰ উত্তেজক মন্তব্য আৰু প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিব নোৱাৰিব। তাৰোপৰি বন্দীজনৰ নাম, নাম্বাৰ আৰু পদ মৰ্যাদাৰ বাহিৰে বেলেগ দেশৰ গুপুত কথা সুধিব নোৱাৰিব।</p> <p>৮/ যুদ্ধবন্দীৰ শাৰিৰীক আৰু মানসিক দুয়োটাৰে সম্পূৰ্ণ খিয়াল ৰাখিব লাগিব। তেওঁলোকক পুস্তিকৰ খোৱাবোৱা দিব লাগিব। তেওঁলোকৰদ্বাৰা কোনো কাম কৰাব নোৱাৰে।</p> <p>মুঠতে যুদ্ধবন্দীক যদি প্ৰট&#8217;কলৰ বাহিৰত গৈ কিবা কৰে তেনেহ&#8217;লে সেই দেশ বাকি ১৯৩ খন দেশৰ পৰা সাৰি যাব নোৱাৰে আৰু যুদ্ধ অনিবাৰ্য্য। ১৯৯৯ চনত কাৰ্গিলযুদ্ধৰ সময়ত ভাৰতবৰ্ষ গ্ৰুপ কেপ্টেইন নাছিকেতাক (Kambampati Nachiketa) পাকিস্তানে অপহৰণ কৰিছিল আৰু ভাৰতবৰ্ষৰ সেই সময়ৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী বাজপেয়ীয়ে তেওঁৰ চৰকাৰৰ জৰিয়তে জেনেভা সন্মিলনৰ কথা দোহাই দি পাকিস্তানৰ ওপৰত এনেকুৱা চাপ প্ৰয়োগ কৰিছিল যাৰ ফলত তেওঁক ৭ দিনৰ ভিতৰত ভাৰতবৰ্ষলৈ ঘূৰাই পঠাইছিল ।</p> <div> <p>ভাৰতবৰ্ষৰ বীৰ উইঙ কামান্দাৰ বৰ্ধমান অভিনন্দন বাৰ্থমান দেবৰ (Abhinandan Varthaman ) বিমানখন যেতিয়া দুৰ্ঘটনাগ্ৰস্ত হৈছিল তেতিয়া তেওঁ ক&#8217;কপিটৰ পৰা বাহিৰ ওলাওতে পাকিস্তানৰ সাধাৰন নাগৰিকেহে মাৰপিত কৰিছিল পাকিস্তানৰ সেনাই নিশ্চয় কৰা নাই বুলি বিশ্বাস কৰি লৈছো। যদি উলংঘন কৰে তেনেহ&#8217;লে পৃথিবীৰ আন দেশবোৰে পাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধী হ&#8217;ব তেতিয়া সেই দেশৰ হাহাকাৰ অবস্হা হ&#8217;ব । জেনেভা চুক্তি উলংঘন নকৰাকৈ আমাৰ বীৰজনক পাকিস্তানে আমাৰ দেশলৈ পঠাই দিয়ক এয়ে কামনা কৰোঁ । শেষত সেই মহান বীৰ সকললৈ শ্ৰদ্ধাজনালো আৰু দীৰ্ঘায়ু কামনা কৰোঁ যাৰ বাবে ভাৰতবৰ্ষৰ কৌটি কৌটি জনতাই শান্তিৰ নিস্বাসেৰে দিন ৰাতি পাৰ কৰি পৰিয়ালৰ লগত আনন্দৰে পাৰ কৰে ।</p> <p>জয় হিন্দ !!! জয় হিন্দ !!! জয় হিন্দ !!!</p> <div> <div id="mf-section-0"> <h2><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/02/img-20190227-wa0008.jpg?w=279&#038;h=507" width="279" height="507"></h2> <h2><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/02/img-20190227-wa0010.jpg?w=404&#038;h=404" width="404" height="404"></h2> </div> <h5 aria-haspopup="true"><span>Source of Photographs: Internet</span></h5> </div> <p>&nbsp;</p> <hr> <p>Priti Rekha Bora</p> </div>MriduArt & CultureAssamindiaAbhinandan VarthamanGENEVA ConventionKambampati Nachiketapriti rekha boraprotocolSecond world warMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a6%be%e0%a6%ae%e0%a7%9f%e0%a6%bf%e0%a6%95-%e0%a6%9a%e0%a6%bf%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%be/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a6%be%e0%a6%ae%e0%a7%9f%e0%a6%bf%e0%a6%95-%e0%a6%9a%e0%a6%bf%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%be/সন্ত্রাসবাদ কাৰো কাম্য নহয়। সন্ত্রাসবাদীৰ কোনো মানবীয়তা নাই, কোনো ধৰ্ম নাই, কোনো জাতি নাই, কোনো ভাষা নাই আছে মাথো সন্তাস সৃষ্টি কৰিব পৰা এটা কীট লগা মগজু। জম্মু-কাশ্মীৰৰ পুলৱামা জিলাত সন্ত্ৰাসবাদীৰ আত্মঘাতী আক্ৰমণত ৪০জনৰো অধিক সেনা নিহত হোৱাত, সমগ্ৰ দেশ আজি শোকত ম্ৰিয়মাণ। দেশৰ বাবে জীবন উৎসৰ্গা কৰা এই মহান সৈনিকসকললৈ গভীৰ শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰিলোঁ।&hellip;Sat, 16 Feb 2019 20:46:19 GMT<p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/02/images.jpeg?w=223&#038;h=280" width="223" height="280" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/02/images.jpeg 223w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2019/02/images.jpeg?w=119&amp;h=150 119w" sizes="(max-width: 223px) 100vw, 223px" /></p> <p><b>সন্ত্রাসবাদ</b> কাৰো কাম্য নহয়। সন্ত্রাসবাদীৰ কোনো মানবীয়তা নাই, কোনো ধৰ্ম নাই, কোনো জাতি নাই, কোনো ভাষা নাই আছে মাথো সন্তাস সৃষ্টি কৰিব পৰা এটা কীট লগা মগজু। <span>জ</span><span>ম্মু-কাশ্মীৰৰ পুলৱামা জিলাত সন্ত্ৰাসবাদীৰ আত্মঘাতী আক্ৰমণত ৪০জনৰো অধিক সেনা নিহত হোৱাত, সমগ্ৰ দেশ আজি শোকত ম্ৰিয়মাণ।</span> দেশৰ বাবে জীবন উৎসৰ্গা কৰা এই মহান সৈনিকসকললৈ গভীৰ শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰিলোঁ।<br /> <b>সন্ত্রাসবাদ</b> হল এনে এক পদ্ধতিগত কাৰ্যকলাপ যি কেৱল ধ্বংসাত্মক তথা বলপ্রয়োগৰ মাধ্যমত সংঘঠিত হয়। <span>সন্ত্রাসবাদ হ’ল হিংসাত্মক কার্য-কলাপেৰে ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্য সাধন কৰাত বিশ্বাসী এক স্বৈৰাচাৰী মানসিকতা থকা কাপুৰুষৰ অভিষাৰত জন্ম হোৱা সংগঠন। কিন্তু সন্ত্রাসবাদৰ আন্তঃৰাষ্ট্রীয় সর্বসন্মত গৃহিত সংজ্ঞা এতিয়ালৈকে নাই৷ </span></p> <p>তেওঁলোকৰ বিধ্বংসী কার্যকলাপে মানুহৰ মাজত উদ্বেগৰ সৃষ্টি কৰায়। ভীতি প্ৰদৰ্শন কৰি ধর্মীয়, ৰাজনৈতিক অথবা নীতিগত লক্ষ্যত উপনিত হোৱাৰ উদ্দেশ্য ইচ্ছাকৃতভাবে সাধাৰণ জনতাৰ নিৰাপত্তাৰ কথা উপেক্ষা কৰি আইন বহির্ভূত কার্যকলাপ কৰিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰে।</p> <p>সহজলভ্য ভাবে এক আৰামদায়ক জীবনযাপন কৰিবলৈ সিহঁতক সপোন দেখুৱাই , তাৰ বাবে তেওঁলোকে বাচি লয় এনে কিছুমান যুৱক যুৱতী, যিবোৰৰ হৃদয়ত কোনো মায়া মমতা নাথাকে, যিবোৰৰ বিশৃংখল বা যিবোৰ দুৰ্ধৰ্ষ বা অভাবগ্ৰস্থ। যাৰ ফলত আত্মঘাতী আততায়ীৰ জন্ম হয়।</p> <p>কিছুমানে আকৌ নানান ধৰনেৰে প্ৰলোভন দি সপোন দেখুৱাই আৰু মন মগজুত স্বৰ্গ তৃপ্তিৰ বাসনা দি আৰু সিহঁতক মানসিকভাবে প্ৰস্ত্তত কৰে। গতিকে সেই মানসিকতা কিমান তুচ্ছ হ&#8217;ব পাৰে এবাৰ ভাবকচোন। জেহাদী সংগঠনবোৰ এই ক্ষেত্ৰত একোপ চৰা। প্ৰকৃততে এই শব্দৰ অৰ্থ কি? নে এই শব্দৰ অৰ্থৰে নিজৰ বিবেক বুদ্ধিৰে এচাম সুবিধবাদীয়ে অশিক্ষিত আৰু কম শিক্ষিত মানুহ খিনিক দিশহাৰা কৰিছে। কোনো ধৰ্মতেই মানুহক পাপ কৰিবলৈ শিকোৱা নাই। মানুহ মাৰি ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰি কোনেও পুন্য কৰিব নোৱাৰে।</p> <p><span>পাকিস্তানকে ধৰি অন্যান্য শত্ৰু ৰাষ্ট্ৰৰ সাহায্যত এনে সন্ত্ৰাসবাদী সংগঠনবোৰ চলি আছে। মৰনাস্ত্ৰকে ধৰি টকাপইচাৰ যোগানো এই ৰাষ্ট্ৰবোৰেই কৰে। কাশ্মীৰৰ দৰে স্পৰ্শকাতৰ ৰাজ্যৰ সাধাৰণ জনতাক ভীতিগ্ৰস্ত কৰি দেশৰো উন্নয়নক স্থবিৰ কৰা ৰখাটোৱেই এই সংগঠনবোৰৰ মূল লক্ষ্য।</span></p> <p>বিভিন্ন কাৰণতে জম্মু-কাশ্মীৰকে ধৰি উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰো বহুখিনি ঠাইত বিছিন্নতাবাদী মানসিকতাই গা কৰি উঠিছে তাৰ সম্পূৰ্ণ সুযোগ গ্ৰহণ কৰিছে এই নিষিদ্ধ সংগঠনবোৰে। গতিকে সময় থাকোতেই ইয়াক ৰোধ কৰাৰ চেষ্টা কৰিব লাগে। ইপিনে, সহজলভ্যভাবে টকা ঘটাৰ বৰ্ত্তমান যুগৰ আন এক পেচা হ&#8217;ল সংগঠন কৰি সহজ সৰল মানুহবোৰক ব্যতিব্যস্ত কৰি তোলা।  সংগঠনৰ নেতাবোৰক ভালদৰে লক্ষ্য কৰিবছোন। আপোনাৰ মোতকৈ বহু সুখেৰে আৰু ভোগবিলাসেৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰি আছে। কিন্ত্ত মৰে কোন? অামি নিৰিহ বোৰ হ&#8217;লো অকৰাঁ। পুৰি ছাই হৈ পৰোঁ আমি। শৰীৰৰ অংগ পতংগ হেৰুৱাই এক অন্ধকাৰ জীবনলৈ গতি কৰোঁ। কিন্ত্ত তেওঁলোকৰ কিবা হয় নে? একো নহয় কিয় বাৰু?</p> <p>আমি যদি লক্ষ্য কৰোঁ তেনেহ&#8217;লে দেখা পাম যে যিবোৰ মানুহে এনে আতংকৰ জন্ম দিয়ে সেইসকলৰ ইয়াৰ অন্তৰালত এটা ডাঙৰ লক্ষ্যত উপনিত হোৱাৰ আকাঙ্ক্ষা থাকে। ইয়াৰ অন্তৰালত হাতেৰে ঢুকি নোপোৱা ৰাজনীতিজ্ঞ, কূটনীতিজ্ঞ, তথাকথিত বুদ্ধিজীবীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ছাত্ৰ নেতালৈকে এক সুপৰিকল্পিত বুজাবুজি নিশ্চয় থাকে বুলি মনত ধাৰণা হয়। নহলে পুলিচ ছেকিংৰ নামত আমি সাধাৰণ মানুহবোৰে ইমান ভোক্তভূগী হওঁ, ইমান জ্বালা যন্ত্ৰণা পাওঁ এয়াৰপৰ্টৰ পৰা আদি কৰি ৰাস্তাত নিজৰ গাড়ীকিখনতো। তেনে ক্ষেত্ৰত ইমানখিনি আ ই ডি লৈ ইমান ডাঙৰ বিস্ফোৰণ ঘটাবলৈ সাহ কৰাটো আচৰিত লাগে। গতিকে ঘৰখনতে থকা সন্ত্ৰাসবাদী কেইটা লগতে সন্ত্ৰাসবাদী বোৰক ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়া আমাৰ তথাকথিত ৰাক্ষসকেইটা সকলোতকৈ মাৰাত্মক। সিহঁতক চিনাক্ত কৰাটো অতি প্ৰয়োজন। সেইকিতাক শেষ কৰিব পাৰিলে ঘৰখনত শান্তি ঘূৰি আহিব।</p> <p>আজি ইছলামিক সংগঠনৰ বিৰুদ্ধে ব্ৰজনিনাদ কিয় হোৱা নাই ?? আৰু ট&#8217;ক শ্ব&#8217;বোৰত সদায় চিঞৰি থকা বুদ্ধিজীবী আৰু বিয়াগোম &#8216;এডিটৰ ইন চিফ &#8216;বোৰ ক&#8217;ত বা আছে?  দাদাই চাগৈ জোলোঙাটো সাবতি ধৰি ঘৰতে টিভি চাই আছে।</p> <p>অশান্ত অঞ্চলবোৰত থকা সেনাবাহিনীয়ে ভোকে লঘোনে বহু উজাগৰি নিশা পাৰ কৰাৰ বাবেই আমি শান্তিৰে শুব পাৰিছো। নিজৰ পৰিয়ালবৰ্গৰ লগত সুখেৰে নাথাকি আমাৰ সুখৰ বাবেই নিজকে উৎসৰ্গিত কৰাৰ বাবেই আমি শান্তিৰে উশাহ নিশাহ লৈ ফুৰিছো। তেওঁলোকে উচিত সন্মান পাওক। সন্মান সহকাৰে জীয়াই থাকক । তেওঁলোকেও সুখেৰে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ আছে।</p> <p>শেষত <span>দেশৰ সামৰিক বাহিনীৰ উন্নয়ন আৰু আধুনিকীকৰণৰ নামত অধিক পৰিমানৰ ধন আবণ্টিত হ&#8217;ব লাগে আৰু সামৰিকবাহিনীৰ নিৰাপত্তাৰ বাবে যিমান লাগে তাৰ চাহিদা পূৰাবলৈ চৰকাৰ</span>ে চেষ্টা কৰক । আৰু প্ৰয়োজন সাপেক্ষ ভাৰতবৰ্ষৰ সকলো বেতনভোগী চৰকাৰী চাকৰিয়ালৰ এদিনৰ দৰমহা বা বেচৰকাৰী প্ৰতিস্ঠান সমূহৰ চাকৰিয়ালসকলৰ পৰা এদিনৰ দৰমহা এই সেনাবাহিনীৰ নিৰাপত্তাৰ বাবদ স্বইচ্ছাৰে দিব পাৰি নেকি সকলোৱে ভাবি চাব পাৰে।</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduAssamindiaIndian PoliticsOpen Letterপাকিস্তানসন্ত্রাসবাদindiaIndian TerorismIslamic TerorismmartyrPakistanpriti rekha borapulwama attackReligious TerorismTalk ShowTerorismTeroristMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae-%e0%a6%86%e0%a7%b0%e0%a7%81-%e0%a6%86%e0%a6%ae%e0%a6%bf-%e0%a6%86%e0%a7%b0%e0%a7%81-%e0%a6%ae%e0%a6%a8%e0%a6%a4-%e0%a6%aa%e0%a7%81%e0%a6%b9%e0%a6%bf-%e0%a7%b0%e0%a6%96/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae-%e0%a6%86%e0%a7%b0%e0%a7%81-%e0%a6%86%e0%a6%ae%e0%a6%bf-%e0%a6%86%e0%a7%b0%e0%a7%81-%e0%a6%ae%e0%a6%a8%e0%a6%a4-%e0%a6%aa%e0%a7%81%e0%a6%b9%e0%a6%bf-%e0%a7%b0%e0%a6%96/অসমত বিভিন্ন বিষয়বস্ত্তৰ দাবী আৰু আন্দোলন কৰিবলগা পৰিস্থিতিৰ পিচতে আছে কিছুমান অসন্ত্তষ্টি যিবোৰ অপ্ৰিয় হলেও আজিৰ পৰিস্থিতিৰ লগত সামঞ্জস্য থকাকৈয়ে সত্য। অসম স্বাধীন ভাৰতৰ ভিতৰত আছে যদিও ভাৰতবৰ্ষৰ অন্যান্য ৰাজ্যসমূহে যি দৰে সুবিধা বোৰ লাভ কৰে থিক সেইদৰে অসমে কিন্ত্ত কেন্দ্রীয় চৰকাৰৰ পৰা বহু ক্ষেত্ৰত সুবিধা লাভ কৰাৰ পৰা বঞ্চিতহে হ'ব লগা হয় ।চীনা আক্রমণৰ&hellip;Wed, 23 Jan 2019 11:45:06 GMT<p>অসমত বিভিন্ন বিষয়বস্ত্তৰ দাবী আৰু আন্দোলন কৰিবলগা পৰিস্থিতিৰ পিচতে আছে কিছুমান অসন্ত্তষ্টি যিবোৰ অপ্ৰিয় হলেও আজিৰ পৰিস্থিতিৰ লগত সামঞ্জস্য থকাকৈয়ে সত্য।</p> <p>অসম স্বাধীন ভাৰতৰ ভিতৰত আছে যদিও ভাৰতবৰ্ষৰ অন্যান্য ৰাজ্যসমূহে যি দৰে সুবিধা বোৰ লাভ কৰে থিক সেইদৰে অসমে কিন্ত্ত কেন্দ্রীয় চৰকাৰৰ পৰা বহু ক্ষেত্ৰত সুবিধা লাভ কৰাৰ পৰা বঞ্চিতহে হ&#8217;ব লগা হয় ।চীনা আক্রমণৰ সময়ত অৰ্থাৎ ষাঠিৰ দশকত সেই সময়ৰ প্রধানমন্ত্রী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে অসমক এৰি দিয়াৰ কথা আমাৰ বয়োজ্যেষ্ঠসকলে নিশ্চয় পাহৰিব নোৱাৰে৷ স্বাধীনতা আন্দোলনতো জঁপিয়াই পৰা অসমক ভাৰত বুৰঞ্জীয়েও যথাযোগ্য ঠাই দিব বিছৰা নাছিল।</p> <p>ৰাজপাটত বহা বিভিন্ন চৰকাৰৰ দৃষ্টিত সেইবোৰ সৰু সৰু কথা হ&#8217;লেও আমি কিন্ত্ত সেইবোৰ বিষয়ক আজিৰ অসমৰ যি স্থিতি তাৰপৰা বাদ দিব নোৱাৰোঁ।</p> <p>১/ অতীজৰেপৰাই অসমত কেন্দ্রীয় চৰকাৰৰ বিভিন্ন বিভাগসমূহত শিক্ষিত অসমীয়া মানুহে নিযুক্তিৰ বাবে, বঞ্চিত হৈ আহিছে ।মাহী আইৰ দৃষ্টিৰে চোৱা বাবে অসমীয়া শিক্ষিত ডেকাৰ চকুৰ আগতেই বহিঃ ৰাজ্যৰ মানুহক নিযুক্তি দিছিল ।</p> <p>২/ তেল শোধনাগাৰ, চাহপাতৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰ্য্যলয় বোৰতো শিক্ষিত অসমীয়াৰ সংখ্যা কিমান তাক সকলোৱে জানে ।</p> <p>৩/ ১৯৬০ চনত ভাষা আন্দোলনত অসমীযা ভাষাক ৰাজ্যিক ভাষাৰ মৰ্যাদা দিলে।১৯৬৩ চনত ভাষা আইন গ্ৰহণ কৰিলে।ভাষাভিত্তিক ৰাজ্য গঠিত হোৱাৰ পিছতো আন আন ৰাজ্যৰ দৰে অসমত অসমীয়া ভাষাই প্ৰাপ্য মৰ্যাদা পোৱা নাই ।অসমীয়াই নিজ ভাষাৰ প্রাপ্য মর্যাদাৰ বাবে সময়ে সময়ে নিজৰ তেজ দিব লগাও হৈছে । ভাষা আইন আজি লৈকে কার্যকৰী কৰা দেখা নগল ।সকলোতকৈ ডাঙৰ কথা<br /> ১৯৭২ চনত মাধ্যম আন্দোলনৰ ফলত শিক্ষাৰ মাধ্যম অসমীয়া কৰাৰ পিছটো আজিলৈকে কিন্ত্ত অসমৰ চৰকাৰী কাৰ্য্যলয় , বিদ্যালয় ,মহাবিদ্যালয়,বিশ্ববিদ্যালয় আদিৰ বিভিন্ন কামকাজত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰয়োগ হোৱা দেখা নগ’ল ৷</p> <p>৪/ কেন্দ্রীয় চৰকাৰ আৰু ৰাজ্যচৰকাৰে যদি সম্পদ-ভিত্তিক উদ্যোগ অসমত গঢ়ি তোলাৰ ক্ষেত্ৰত দৃঢ় পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিলেহেতেন তেনেহ&#8217;লে কাগজ-কল, চেনীকল,মৰাপাটকল আদিৰ দৰে উদ্যোগৰ অপমৃত্যু নহ’লহেতেন ।এনে উদ্যোগ, আৰু ইয়াত কৰ্মৰত কৰ্মচাৰীৰ বাবে বিভিন্ন সময়ত তুলি অহা দাবীসমূহ পূৰণ কৰাৰ বাবে কোনো এখন চৰকাৰে আগভাগ লোৱা দেখা পোৱা নগ&#8217;ল ফলত এই উদ্যোগসমূহৰ মৃত্যুত জীয়াতু ভোগীলে শ শ পৰিয়ালে ।</p> <p>৫/ যেতিয়াই ব্রডগজ ৰেললাইন ভাৰতবৰ্ষৰ সকলো ৰাজ্যযুৰি প্ৰচলন আছিল তেতিয়া অসমত মিটাৰগজ আ ছিল। বহু পিচতহে অসমবাসীয়ে ব্ৰডগজ ৰেললাইনৰ ওপৰেদি ট্ৰেইন খন পাৰ হৈ যোৱা দেখিছিল । সমান্তৰাল দ্বিতীয়টো ৰেললাইন কিন্ত্ত চাবলৈ এতিয়াও বাকী আছে ।</p> <p>৬/ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দৰে নদীসমূহৰ ওপৰত যাতায়াতৰ ব্যবস্হাৰ বাবেও বিভিন্ন সময়ত ধৰ্না কাৰ্যক্ৰম হোৱাৰ পিচতহে আজি বহু যোগৰ অন্তত অসমবাসীয়ে সুগম যাতায়াতৰ পথ লাভ কৰিছে । তথাপিতো বহু বাকী ।</p> <p>৭/ সত্তৰৰ দশকৰ শেষৰপৰা অবৈধ বিদেশী নাগৰিকৰ অবৈধ প্রব্রজনে অসম ৰক্তাক্ত কৰি তুলিছিল ।কিন্তু সেই সময়ত ৰাজ্য আৰু কেন্দ্রীয় চৰকাৰে মিলিত হৈ ভোটৰ লাভালাভৰ স্বার্থত আইনসংগতভাৱে অসমীয়াৰ বিৰুদ্ধে গৈ অসমক অবৈধ প্রব্রজনকাৰীৰ অবাধ বিচৰণৰ পথৰ সুবিধা কৰি দিলে । যাৰ ফলত এই সমস্যা আজি কেৱল মাত্ৰ অসম বা উত্তৰ-পূৰ্ৱাঞ্চলৰ সমস্যা নহৈ এক সৰ্বভাৰতীয় সমস্যা ৰূপে পৰিগণিত হৈছে ।সঁচা কথাত ভাৰতীয় বংশানুক্ৰমিক দীঘলীয়া শাসকবৃন্দৰ ষড়যন্ত্ৰৰ বলি আমি আজি সমগ্ৰ অসমবাসী ।</p> <p>৮/ ১৯৫১ চনৰ পৰিবৰ্তে ১৯৭‍১ চনৰপৰা অসমত প্ৰবেশ কৰা অনুপ্ৰবেশকাৰীক বাধা প্ৰদান কৰি সুদীৰ্ঘ ২০ বছৰত প্ৰবেশ কৰা অনুপ্ৰবেশকাৰীক অসমত বসবাস কৰিবলৈ পথ সুগম কৰাৰ ফলত আজি সেই লাখ লাখ বিদেশীৰ পৰা কিমান কোটি হ&#8217;ল সেইয়া আছুয়ে হিচাপ কৰিছেনে কেতিয়াবা ? যদি নাই কৰা তাৰ কাৰণ কি ?</p> <p>৯/ ১৯৭৯ চনৰ পৰা ১৯৮৫ চনলৈকে অবৈধ অনুপ্ৰবেশকাৰীসকলৰ বিৰুদ্ধে গঢ়ি উঠা ভাৰতৰ ইতিহাসৰ অন্যতম শক্তিশালী অসম আন্দোলনে কেইজনমানক অসমীয়াৰ ত্ৰাণকৰ্তা বনালে ফলত<br /> ১৯৮৫ চনত আন্দোলনৰ নেতাসমূহ আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ মাজত যি চুক্তি হ&#8217;ল তাৰ পৰিপেক্ষিতত অসমৰ সেই আন্দোলনৰ অন্ত পৰে। সেই &#8220;অসম চুক্তি&#8221; কিমান দুৰ কাৰ্য্যকাৰী হ&#8217;ল খবৰ আছেনে? আন্দোলনৰ নেতৃবৃন্দ‍ই কিন্ত্ত ৰাজনৈতিক দল গঠন কৰি ১৯৮৫ আৰু ১৯৯৬ চনত বিধানসভা নিৰ্বাচনত জয়ী হৈ দুবাৰকৈ চৰকাৰো গঠন কৰে।কিন্ত্ত বিদেশী খেদিবলৈ আন্দোলণ কৰি ৰাজপাটত উঠাৰ পিছত এটিও বিদেশী দেখা নাপালে । তেওঁলোকেই পৰবৰ্তী কালত আই এম ডি টি আইনখনক আকোঁৱালি লোৱা নাছিল জানো ? কিহৰ স্বাৰ্থত ?<br /> আদালতত বহু যুঁজ কৰি সৰ্বানন্দ সোনোৱাল দেৱে আই এম ডি টি বাতিল কৰিছিল ।</p> <p>১০/ এখন যুটীয়া সংশোধনী সমিতিয়ে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কখনৰ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰি , শীতকালীন অধিবেশনত উপস্থাপন কৰিব ওলাইছিল যদিও বিভিন্ন দল সংগঠনবোৰে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰাৰ ফলত এই বিল উপস্হাপন কৰা হোৱা নাই ।<br /> &#8216;নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক ২০১৬ (The Citizenship Amendment Bill 2016)&#8217;ৰ মতে আফগানিস্তান, বাংলাদেশ, পাকিস্তানৰ পৰা অহা হিন্দু, শিখ, বৌদ্ধ, জৈন, পাৰ্চী আৰু খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ লোকসকলক (অবৈধ অনুপ্ৰবেশকাৰীক) ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব দিব বিচাৰিব আৰু তেওঁলোকক জেললৈ নপথাই বা ঘূৰাই নপথাই। এই ৬টা সম্প্ৰদায়ক উক্ত ৩ খন দেশত ধৰ্মীয় সংখ্যালঘূ বুলি ধৰা হয় বাবে বিভিন্ন সময়ত তেওঁলোকৰ ওপৰত শাৰিৰীক আৰু মানসিকভাবে অপদস্হ কৰি আহিছে।</p> <p>ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব আইন ১৯৮২, ১৯৯২, ২০০৩, ২০০৫ আৰু ২০১৫ ত মুঠতে পাঁচবাৰ সংশোধন কৰা হৈছে। কিন্ত্ত তেতিয়া কোনেও গমেই পোৱা নাচিল নেকি বাৰু? এইবাৰ CAB (Citizenship Amendment Bill) বুলি সকলোৱে জানিব পাৰিছে ।তেতিয়াৰ সংশোধনে অসমবাসীৰ জাতীয় প্ৰেম জাগ্ৰত কৰাত ব্যৰ্থ হৈছিল নেকি বাৰু? নে জাতীয় প্ৰেম জাগ্ৰত কৰা তথাকথিত প্ৰেমিকবোৰে সেই সময়ত ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ ভাও যুৰিছিল কাৰোবাক সুৰক্ষিত দেখি ।সেই সংশোধনে অসমীয়াক কিমান সুৰক্ষিত কৰিছিল বাৰু? লগতে অসমলৈ অনুপ্ৰবেশকাৰী অহাত কিবা বাধা পাইছেনে নে অসমত প্ৰবেশ কৰা পথবোৰ মশৃণহে হৈছিল ?</p> <p>১১/ চমুকৈ ক&#8217;বলৈ গ&#8217;লে এই নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক ২০১৬ (The Citizenship Amendment Bill 2016) আইনখনে Citizenship Act of 1955 ক সংশোধন কৰিব ৷নাগৰিকত্ব আইন ১৯৫৫ মতে কোনো অবৈধ অনুপ্ৰবেশকাৰী নাগৰিকত্বৰ বাবে যোগ্য নহয়। আকৌ উল্লেখ কৰিছো এই বিলখন আগতেও পাঁচবাৰ সংশোধন কৰা হৈছিল ।</p> <p>কিন্ত্ত কথা হ&#8217;ল এইবাৰ এই বিধেয়কখনে অবৈধ মুছলমান অনুপ্ৰৱেশকাৰীক নাগৰিকত্ব নিদিয়ে তাৰোপৰি বিদেশী নাগৰিকে ভাৰতীয় নাগৰিকত্বৰ বাবে আৱেদন কৰাৰ আগতে ভাৰতত মাত্ৰ ছয় বছৰ থাকিলেই হ&#8217;ব যিটো আগতে এঘাৰ বছৰ আছিল। উল্লেখযোগ্য যে ই কোনো আন সম্প্ৰদায়ক সামৰি নলয়।</p> <p>যদি এই বিধেয়কখন গৃহীত হয় তেনেহ&#8217;লে সংবিধানৰ ১৪ নং অনুচ্ছেদত থকা &#8216;সকলো নাগৰিকৰ সমান অধিকাৰ&#8217; ভংগ হব পাৰে বুলি এচামে ভয় কৰিছে যিহেতু এইবাৰ বিশেষ ধৰ্মক প্ৰাধান্য দি নাগৰিকত্ব প্ৰদান কৰা হব।</p> <p>কেণাটো লাগিছে তাতেই। আগৰ সংশোধনত এই  &#8220;বিশেষ ধৰ্মৰ&#8221; পৰিবৰ্তে কি আছিল ? অনুপ্ৰবেশকাৰীসকলক ভাৰতত সোমোৱাত কোনোবাই বাধা দিছিল নে ? অসমত প্ৰবেশ কৰিবলৈ কিবা কঠিন আইনৰ ব্যবস্হা আছিল নেকি ?<br /> ১১/ শত শ্বহীদৰ ত্যাগৰ বিনিময়তো ১৯৭১ চনৰ ২৪ মার্চৰ পিছত অহা বিদেশী সমস্যা সমাধান আজিলৈকে সম্ভৱ ন&#8217;হল । ঐতিহাসিক অসম চুক্তিৰ ইমান বছৰৰ পাছতো অসমত ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিক পঞ্জীৰ কাম শেষ নহ&#8217;ল । ত্ৰিপুৰীসকলৰ কি অবস্থা হৈছে তাক সকলোৱে জানে । অসমীয়া জাতিৰ ভৱিষ্যত আৰু হ&#8217;ব লগা সংকটসমূহৰ বাবে আজিৰ অসমীয়াই হাহাকাৰ কৰি উঠাটো স্বাভাবিক ।<br /> আমি সকলোৱে জানো কেনেকৈ সেই অনুপ্ৰবেশকাৰীয়ে বেংক একাউণ্ট, পেন কাৰ্ড, আধাৰকে ধৰি সকলো সুবিধা আমাতকৈও আগতে লাভ কৰি খুটি পুটি লৈ অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত গজগজিয়া হৈ আছে ।</p> <p>********** ভাবকচোন এবাৰ এই সুবিধাবোৰ কোনে কেতিয়া কেনেকৈ আৰু কিহৰ স্বাৰ্থত দিলে । মনত কিছু প্ৰশ্ন আছে &#8230;&#8230; তেতিয়া কিয় কাৰো জাতীয়তাবাদী চেতনা জাগ্ৰত নহ&#8217;ল। ইমান বছৰে কেৱল আন্দোলন ,আন্দোলন কৰি কৰি অসমবাসীক দিশহাৰা কৰাৰ বাহিৰে অবৈধ অনপ্ৰবেশকাৰী সকলক খেদিবৰ বাবে কোনেও কিয় একো এটা ব্যবস্হা নকৰিলে৷ সৌ সিদিনা বাংলাদেশৰ বৈদেশিক মন্ত্ৰীজনে কি কৈছিল ?? অসমৰ পৰাহে বাংলাদেশত বোলে অনুপ্ৰৱেশ কৰি আছে &#8230;..অসমত এজনো বাংলাদেশী নাই তেতিয়া বাৰু আমাৰ অসমৰপৰা এজনো ককাইদেউ বা নিউজ চেনেলবোৰৰ বিয়াগোম খিলঞ্জীয়া দদাইদেউ ( মনতে পুহি ৰখা অসমৰ ভবিষ্যত্ ত্ৰাণকৰ্তা) কিজনে সেই মন্ত্ৰীজনৰ কথাৰ বিৰোধিতা কৰি অসমবাসীৰ মনত কিয় জাতীয়তাবাদীৰ চেতনা জাগ্ৰত কৰি আন্দোলন গঢ়ি নুতুলিলে ??</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduAsomiya Jati JonogusthiAssamAssamese News PaperindiaIndian PoliticsAssamঅসম চুক্তিঅসম বিদেশী সমস্যাঅসমীয়া জাতি জনগোষ্ঠীবিদেশী সমস্যাশত শ্বহীদৰ ত্যাগCABCitizenship Act of 1955Citizenship Act of Indiaindiapriti rekha borastudent movement of assamThe Citizenship Amendment Bill 2016Mriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9b%e0%a7%87%e0%a6%99-%e0%a6%b2%e0%a7%81%e0%a6%99-%e0%a6%ae%e0%a7%81%e0%a6%99%e0%a7%b0-%e0%a6%b2%e0%a6%be%e0%a6%9a%e0%a6%bf%e0%a6%a4-%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%b0-%e0%a6%97%e0%a7%8c-2/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9b%e0%a7%87%e0%a6%99-%e0%a6%b2%e0%a7%81%e0%a6%99-%e0%a6%ae%e0%a7%81%e0%a6%99%e0%a7%b0-%e0%a6%b2%e0%a6%be%e0%a6%9a%e0%a6%bf%e0%a6%a4-%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%b0-%e0%a6%97%e0%a7%8c-2/১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত টাই কোঁৱৰ চুকাফাই ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত প্ৰবেশ কৰিছিল তেওঁৰ লগত প্ৰবেশ কৰিছিল লুখুৰাখন সম্প্ৰদায়ৰ মানুহো। তেওঁ দক্ষিণপাৰে কম মানুহ-দুনুহ থকা ঠাই এটুকুৰাত বসবাস কৰিছিল যাৰ নাম দিছিল 'ছেঙ-লুঙ-মুঙ’।  যাৰ অৰ্থ হ'ল ছেঙ মানে -পৱিত্ৰ, লুঙ মানে মহান অথবা বৃহৎ, মুঙ মানে হ'ল ক্ষেত্ৰ বা ৰাজ্য। অৰ্থাৎ এখন পবিত্ৰ ,মহান আৰু বৃহৎ ৰাজ্য। এই ৰাজ্যই&hellip;Sat, 24 Nov 2018 10:43:37 GMT<p>১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত টাই কোঁৱৰ চুকাফাই ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত প্ৰবেশ কৰিছিল তেওঁৰ লগত প্ৰবেশ কৰিছিল লুখুৰাখন সম্প্ৰদায়ৰ মানুহো। তেওঁ দক্ষিণপাৰে কম মানুহ-দুনুহ থকা ঠাই এটুকুৰাত বসবাস কৰিছিল যাৰ নাম দিছিল &#8216;ছেঙ-লুঙ-মুঙ’।  যাৰ অৰ্থ হ&#8217;ল ছেঙ মানে -পৱিত্ৰ, <span>লুঙ মানে মহান</span> অথবা <span>বৃহৎ</span>, <span>মুঙ মানে হ&#8217;ল ক্ষেত্ৰ বা ৰাজ্য</span>। অৰ্থাৎ <span>এখন পবিত্ৰ ,মহান আৰু বৃহৎ ৰাজ্য</span>। এই ৰাজ্যই আছিল আহোম ৰাজ্য। যাৰ উত্তৰে আছিল বুঢ়ীদিহিং নৈ, দক্ষিণে দিখৌ নৈ আৰু পূবে পাটকাই পাহাৰ। তাৰ পিছতেই বৰাহ আৰু মৰানসকলৰ লগত ভাল সম্পৰ্ক গঢ়ি চৰাইদেউত ৰাজধানী পাতি আহোম সাম্ৰাজ্য প্ৰতিস্থা কৰিছিল। তেওঁৰ পিছত বহু আহোম ৰজাই ৰাজত্ব কৰিছিল বামুণী কোঁৱৰৰ ৰাজত্বত হিন্দু সংস্কৃতিৰ কিছু প্ৰভাৱ পৰিছিল কিয়নো তেতিয়া আহোমসকল ইমান বেছি নাছিল।</p> <p>জয়ধ্বজ সিংহৰ ৰাজত্ব কালত ১৬৬২ খ্ৰীষ্টাব্দত মোগল সম্ৰাট ঔৰ্ংজেৱৰ লগলাগি মীৰজুমলাই অসম আক্ৰমণ কৰিছিল আৰু গড়গাওঁকে ধৰি প্ৰায়বোৰ আহোম দূৰ্গ অধিকাৰ কৰিছিল। দূৰ্গৰ আন্ত গাঠনি আৰু সুৰক্ষা দেখি লগতে বিশাল যুদ্ধৰ সামগ্ৰী দেখি দিল্লীৰ খানে বিষ্ময় মানিছিল আৰু জয়ধ্বজ সিংহৰ যে এজন দক্ষ সেনাপতিৰ অভাৱ সেই কথা বুজি পাইছিল। সেই দুৰ্বলতাৰ সুযোগ বুজি তেওঁলোকে বাৰে বাৰে আক্ৰমণ কৰিছিল। বাৰে বাৰে যুদ্ধত ব্যৰ্থ হোৱা বাবে আহোমৰ বিষয়ববীয়াসকলৰ মাজত উৎসাহ নাছিল আৰু হতাশাত ভূগিছিল। এই অবস্থাৰ পূৰ্ণ সুযোগ লাভ কৰিছিল মোগলে আৰু আহোম ৰাজ্যৰ ইটোৰ পিছত সিটো গড় তেওঁলোকৰ অধীনত কৰিছিল।</p> <p>কোনো দিনে পৰাধীনতাৰ মুখ নেদেখা অসমীয়া জনগণই এই অপমান সমুলি সহ্য কৰিব পৰা নাছিল।মিৰজুমলাৰ এই আক্ৰমনে স্বৰ্গদেউ জয়ধ্বজ সিংহক মানসিক অসান্তিয়ে জুৰুলা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল। কিন্ত্ত তেওঁ অসমৰ স্বাধীনতা ঘুৰাই আনিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল।</p> <p>ইয়াৰ পিচতে চক্ৰধ্বজ সিংহক ৰজা পাতিলে। চক্ৰধ্বজ সিংহ আছিল দৃঢ়মনৰ আৰু তেওঁক সকলোৱে সমীহ কৰিছিল। তেওঁ হেৰুৱা আহোম ৰাজ্যখন পুনৰ উদ্ধাৰ কৰিবৰ দেশৰ অতীত গৌৰৱ ঘুৰাই অনাৰ বাবে দেহে-কেহে চেষ্টা কৰিছিল। নিজৰ ৰাজ্য শত্ৰুৰ দখলত থকাৰ বাবে অপমান অনুভৱ কৰি অকণো সময় নষ্ট নকৰি সুযোগ্য সেনাপতিক নিয়োগ কৰিবলৈ মনে প্ৰানে চেষ্টা কৰিছিল। বহু ভাবি চিন্তি তেওঁ নিষ্ঠাবান মোমাই তামুলী বৰবৰুবাৰ পুত্ৰ লাচিত মোগলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিবলৈ বৰফুকন নিয়োগ কৰিলে। লাচিত বৰফুকন আছিল মোমাই তামুলী বৰবৰুৱাৰ নুমলীয়া পুত্ৰ। লাচিতে সামৰিক আৰু অসামৰিক দুয়োবিধ শিক্ষাই ল’বলগীয়া হৈছিল কিয়নো তেওঁ ৰাজকীয় পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। দেউতাকৰ দৰে লাচিতো সৰুৰে পৰাই সততা,গুনি, কৰ্তব্য পৰায়ণ কৰ্মনিষ্ঠা,আদি গুণৰে সমৃদ্ধ আছিল।তেওঁ আহোমসকলৰ বিখ্যাত লুখুৰাখন ফৈদৰ লোক আছিল। এই ফৈদৰ আদি পুৰুষজন চুকাফাৰ লগতে অসমলৈ আহিছিল।</p> <p>চক্ৰধ্বজ সিংহৰ সুযোগ্য সেনাপতি লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত ১৬৬৭ খৃঃত চনত মোগল আৰু আহোমৰ মাজত হোৱা যুদ্ধত মোগলক পৰাস্থ কৰি ইটাখুলিৰ দূৰ্গ নিজৰ হাতলৈ ঘূৰাই আনে। ইয়াৰ পিছতেই স্বৰ্গদেউয়ে বৰফুকনক পাণ্ডু আৰু শৰাইঘাট সুৰক্ষিত কৰাৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হয়। &#8216; ।&#8217;অলপ দিনৰ পাচতেই অচিন ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মিৰজুমলাৰ মৃত্যু হয় । ইয়াৰ পিছত ৰামসিংহৰ নেতৃত্বত ওৰংজেৱে শক্তিশালী ৰূপত মোগল সৈন্যক আকৌ অসমলৈ পঠাই ।মোগলক ভেটা দিবলৈ শৰাইঘাটৰ চাৰিওফালে ৰাতিটোৰ ভিতৰতেই গঢ় বনাবলৈ লাচিতে তেওঁৰ মোমাইয়েকক দায়িত্ব অৰ্পন কৰে। কিন্ত্ত শেষ ৰাতিও যেতিয়া গড় বনোৱা কাম সম্পূৰ্ণ নকৰাকৈ বিৰতি লৈ বহি থকা দেখি তেওঁ কৰ্তব্যত অবহেলা কৰাৰ বাবে হেংদাঙ উলিয়াই লৈ খঙত অগ্নিশৰ্মা হৈ &#8220;দেশতকৈ মোমাই দাঙৰ নহয়&#8221; বুলি কৈ শিৰচ্ছেদ কৰিলে। কথা বিষম দেখি বাকী থকা সকলোৱে গড়ৰ কাম শেষ কৰাত লাগি গ&#8217;ল আৰু ৰাতিটোৰ ভিতৰতে শেষ হৈছিল। এই গড় মোমাই কটা গড় বুলি জনাজাত। লাচিতৰ সৈন্য ক তুচ্ছ জ্ঞান কৰি ৰামসিংহই এমুঠি আফুঘুটি দি পঠাইছিল অৰ্থ আছিল যে তেওঁৰ তুলনাত মোগলৰ সৈন্য গনিবই নোৱাৰি যিদৰে আফু গুটিকো গণিব নোৱাৰি। কিন্ত্ত লাচিতে তাৰ প্ৰত্যুত্তৰত এখন পতা আৰু অলপ বালি দি পঠাইছিল তাৰ অৰ্থই অসমীয়া সেনাৰ মনোবল আৰু দেশ প্ৰেম জাগ্ৰত কৰিছিল। ইয়াৰ অৰ্থ আছিল অসমীয়া সেনা বালি হয় যিয়েই নকৰে কিয় তাক নিজৰ অবস্হাৰ পৰা আঁতৰাব নোৱাৰে কিন্ত্ত আফুগুটিক পতাত পিচি পানীৰ লগত মিলাই দিব পাৰি। ৰামসিংহৰ বিশাল সেনাক বাধা দিয়াৰ ৰণ নীতিত তেওঁ সফল হৈছিল। বীৰ লাচিতৰ জাতীয় প্ৰেম আৰু দেশৰ প্ৰতি থকা কৰ্তব্যনিষ্ঠাৰ ই এক অতুলনীয় নিদৰ্শন।</p> <p>শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ আছিল অসমলৈ অগ্ৰাসন কৰিব বিচাৰা বিদেশীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ। সেই তাহানিতেই অসমীয়া জাতীয় বীৰ লাচিত বৰফুকনে অসমীয়াৰ অস্তিতৰ ৰক্ষাৰ বাবে পৰাক্রমেৰে যুঁজিছিল। অসমৰ স্বতন্ত্রতা ৰক্ষা কৰি শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত জয়ী হৈ জাতীয় জীৱনত প্রাণ সঞ্চাৰ কৰিছিল। জাতি ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত নৰিয়াপাতিৰ পৰাই যুঁজ দি সৈন্যসকলক উদ্যমী আৰু আত্মবিশ্বাসী কৰি তুলিছিল। জাতিৰ সংকটক্ষণত, সন্ধিক্ষণত তেওঁ মহাপৰিক্ৰমেৰে যুঁজ কৰি জাগ্ৰত কৰিছিল দেশপ্ৰেম। শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত অসমীয়া ৰজাসকলে লাচিতৰ দলত যোগ দি ৰামসিংহৰ বাহিনীক পৰাস্ত কৰিছিল। বিভিন্ন জাতি জনগোস্ঠীৰে পৰিপূৰ্ণ অসমীয়া সেনাবাহিনীৰ মাজত লাচিতে যোগসূত্ৰ স্থাপন কৰি তেওঁলোকৰ মাজত স্বদেশপ্ৰেম জগাই মোগল সেনাৰ লগত তয়াময়া ৰণত লিপ্ত হৈ অসমক মোগলৰ অধীনলৈ যোৱাৰপৰা ৰক্ষা কৰিছিল। অসমৰ এই বিজয়ত চক্ৰধ্বজ সিংহই এটা কথা অনুভৱ কৰিছিল যে তেওঁৰ আগৰ ৰজা সকলে বাকী অসমীয়া ৰজাৰ সহায় নলৈ বহু ভূল কৰিছিল ।খামখেয়াল মনোভাব আৰু আত্ম অহংকাৰৰ বাবে ইজনে সিজনৰ ওচৰত সহায় নিবিচাৰাৰ ফলতেই অসমত মোগলে বাৰে বাৰে আক্ৰমণ কৰি নিজৰ কৰি ল&#8217;ব বিচাৰিছিল ।তেওঁ নিজেও এজন সুদক্ষ ৰজা আছিল আৰ চুবুৰিয়া সৰু সৰু ৰাজ্যবোৰৰ লগত বন্ধুত্ব স্থাপন কৰিছিল ।</p> <p>লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত এই যুদ্ধত জয়ী হৈছিল অসমীয়াৰ। ১৬৭১ চনৰ এই ইতিহাস প্ৰসিদ্ধ শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ &#8216;মোগল আৰু অসমীয়াৰ&#8217; মাজত হৈছিল ৷ বিশাল মোগল সৈন্যৰ সন্মুখত দুৰ্বল আহোম সৈন্য আছিল যদিও লাচিতৰ বুদ্ধি সাহসিকতাৰ সন্মুখত লগতে সকলো অসমীয়া ৰজাৰ সহযোগত, সেনাপতিসকলে লাচিত বৰফুকনে দিয়া বিভিন্ন দিহা পৰামৰ্শ মানি কোনো ধৰনৰ খামখেয়ালৰ সৃষ্টি নকৰি খিলঞ্জীয়া অসমীয়াৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ বাবে দৃঢ় মনোবলেৰ ওচৰত মোগল সৈন্য পৰাস্ত হ’ব লগা হয়। মোগলৰ বিশাল নৌ বাহিনীক বুদ্ধি আৰু ৰণ কৌশলেৰে ধৰাশয়ী কৰি আহোম সৈন্যই এজন সুযোগ্য সেনাপতিৰ তত্বাবধানত মোগলক পৰাস্থ কৰিছিল। নৰিয়াগাৰেই লাচিতে শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত হেংদাং তুলি লৈ পলাই যাব বিচাৰা সৈন্যসকলৰ মনলৈ উৎসাহ আৰু মনোবল ঘূৰাই আনিছিল। মোগলে অন্তিমবাৰৰ বাবে অসমলৈ নিজৰ সাম্ৰাজ্য বিস্তাৰিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা কৰি লাচিতৰ বাবে বিফল হয় লগতে সকলো অসমীয়া হঠাতে একগোট হৈ উঠা দেখি সিহঁতবোৰ কঁপি উঠিছিল। সেইসময়ত শত্ৰুক বাধা দিবৰ বাবে বৰফুকনৰ নেতৃত্বৰ সৈন্যদলে যি ব্যবস্হা গ্ৰহণ কৰিছিল তাক ৰামসিংহইও প্ৰশংসা কৰিছিল ।বৰফুকনৰ কূটনীতিৰ ওচৰত ৰামসিংহ বা ওৰংজেবৰ কূটনীতিয়ে হাৰ মানিছিল । মোগলে গুৱাহাটী অধিকাৰ কৰিছিল যদিও ১৬৮২ চনত আহোমে গুৱাহাটীও নিজৰ অধীনলৈ আনে। তাৰ পিছৰ পৰাই অসমত আহোমৰ ৰাজত্ব শেষ হোৱালৈকে নিজৰ অধীনত ৰাখে।আজিৰ দিনতো শৰাইঘাটৰ ৰণ বুলি ক&#8217;লে সমগ্ৰ অসমীয়া জাতিয়ে গৌৰব অনুভৱ কৰে আৰু সাহস পাই কিয়নো সেই তাহানিতেই ইতিহাস সাক্ষী কৰি শৰাইঘাটৰ যুদ্ধই সমগ্ৰ অসমীয়া জাতিক একত্ৰিতকৰি তুলিছিল । মোগলক বাধা দিবলৈ লাচিতে ব্যাপক প্ৰস্তুতি কৰিব লগা হৈছিল। বিশাল মোগল সেনাৰ ওচৰত বুদ্ধি আৰু সথিক ৰণকৌশলৰ প্ৰয়োগ কৰি ওখ মাটিৰ গড় নিৰ্মাণ কৰি মোগলক ভেটাৰ চেষ্টা কৰিচিল । এইবোৰ কথাৰ সাক্ষী হ&#8217;ল ইতিহাস ।মোগলে অসমলৈ নিজৰ সাম্ৰাজ্য বিস্তাৰিত কৰাৰ যি প্ৰচেষ্টা কৰিছিল সেই প্ৰচেষ্টা লাচিতৰ বাবে বিফল হয়৷তেওঁ সেইসময়ত অসমীয়া জাতিক একত্ৰিত নকৰা হ&#8217;লে অসম কেতিয়াবাই মোগলৰ হাতলৈ গ&#8217;লহেতেন ।</p> <p>চুকাফাই স্থাপন কৰা <strong>&#8216;চেঙ &#8211; লুঙ &#8211; মুঙ&#8217;</strong> ৰাজ্যখনেই লাহে লাহে বিস্তৃতি লাভ কৰি সেই বৃহৎ &#8216;বৰ অসমৰ&#8217; সৃষ্টি হৈছিল যি ভেটিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিয়েই গঢ়ি উঠিছিল বৃহত্তৰ অসমীয়া জাতি।লগতে শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু শ্ৰীমন্ত মাধৱদেৱ দুয়োজনা গুৰুৰ প্ৰভাৱত অসমীয়া সাহিত্য-সংস্কৃতি তথা জাতীয় জীৱনে নতুনকৈ প্ৰান পাই উঠিছিল।তাৰোপৰি বৃহতৰ অসমীয়া জাতিক বিশ্ব দৰবাৰত পৰিচয় কৰাই দিয়াত কোঁচ মহাৰজা নৰনাৰায়ণ আৰু মহাবীৰ চিলাৰায়ৰ অৰিহণা ও অসমীয়া জাতিৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ।</p> <p>(c) প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br /> সহকাৰী অধ্যাপিকা<br /> ৯০৮৫২০৯৮১২</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduArt & CultureAssamAssamese cultureAssamese News PaperPhilosophyAhom kingdomAhom KingdonAssamAssam HistoryAurangzebঔৰ্ংজেৱছেঙ-লুঙ-মুঙদেশতকৈ মোমাই দাঙৰ নহয়মোগল আৰু আহোমলাচিতশৰাইঘাটৰ যুদ্ধBattle of Saraighatchao lungchao lung mungCharaideoChow-Lung-MungLachit BorphukanmaidamMriduMughal attackMughal attack on the Ahom kingdompriti rekha borasoraideuMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%81%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%a3%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9a%e0%a7%b0-%e0%a7%a8/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%81%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%a3%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a6%bf%e0%a6%9a%e0%a7%b0-%e0%a7%a8/শ্লেলেটখন প্ৰথমবাৰ পাই খুউৱ ফুৰ্তি লাগিছিল । দেউতা বা মায়ে লিখি দিয়া 'অ বা আ'টোৰ ওপৰত কেইবাবাৰো ঘঁহি ঘঁহি লিখিছিলো । অলপ কাপোৰ তিয়াই লৈ শ্লেটখন মচি মচি চাফা কৰিছিলো ।কামত নহা পেনবোৰৰ সাফৰত মাটিপেঞ্চিলবোৰ ভৰাই লিখি থকাৰ আমেজেই বেলেগ আছিল । 'ৰজাই হুকুম দিছে এদিম চেদিম বাই' কোনে কোনে খলিছিল ? মনত আছেনে ?&hellip;Wed, 14 Nov 2018 18:21:16 GMT<p>শ্লেলেটখন প্ৰথমবাৰ পাই খুউৱ ফুৰ্তি লাগিছিল । দেউতা বা মায়ে লিখি দিয়া &#8216;অ বা আ&#8217;টোৰ ওপৰত কেইবাবাৰো ঘঁহি ঘঁহি লিখিছিলো । অলপ কাপোৰ তিয়াই লৈ শ্লেটখন মচি মচি চাফা কৰিছিলো ।কামত নহা</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/11/fb_img_1537534275830.jpg?w=462&#038;h=310" width="462" height="310" /></p> <p>পেনবোৰৰ সাফৰত মাটিপেঞ্চিলবোৰ ভৰাই লিখি থকাৰ আমেজেই বেলেগ আছিল ।</p> <p>&#8216;ৰজাই হুকুম দিছে এদিম চেদিম বাই&#8217; কোনে কোনে খলিছিল ? মনত আছেনে ? দৰা কইনাৰ খেলবোৰ বৰ আপোন আছিল। মাৰ কাপোৰবোৰ ফাটিলে সেইবোৰ ধুনীয়াকে কাটি দৰা কইনাৰ কাপোৰ বনাই লৈছিলো। দৰ্জীবোৰৰ ওচৰত থকা ধুনীয়া পেলাই দিয়া কাপোৰ বোৰ খুজি লৈ আ<span>হিছিলোঁ আৰু দৰা কইনাৰ নতুন কাপুৰ বনাইছিলো ।<br /> </span></p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/11/fb_img_1537534281730.jpg?w=407&#038;h=305" width="407" height="305" /></p> <p><span>নাৰিকলৰ কোৰোকাবোৰ ভাল চাই থৈ দিছিলো আৰু সেইবোৰত ভাত দালি ৰান্ধিছিলোঁ , ঘৰৰ আন আন কিছুমান অলাগতিয়াল সামগ্ৰী পেলনীয়া বস্ত্ত বোৰৰ মাজৰ পৰা থৈ দিছিলো লগতে গছ-পাত, ফুল আদি গোটাই লৈ খোৱা বস্তু বনাই লৈছিলো ।মাহঁতক আলহী বনাই সেইবোৰ খাব দিছিলো ।মাহঁতেও সেইবোৰ খোৱাৰ ভাও জুৰিছিল ।</span></p> <div> <p>মাটিত আঁচ টানি দুই ফালে পাঁচটা পাঁচটা ঘৰ বনাই এটা ভৰিৰে জঁপিয়াই জঁপিয়াই খেলিছিলোঁ । ভঙা মাটিৰ বাচনৰ টুকুৰা বোৰৰ পৰা ঘঁহি ঘঁহি গোলকৈ গুটিবোৰ বনাই লৈছিলোঁ ।</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/11/fb_img_1537534287480.jpg?w=352&#038;h=309" width="352" height="309" />  <img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/11/fb_img_1537534304064.jpg?w=306&#038;h=194" width="306" height="194" /></p> <p>ৰুমাল চুৰি আন এটা ভালপোৱা খেল আছিল । লগতে চেংগুটি ও খেলিছিলো । মই অবশ্যে আঙুলিৰ গাঠি ডাঙৰ হয় বুলি মায়ে কোৱাৰ বাবে সেই খেলটো কমকৈ খেলিছিলোঁ। তথাপিও নিজৰ পচন্দ অনুসৰি গুটিবোৰ বিচাৰি বিচাৰি জমা কৰিবলৈ পাহৰা নাছিলো ।</p> <p>অাচলতে এই খেলসমূহৰদ্বাৰা সৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে ঘৰৰ চোঁতালবোৰ পৰিপূৰ্ণ কৰি তুলিছিল লগতে সেইবোৰে আমাৰ মাজত মৰম-চেনেহ আৰু আমাক একতাৰ এনাজৰীৰে বান্ধি ৰাখিছিল ।</p> <p>ইলেক্ট্ৰনিক যান্ত্ৰিক যুগত ক&#8217;ত যে হেৰাই গ&#8217;ল সৰু সৰু শিশু বোৰৰ সেই সোনোৱালী দিনবোৰ ।</p> <p>PUBG(Player unknown&#8217;s battle grounds)য়ে এতিয়া সকলোকে ব্যস্ত কৰি তুলিছে ।ছাত্ৰছাত্ৰীৰ ওপৰিও সৰু ডাঙৰ সকলোৱেই ব্যস্ত হৈ পৰিছে । বাছত , দোকানত ,ৰাস্তাত ,ৰেস্ত&#8217;ৰাঁ সকলোতে PUBG । শিক্ষকৰ পৰা আদি কৰি ডক্টৰৰলৈকে সকলো ব্যস্ত PUBG লৈ । COC(Clash of clans)ও ইন্টাৰনেটৰ আন এক জনপ্ৰিয় খেল । এইবোৰ লৈয়ে সকলো ব্যস্ত । কি ডাঙৰ কি সৰু সকলোৱেই ব্যস্ত এতিয়া মবাইল আৰু হেডফ&#8217;ন লৈ COC আৰু PUBG খেলিবলৈ । হয়তু আমাৰ দিনত এইবোৰ দেৰিকৈ আহিছিল বাবে জীৱনৰ ৰংবোৰ বেলেগকৈ উপভোগ কৰিছিলো । কিন্ত্ত এতিয়া জন্ম হৈয়েই কান্দিব বুলি বা ছোৱাচিতা কৰা মানুহ নাই বুলিলেয়েই এইবোৰ সিহঁতৰ হাতত তুলি দিয়া বাবে , টিভিৰ সন্মূখত বহাই কাৰ্তুনছবিবোৰ চাবলৈ দি সময়বোৰ পাৰ কৰাব বিছাৰি ফুৰাৰ বাবে সিহঁতৰ জীৱনৰ ৰংবোৰ বেলেগ হৈ পৰিল । অভিভাবকৰ বিভিন্ন ব্যস্ততা , অকলশৰীয়া পৰিয়াল ,বিভিন্ন অসুবিধাবোৰে,কাঢ়া ৰুটিনৰ জীৱন যাপনে সিহঁতক অকলশৰীয়া কৰি তোলাৰ বাবে সিহঁতৰো জীৱনবোৰত মবাইলে বেচিকৈ ঠাই লাভ কৰিলে । সেই সোনোৱালী দিনবোৰৰ মাদকতা সিহঁতৰ ঘৰ বা কোঠালিটোৰ ভিতৰতেই আবদ্ধ হৈ থাকিল ।<br /> তথাপি জীৱনৰ সেই সুন্দৰ সময়বোৰ চাগৈ এদিন মোৰ দৰে সিহঁতেও সিহঁতৰ অনুভবেৰে প্ৰকাশ কৰিব &#8230;.<br /> &#8221; মবাইল &#8211; ইন্টাৰনেট &#8211; টিভিৰে আমাৰ সোনালী শৈশব ।&#8221;</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/11/img_20181114_165855.jpg?w=485&#038;h=292" width="485" height="292" /></p> </div> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduArt & CultureAssamAssamese cultureindiaOpen LetterPhilosophyWomenassamese generationAssamese WriterchildhoodClash of Titandigital impact on childrenGamesInternet GamesMobile GamesParentspriti rekha boraPUBGToday's generationWoman Writerwoman writer of assamyouthMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%8f%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4-%e0%a6%ac%e0%a7%8d%e0%a6%af%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%97%e0%a6%a4/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%8f%e0%a6%95%e0%a6%be%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4-%e0%a6%ac%e0%a7%8d%e0%a6%af%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%97%e0%a6%a4/একান্ত ব্যক্তিগত প্ৰৰোচনামূলক মন্তব্যই আজি অসম জ্বলাইছে । এই ক্ষেত্ৰত সংবাদ মাধ্যমে ( বিশেষকৈ ইলেক্ট্ৰনিক মাধ্যম) মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱা মানুহবোৰৰ কথাবোৰ বাৰে বাৰে দেখুৱাই সেই উচতনিমূলক মন্তব্যবোৰক আৰু অধিক জনপ্ৰিয় কৰি প্ৰশ্ৰয় দিছিল । আছলতে সংবাদ মাধ্যমৰ দেশৰ বাবে, জাতিৰ বাবে কৰণীয় কাম বহুত । তেনে নেতাৰ কাৰ্যকলাপক আওকাণ কৰক, যি সকলো সময়তেই সংমাদ মাধ্যমৰ&hellip;Sat, 03 Nov 2018 16:12:05 GMT<p>একান্ত ব্যক্তিগত</p> <p>প্ৰৰোচনামূলক মন্তব্যই আজি অসম জ্বলাইছে । এই ক্ষেত্ৰত সংবাদ মাধ্যমে ( বিশেষকৈ ইলেক্ট্ৰনিক মাধ্যম) মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱা মানুহবোৰৰ কথাবোৰ বাৰে বাৰে দেখুৱাই সেই উচতনিমূলক মন্তব্যবোৰক আৰু অধিক জনপ্ৰিয় কৰি প্ৰশ্ৰয় দিছিল । আছলতে সংবাদ মাধ্যমৰ দেশৰ বাবে, জাতিৰ বাবে কৰণীয় কাম বহুত । তেনে নেতাৰ কাৰ্যকলাপক আওকাণ কৰক, যি সকলো সময়তেই সংমাদ মাধ্যমৰ নয়নৰ মণি হৈ নিজকে জনপ্ৰিয় কৰি ৰাখিব বিচাৰে।প্ৰতিটো সংবাদ চেনেললৈ অনুৰোধ যে TRPৰ বাবে নিজৰ মতামত প্ৰতিষ্ঠিত কৰিবলৈ গৈ নিম্ন খাপৰ বাতৰি প্ৰদৰ্শন নকৰিব। এই চেনেল সমূহৰ দপদপনিত অসমৰ ৰাইজে নিজে ভাবিবলৈও যেন পাহৰি পেলাইছে । আমিবোৰ যেন বিভ্ৰান্ত আজি। উচটনি মুলক বাতৰি পৰিবেশন কৰাৰ পৰা বিৰত থাকি যিজনে এনে মন্তব্য কৰে তেওঁক সম্পূৰ্ণ ৰূপে বৰ্জন কৰিব পাৰি নেকি বাৰু বৃহৎ জাতীয় স্বাৰ্থত সেই কথা ভাৱক। এনে মন্তব্যৰে মগজুহীন সেই নেতাবোৰে নিজৰ নিজৰ ৰাজনৈতিক মুনাফাৰ বাবে সদায় জাতীয় সত্তাত আঘাত হানে কিন্ত্ত সাধাৰন মানুহক অৰ্থাৎ নিৰীহ জনতাক তাৰ বাবে কি দিয়ে ? তেওঁলোকক দিয়ে শোনিতৰ বন্যা। বহু জনগনে বুজিয়েই নাপাই কি ঘটি আছে বা কি ঘটিব ধৰিছে নাইবা অসমৰ পৰিস্থিতি আজি ইমান উত্তপ্ত কিয়? বাতৰি প্ৰতিষ্ঠানসমূহ যদি ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শেৰে অনুপ্ৰানিত নহৈ সত্য আৰু নিষ্টাৰ আদৰ্শৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰানিত হয় তেনেহ&#8217;লে জাতি ৰক্ষাত কোনো শক্তিয়েই বিভ্ৰাটৰ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰিব বুলি মোৰ ধাৰণা ।</p> <p>অতীতৰ বহু ভূলৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত যেন আজিৰ অসমৰ এই পৰিস্থিতি তেনে ভাৱ হয় মোৰ। অসুৰক্ষিত ভবিষ্যতত যেন ধাৱমান ভবিষ্যৎ প্ৰজন্ম।জাতিয়তাবাদী ভাষিক চেতনাক জন্ম দিয়া অসম সহিত্য সভাৰো অসমীয়া ভাষা , জাতিৰ প্ৰতি কৰণীয় বহু কাম আছে । ভাষিক চেতনাৰদ্বাৰা গঠিত জাতীয়তাবাদক লৈ যেতিয়াই লেতেৰা ৰাজনীতিৰ সৃষ্টি হ&#8217;ল তেতিয়াই অসমৰ ৰাজনৈতিক পটভূমিয়ে নতুন সমীকৰণেৰে অসমৰ জাতি , মাটি , আৰু ভেটিক লৈ বিভিন্ন দল সংগঠনৰ একচেটিয়া সম্পদৰূপে পৰিৱেষ্টিত হ&#8217;ল ।তাৰ ফলস্বৰূপে আমি বিছাৰি ফুৰিলো অসমীয়াৰ সংজ্ঞা। খিলঞ্জীয়া কোন? ফলত এটা জনগোষ্ঠিয়ে আনটোক আঙুলি টোৱাই সোঁৱৰাই দিলে ভূমিপুত্ৰ কোন, সংঘাতৰ আন এক স্তৰ আৰম্ভ হ&#8217;ল ।</p> <p>সুবিধা বিচাৰি ফুৰাসকলে ৰাজনৈতিক মুনাফা আদায় কৰি ভবিষ্যৎ অংকৰ অভ্যাস কৰিলে ।পিচপৰি নাথাকিল বংগও। বংগৰ আশীৰ্বাদপুষ্ট এচামে অসমীয়া ভাষিক চেতনাৰ সুযোগ লৈ প্ৰায়েই অসমত ভাষা সংঘাত ঘটাব ধৰিলে।</p> <p>উমি উমি জ্বলি থকা তুঁহজুইকুৰা আৰু জ্বলিব নিদি সমস্যা সমুহ সমাধানৰ চেষ্টা কৰক চৰকাৰখনে । জাতি -মাটি -ভেটিৰ স্বাৰ্থত ইতিহাসক সাক্ষী কৰি সকলোবোৰ ছালিজাৰি চাই খিলঞ্জীয়াৰ স্বাৰ্থত নবপ্ৰজন্মৰ ভবিষ্যৎ সুৰক্ষিত কৰক ।<br /> অসমত থাকি , অসমৰ খাই , অসমীয়াক শোষণ কৰি কেতিয়াও নিজৰ কৰি নোলোৱা সিহঁতবোৰক সকলোৱে সকলো পিনৰে পৰা পৰিত্যাগ কৰক । অসমৰপৰা শোষণ কৰি নিজৰ নিজৰ ৰাজ্যলৈ ঢাপলি মৰাবোৰক কেতিয়াও আপোন কৰি নলওঁ আমি সেইটো ঠিক কিন্ত্ত সিহঁতবোৰে কেনেকৈ ইমান সুবিধা পালে তাৰ সমালোচনা কৰাতকৈ সকলোৱে নিজকে প্ৰশ্ন কৰোঁ আহক।</p> <p>আজি অসমৰ জলন্ত পৰিস্থিতিত যি সংঘাতময় পৰিবেশৰ সৃষ্টি হৈছে সেইটো কোনো অসমীয়াই কামনা নকৰে। অসমৰ সাম্প্ৰতিক পৰিস্থিতিত আমি সকলোৱেই অতিশয় দুখিত । সকলোৱে জনা উচিত ইযাৰ অন্তৰালত কাৰ কি ৰাজনৈতিক মুনাফা আছে ।নিৰীহ জনতাৰ হত্যাই সমস্যা সমাধান নকৰে তাৰ ঠাইত বিচাৰি উলিয়াব লাগে আমাৰ মাজত লুকাই উচতাই দিয়া দুষ্ট বুদ্ধিৰ দৈত্যবোৰক ।</p> <p>আইনৰ দৃষ্টিত সকলো সমান। উচতনিমূলক বক্তব্য দিয়া বুলি যদি দুজনক আটক কৰিব পাৰে তেনেহ&#8217;লে আনবোৰে কেমেৰাৰ সন্মুখত উচতনিমূলক উগ্ৰতাবাদৰ সীমা চেৰাই যোৱা দেখিও নিৰৱ কিয় ?তেওঁলোকক আটক কৰাত দিদ্বা কিহৰ চৰকাৰৰ সেইটোহে নুবুজিলো ।সকলোকে যদি সমভাৱে দোষী সাব্যস্ত কৰে তেনেহলে সকলোৰে মাজত সমতা বৰ্তি থাকিব ।</p> <p>আমি সকলো সময়তেই সষ্টম থাকিব লাগিব । নিৰ্বাচন সমীপত । কোনে কি ৰাজনীতি খেলিব ক&#8217;ব নোৱাৰো কোনেও । খালি এটাই অনুৰোধ নিৰীহ জনতাৰ তেজেৰে ফাকু খেলি নিকৃষ্ট ৰাজনীতি নকৰে যেন ।ঐক্যবদ্ধ প্ৰচেষ্টাৰে এনে নিকৃষ্ট ৰাজনীতিক ৰুধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰক সকলোৱে ।</p> <p>এনে প্ৰেক্ষাপটত আমি যদি অসমৰ বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যৎ সাৰ্বভৌমত্ব কথা চিন্তা কৰো তেনেহ&#8217;লে সকলোৱে যেন সঠিক সময়ত সঠিক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে । আমি মনত ৰাখিব লাগিব ১৯৮৩ চনৰ পৰা অসমৰ উন্নতি আৰু অবনতিত কাৰ কিমান অৱদান ; লগতে বিভিন্ন সংঘাতত কোনে কিমান উদগণি যোগাইছে ; অসমত নিজকে প্ৰতিস্থা কৰিবলৈ কোনে কি কৰি আছে ; কাৰ কিমান স্বাৰ্থই অসমীয়াক তেজপিয়াৰ দৰে শুহিছে ; মনত ৰাখিব লাগিব আমি অসমৰ জনস্বাৰ্থহিতে কোনে কিমান ভাবিছে; কোনো প্ৰতিনিধিক নিৰ্বাচিত কৰাৰ আগতেই মনত ৰাখিব লাগিব অসমৰ নবপ্ৰজন্ম , জীয়াৰী , বোৱাৰী , মাতৃ- ভগ্নি ,ভাই -ককাই সকলোৱে যেন ভীতিহীনভাৱে নিজৰ আইৰ কোলাত হাঁহি মাতি জীয়াই থাকিব পাৰে ।</p> <p>শেষত মোৰ আইলৈ শ্ৰদ্ধাৰে</p> <p>&#8220;অ মোৰ উপজা ঠাই<br /> অ মোৰ মৰমী আই<br /> চাই লওঁ এবাৰ মুখনি তোমাৰ<br /> হেপাঁহ মোৰ পলুৱা নাই ।&#8221;</p> <p>৩/১১/১৮</p> <p>&nbsp;</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduAssamese cultureAssamখিলঞ্জীয়া কোন?প্ৰৰোচনামূলক মন্তব্যElectronic medium of Assampriti rekha boraRole of Electronic medium in societyRole of News Paper in societySociety of AssamTRPMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b9%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%aa%e0%a6%bf%e0%a6%a4%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a7%b0-%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a6%b6%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%97%e0%a6%ad%e0%a7%80%e0%a7%b0%e0%a6%a4%e0%a6%be/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b9%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%aa%e0%a6%bf%e0%a6%a4%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a7%b0-%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a6%b6%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%97%e0%a6%ad%e0%a7%80%e0%a7%b0%e0%a6%a4%e0%a6%be/জীৱন নামৰ ৰঙ্গমঞ্চ মই ভাল নাপাওঁ মৰিশালিসদৃশ সেই হস্পিতালৰ নিশাৰ গভীৰতা অশৰীৰী প্ৰেতাত্মাই যেন মোৰ পিছালৈ উন্মাদ নৃত্যৰে নুপুৰৰ ধ্বনি তুলিছে । পিচফালে ঘূৰিলেই দীঘল বেকাঁতেৰা ক'ৰিডৰটোৱে ভয় লগাকৈ মোলৈ চাই বুকু কপাঁই দিয়ে । দ্ৰুতিৰে সময় দৌৰিছে মাথো দোভাগ নিশাৰ গভীৰ নিৰ্জনতাক নেওচি কাণত কম্পন তুলিছে ঘড়ীটোৰ টিক টক টিক টক শব্দই । কাষৰ&hellip;Mon, 22 Oct 2018 18:16:24 GMT<p><span>জীৱন নামৰ ৰঙ্গমঞ্চ</span></p> <p>মই ভাল নাপাওঁ মৰিশালিসদৃশ সেই হস্পিতালৰ নিশাৰ গভীৰতা<br /> অশৰীৰী প্ৰেতাত্মাই যেন মোৰ পিছালৈ উন্মাদ নৃত্যৰে নুপুৰৰ ধ্বনি তুলিছে ।</p> <div> <p>পিচফালে ঘূৰিলেই দীঘল<br /> বেকাঁতেৰা ক&#8217;ৰিডৰটোৱে<br /> ভয় লগাকৈ মোলৈ চাই<br /> বুকু কপাঁই দিয়ে ।</p> <p>দ্ৰুতিৰে সময় দৌৰিছে মাথো<br /> দোভাগ নিশাৰ গভীৰ নিৰ্জনতাক নেওচি<br /> কাণত কম্পন তুলিছে ঘড়ীটোৰ টিক টক<br /> টিক টক শব্দই ।</p> <p>কাষৰ কোঠালিৰ পৰা ভাঁহি অহা গেঙনিত<br /> অলপ সময়ৰ বাবে যেন সকলো স্থবিৰ হৈ পৰে<br /> স্টেচাৰৰ শব্দই বুকুৰ ভিতৰখন হাঁহাকাৰ কৰি<br /> তোলে ,<br /> শব্দবোৰক বাধা দিবলৈ লোৱা গাৰুটোৱেও যেন সেই সময়ত মোক প্ৰতাৰণা কৰে ।</p> <p>জ্বলি থকা চাকিগছিৰ ওচৰত মৌনতাৰ প্ৰাৰ্থনাইও অবশেষত হাৰ মানে<br /> আকন্ঠ কাকুতিয়েও<br /> বিধতাৰ লিখনক সলাব নোৱাৰে ।</p> <p>কোনো আত্মীয়ক হেৰুৱাৰ বেদনাত<br /> নিগৰি অহা পানীখিনিয়ে<br /> স্মৃতিৰ জলঙনি তুলি থৰ থৰকৈ কঁপাইছে<br /> শোকাগ্নি হৈ পৰা সিহঁতবোৰক সমবেদনা দিবলৈ হৃদয়ে আজি দিগ বিদিগ হেৰুৱাই পেলাইছে ।</p> <p>সুখৰ হেঙুলীয়াবোৰ বুটলি থাকোতে কেতিয়ানো দূখবোৰে কলিজাত<br /> সংগোপনে আসন পাতি বহি হৃদয়ৰ ৰঙীনতাবোৰ<br /> সলনি কৰি পেলাই<br /> কোনেও গমেই নাপাই ।</p> <p>ৰঙীন জীৱনৰ বাটত<br /> বিধিয়ে বাধাৰ প্ৰাচীৰ তুলি<br /> পৰিস্থিতিক মিতিৰালি কৰি<br /> কিমান যে খেলিছে খলাবমাৰ নিৰৱ খেলা ৷</p> <p>কাৰোবাৰ উজ্জ্বলি থকা মুখখনে মনলৈ প্ৰশস্তি আনে<br /> দুহাত যোৰি ধন্য হৈ<br /> আনন্দৰ বন্যা নিগৰি অহা চকুযুৰিলৈ চাই<br /> চিকিৎসকজনেও স্বস্তিৰ নিঃস্বাস পেলাই।</p> <p>ৰুগাগস্ত জীৱন যুদ্ধত যুঁজি যুঁজি জীয়াই থকাৰ প্ৰৱল হেপাহে হয়তু সৰ্বস্বান্ত হৈ<br /> কঙালৰ ৰূপ লৈও<br /> স্বপ্নময় মধুৰ সপোনত<br /> বুকুতে শিল বান্ধি<br /> মৃত্যুক জিনাৰ হেপাহত চকুত লৈ ফুৰে হাজাৰ সপোন ।</p> <p>কোন মই ;কোন তুমি ;<br /> সকলো একেই পথিক<br /> পিছল বাটত নিমিষতে<br /> ভাঙিব হিয়া<br /> বুকুৰ ধপধপনি থকালৈকেহে<br /> ধমনিত শোণিতৰ ধাৰা ধাৱমান<br /> নিচিদ্ৰ দোৱাৰখনৰ সিফালে<br /> ৰৈ আছে মাথো কেৱল ছাই</p> <p>সকলো একেই থাকিব<br /> মাথো নাথাকিব সেই আত্মা ৰূপী শৰীৰ<br /> থাকিব এগচি চাকি জ্বলি<br /> যেতিয়ালৈকে স্মৃতিৰ বুকুত<br /> জীয়াই থাকিম মই বা তুমি ।</p> <p>প্ৰীতি ৰেখা বৰা<br /> ২২/১০/১৮</p> <p>&nbsp;</p> </div> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p>MriduArt & CultureAssamAssamese WriterAssamese WriterattendentHospitalNight in a HospitalPoempriti rekha borawoman writer of assamMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%aa%e0%a6%b2%e0%a6%be%e0%a6%b6%e0%a6%a8%e0%a7%80%e0%a7%b0-%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b8-%e0%a6%ac%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a6%bf/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%aa%e0%a6%b2%e0%a6%be%e0%a6%b6%e0%a6%a8%e0%a7%80%e0%a7%b0-%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%b8-%e0%a6%ac%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a6%bf/আজি প্ৰায় সকলোৱে পাহৰি যোৱা মহান ব্যক্তিজনক তেওঁৰ জন্মদিনত শ্ৰদ্ধাৰে সোঁৱৰিছো । পলাশনীৰ সোবাস বিছাৰি নগাওঁ সাহিত্য সভা ভৱনৰ আগত থকা শ্বহীদ অনিল বৰাৰ স্মৃতিসৌধটোয়ে মোৰ মনত আগতে বৰ জিজ্ঞাস জন্মাই । তেতিয়া আমাৰ জন্মই হোৱা নাছিল যদিও দেউতাৰপৰা তেওঁৰ বিষয়ে শুনি বহু কথাই জানিবলৈ মন গৈছিল ।সেই মহান আত্মাৰ আজি জন্মদিন বাবে এই লেখাতো&hellip;Thu, 04 Oct 2018 08:56:07 GMT<p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/img-20181002-wa0002-1243771972.jpg?w=436&#038;h=581" width="436" height="581" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/img-20181002-wa0002-1243771972.jpg?w=436&amp;h=581 436w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/img-20181002-wa0002-1243771972.jpg?w=872&amp;h=1163 872w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/img-20181002-wa0002-1243771972.jpg?w=113&amp;h=150 113w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/img-20181002-wa0002-1243771972.jpg?w=225&amp;h=300 225w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/img-20181002-wa0002-1243771972.jpg?w=768&amp;h=1024 768w" sizes="(max-width: 436px) 100vw, 436px" /></p> <p>আজি প্ৰায় সকলোৱে পাহৰি যোৱা মহান ব্যক্তিজনক তেওঁৰ জন্মদিনত শ্ৰদ্ধাৰে সোঁৱৰিছো ।</p> <p><span><strong>পলাশনীৰ সোবাস বিছাৰি</strong></span></p> <p>নগাওঁ সাহিত্য সভা ভৱনৰ আগত থকা <strong>শ্বহীদ অনিল বৰা</strong>ৰ স্মৃতিসৌধটোয়ে মোৰ মনত আগতে বৰ জিজ্ঞাস জন্মাই । তেতিয়া আমাৰ জন্মই হোৱা নাছিল যদিও দেউতাৰপৰা তেওঁৰ বিষয়ে শুনি বহু কথাই জানিবলৈ মন গৈছিল ।সেই মহান আত্মাৰ আজি জন্মদিন বাবে এই লেখাতো লিখিলোঁ যি মোৰ দৰে বহুতকে হয়তু মনত দোলন দি যায় । কেতিয়াবা সেই মহান আত্মাকো আন বহু মহান মানুহৰ লগত মনত পেলাবলৈ মন যায় যিসকলে দেশৰ বাবে ঘৰৰ পৰা উলাই আৰু কেতিয়াও ওভতি ঘৰমূৱা ন&#8217;হল । কিছুমান মৃত্যুয়েও ইতিহাস সৃষ্টি কৰে,তেওঁলোকৰ মহানুভবৰ বাবে ।হেৰাই গ&#8217;ল এক জাতীয়তা বাদী উদাত্ত সংগ্ৰামী সত্তাৰ বিপ্লবী কন্ঠ ।</p> <p>সেইদিনা পলাশনীৰ দুবৰীত নিয়ৰৰ টোপালবোৰে মুকুতাৰ মালা গাঠি ৰাতিপোৱাটো সজীৱ কৰি তুলিছিল । শেৱালীৰ সোবাসে চাৰিওফালে শাৰদীয় প্ৰভাতৰ স্মৃতি আঁকিছিল । বকুল জোপাইও মনলৈ আহিন আহিন ভাব আনিছিল ।</p> <p>১৯৫১ চনৰ ২অক্টোবৰ ;তাৰিখে অৰ্থাৎ আজিৰ এই দিনটোতেই জন্ম হৈছিল শ্বহীদ অনিল বৰাৰ । সেইদিনা আছিল ১৬ আহিন দেওবাৰ , অমাবস্যা। ৰাতি ১২ বজাত ,নগাওঁৰ পলাশনী গাওঁত মানিকী বৰাই এটি ল&#8217;ৰা সন্তান প্ৰসৱ কৰে । সেইদিনা মানিকী বৰাৰ স্বামী ছন্দ্ৰচৰণ বৰাও ঘৰত নাছিল । তেখেত কুঁজিডাহ নামে ঠাইত অসুস্হ হৈ আছিল ।প্ৰাথমিক স্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক স্বৰ্গীয় চন্দ্ৰচৰণ বৰা স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এজন যুজাৰু আছিল আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ অনুৰাগী আছিল ।</p> <p>এখোজ দুখোজ কৰি , লাহে লাহে অনিল নামৰ শিশুটি ডাঙৰ হৈ আহিছিল । ১৯৫৬ চনত কৰৈয়নীৰ প্ৰাইমাৰী বিদ্যালয়ত নামভৰ্ত্তি কৰে আৰু ১৯৬০ চনত সেই বিদ্যালয়ৰ পৰাই চতুৰ্থ শ্ৰেনীৰ বৃত্তি লাভ কৰে । তাৰ পিচতে তেওঁ কৰৈয়নী হাইস্কুলত ১৯৬৪ চনলৈকে অৰ্থাৎ অস্টম শ্ৰেনীলৈকে পঢ়ি ১৯৬৫ চনত নগাওঁ চৰকাৰী বালক বিদ্যালয়ত নবম শ্ৰেনীৰ পৰা উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ বিজ্ঞান বিভাগৰ পৰা সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হৈ নগাওঁ মহাবিদ্যালয়ত প্ৰানীবিদ্যা বিভাগত অনাৰ্চ লৈ স্নাতক মহলাত পঢ়িছিল।</p> <p>সৰুৰে পৰাই স্পষ্টবাদী অনিল বৰা আছিল নাট্যপ্ৰেমী , সমাজ সেৱক আৰু সংগীত প্ৰেমী । সমাজৰ বিভিন্ন সৰ্বাংগীণ উন্নতি হকে তেওঁ কাম কৰি ভাল পাইছিল । হয়তু দেউতাকৰ সমাজৰ প্ৰতি থকা আৰু দেশৰ প্ৰতি থকা জাতীয় প্ৰেমে অনিল বৰাক সৰুৰে পৰাই আপ্লুত কৰিছিল । তেওঁৰ এনেকুৱা মনোভাবৰ বাবে নগাওঁ কলেজত নামভৰ্ত্তিকৰাৰ বছৰেই কলেজৰ ছাত্ৰ একতা সভাৰ নিৰ্বাচনত সাধাৰন সম্পাদক ৰূপে নিৰ্বাচিত হৈছিল । তাৰোপৰি সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ নগাওঁ জিলা শাখাৰ সহঃ সাধাৰন সম্পাদক হৈছিল । তেওঁৰ বন্ধুমহলত তেওঁৰ ব্যবহাৰ আৰু নিয়মানুবৰ্তিতাৰ বাবে তেওঁ জনপ্ৰিয় নেতা আছিল । সমাজৰ বাবে কিবা এটা কৰিম বুলি ভাবিলে তেওঁক কোনোধৰনৰ বাধাই ৰাখিব পৰা নাছিল ।তেওঁৰ অভিনয়ো কৰিছিল । ভাওনা নাটক আদিত তেওঁ বিভিন্ন চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল ।</p> <p>তেওঁলোকে নগাওঁ কলেজত পঢ়ি থকাৰ সময়ত অসমত এক উত্তপ্ত পৰিস্থিতিয়ে বিৰাজ কৰিছিল । কাৰন আছিল দুয়োখন বিশ্ব বিদ্যালয়ত ( গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড় ) বেলেগ ভাষাৰ প্ৰচলন ।অসমীয়াৰ দাবী আছিল দুয়োখন বিশ্ব বিদ্যালয়ত অসমীয়া ভাষাৰ ব্যবহাৰ আৰু অসমৰ ৰাজধানী সুনিৰ্দিষ্ট কৈ নিৰ্ধাৰন কৰা । ১৯৭২ চনৰ ১৫ চেপ্তেম্বৰ ; সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই শিক্ষাৰ মাধ্যম অসমীয়া ভাষা হ&#8217;ব লাগে বুলি কৰা দাবীত ধৰ্ণা কাৰ্যসূচী পালন কৰিছিল । এই দাবী দিৱস সমগ্ৰ অসমৰ স্কুল কলেজত পালন কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰা হৈছিল । সমগ্ৰ অসমেই সেই উক্ত দিনত ধৰ্না দিৱস পালন কৰিছিল যদিও হোজাইত এক বিশেষ ভাষাৰ গোস্ঠীৰ ছাত্ৰ &#8211; ছাত্ৰীয়ে সেই দিৱস পালন কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিল ।</p> <p>তাৰ পিচতেই বিধান সভাত ২৩ চেপ্তেম্বৰ তাৰিখে এই প্ৰস্তাব গ্ৰহণ কৰা হয় যে বিশ্ব বিদ্যালয় দুখনৰ ভাষাৰ মাধ্যম অসমীয়া হোৱাৰ লগে লগে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ মহাবিদ্যালয়সমুহৰ ভাষা অসমীয়া হ&#8217;ব কিন্ত্ত বিকল্প মাধ্যম হিচাপে সমান্তৰালকৈ ইংৰাজী ভাষাও ১০ বচৰলৈ চলি থাকিব । লগতে কাচাৰৰ বাবে আৰু এখন পৃথক বিশ্ব বিদ্যালয় প্ৰতিস্থা কৰিব বুলি প্ৰস্তাব লোৱা হ&#8217;ল । কিন্ত্ত এই প্ৰস্তাবে সঁচা অৰ্থত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰচলনত একো সহায় কৰা নাছিল । বৰঞ্চ সংকটতহে পেলাইছিল । কিন্ত্ত যিখন অসমত সেই সময়ত ভাষাৰ সংকট চলি আছিল সেই সময়তেই আন এখন বিশ্ববিদ্যালয় কাচাৰত উপস্থাপন কৰোঁতেই যদি ভাষাৰ মাধ্যমো অসমীয়া কৰিলেহেতেন তেনেহ&#8217;লে অসমীয়া ভাষাৰ ইমান সংকট নহলহেতেন । কাচাৰৰ ছাত্ৰক গুৱাহাটী বিশ্ব বিদ্যালয়ৰ পৰা পৃথক কৰি বেলেগ এখন বিশ্ব বিদ্যালয় অসমত প্ৰতিস্থা কৰি বেলেগ এটা ভাষাক প্ৰাধান্য দিয়াতোয়ে কি বুজায়ছিল ? এখন ৰাজ্যত দুটা ভাষাৰ ব্যবহাৰ ? কিন্ত্ত অসমত দ্বি -ভাষাৰ প্ৰয়োজনৰ আঁৰত কাৰ কিমান স্বাৰ্থ আছিল সেইটো মোৰ বাবে এটা সাঁথৰ । যিহেতু সেই সময়চোৱাত মোৰ জন্মই হোৱা নাছিল ।এনে দ্বি- ভাষাৰ প্ৰচলন মই বৰ্তমানলৈকে দেখা নাই ( সকলোতে নিজৰ মাতৃভাষা লগতে ইংৰাজী ভাষাহে দেখিছো ) । সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই এনে প্ৰস্তাবৰ বিৰুদ্ধে সমগ্ৰ অসমতেই সেই সময়ত আন্দোলন গঢ়ি তুলিছিল । এই আন্দোলনত নগাওঁত অনিল বৰাই সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল । বিধান সভাত লোৱা সেই প্ৰস্তাবটো পুনৰ বিবেচনা কৰি চাবলৈ সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই ৩ অক্টোবৰ তাৰিখলৈকে এক সময়সূচী নিৰ্ধাৰন কৰি দিছিল । আৰু ইয়াৰ বিৰুদ্ধে শান্তিপূৰ্বক ভাবে সমগ্ৰ অসমতে আন্দোলন চলিবলৈ ধৰিলে । সময় ওকলি যোৱাত ৫ অক্টোবৰত ছাত্ৰ সন্থাই অসম বন্ধ ঘোষনা কৰিছিল ।সেই দিনা অসমৰ সকলো ঠাইতেই অসমবন্ধ পালন কৰা হৈছিল যদিও হোজাইত আকৌ ইয়াৰ প্ৰতিবাদ জনাই বন্ধ অসফল কৰিব বিচাৰিলে ।তেতিয়া বহুকিজন লৰাই হোজাই অভিমুখে গতি কৰা বুলি শুনি অনিল বৰা প্ৰমুখ্যে কেইবাজনেও লৰাবোৰ ঘূৰাই আনিবলৈ হোজাইলৈ যাত্ৰা কৰিলে ।যাতে ক&#8217;তো অপ্ৰীতিকৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি নহয় তাৰ প্ৰতি সকলো সজাগ আছিল কিন্ত্ত খাৰুপেটিয়াত এজাক সৰু লৰাৰ ওপৰত কোনো দুস্কৃতিকাৰীয়ে কৰা ষৰযন্ত্ৰমূলক অভিসন্ধিয়ে মোজাম্মিল নামৰ দশম শ্ৰেনীৰ ছাত্ৰজনৰ প্ৰাণ কাঢ়ি নিলে ফলত সৰু ল&#8217;ৰাজনে গুৱাহাটী মেডিকেল কলেজত প্ৰান ত্যাগ কৰে । এই বাতৰিয়ে সমগ্ৰ অসমত গভীৰ শোকৰ ছাঁ পেলাই আৰু ৭ অক্টোবৰ ৰ পৰা ১৩ অক্টোবৰৰলৈকে ক&#8217;লা দিৱসৰ দিন ধাৰ্য্য কৰি মোজাম্মিল হ&#8217;কৰ মৃত্যুৰ তদন্ত কৰিবলৈ চৰকাৰক দাবী জনালে । মৃদুভাষী অনিল বৰাৰ উদাত্ত ভাষনে সকলোৰে অন্তৰ জয় কৰিছিল ।সকলোকে কোনো ধৰনৰ অপ্ৰীতিজনক পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি নকৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল ।অসমীয়া ভাষাক প্ৰধান মাধ্যম হিচাপে গ্ৰহণ কৰাত আন্দোলন সমৰ্থন কৰিবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল ।সকলোয়ে তেতিয়া অনিল বৰাক বিচাৰিছিল ।</p> <p>৭ অক্টোবৰ এক অভিশপ্ত দিন । অসমৰ আকাশত সেইদিনা আহিনৰ নীলা নাছিল । পলাশনীৰ বকুলজোপাৰ মাজেদি নিয়ৰসনা সূৰ্যৰ পোহৰে আনিছিল এক গোমোঠা আবৰণ । পুৱতি নিশাই অনিল বৰাৰ বন্ধুকিজনৰ মৃদু শব্দত সাৰ পাই উঠিছিল সকলো । অনিল বৰাক নিবলৈ আহিছিল । মোজাম্মিল হ&#8217;কৰ বিচাৰৰ বাবে নগাওঁ জুবিলি খেল পথাৰত অনুস্থিত হ&#8217;ব এখন বিৰাত ৰাজহুৱা সভা । তাৰ বাবেই প্ৰয়োজন উদাত্ত কন্ঠৰ বিপ্লবী যুৱকজনক । অলপো সময় খৰচ নকৰি অনিল বৰাই মাক দেউতাকৰ ভৰি চুই সেৱা জনাই যাব ওলাল । বকুল জোপা লৰি উঠিছিল ,যেন ক&#8217;ব বিচাৰিছিল &#8220;আজি তই পলাশনী এৰি নাযাবিছোন &#8220;! জপনাখন খুলি অনিল বৰাই মাকৰ মুখখনলৈ ঘূৰি চালে । কোনে জানে কিয় আজি আহিনৰ এই গোমোঠা ৰূপ । অতি দৃঢ়তাৰে সেই হাজাৰ হাজাৰ জনতাৰ ওচৰত শ্ল&#8217;গান দি শ্বহীদ বেদীত মোজাম্মিল হ&#8217;কৰ প্ৰতি গভীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অৰ্পন কৰি নগাওঁৰ চোকে কোনে হত্যাৰ বিচাৰৰ দাবী তুলিছিল । সেই সময়তেই আন কিছুমান ছাত্ৰই গাড়ী লৈ হোজাইলৈ যোৱা বুলি শুনি তেওঁলোকক ঘূৰাই আনিবলৈ অনিল বৰাই যো যা চলাওতেই অধক্ষ্য মহোদয়ে তেওঁক যাবলৈ মানা কৰাত অনিল বৰাই নিৰ্ভীকভাবে কৈছিল&#8217; ছাৰ মই সিহঁতক ঘূৰাই আনিবই লাগিব &#8216; । সেই সময়ৰ নগাওঁ কলেজৰ অধক্ষ্য মহোদয় মুহিৰাম শইকীয়া ছাৰেও অলপো পলম নকৰি , অনিল বৰা , শিশিৰ ,নৰেন, প্ৰমূখ্যে আন বহু ছাত্ৰৰ লগত হোজাই অভিমুখে যাত্ৰা কৰিলে কিন্ত্ত নীলবাগান পাওঁতেই তেওঁলোকক পুলিচে যাব নিদিয়া হ&#8217;ল । ইফালে ল&#8217;ৰাবোৰো আকোঁৰগোঁজ । হোজাই যাবই । শেষত উপায় বিহীন হৈ অফিচাৰৰ পৰা অনুমতি লৈ তেওঁলোকে হোজাইত শান্তি-পৰ্ব এটা মাত্ৰ শ্ল&#8217;গান দিব বুলি ক&#8217;লে, যে &#8216;অসমত শিক্ষাৰ মাধ্যম অসমীয়া হবই লাগিব &#8216; । তাৰ পিচতেই দুজন মানে হোজাইৰ পৰিস্থিতি চাই আহি বাকীবোৰক হোজাইলৈ যাব পাৰিব বুলি কোৱাত সকলোয়ে হোজাইলৈ গমন কৰিলে । কিন্ত্ত তাত গৈ এক বেলেগ পৰিস্থিতিয়ে তেওঁলোকলৈ অপেক্ষা কৰি আছিল । তাত উন্মত্ত জনতাই সু সজ্জিত হৈ ৰৈ আছিল । কথা বেয়া হোৱাৰ আভাস পাই অনিল বৰাই সকলোকে গাড়ী ঘূৰাবলৈ নিৰ্দেশ দি নিজে গাড়ীপৰাৰ নামি গৈ সকলোকে গাড়ীত উঠাবলৈ ধৰিলে । শেষত সকলোকে গাড়ীত উঠাই গাড়ীবোৰ পঠাই দি নিজে গাড়ী নাপায় উপাই বিহীন হৈ তেওঁ , জৈনক নৰেন আৰু আনোৱাৰ হুচেইনে খোজ কাঢ়িয়েই ঘূৰি আহিব ধৰিলে । অলপ দুৰ অহাৰ পিচত এখন হোটেলত পানী খাই পিয়াহ পলোৱাই আনোৱাৰ হুচেইনক বিদায় দি নৰেন বুলাজনৰ লগত আহি থাকোতেই গলিবোৰৰ পৰা ল&#8217;ৰাবোৰ ওলাই আহি অতৰ্কিতে তেওঁলোকক আক্ৰমণ কৰিলে । নৰেন বোলা জন পলাই সাৰিলে যদিও অনিল বৰাক সকলোৱে আগুৰি ধৰিছিল আৰু এজন ভূতপূৰ্ব সাধাৰন সম্পাদকে তেওঁক ৰডেৰে মূৰত মাৰিছিল আৰু তেওঁ মাটিত ঢলি পৰিছিল , তাৰ পিচতেই অনিল বৰা নিৰুদ্দেশ হৈ পৰিছিল । এই ঘটনাবোৰ হোজাইৰ এডিচনেল এচ পিৰ সন্মূখতেই কেনেকৈ হবলৈ পাইছিল সিও এক অবুজ সাঁথৰ । সেই যে মাটিত ঢলি পৰিছিল তাৰ পিচৰ পৰা অনিল বৰাৰ একো খবৰ পোৱা নগৈছিল । সেইদৰে ১০ দিন পাৰ হৈ গৈছিল কিন্ত্ত অনিল বৰাৰ কোনো খবৰ পোৱা নগৈছিল ।শিলঙৰ পৰা উচ্চপদস্থ অনুসন্ধানকাৰী আহিছিল । স্নীফাৰ দ&#8217;গৰ সহায়ত জানিব পোৱা গৈছিল বহুত নিৰ্মমভাবে অনিল বৰাক অত্যাচাৰ কৰি হত্যা কৰিছিল ।স্নীফাৰ ডগ&#8217;ৰ সহায়ত ১০ দিনৰ পিচত অনিল বৰাৰ মৃতদেহ কঢ়িওৱা গাড়ীখন আৰু তিনটা গাঁত চিনাক্ত কৰি এটা গাঁতৰ পৰা পুতি থোৱা নাৰী -ভূড়ীবোৰ উদ্ধাৰ কৰিছিল । তাৰ পিচত ১৭ অক্টোবৰত হোজাইৰ পৰা তিনি কিল&#8217;মিটাৰ দূৰৈত নদীত এটা বস্তাৰ ভিতৰত অনিল বৰাৰ মূন্ডহীন মৃতদেহ আবিস্কাৰ কৰিছিল । পেটত নাৰীভূড়ীৰ সলনি মাটি ভৰাই থোৱা আছিল । তেওঁৰ মূৰটো বিচাৰি পোৱা নগৈছিল । ইমান অমানুষিক অত্যাচাৰ এজন জীৱিত মানুহক কেনেকৈ কৰিব পাৰে ভাবিলেই গা শিঞৰি উঠে । ৰাতি ১০ টা মান বজাত মৃতদেহ আহি নগাওঁ চিভিল পাইহি আৰু মৃতদেহ চিনাক্ত কৰিবলৈ ঘৰৰ মানুহক মাতে । অনিল বৰাই হাতত এডাল স্টিলৰ খাৰু পিন্ধিছিল । সেইডাল তেতিয়াও মৃতকৰ হাতত আছিল । অনিল বৰাৰ মুন্ডহীন মৃতদেহটো সেই খাৰুপাতৰবাবেই চিনাক্ত কৰিব পাৰিছিল ।১৮ অক্টোবৰত চিভিলত প&#8217;স্টমৰ্টেম কৰি পৰিয়ালক মৃতদেহ দিয়ে ।অনিল বৰা নিৰুদ্দেশ হোৱাৰ দিনৰ পৰাই সমগ্ৰ নগাওঁ জিলাত শোকৰ ছাঁ পৰিছিল । মৃতদেহ অহাৰ লগে লগে সমগ্ৰ অসমতেই তোলপাৰ লাগিছিল । ফুলেৰে সজ্জিত ট্ৰাক্ খনত মৃতদেহ কঢ়ি্যাই ৯টা বজাত তেওঁৰ মৰমৰ কলেজ প্ৰাংগন পাইছিল য&#8217;ত অনিল বৰাৰ মাতৃ প্ৰেমৰ চেতনাক জাগ্ৰত কৰিছিল ।তাৰ পিচত জুবিলী খেল পথাৰলৈ লৈ যোৱা হৈছিল । তাত ছাত্ৰ ছাত্ৰী অাৰু লোকে লোকৰান্য হৈ পৰিছিল । চাৰিওফালে কান্দোনৰ ৰোল উঠিছিল । ভাষা আন্দোলনৰ বীৰ শ্বহীদ অনিল বৰাৰ মৃতদেহ তাৰ পৰা লৈ যোৱা হৈছিল পলাশনীলৈ । তাৰ পিচতে নগাওঁ সাহিত্য সভা ভৱনৰ চৌহদত শ্বহীদ অনিল বৰাৰ শেষকৃত সমাপন কৰা হয় ।</p> <p>৭ তাৰিখে ওলাই যোৱা ল&#8217;ৰাটো উভতি আহিছে কিন্ত্ত এতিয়া অাৰু সি মাক দেউতাকৰ ভৰি চুই আশীৰ্বাদ ল&#8217;ব নোৱাৰে । মাকেও মূৰতো হাত বোলাই দিব নোৱাৰে ! খালি বিশাল জনতাৰ ওচৰত চকুপানী মচি সগৌৰৱেৰে ক&#8217;ব পাৰিছিল আমাৰ অনিলে দেশৰ বাবে প্ৰানত্যাগ দিলে ।শ্বহীদ অনিল বৰাৰ কেচাঁ তেজেৰে ফাকোঁ খেলা সেই পিশাচবোৰক হয়তো অনিল বৰাই চিনি পাইছিল । কিন্ত্ত আমাৰ বাবে এক নোবোজা সাঁথৰ হৈ ৰ&#8217;ল । সেই মহান নায়ক সকলৰ ত্যাগৰ বিনিময়ত আজি মুক্ত-কণ্ঠে অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰচলন বিদ্যালয় মহাবিদ্যালয় সমূহত আকৌ হৈছিল । নিজৰ ভাষাক , নিজৰ জাতীয় সত্তাক আৰু নিজৰ দেশক ভাল পোৱাজন সদায় শ্ৰেস্ঠ ।নিজৰ ভাষা কবলৈ লাজ কৰি বেলেগৰ ভাষাক সলসলীয়াকৈ আয়ত্ব কৰি ক&#8217;ব পৰাজন আজিৰ যুগত দেশতদ্ৰোহীতকৈ কম নহয় ।</p> <hr /> <p>(c) Priti Rekha Bora</p>MriduAssamAssamese cultureAssamese News PaperAssamese Traditionঅসমীয়াঅসমীয়া জাতিঅসমীয়া জাতি জনগোষ্ঠীIndian PoliticsSociety & peopleSpecial day1972 movementAnil BoraAssamassam youth sacrified his life for languageassamese languageপ্ৰীতি ৰেখা বৰাbhasa andulanlanguage movementmartyrmartyr of assamese languagenagaonpalasanipalashoniPalaxonipolasonipriti rekha boraswahid anil boraMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%a4%e0%a7%80%e0%a6%a4%e0%a7%b0-%e0%a7%b0%e0%a7%8b%e0%a6%ae%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a5%e0%a6%a8%e0%a6%a4/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%a4%e0%a7%80%e0%a6%a4%e0%a7%b0-%e0%a7%b0%e0%a7%8b%e0%a6%ae%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a5%e0%a6%a8%e0%a6%a4/অতীতৰ ৰোমন্থনত 😍 "বিশ্বকৰ্মা পূজা" বুলি ক'লেই দেউতাৰ অফিছবোৰলৈ মনত পৰে । দেউতাই বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন অফিচত চাকৰি কৰিছিল । প্ৰতি তিনি চাৰি বছৰৰ মূৰে মূৰে দেউতাৰ Transfer হৈছিল । সৰু থাকোঁতে দেউতাৰ অফিছত ইমান যে ডাঙৰকৈ পূজা পাতে দিনটো আমি তাতেই থাকোঁ আৰু গান চান গাইছিলোঁ । কোৱাৰ্টাৰটোৰ সন্মূখতেই ডাঙৰকৈ পেন্দল দি বিশ্বকৰ্মা পূজাৰ&hellip;Mon, 17 Sep 2018 20:15:59 GMT<div id="js_12"> <p>অতীতৰ ৰোমন্থনত <span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f2/1/16/1f60d.png" alt="" width="16" height="16" /><span>😍</span></span></p> <p>&#8220;বিশ্বকৰ্মা পূজা&#8221; বুলি ক&#8217;লেই দেউতাৰ অফিছবোৰলৈ মনত পৰে । দেউতাই বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন অফিচত চাকৰি কৰিছিল । প্ৰতি তিনি চাৰি বছৰৰ মূৰে মূৰে দেউতাৰ Transfer হৈছিল । সৰু থাকোঁতে দেউতাৰ অফিছত ইমান যে ডাঙৰকৈ পূজা পাতে দিনটো আমি তাতেই থাকোঁ আৰু গান চান গাইছিলোঁ । কোৱাৰ্টাৰটোৰ সন্মূখতেই ডাঙৰকৈ পেন্দল দি বিশ্বকৰ্মা পূজাৰ অনুষ্ঠান পাতিছিল বাবে আমাৰ খুৱ ফুৰ্তি লাগে । তেতিয়া এতিয়াৰ দৰে &#8220;স্পেচিয়েল ফুৰ্তিবোৰ &#8221; নাছিল । কোনোবাই সেই ফুৰ্তি কৰিছিল যদিও সেইবোৰ জনসমাজৰপৰা বহু দুৰৈত কৰিছিল । গতিকে আজিৰ দৰে ভয় লগা পৰিবেশে আমাক কেতিয়াও ঘৰত আবদ্ধ কৰি ৰাখা নাছিল । মা দেউতাৰো চিন্তা নাছিল গতিকে দেউতাৰ অফিচৰ পূজা মানে যেন ঘৰৰ পূজা তেনেকুৱা অনুভৱ হৈছিল আমাৰ । পেন্দলৰ খুঁটাবোৰ পুতিবলৈ অহাৰ দিনটোৰ পৰাই আমাৰ &#8220;খুঁটা চোৱা চুই &#8221; খেল আৰম্ভ হৈছিল । ক&#8217;ৰ পৰা যে গোটেই ক&#8217;লনিটোৰ ল&#8217;ৰা ছোৱালীবোৰ গোট খাইছিল সবেই এটা এটা খুঁটা লৈ সাৱতি ধৰিছিল । আৰু নোপোৱাকিতাৰ শেনচকুৰ পৰা বাকীবোৰৰ অবস্হা নোহোৱা হৈছিল ।খুটা নোপোৱা কিতাৰ বাবে আমাৰ বিৰাত ফুৰ্তি লাগিছিল । বিশ্বকৰ্মা পূজাত দেউতাৰ অফিচত নাটক , সাংস্কৃতিক সন্ধিয়া আদি পাতিছিল । নাটকৰ ভাৱৰীয়া সকলে আমাৰ ঘৰতে মেক- আপ কৰিছিল । সেই মেকআপৰ গোন্ধ আছিল অলপ বেলেগ ধৰনৰ । ভাওনাতো তেনেধৰনৰ মেক-আপ কৰা দেখিছিলো । সৰুতেই পোৱা সেই গোন্ধই মোৰ নাকত যেন আজিও পাহৰিব নোৱাৰা সোগন্ধী দি গ&#8217;ল । এবাৰ দেউতাও নাটকত ভাও লৈছিল । দেউতা ধোবা হৈছিল ।ষ্টেজত দেউতাক ধুবীৰ ৰূপত দেখি মই সহ্য কৰিব নোৱাৰি চিঞৰি চিঞৰি কান্দিব ধৰিলোঁ । অৱশেষত যেনিবা মায়ে ঘৰলৈ আনি শুৱাই থলেহি । ৰাতিপুৱা উঠিয়েই দেউতাক &#8216;দেউতা ৰূপত&#8217; দেখিহে ভাল লাগিছিল । পিচফালে মেক &#8211; আপ কৰা প্লেটখন দেখি মইও অলপ মেক-আপ কৰি ওঁঠত মাৰ সেন্দুৰ লগাই ধুনীয়াকৈ গামোচাখনৰে মূৰত পকাই পকাই একোঁচা দীঘল চুলি বনাই নিজৰ পৃথিবী এখনত খেলি আছিলোঁ ।<span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f7f/1/16/1f60a.png" alt="" width="16" height="16" /><span>😊</span></span><span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f7f/1/16/1f60a.png" alt="" width="16" height="16" /><span>😊</span></span></p> <p>আমাৰ ঘৰৰ আশে-পাশে হিন্দী ভাষী লোক বহুত আছে । মই তেতিয়া ইমান ভালকৈ হিন্দী ক&#8217;ব নোৱাৰিছিলোঁ আৰু ইমান বুজি পাবলৈ চেষ্টাও কৰা নাছিলোঁ । বিশ্বকৰ্মা বিসৰ্জন দিয়া দেখি মইও মোৰ এটা ফৌজ লৈ চিঞৰি চিঞৰি গাইছিলো ..বিশ্বকৰ্মাইকী জয় ।<span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f20/1/16/1f61c.png" alt="" width="16" height="16" /><span>😜</span></span><span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f20/1/16/1f61c.png" alt="" width="16" height="16" /><span>😜</span></span> আচলতে ভাবি লৈছিলো দূৰ্গা মাইকী জয় ; লক্ষ্মী মাইকী জয় ;কালী মাইকী জয় আৰু বিশ্বকৰ্মাইকী জয়। পিচত এদিন ভূলটো ভাগিছিল পেহা এজনে কৈছিল ধেই পাগলী বিশ্বকৰ্মা male হয় । বাকী সকলো female দেৱী ।আচলতে বিসৰ্জন দিবলৈ যাওঁতে কি কৈছিল ইমান ধ্যান দিয়া নাছিলো যদিও শুনিছিলোঁ &#8220;বিশ্বকৰ্মা কি জয় &#8220;। কিন্ত্ত ইমান স্পীডত কয় যে শুনিবলৈ এনেকুৱা লাগিছিল বিশ্বকৰ্মাইকী জয় ।<span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f34/1/16/1f914.png" alt="" width="16" height="16" /><span>🤔</span></span><span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f34/1/16/1f914.png" alt="" width="16" height="16" /><span>🤔</span></span><br /> তেতিয়াহে বুজি পাইছিলো বিশ্বকৰ্মা কোন হয় ।</p> <p>তাৰ পিচত মনলৈ এনে ভাৱ আহিল যে লোহাৰৰ বস্ত্তবোৰ তেওঁৰেই সৃষ্টি । যিয়েই নহওক তেওঁক লৈ মোৰ এতিয়াও বহুত Confusion মানে পৃথিৱীৰ কি কি বস্ত্ত তেওঁ সৃষ্টি কৰিলে &#8230;.. যদি সকলোবোৰৰ ভগৱানৰেই সৃষ্টি &#8230;. এহ বাদ দিয়ক । মাথাটোত বিভিন্ন কথাই পকায়েই থাকে ।<br /> মোৰ আকৌ তেতিয়া বিশ্বকৰ্মা পূজা কেৱল অফিচবোৰতহে পাতে বুলি এটা ভূল ধাৰনা আছিল ।দেউতাৰ অফিচতে ইমান ডাঙৰকৈ পাতিছিল যে বেলেগলৈ যোৱাৰ প্ৰশ্নই নাছিল । গতিকে আৰু কৰবাত যে বিশ্বকৰ্মাৰ পূজা হয় নাজানিছিলোয়েই । সকলোৱে যে কিমান<br /> আনন্দ কৰিছিল ! তেতিয়া অফিচৰ মানুহবোৰৰ মাজত বহুত মৰম চেনেহ আছিল । দেউতাহঁত ৰিটায়াৰ্ড হোৱা বহু বছৰ হ&#8217;ল যদিও এতিয়াও সেই মৰম চেনেহ দেখিবলৈ পোৱা যায় ।</p> <p>কিন্ত্ত আজিকালি কিছুমান অফিচত সেই ফুৰ্তিবোৰ বেলেগ ফুৰ্তিলৈ পৰিনত হ&#8217;ল । ৰাস্তাত উৎকট উদ্ভন্ডালিয়ে মানুহক এনে ধৰনৰ উৎসৱ বোৰৰ আনন্দ ফুৰ্তিবোৰৰ পৰা আঁতৰাই আনিলে । ভয় আৰু ত্রাসে মানুহৰ সেই ভাল লগা দিনবোৰক যেন আৰু কেতিয়াও ঘূৰাই নানে তেনেকুৱা লগা হ&#8217;ল । পূজা মানেই যেন &#8216;সেই বজৰুৱা ফুৰ্তিহে &#8216; তেনে এটা মন এচামে উদ্ভাবন কৰিলে আৰু সেইটোৱেই চলি গৈ আছে কিন্ত্ত এই উৎসৱবোৰ পালন কৰাৰ অৰ্থ হ&#8217;ল নিজৰ সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰা মানি চলা লগতে মানুহে যাতে আনন্দৰে সকলোৰে লগত মনৰ আদান প্ৰদান কৰিব পাৰে তাৰ এক সংযোগ স্থল । মুক্ত মনে যেতিয়া সকলোৱে যিকোনো উৎসৱৰ আনন্দ লাভ কৰিব পাৰে তেতিয়া তাৰ অনুভূতিবোৰ হৈ পৰে অতি<br /> আনন্দদায়ক । কিন্ত্ত আজিৰ সময়ত এনেকৈ ওলাই যাবলৈয়ে দেখোন কিবা লাগে । মনলৈ সংকোচ আহে ।কিছুমানৰ বজৰুৱা প্ৰকাশ ভংগী , মাত কথাই অসহ্যৰ কৰি তুলে । ল&#8217;ৰা ছোৱালীক এই উৎসৱবোৰৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখি ভালেই কৰিছো যেন ভাৱ হ&#8217;লেও মনতোও উৰা মাৰে যেন সিহঁতক লৈ আমি উপভোগ কৰা সেই দিনবোৰ এবাৰ দেখুৱাই দিওঁ ।</p> <p>&#8211;প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> </div>MriduAssamese cultureAssamassamese societyAssamese Writerপ্ৰীতি ৰেখা বৰাindianagaonpriti rekha boraPriti_Rekha_BoraWomenMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a7%8b%e0%a7%b0-%e0%a6%b2%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%95%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%ae%e0%a7%8b%e0%a6%95-%e0%a6%b6%e0%a7%88%e0%a6%b6%e0%a7%b1%e0%a6%b2%e0%a7%88-%e0%a6%b2/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a7%8b%e0%a7%b0-%e0%a6%b2%e0%a7%b0%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%95%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%ae%e0%a7%8b%e0%a6%95-%e0%a6%b6%e0%a7%88%e0%a6%b6%e0%a7%b1%e0%a6%b2%e0%a7%88-%e0%a6%b2/"মোৰ লৰাৰ কথাই মোক শৈশৱলৈ লৈ গল"Mon, 10 Sep 2018 19:25:18 GMT<p>&#8220;মোৰ লৰাৰ কথাই মোক শৈশৱলৈ লৈ গল&#8221;</p> <p><em><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/murlorarkothaixoixobloi.jpg?w=306&#038;h=960" alt="MurLorarKothaiXoixobloi" width="306" height="960" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/murlorarkothaixoixobloi.jpg 306w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/murlorarkothaixoixobloi.jpg?w=48&amp;h=150 48w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/murlorarkothaixoixobloi.jpg?w=96&amp;h=300 96w" sizes="(max-width: 306px) 100vw, 306px" /></em></p>MriduAssamPhilosophyMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a7%8d%e0%a6%b0%e0%a6%a6%e0%a7%8d%e0%a6%a7%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a7%87-%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%81%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%8b/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%b6%e0%a7%8d%e0%a6%b0%e0%a6%a6%e0%a7%8d%e0%a6%a7%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a7%87-%e0%a6%b8%e0%a7%8b%e0%a6%81%e0%a7%b1%e0%a7%b0%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%8b/"মোৰ গানবোৰ বহু আস্থাহীনতাৰ বিপৰীতে গভীৰ আস্থাৰ গীত হওঁক । বহু বাধাৰ প্ৰাচীৰৰ বিপৰীতে মোৰ গান হওঁক তীব্ৰ গতিৰ গান "….. ডঃ ভুপেন হাজৰিকা …এটি সৰু প্ৰয়াস 🙏 মানৱতাবাদী মোৰ শ্ৰদ্ধাৰ শিল্পীজনৰ ওপজা দিন উপলক্ষ্য … –প্ৰীতি ৰেখা বৰাSat, 08 Sep 2018 14:31:36 GMT<p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/bhupenda-srodhare-xuorisu03sign2.jpg?w=2816&#038;h=3816" alt="BhupenDa-Srodhare-xuorisu03Sign2" width="2816" height="3816" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/bhupenda-srodhare-xuorisu03sign2.jpg 2816w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/bhupenda-srodhare-xuorisu03sign2.jpg?w=111&amp;h=150 111w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/bhupenda-srodhare-xuorisu03sign2.jpg?w=221&amp;h=300 221w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/bhupenda-srodhare-xuorisu03sign2.jpg?w=768&amp;h=1041 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/bhupenda-srodhare-xuorisu03sign2.jpg?w=756&amp;h=1024 756w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/bhupenda-srodhare-xuorisu03sign2.jpg?w=1440&amp;h=1951 1440w" sizes="(max-width: 2816px) 100vw, 2816px" /></p> <p>&#8220;মোৰ গানবোৰ বহু আস্থাহীনতাৰ বিপৰীতে গভীৰ আস্থাৰ গীত হওঁক । বহু বাধাৰ প্ৰাচীৰৰ বিপৰীতে মোৰ গান হওঁক তীব্ৰ গতিৰ গান &#8220;&#8230;.. ডঃ ভুপেন হাজৰিকা</p> <p>&#8230;এটি সৰু প্ৰয়াস <span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f80/1/16/1f64f.png" alt="" width="16" height="16" /><span>🙏</span></span><br /> মানৱতাবাদী মোৰ শ্ৰদ্ধাৰ শিল্পীজনৰ ওপজা দিন উপলক্ষ্য &#8230;</p> <p>&#8211;প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p>MriduAssamese cultureAssamAssamese Writernagaonpriti rekha boraWoman WriterMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a7%82%e0%a6%96%e0%a7%8d%e0%a6%af%e0%a6%ae%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a6%b0%e0%a7%80-%e0%a6%a1%e0%a6%be%e0%a6%99%e0%a7%b0%e0%a7%80%e0%a7%9f%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a7%88-%e0%a6%8f/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ae%e0%a7%82%e0%a6%96%e0%a7%8d%e0%a6%af%e0%a6%ae%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a7%8d%e0%a6%b0%e0%a7%80-%e0%a6%a1%e0%a6%be%e0%a6%99%e0%a7%b0%e0%a7%80%e0%a7%9f%e0%a6%be%e0%a6%b2%e0%a7%88-%e0%a6%8f/মাননীয় মূখ্যমন্ত্ৰী মহোদয়লৈ এখনি মুকলি চিঠি ১২/০৬/২০১৮ মহোদয় নমস্কাৰ গ্ৰহন কৰিব। অসমত হৈ থকা ঘটনাৰাজিয়ে নিশ্চয় আপোনাকো ৰাতি শান্তিৰে শুৱ দিয়া নাই ।মনলৈ অহা কিছুমান কথাই যেতিয়া উত্তৰ বিচাৰি নাপাই তেতিয়া আপোনাক অবগত কৰোৱাটোৱেই উচিত বুলি ভাবি লিখিলো। ১/অসমৰ খাটি অসমীয়া নিলোৎপল আৰু অভিজিতৰ সেই আৰ্তনাদত যিদৰে আমাৰ হৃদয়ে হাঁহাকাৰ কৰিছে ঠিক সেইদৰে আপোনাৰ হৃদয়ো&hellip;Sat, 08 Sep 2018 12:23:04 GMT<div id="js_2j"> <p>মাননীয় মূখ্যমন্ত্ৰী মহোদয়লৈ এখনি মুকলি চিঠি<br /> ১২/০৬/২০১৮</p> <p>মহোদয় নমস্কাৰ গ্ৰহন কৰিব। অসমত হৈ থকা ঘটনাৰাজিয়ে নিশ্চয় আপোনাকো ৰাতি শান্তিৰে শুৱ দিয়া নাই ।মনলৈ অহা কিছুমান কথাই যেতিয়া উত্তৰ বিচাৰি নাপাই তেতিয়া আপোনাক অবগত কৰোৱাটোৱেই উচিত বুলি ভাবি লিখিলো।</p> <p>১/অসমৰ খাটি অসমীয়া নিলোৎপল আৰু অভিজিতৰ সেই আৰ্তনাদত যিদৰে আমাৰ হৃদয়ে হাঁহাকাৰ কৰিছে ঠিক সেইদৰে আপোনাৰ হৃদয়ো কঁপি উঠিছে কাৰণ আপুনিও অসমবাসীক সঁচা অন্তৰেৰে ভাল পায় । পাৰ্থক্য মাথো ইমান আমি প্ৰকাশ কৰোঁ আৰু আপুনি যিহেতু এখন বিশেষ আসনত আছে গতিকে আপুনি সেই আসনখনৰ পৰা আমাৰ দৰে ক্ষোভবোৰ প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে ;কিন্ত্ত<br /> আপুনিও সঁচা অন্তৰেৰে অসমীয়া । নিলোৎপল আৰু অভিজিতৰ দুয়োটা পৰিয়ালে যাতে উচিত ন্যায় পায় আৰু দোষীয়ে যাতে কঠোৰতম শাস্তি পায় আপোনাৰ পৰা তাৰ কামনা কৰিলোঁ । এই অপৰাধীসকলে যাতে কোনো কাৰনতেই জেলৰপৰা ওলাই মুক্ত বিছৰণ কৰি আকৌ আন কোনোবা মানুহৰ জীৱন শেষ কৰিব নোৱাৰে ; লগতে এইটোয়েই যাতে কাৰ্বিআংলঙত শেষজন অসমীয়াৰ মৃত্যু হয় ,আৰু যাতে কোনেও কেতিয়াও অসমীয়াৰ এইদৰে প্ৰাণ ল&#8217;ৱ নোৱাৰে তাৰ বাবে সিহঁতবোৰৰ শাস্তি হওক কঠোৰতকৈও কঠোৰ ।</p> <p>২/ ঝংকাৰ শইকীয়াক সকলোয়ে পাহৰিছিলেই । নিলোৎপল -অভিজিতৰ মৃত্যুয়ে হঠাতে সকলোকে আকৌ ঝংকাৰক মনত পেলাই দিলে । কাৰণ আমি সকলোয়েই সময়ৰ লগত আবেগত উটি-বুৰি এটা সময়ৰ পিছত পাহৰি যাঁও । সেই বিষময় জীৱন ভোগ কৰে ঘৰখনে । পিতৃ &#8211; মাতৃ জীয়াই থাকোঁতে এটাও কষ্ট নোপোৱাকৈ ডাঙৰ দীঘল কৰা সেই পুত্ৰক এইদৰে হানি খূচি মাৰি হত্যাকৰাৰ পিছত সেই পিতৃ মাতৃৰ জীৱন মই শব্দৰে প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰোঁ ।ডিফুত ২০১৩ চনত হত্যা কৰা ঝংকাৰ শইকীয়াৰ পৰিয়ালকো ন্যায় প্ৰদান কৰক । মাত্ৰ ১০ টকাৰ বাবে দেউতাকৰ সন্মূখতে ইমান সৰু ল&#8217;ৰাজনক গুৰিয়াই &#8211; লঠীয়াই হত্যা কৰা দেখি বুকু কঁপি উঠিছে । অহা ২৫ জুনত পাঁচ বছৰ অতিক্ৰম কৰিব ধৰা ঝংকাৰ শইকীয়াৰ গোচৰতো এতিয়াও ডিফুৰ আদালতত কিয় পৰি আছে তাৰ ছিবিআই তদন্ত হৈছেনে আৰু গোচৰতোৰ বৰ্তমান স্থিতি কি খবৰ লওক । এই হত্যাৰ মূল অভিযুক্তসকল কিয় মুকলি আকাশৰ তলত মুক্ত বিচৰণ কৰি আছে তাক জানিব চেষ্টা কৰক । সিহঁতে পুলিচকেইজনৰ ওচৰৰপৰা ঝংকাৰক টানি আনি ভৰিৰে গুৰিয়াই গুৰিয়াই মাৰিবলৈ ক&#8217;ত সাহ পাইছিল ? তেতিয়া পুলিচৰ ভূমিকা ইমান নিৰ্লিপ্ত কিয় আছিল ? ঝংকাৰ হত্যাৰ প্ৰমান স্পষ্ট ৰূপত ভিডিঅ&#8217; ফুতেজত দেখিবলৈ পোৱা যায় । সিদিনা গুৱাহাটীত যিদৰে লাঠীচাৰ্জ হৈছিল সৰু কথাত তেনেকুৱাকৈ লাঠিচাৰ্জ কিয় কৰিব নোৱাৰিলে ঝংকাৰক হত্যা কৰা দিনা ।মাৰি মাৰি আধা মৰা কৰা ল&#8217;ৰাজনক কিয় খোজ কঢ়াই লৈ আনিছিল ? পুলিচৰ গাড়ীত<br /> Security দি কিয় অনা নাছিল ? সেই বিশাল জনতাৰ লগত তেওঁক কিয় এনেকৈ উন্মুক্তভাবে লৈ আনিছিল ? এই সকলোবোৰ জানিব চেষ্টা কৰক ।</p> <p>৩/ তিনিলাখ টকাৰে মাক দেউতাকৰ বুকুৰ বেদনাক কোনেও ঘূৰাই দিব নোৱাৰে । কিন্ত্ত ঝংকাৰৰ শৈশবটো ঘূৰাই দিয়ক । ঝংকাৰে মাক দেউতাকৰ লগত পাৰ কৰা এটি এটি মিঠা মূহুৰ্তৰ তেওঁলোকৰ ডিফুৰ ঘৰখন তেওঁলোকক ঘূৰাই দিয়ক ।ঝংকাৰৰ মিঠা পৰশবোৰে জীপাল কৰি ৰাখা তেওঁৰ মৰমৰ ঘৰখন ঘূৰাই দি মাক দেউতাকক জীয়াই থাকিব দিয়ক । ডিফু আইন মহাবিদ্যালয়েও সেই ঘৰখন অধিগ্ৰহন কৰাৰ পৰা বিৰত থাকি তেওঁলোকক ঘূৰাই দিয়ক ।ভাৰতীয় সংবিধানত<br /> স্বাধীনতাৰ অধিকাৰ, শোষণৰ বিৰুদ্ধে মাত মতাৰ অধিকাৰ , বাক স্বাধীনতাৰ অধিকাৰ আদি আমাৰ মৌলিক অধিকাৰ । এই অধিকাৰ যাতে আমাৰ কোনেও খৰ্ব কৰিব নোৱাৰে তাৰ প্ৰতি সকলোকে সচেতন কৰাওক ।</p> <p>৪/ সকলো ভাৰতীয় নাগৰিকে ভাৰতবৰ্ষৰ যিকোনো ঠাইত থাকিব আৰু যাব পাৰে । যদি অসমৰ কোনো ঠাইত যোৱা মানা আছে বা কিবা নিৰ্দিষ্ট সময়সূচী আছে ( প্ৰকৃততে<br /> তেনেকুৱা হ&#8217;ব নালাগে )তেনেহ&#8217;লে জেগাই জেগাই কিছুমান সূচনা জাৰি কৰি মানুহক সজাগ কৰি তুলিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ক।</p> <p>৫/নাৰী ধৰ্ষণ আৰু নিৰ্যাতনৰ বাবে এনে এক আইন প্ৰনয়ন কৰক য&#8217;ত ধৰ্ষনকাৰীক ফাঁচী দিয়া হওক । ঠিক সেইদৰে পুৰুস সকলক নিৰ্যাতন কৰা নাৰীসকলেও শাস্তি পাওক । মুঠতে সকলোৰে বাবে আইনৰ দৃষ্টি একে হওক ।</p> <p>জাতি জনগোষ্ঠীৰ সংমিশ্ৰনতহে বৃহত্তৰ অসমীয়া জাতি । তেওঁলোকৰ অসমীয়া সমাজলৈ অৱদান আমি কেতিয়াও নাপাহৰোঁ । কেইজনমান দুস্কৃতিকাৰীৰবাবে এটা জাতিক সামৰি লোৱাটো উচিত বুলি আমিও নাভাবো । কিন্ত্ত সকলো জাতি জনগোষ্ঠীয়ে যাতে অসমৰ সকলো ঠাইতেই ভিতিহীনভাবে নিজৰ স্বাধীনতা খৰ্ব নোহোৱাকৈ জীয়াই থাকিব পাৰে তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিব বুলি আপোনাৰ চৰকাৰ খনৰ পৰা আশা ৰাখিলোঁ ।<br /> আপোনাৰ বিশ্বাসী<br /> প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p> <p>( Share কৰিব বিচাৰিলে কৰিব পাৰিব )</p> </div>MriduOpen LetterAssamassamese socio economic issuesAssamese WriterbrutalityDuo lynched in Karbi Anglongkarbi anglongkillingletter to CMmobMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a6%b2%e0%a7%8b%e0%a7%8e%e0%a6%aa%e0%a6%b2-%e0%a6%86%e0%a7%b0%e0%a7%81-%e0%a6%85%e0%a6%ad%e0%a6%bf%e0%a6%9c%e0%a6%bf%e0%a6%a4%e0%a6%95-%e0%a6%98%e0%a7%82%e0%a7%b0%e0%a6%be/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a6%b2%e0%a7%8b%e0%a7%8e%e0%a6%aa%e0%a6%b2-%e0%a6%86%e0%a7%b0%e0%a7%81-%e0%a6%85%e0%a6%ad%e0%a6%bf%e0%a6%9c%e0%a6%bf%e0%a6%a4%e0%a6%95-%e0%a6%98%e0%a7%82%e0%a7%b0%e0%a6%be/পাৰিবনে আমাৰ ল'ৰাকিটাক ঘূৰাই দিব?পাৰিবনে মাকৰ উদং বুকুখনক পূৰাব ? পাৰিবনে অভিজিৎ আৰু নিলোৎপলক সিহঁত ঘূৰি অহালৈ অপেক্ষা কৰি থকা বন্ধু কিজনৰ ওচৰলৈ লৈ যাবলৈ ? ধিক তই অসমীয়া ….. কিয় আমি নিজকে অসমীয়া বুলি চিনাকি দিব লাগে নিজৰ মানুহৰ ওচৰত ? কিয় নিজৰ অসমৰ সৌন্দৰ্য উপভোগৰ বাবে আমি সুধী যাব লাগে ? উত্তৰ আছেনে&hellip;Sat, 08 Sep 2018 12:21:09 GMT<p>পাৰিবনে আমাৰ ল&#8217;ৰাকিটাক ঘূৰাই দিব?পাৰিবনে মাকৰ উদং বুকুখনক পূৰাব ? পাৰিবনে অভিজিৎ আৰু নিলোৎপলক সিহঁত ঘূৰি অহালৈ অপেক্ষা কৰি থকা বন্ধু কিজনৰ ওচৰলৈ লৈ যাবলৈ ? ধিক তই অসমীয়া &#8230;.. কিয় আমি নিজকে অসমীয়া বুলি চিনাকি দিব লাগে নিজৰ মানুহৰ ওচৰত ? কিয় নিজৰ অসমৰ সৌন্দৰ্য উপভোগৰ বাবে আমি সুধী যাব লাগে ? উত্তৰ আছেনে ? এই পৰিস্থিতিৰ বাবে দায়ী কোন?</p> <p>গা শিয়ঁৰি উঠা এক দৃশ্য ম&#8217;বাইলত ৰেকৰ্ডিং কৰি ইউটিউবত আপল&#8217;ড কৰিব জনা সেই পিশাচকিটা সকলোতকৈ বৰ্বৰ হয়।এনৰয়ড স্মাৰ্ট ফোন ব্যবহাৰ কৰিব জনা নৰখাদক<span>কিটাই নিজৰ মগজু নামৰ স্মাৰ্ট পাৰ্টছটোক কিয় ব্যৱহাৰ কৰিব নাজানে ভাবিলে আচৰিত লাগে ।সেই পাৰ্টছটোক ব্যৱহাৰ কৰা হ&#8217;লে নিজৰ ককাই ভাইক এনেকৈ মৰিব নিদিলে হেতেন । লগতে নিজকে জংঘলী বুলি সমগ্ৰ বিশ্বত পৰিচয় নিদিলেহেতেন ।<br /> সিহঁতৰ কেইটামানক বুলে ধৰিলে । ধৰিলে হ&#8217;ব কি ? আকৌ ঘৰলৈ ওভতি যাব সেই একেই বৰ্বৰ মানসিকতা লৈ । কিবা সলনি হ&#8217;ব জানো ? তহঁতৰ মাজত মানবীয়তা থকা এজনো নোলালনে ?</span></p> <div> <p>কাংথিলাংচু গৈ আহিছিলো &#8230; সঁচাই সুন্দৰ প্ৰাকৃতিক পৰিবেশেৰে মনোমোহা এটা জলপ্ৰপাত, যিকোনো প্ৰকৃতি প্ৰেমিকক এই ঠায়ে হাতবাউল দি মাতিব পাৰে &#8230;.. আমি বনভোজ নাখাওঁতেই মন কৰিছিলো দুখন উন্মুক্ত মিনি ট্ৰাকত অদ্ভুত অট্টাহাস্য কৰি প্ৰায় পঞ্চাছ জন মান লৰাই প্ৰায় দশমিনিত মান হুলস্থুলৰ সৃস্টি কৰিছিল , নিজৰ মাজতে । তাত যিমান বনভোজৰ পাৰ্টি আছিল সকলোয়েই বহুত ভয় খাইছিল আৰু ভালকৈয়ে মনত আছে সিহঁতৰ মাজতো নতুন অসহনীয় হেয়াৰ স্টাইল , ( মোৰ ভাষাত আলেক্সজেন্ডাৰৰ আক্ৰমনৰ সময়ত তেওঁৰ বিশাল সেনাক যাতে দুৰৈৰ পৰাই প্ৰত্যক্ষ কৰিব পাৰে ,তাৰ বাবে সেনাক যিটো হেয়াৰ কাট দিছিল .. গোটেই মূৰত চুলি নাথাকে কেৱল মাজৰখিনি পৰ্বতৰ আকাৰ ), চুলি বান্ধি থোৱাও দেখিবলৈ পাইছিলো , তেনেহ&#8217;লে কি অকল নিলোৎপলেহে চুলি ৰাখোঁতে সোপাধৰা হ&#8217;ল হা? কেনেকৈ মাৰিলে অ &#8216; আমাৰ ল&#8217;ৰা দুটাক &#8230;সিহঁতৰ সেই অট্টাহাস্য আজিও মনত আছে &#8230;. অনুভৱ কৰিব পাৰিছো আমাৰ ল&#8217;ৰাকিজনক মাৰি কিমান তৃপ্তি লাভ কৰিছে সিহঁতে &#8230;. ।</p> </div>MriduAssamAssamAssamese WriterbrutalityDuo lynched in Karbi Anglongkarbi anglongkillingmobmob lynchingWoman WriterMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/111/https://mridu.pages.dev/blog/111/"মাতৃ দিৱস "উপলক্ষ্যে সকলো আইলৈ হিয়াভৰা শুভেচ্ছা জনালোঁ ১৩/০৫/২০১৮ "মা" তোমাৰ সমান হ'ব কোন "মা " থুনুক-থানাক মাতেৰে যেতিয়া তোমাক মাতিছিলো , ফেকুৰি ফেকুৰি যেতিয়া তোমাৰ মূখখন বিছাৰি আছিলোঁ , তোমাৰ আঙুলিত খামুচি যেতিয়াই পৃথিবীৰ সকলো সুখ পাইছিলো , তোমাৰ হাতেৰে ফুচুলাই খুৱাই দিয়া সেই ভাতখিনিৰ মধুৰতা….. কাহানিও নাপাহৰোঁ 😇😇😇😇😇 নপঢ়িলে ভৰিত দিয়া সেই কোবকিটা….&hellip;Sat, 08 Sep 2018 12:18:21 GMT<p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/img_20180721_175703-2061766432-e1536391038777.jpg?w=356&#038;h=413" alt="img_20180721_175703-2061766432.jpg" width="356" height="413" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/img_20180721_175703-2061766432-e1536391038777.jpg?w=356&amp;h=413 356w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/img_20180721_175703-2061766432-e1536391038777.jpg?w=712&amp;h=826 712w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/img_20180721_175703-2061766432-e1536391038777.jpg?w=129&amp;h=150 129w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/img_20180721_175703-2061766432-e1536391038777.jpg?w=259&amp;h=300 259w" sizes="(max-width: 356px) 100vw, 356px" /></p> <p>&#8220;মাতৃ দিৱস &#8220;উপলক্ষ্যে সকলো আইলৈ হিয়াভৰা শুভেচ্ছা জনালোঁ</p> <p>১৩/০৫/২০১৮</p> <p><strong>&#8220;মা&#8221; তোমাৰ সমান হ&#8217;ব কোন</strong></p> <p>&#8220;মা &#8221; থুনুক-থানাক মাতেৰে যেতিয়া তোমাক মাতিছিলো ,<br /> ফেকুৰি ফেকুৰি যেতিয়া তোমাৰ মূখখন বিছাৰি আছিলোঁ ,<br /> তোমাৰ আঙুলিত খামুচি যেতিয়াই পৃথিবীৰ সকলো সুখ পাইছিলো ,<br /> তোমাৰ হাতেৰে ফুচুলাই খুৱাই দিয়া সেই ভাতখিনিৰ মধুৰতা&#8230;..<br /> কাহানিও নাপাহৰোঁ<br /> 😇😇😇😇😇<br /> নপঢ়িলে ভৰিত দিয়া সেই কোবকিটা&#8230;.<br /> তপত কপালৰ সেই ওত্তপ্ত শৰীৰত যেতিয়া মৰমৰ হাতখনৰ পৰশ লাগিছিল ,<br /> সেই ওত্তপ্ত শৰীৰেও অনুভৱ কৰিছিল তোমাৰ ভালপোৱা&#8230;&#8230;..</p> <p>মই জানো তুমি কিমান যে উজাগৰী নিশা কটায়,<br /> যাদুকৰী নিচুকনি গীতেৰে মোৰ টোপনি নথকা চকুযোৰিলৈ টোপনি নমাই আনিছিলা ,<br /> তোমাৰ ওলাই অহা চকুপানীত লুকাই আছিল কষ্টপোৱা সন্তানৰ যন্ত্ৰণা &#8230;</p> <p>ভোকত কলমলাই থকাৰ আগতেই যেতিয়া খোৱাৰ যোগাৰ কৰি থৈছিলা ,<br /> সন্ধিয়া হাত ভৰি ধোৱাই খেলি দুখ পোৱা জেগাবোৰত যেতিয়া মৰমৰ মলম লগাই দিছিলা,</p> <p>॥উঃ মা তুমি যে অভিমান কৰিবও পাহৰি থাকিলা ।</p> <p>তোমাৰ এটি মিঠা পৰশতেই সৃষ্টি হয় সমস্ত ভালপোৱা<br /> তোমাৰ কোলাত নাইকীয়া হয় সকলো যাতনা ,<br /> ভৰি পৰে শীতলতা..<br /> তোমাৰ হাঁহি থকা মূখত নিথৰ হয় দুখৰ যান্ত্ৰণা<br /> তোমাৰ কোলাতেই পালোঁ ধুনীয়া পৃথিবীৰ মাদকতা ।</p> <p>🙏মা তোমাৰ<br /> দুখনি হাত<br /> সদায় এনেকেয়ে আমাৰ ওপৰত ৰাখিব দিবা ..<br /> তোমাৰ দুখনি চৰন চুই<br /> আমাক আগুৱাই যাৱ দিবা<br /> তোমাৰ কোলাত যেন সদায় অনুভৱ কৰিবলৈ পাওঁ সেই শীতলতা<br /> তোমাৰ মমতাৰ আঁচলৰ হৃদয়ৰ প্ৰতিটো কোঠালিতেই যেন সদায় এনেকৈয়ে পোৱা আমাৰ হৃদয়ৰ বতৰা ।</p>MriduSpecial dayAssamassamese societyAssamese Writerpriti rekha boraPriti_Rekha_BoraWoman WriterMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/109/https://mridu.pages.dev/blog/109/" Happy Fathers' Day " to all Wonderful Father ১৭/০৬/২০১৮ দেউতালৈ দেউতা গধূলি আপুনি অনা বাদামৰ টোপোলা কিটালে বৰ মনত পৰিছে আজি হেৰাই যাব মন গৈছে শৈশৱৰ সেই দিনবোৰলৈ … চাইকেলত ঘূৰাই লৈ ফুৰা সেই দিনবোৰ … পথাৰ , মাটি , মেল , মিটিং , ভাওনা , নাট .. কিনকিনিয়া বৰষুনত নৈ পাৰত ৰৈ বৰশীত&hellip;Sat, 08 Sep 2018 12:10:56 GMT<p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/dewta-in-office01.jpg?w=267&#038;h=300" alt="Dewta-in-office01" width="267" height="300" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/dewta-in-office01.jpg?w=267 267w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/dewta-in-office01.jpg?w=534 534w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/dewta-in-office01.jpg?w=134 134w" sizes="(max-width: 267px) 100vw, 267px" /></p> <p>&#8221; Happy Fathers&#8217; Day &#8221; to all Wonderful Father</p> <p>১৭/০৬/২০১৮</p> <p><strong>দেউতালৈ</strong></p> <p>দেউতা গধূলি আপুনি অনা বাদামৰ টোপোলা কিটালে বৰ মনত পৰিছে আজি<br /> হেৰাই যাব মন গৈছে<br /> শৈশৱৰ সেই দিনবোৰলৈ &#8230;<br /> চাইকেলত ঘূৰাই লৈ ফুৰা সেই দিনবোৰ &#8230;<br /> পথাৰ , মাটি , মেল , মিটিং , ভাওনা , নাট ..<br /> কিনকিনিয়া বৰষুনত<br /> নৈ পাৰত ৰৈ বৰশীত মাছ ধৰাৰ আনন্দ ..<br /> প্ৰকৃতিৰ এটি এটি শোভাসৰ লগত মোক চিনাকি কৰাই দিয়া সেই অনুভূতিবোৰ ..<br /> ৰ&#8217;দৰ তাপত আপুনি মূৰত বান্ধি দিয়া সেই ৰুমালখনৰ ছাঁত আজিও মই শীতলতা অনুভৱ কৰোঁ &#8230;<br /> সন্ধিয়া পাঁচটা বজাত আজিও এক শিহঁৰণ আনুভৱ কৰোঁ &#8230;<br /> &#8220;অফিচৰ পৰা দেউতা আহিব আমালৈ কিবা আনিব&#8221;&#8230;<br /> এতিয়াও আপুনি মোলৈ আগবঢ়াই দিয়া টোপোলাটোত বিচাৰোঁ সেই বাদামৰ সোৱাদ &#8230;.<br /> পৃথিৱীৰ হাজাৰ সমস্যা পাৰ ভাঙি যাওঁ<br /> আপোনাৰ এটি কন্ঠত&#8230;<br /> &#8220;আহিবিচোন আজি ক&#8217;থা এটা আছে&#8221;<br /> জানো আনি থোৱা ভাল পোৱা বস্ত্তবোৰেৰে এসাজ তৃপ্তিৰে খোৱাৰ সুখ অকনমান বিচাৰিছে আপুনি &#8230;.<br /> ৰঙাচকুত ত্রিভূৱন দেখা পোৱা সেই ভিতৰৰ মানুহজনক<br /> মই ভালকৈয়ে চিনি পাওঁ &#8230;.পিটিবলৈ ধৰা<br /> সেই এচাৰিডালৰ ধাৰ সেই বাঁহৰ খোটাতেই শেষ হৈছিল ,<br /> সকলোকে সন্ত্তষ্ট কৰি কৰি.<br /> মুচিটোৰ ওচৰত গজাল মাৰি লোৱা আপোনাৰ চেন্দেলযোৰৰ কথা মনত পৰি এতিয়াও বুকুখন বিষাই দেউতা &#8230;<br /> আপুনি আজিও আমাৰ শক্তি দেউতা<br /> এতিয়াও মনৰ কথা পঢ়িবপৰা মানুহজন আপুনি দেউতা ..<br /> দৌৰি যাওঁ আপোনাৰ ওচৰত কোনেও নজনা বহু কথাৰ উত্তৰ বিচাৰি<br /> এতিয়াও আপোনাৰ সানিধ্যতহে যেন বিচাৰি পাওঁ মোৰ পৃথিবীৰ সমস্ত প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ ।</p> <p>&#8211;প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p>MriduSpecial dayAssamassamese societyAssamese Writerপ্ৰীতি ৰেখা বৰাFather & daughterFathers&#039; dayHappy Fathers&#039; daypriti rekha boraWoman WriterWomenMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9a%e0%a6%be%e0%a6%95%e0%a7%b0%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%aa%e0%a7%b0%e0%a7%80%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%b7%e0%a6%be/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%9a%e0%a6%be%e0%a6%95%e0%a7%b0%e0%a6%bf%e0%a7%b0-%e0%a6%aa%e0%a7%b0%e0%a7%80%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%b7%e0%a6%be/মোৰ অভিজ্ঞতাৰপৰা একাষাৰ 🙂 PNRD ৰ পৰীক্ষাৰ কাৰবাৰবোৰ দেখি আচৰিত লাগিলেও আচলতে বহু পৰীক্ষাৰ ক্ষেত্ৰতে বহু খামখেয়ালী হোৱা দেখা যায়। এনে বহু অভিজ্ঞতা আমাৰো নোহোৱা নহয় । দুবাৰকৈ ACS clear কৰিও কেনে অভিজ্ঞতা হৈছিল সেইবোৰ এতিয়া নকওঁ । বিষয় শিক্ষকৰ মৌখিক পৰীক্ষা দিবলৈ গৈ interview হৈ থকা ৰূমত সোমাই যাওঁতে Sir জনে শুধিছিল গুৱাহাটী কেনেকৈ&hellip;Wed, 23 May 2018 02:45:22 GMT<p>মোৰ অভিজ্ঞতাৰপৰা একাষাৰ <span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f4c/1/16/1f642.png" alt="" width="16" height="16" /><span>🙂</span></span></p> <p>PNRD ৰ পৰীক্ষাৰ কাৰবাৰবোৰ দেখি আচৰিত লাগিলেও আচলতে বহু পৰীক্ষাৰ ক্ষেত্ৰতে বহু খামখেয়ালী হোৱা দেখা যায়। এনে বহু অভিজ্ঞতা আমাৰো নোহোৱা নহয় । দুবাৰকৈ ACS clear কৰিও কেনে অভিজ্ঞতা হৈছিল সেইবোৰ এতিয়া নকওঁ ।</p> <p>বিষয় শিক্ষকৰ মৌখিক পৰীক্ষা দিবলৈ গৈ interview হৈ থকা ৰূমত সোমাই যাওঁতে Sir জনে শুধিছিল গুৱাহাটী কেনেকৈ আহিলো <span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f7f/1/16/1f60a.png" alt="" width="16" height="16" /><span>😊</span></span>। তেওঁ কৈছিল , কিহত আহিলা ? মই ক&#8217;লো ট্ৰেইনত। আনজনে ক&#8217;লে এতিয়া নগাওঁৰ মানুহবোৰৰ বৰ সুবিধা হৈছে ৰাতিপুৱা আহি গধুলি ঘূৰি<span> যাব পাৰে হয়নে নহয় ? সেপ ধুকি কোনো মতে ক&#8217;লো &#8212; হয় । যিহে ভয় খাই আছিলো তেনেকৈ কথাবোৰ আৰম্ভ কৰাত অলপ ভালো লাগিল ।মনতে ভাবিলো &#8220;কলংপাৰ এক্সপ্ৰেছ জিন্দাবাদ &#8220;। তাৰ পিচত দেখোন একো নোসোধে আৰু মোক যাব দিলে । মই আকৌ ভয় খাই সুধিলো মোৰ interview ? হৈ গ&#8217;ল দেখো । মইও এমেনা সেমেনকৈ ওলাই আহিলো । কিমান যে Current affairs , নিজৰ বিষয়বস্তু পঢ়িছিলো একোৱেই নুসুধিলে সববোৰ মিলি কিযে পাকঘূৰণিখাই আছিল ভগৱানকে খাতি আছিলো যাতে প্ৰশ্ন শুধোঁতে এনেকৈ পাকঘূৰণি নাখায়। কিন্ত্ত ৰূমৰ পৰা ওলাই আহোঁতে Current affairs বোৰ একদম discipline হৈ মোক যেন হাঁহিব <span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/fd0/1/16/1f602.png" alt="" width="16" height="16" /><span>😂</span></span>ধৰিলে তেনেকুৱা লাগিছিল ।তাৰ পিছত বাকিবোৰ ওলাই আহি যেতিয়া ভূৰভুৰাইছিল তেতিয়াহে গম পালো APSCৰ ভেকোভাওঁনা <span><img loading="lazy" role="presentation" src="https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/f83/1/16/1f60e.png" alt="" width="16" height="16" /><span>😎</span></span>।</span></p> <div> <p>আকৌ এবাৰ Industry ৰ ইন্টাৰভিও দিবলৈ APSC অফিচত যাওঁতে এগৰাকী মহিলা ব্যৱসায়ীৰ নাম শুধি আচাৰ বনাব জানানে বুলি কৈ তেওঁলোকৰ মাজতেই competition চলিল ।</p> <p>Written Test বোৰত ৰাখিব নোৱাৰে বহুজনক । ৰাখে আল্টো ফাল্টো প্ৰশ্ন শুধি Vivaত । লাহে লাহে এনেধৰনৰ পৰীক্ষাবোৰৰ প্ৰতি মন নাইকিয়া হ&#8217;ল যিহেতু বহু পৰিমানৰ ধনো নাই ক্ৰয় কৰিবলৈ ।আচলতে এইবোৰ আগতেই তয় হৈ থাকে যেন ভাৱ হ&#8217;ল এতিয়া ।</p> <p>অৱশ্যে TET ভাল লাগিল । যিয়েই নহওক বহু meritorious ছাত্ৰ ছাত্ৰীয়ে চাকৰী পালে ।</p> <p>বহু Open Universityৰ পৰীক্ষা , বহু পৰীক্ষা কেন্দ্ৰত PNRD ৰ পৰীক্ষাৰ দৰেই হয় । এইবোৰ বিশ্ব বিদ্যালয়ৰ কৰ্তৃপক্ষই জানিও মনে মনে থাকে নেকি , কাৰন প্ৰতিটো semester ত collect কৰে প্ৰতিখন কলেজৰ পৰীক্ষাৰ্থীৰ পৰা huge huge amount ; গতিকে পৰীক্ষাৰ মানদন্ড যেনেকুৱাই নহওক তাৰ বাবে ভাবিবলৈ কাৰো সময় নাই ।</p> <p>প্ৰকৃততে দায়ী কোন ??</p> <p>এই বিষয়ে চাবলৈ গ&#8217;লে প্ৰথমতে পৰীক্ষা অনুস্থিত হোৱা কেন্দ্ৰসমূহত চোকা নজৰ ৰাখিব লাগে। যিসকলৰ ওপৰত এই গুৰুদায়িত্ব দিয়া হয় তেওঁলোকেও সম্পূৰ্ণ সহযোগিতাৰে নিকাকৈ পৰীক্ষা চলাব লাগে আৰু তীক্ষ্ণধাৰে নিৰীক্ষকসমূহৰ (Invigilators) ওপৰতো চোকা নজৰ ৰাখিব লাগে। যদি কেন্দ্ৰসমূহে অনুশাসনমূলক কাৰ্যপন্থাৰে পৰীক্ষাসমূহ চলাই তেনেহ&#8217;লে পৰীক্ষাৰ্থীসকলে Mobile Phone লৈ যাবলৈ কেনেকৈ সুবিধা পাব ??</p> <p>লগতে নিৰীক্ষকসকলকো পৰীক্ষাহলত phone লোৱাৰ পৰা Strictly banned কৰিব লাগে। প্ৰশ্নকাকতসমূহৰ পেকেটসমূহ CCTV ৰ সনমুখত খুলি আকৌ ৰূমবোৰলৈ নিবলৈ বেলেগকৈ packing কৰোঁতে CCTV ৰ সন্মুখতে কৰিব লাগে। পৰীক্ষা চলোৱা প্ৰশাসনিক বিষয়াকো মোবাইল ফ&#8217;ন ব্যবহাৰ কৰাৰ পৰা আঁতৰি থাকিব দিব লাগে। এইবোৰ নোহোৱাকৈও পৰীক্ষা হৈছিল আগতে। অাজিকালি প্ৰায় সকলো স্কুল কলেজত CCTV আছে। এনে ধৰনৰ পৰীক্ষা এই CCTV ৰ নিৰীক্ষণত হ&#8217;ব দিলে বহু পৰিমানে এনে পৰীক্ষাসমূহে সুস্থ পৰিবেশ পাব বুলি আশা কৰিব পৰা যায়। অাগতে পানীৰ বটলো বাহিৰত থৈ যাব লাগিছিল। এই ক্ষেত্ৰত প্ৰশাসন কঠিন হ&#8217;ব লাগিব। মুঠতে মেধাবী ছাত্ৰ ছাত্ৰীয়ে যাতে এই চাকৰিবোৰৰ পৰা বঞ্চিত নহয় তাৰ প্ৰতি সকলোয়েই সজাগ হোৱা উচিত ।</p> </div>MriduAssamese cultureMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae-%e0%a6%86%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%86%e0%a6%ae%e0%a6%bf-%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%b0/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae-%e0%a6%86%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a7%b0-%e0%a6%86%e0%a6%ae%e0%a6%bf-%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%b0/*আকৌ যদি যাব লাগে শৰাইঘাটলৈ লুইত পাৰৰ ডেকা বন্ধু নাথাকিবা ৰৈ* ভাৰত স্বাধীন হোৱা বহু বছৰ হ'ল কিন্ত্ত অসমখন স্বাধীন নহৈ এচাম শোষণকাৰীৰ ভোগবিলাসৰ ৰাজঘৰ হৈ থাকিল । কংগ্ৰেছ যেতিয়াই গাদীত আহিছে তেতিয়াই , লগতে বিগত ১৫ বছৰৰ ৰাজত্বত সীমান্তৰ কাটা তাঁৰ উন্মুক্ত ৰাখি ভোট বেংকৰ লাভালাভৰ খেলাত "অবৈধভাৱে কাক " আমদানী কৰি কেতিয়াবাই অসমীয়াৰ&hellip;Tue, 08 May 2018 13:14:05 GMT<p>*আকৌ যদি যাব লাগে শৰাইঘাটলৈ লুইত পাৰৰ ডেকা বন্ধু নাথাকিবা ৰৈ*<br /> ভাৰত স্বাধীন হোৱা বহু বছৰ হ&#8217;ল কিন্ত্ত অসমখন স্বাধীন নহৈ এচাম শোষণকাৰীৰ ভোগবিলাসৰ ৰাজঘৰ হৈ থাকিল । কংগ্ৰেছ যেতিয়াই গাদীত আহিছে তেতিয়াই , লগতে বিগত ১৫ বছৰৰ ৰাজত্বত সীমান্তৰ কাটা তাঁৰ উন্মুক্ত ৰাখি ভোট বেংকৰ লাভালাভৰ খেলাত &#8220;অবৈধভাৱে কাক &#8221; আমদানী কৰি কেতিয়াবাই অসমীয়াৰ অস্তিত্বক বিপদাপন্ন কৰিলে সেইটো কোনো কোনোয়ে অস্বীকাৰ কৰিলেও সকলোৰে জ্ঞাত । নহ&#8217;লে কাজিৰংঙাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ মাজলৈকে পকী ৰাস্তা, বিজুলী সৰবাহ , পানী যোগানৰ ব্যবস্থা কৰি দিয়েনে ? য&#8217;ত অসমীয়া কিতাকেই এই সুন্দৰ &#8220;Facility &#8220;ৰ পৰা বঞ্চিত কৰি অতিথিক আপ্যায়ন কৰি থকাৰ সুবিধা কৰি দিছিল ।<br /> ১৯৮৫ চনত অসম চুক্তি ও অাছিল প্ৰধানকৈ অনুপ্ৰবেশকাৰীৰ বিৰুদ্ধে ।ভাৰত চৰকাৰ অাৰু সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ মাজত &#8220;অসম চুক্তি&#8221; কৰিয়েই &#8216;অসম গণ পৰিষদ &#8216;নাম লৈ অসমীয়াৰ নয়নৰমনি হৈ ৰাজসিংহাসন লাভ কৰি চুক্তিৰ পৰা যেন মুক্তি পালে । কিন্ত *Memorandum of Settlement*ত আছিল কি ? বিভিন্ন বিধেয়কৰ দফাবোৰৰ ভিতৰত ৫:৭ নং দফাত আছিল যিসকল লোক অসমলৈ অবৈধভাবে আহিছিল তেওঁলোকক<br /> বহিস্কাৰ কৰা হ&#8217;ব । ১৯৫১ চনৰ ৰাস্ট্ৰীয় নাগৰিক পঞ্জীত অন্তৰ্ভূক্ত বিদেশী চিনাক্ত কৰা আৰু ১৯৬৮ &#8211; ৭১ৰ পিচত অবৈধভাবে অসমত প্ৰবেশ কৰা বাংলাদেশীৰ চিনাক্তকৰন প্ৰক্ৰিয়া ।<br /> ৬ নং দফাত আছিল আছিল অসম আৰু অসমীয়া জাতিৰ সুৰক্ষাৰ কথা যিটো সংশোধন কৰাৰ কথাও মাজতে শুনা গৈছিল , কিন্ত্ত ভোটবেংকৰ বিশাল অংকই তাক হ&#8217; ব নিদিলে ।<br /> এসময়ত বিদেশী খেদা আন্দোলন কৰি কৰি অসমীয়াৰ নিঃস্বাৰ্থ প্ৰেমত দিশপু্ৰৰ গাদী দখল কৰি , নিজৰ বিশাল সম্পত্তিৰ মালিক হৈ আই এম ডি টি আইন প্ৰনয়ন কৰি সিহঁতৰ ভাত ঘৰ বনাই দিলে ।<br /> গগৈ দাদায়ে হাৱাই চেন্দল পিন্ধি কান্ধত কাপোৰৰ জোলোঙাটো লৈ সেই ৬০ &#8211; ৭০ দশকৰ &#8220;ট্ৰিপিকেল অসমীয়াৰ ইমেজ লৈ&#8221; অসমীয়াকিতাৰ হৃদয় স্পৰ্শ কৰি ধৰিলে বাপেকে &#8220;নাঙলখনতে&#8221; । আমাৰ অসমীয়াসকলক অতি সোনকালেই ইম&#8217;চনেল অত্যাচাৰ কৰিব পাৰি যদিহে ব্যবহাৰ্য্য বস্তুবোৰত জাতি মাটি ভেটিৰ গোন্ধ থাকে । বেলেগ নিদিলেও ভগৱানে এই ইম&#8217;চন বৰ বেচিকৈ দিলে আমাক । দাদাৰ জোলোঙাটোত থকা &#8220;বিশ্বদাৰ&#8221; ফাইলকিতাক নাঙলৰ কোব দিওঁতে দিওঁতে নাঙলৰ ধাৰ নাইকিয়া হ&#8217;ল । এতিয়া অবশ্যে জোলোঙাটোত অৰ্কিডৰ হিচাৱ নিকাচ থাকে ।<br /> পাপনৰ বিতৰ্কক সমগ্ৰ ৰাস্ট্ৰতে চিঞৰি চিঞৰি &#8216;ফেমাচ&#8217; কৰাই &#8220;টন্চিল ফতাই &#8220;দি অসমী আইক হেয়পতিপন্ন কৰোৱা আমাৰ অৰ্নৱ আজি নিৰব । ৰিপাব্লিকত আজি যে TRP ৰ বাবে অসমৰ একো খবৰেই নাই । কিন্ত্ত সেই অৰ্নবৰ ৰাজ থাকেৰেৰ এটা ধমকত কি হৈছিল সকলোৰে জ্ঞাত ।<br /> উগ্ৰ হিন্দুবাদীৰ ধ্যান ধাৰনাৰে পৰিপুষ্ট ভাজপাই মোক &#8216;ভালপা &#8216; বুলি ২০১৬ত এটাও বাংলাদেশী নাথাকিব শ্ল&#8217; গানেৰে আকৌ অসমীয়াক<br /> ইম&#8217;চনেল অত্যাচাৰ কৰিলে । ষ্ট্ৰং বিশ্বদাদা,আৰু তেওঁৰ শিস্যসকলো ধাপলি মেলিলে । ভাবিলো এইবাৰ কিবা এ্টা হ&#8217;ব । কিন্ত্ত ৩টা বছৰে তেওঁৰ টাৰ্গেতত থাকিল খালি শিক্ষককিজনহে ।বাকীযেন আৰু সমস্যা অসমত নাছিলেই ।কংগ্ৰেছে আনিলে ; অগপই ৰখালে ; ভাজপাই এতিয়া ভাৰতীয় নাগৰিকৰ চীলমোহৰ মাৰিব ।<br /> *&#8221;অসমী আইৰ বুকুত থকা খিলঞ্জীয়াসকলৰো খোৱা কামোৰা .. মই কোঁচ &#8211; তই কলিতা ; মই আহোম &#8211; তই চুতীয়া ; মই বামোণ তই দোম ; মই বড়ো তই লালুং &#8230;. তেনেহ&#8217;লে অসমখন কাৰ &#8220;???*<br /> আমি এলেহুবা হোৱাৰ বাবেও আজি অসমৰ এই পৰিস্থিতত ২০% অৰিহণাক আমি নুই কৰিব নোৱাৰোঁ।</p> <p>মই ভাল পাওঁ সেই অসমীয়া ডেকা গাভৰুক যি নিজৰ ঘৰখনক ভাল পোৱাৰ দৰে অসমখনকো ভাল পায় । অসমীয়া ডেকাৰ শৰীৰত আছে বীৰ লাচিতৰ তেজ । সেই তেজত লোকাই আছে আই মাতৃৰ প্ৰতি গভীৰ ভালপোৱা । যদি সেই প্ৰেম জাগি উঠে তেনেহ&#8217;লে কোনো বাহিৰৰ শক্তিয়ে আমাৰ ডেকাবোৰক বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰে &#8230;..এই কথা সকলোৱে নিশ্চয় ভালদৰেই জানে ।</p> <p>এতিয়া যেন কাৰো প্ৰতিয়েই বিশ্বাস নাই আহক আমি সকলোয়েই একগোট হৈ *অসমীয়া হৈ জাগ্ৰত হওঁ আমাক সোনৰ অসম নালাগে লাগে মাঠো আপোন জাতি মাটি আৰু ভেটিৰ গোন্ধ থকা আমাৰ মাটিৰ অসম য&#8217;ত আমাৰ বৃদ্ধ পিতৃ &#8211; মাতৃয়ে , সন্তানে , ভাই ককাইয়ে, বাই ভনীয়ে, পতি পত্নিয়ে সুখেৰে থাকিব পাৰে ।*</p> <p>জয়তু অসমী আই</p>MriduAssamAssamAssamese New YearAssamese society and BihuAssamese WriterWoman WriterMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%80%e0%a7%9f%e0%a6%be-%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%9c-%e0%a6%ac%e0%a7%8d%e0%a6%af%e0%a6%ac%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%a4-%e0%a6%97%e0%a7%b0/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%85%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a7%80%e0%a7%9f%e0%a6%be-%e0%a6%b8%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%9c-%e0%a6%ac%e0%a7%8d%e0%a6%af%e0%a6%ac%e0%a6%b8%e0%a7%8d%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%a4-%e0%a6%97%e0%a7%b0/গৰু বিহু আৰু হুচৰি http://www.dainandinbartagroup.in/fullpage.phpSun, 06 May 2018 15:54:58 GMT<p>গৰু বিহু আৰু হুচৰি</p> <p><a href="http://www.dainandinbartagroup.in/fullpage.php" rel="nofollow">http://www.dainandinbartagroup.in/fullpage.php</a></p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/bihu-husori14_april_2018_pg5a.jpg?w=1776&#038;h=1052" alt="1 FEB-12.pmd" width="1776" height="1052" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/bihu-husori14_april_2018_pg5a.jpg 1776w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/bihu-husori14_april_2018_pg5a.jpg?w=150&amp;h=89 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/bihu-husori14_april_2018_pg5a.jpg?w=300&amp;h=178 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/bihu-husori14_april_2018_pg5a.jpg?w=768&amp;h=455 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/bihu-husori14_april_2018_pg5a.jpg?w=1024&amp;h=607 1024w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/bihu-husori14_april_2018_pg5a.jpg?w=1440&amp;h=853 1440w" sizes="(max-width: 1776px) 100vw, 1776px"></p>MriduAssamBihuAssamAssamese Bihu festivalAssamese festivalAssamese New YearAssamese society and BihuAssamese Writerপ্ৰীতি ৰেখা বৰাBihuGoru BihuHusoriRongali BihuWoman WriterMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ac%e0%a7%8c%e0%a6%a6%e0%a7%8d%e0%a6%a7-%e0%a6%a7%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%ae%e0%a6%a4-%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%a8-%e0%a6%aa%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%be/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%ac%e0%a7%8c%e0%a6%a6%e0%a7%8d%e0%a6%a7-%e0%a6%a7%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%ae%e0%a6%a4-%e0%a6%a8%e0%a6%bf%e0%a7%b0%e0%a7%8d%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a6%a8-%e0%a6%aa%e0%a7%8d%e0%a7%b0%e0%a6%be/বৌদ্ধ ধৰ্মত নিৰ্বান http://www.aajnews.in/wp-content/uploads/2018/04/page-4-copy-17.jpg .. বৌদ্ধ ধৰ্মত নিৰ্বান http://www.assamiyakhabor.com/publishfinal/asset/guwahati/current/4.htmlSun, 06 May 2018 15:50:38 GMT<p>বৌদ্ধ ধৰ্মত নিৰ্বান</p> <p><a href="http://www.aajnews.in/wp-content/uploads/2018/04/page-4-copy-17.jpg" rel="nofollow">http://www.aajnews.in/wp-content/uploads/2018/04/page-4-copy-17.jpg</a> ..</p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/aajnews-nirvanaa-30apr18.jpg?w=2993&#038;h=4376" alt="AajNews-Nirvanaa-30Apr18" width="2993" height="4376" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/aajnews-nirvanaa-30apr18.jpg 2993w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/aajnews-nirvanaa-30apr18.jpg?w=103&amp;h=150 103w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/aajnews-nirvanaa-30apr18.jpg?w=205&amp;h=300 205w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/aajnews-nirvanaa-30apr18.jpg?w=768&amp;h=1123 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/aajnews-nirvanaa-30apr18.jpg?w=700&amp;h=1024 700w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/aajnews-nirvanaa-30apr18.jpg?w=1440&amp;h=2105 1440w" sizes="(max-width: 2993px) 100vw, 2993px" /></p> <p>বৌদ্ধ ধৰ্মত নিৰ্বান</p> <p><a href="http://www.assamiyakhabor.com/publishfinal/asset/guwahati/current/4.html" rel="nofollow">http://www.assamiyakhabor.com/publishfinal/asset/guwahati/current/4.html</a></p> <p><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/nirvana-30apr18-khobor1.png?w=1957&#038;h=957" alt="Nirvana-30Apr18-Khobor1" width="1957" height="957" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/nirvana-30apr18-khobor1.png 1957w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/nirvana-30apr18-khobor1.png?w=150&amp;h=73 150w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/nirvana-30apr18-khobor1.png?w=300&amp;h=147 300w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/nirvana-30apr18-khobor1.png?w=768&amp;h=376 768w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/nirvana-30apr18-khobor1.png?w=1024&amp;h=501 1024w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/05/nirvana-30apr18-khobor1.png?w=1440&amp;h=704 1440w" sizes="(max-width: 1957px) 100vw, 1957px" /></p>MriduPhilosophyপ্ৰীতি ৰেখা বৰাbudhabudhismbudhism in assambudhism in indiabudhist philosophygautam budhanirvanaPhilosophyWoman WriterMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a6%e0%a7%87%e0%a6%89%e0%a6%a4%e0%a6%be-%e0%a6%9c%e0%a6%82%e0%a6%98%e0%a6%b2%e0%a6%a4-%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%95%e0%a7%87/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%a6%e0%a7%87%e0%a6%89%e0%a6%a4%e0%a6%be-%e0%a6%9c%e0%a6%82%e0%a6%98%e0%a6%b2%e0%a6%a4-%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%95%e0%a7%87/একান্ত ব্যক্তিগত….. "দেউতা জংঘলত থাকে " &#8212; কনমানি জনীৰ কথাষাৰে বুকুখনৰ কোনোবা এটি কোনত হেচাঁ মাৰি ধৰিলে । কান্দোনত ভাঙি পৰা অসহায় মানুহগৰাকীৰ সেই দৃশ্যই হয়তু মোৰ দৰে বহুতকে ৰাতি শুৱ দিয়া নাই । কিয় লাগে এনে স্বাধীনতা ? য'ত কেৱল অসমীয়া কিজনেহে প্ৰান আহুতি দিব লাগে? অাছে কেইজন এতিয়া অসমীয়া যি স্বাধীন অসমখনত ৰাজত্ব&hellip;Sun, 06 May 2018 13:46:44 GMT<div> <p>একান্ত ব্যক্তিগত&#8230;..</p> <p>&#8220;দেউতা জংঘলত থাকে &#8221; &#8212; কনমানি জনীৰ কথাষাৰে বুকুখনৰ কোনোবা এটি কোনত হেচাঁ মাৰি ধৰিলে । কান্দোনত ভাঙি পৰা অসহায় মানুহগৰাকীৰ সেই দৃশ্যই হয়তু মোৰ দৰে বহুতকে ৰাতি শুৱ দিয়া নাই । কিয় লাগে এনে স্বাধীনতা ? য&#8217;ত কেৱল অসমীয়া কিজনেহে প্ৰান আহুতি দিব লাগে? অাছে কেইজন এতিয়া অসমীয়া যি স্বাধীন অসমখনত ৰাজত্ব কৰিব ??<br /> স্বাধীনতা প্ৰেমী কিছু ডেকাৰ শক্তিত অসমৰ সাৰ্বভৌত্বৰ দাবীত , সশস্ত্ৰ সংগ্ৰামৰত সংযুক্ত মুক্তি বাহিনী জন্ম হৈছিল ১৯৭৯ চনৰ ৭ এপ্ৰিলত অসমৰ ঐতিহাসিক চহৰ শিবসাগৰৰ ৰংঘৰৰ বাকৰিত ।<br /> লাহে লাহে ৮০ দশকৰপৰা এই সংগঠনটোয়ে হয়তু অসমীয়াৰ অন্তৰত স্থান লাভ কৰিছিল । ৯০ দশকৰ পৰা মইও হয়তু লাহে লাহে জানো কি টানত এই সংগঠনটোক ভাল পাবলৈ লৈছিলোঁ । মই এই সংগঠনটোৰ প্ৰেমত পৰাত অৰিহনা যোগাইছিল এখন সাপ্তাহিক বাতৰি কাকত &#8216; সাদিন &#8216; আৰু তিনিজন সাংবাদিক অজিত কুমাৰ ভূঞা , স্বৰ্গীয় পৰাগ কুমাৰ দাস আৰু প্ৰশান্ত ৰাজগুৰু । সাদিনৰ এটা এটা লিখনি পঢ়ি পঢ়ি মনত ULFAৰ বিষয়ববীয়া সকলক যেনেকৈয়ে নহওক লগ পাবলৈ বিছাৰিছিলো । তেতিয়া ইমান মনত বিচাৰ বুদ্ধি নাছিল । মোৰ সেই সপোন বাস্তবত ৰূপায়িত হৈছিল । মোৰ এজন দাদাৰ সহযোগত লগ পাইছিলো স্বৰ্গীয় হীৰক জ্যোতি মহন্ত আৰু অনিৰ্বান হাজৰিকাক । লগ পাবলৈ মই এজন দাদাৰ লগত কিমান দুৰ যে চাইকেল মাৰি গৈছিলো ভাবিলেই কিবা লাগে । এই কথাতো কেৱল দেউতাইহে জানিছিল । দেউতাই কৈছিল যেনেকৈয়ে নহওক ৪ তাত ঘৰ পাব লাগিব । য&#8217; ত গৈছিলো তাত বিষ্ণু ৰাভাৰ দিৱস পাতিছিল। মই ইমান দুৰৈৰ পৰা চাইকেল লৈ তেওঁলোকক লগ পাবলৈ যোৱা দেখি মানুহবোৰ অবাক হৈছিল। মোৰ লগত যোৱা জেঠাৰ ল&#8217;ৰাজনে মোক মনে মনে ঠিকচে গালি দিছিল। অৱশেষত মোৰ আন এজন দাদাই যেনিবা তেওঁলোকক লগ পোৱাই দিছিল । মোৰ বিৰাত ভাল লাগিছিল । বহু কথা পাতিছিলো আমি সবেই । একেলগে ভাত খাইছিলো মাটিত বহি। লগত লৈ আনিছিলোঁ এটা Black Rotomac পেন । এটিয়াও আছে মোৰ লগত । ইয়াৰ পিচতো মই বহু কেইজন ছাংলত ফেনলাক লগ পাইছিলো । শেষত মাক ভয় খোৱা দেখি লগ পাব এৰিছিলো ।</p> <p> লাহে লাহে সিঁহতবোৰৰ &#8220;উগ্ৰপন্থীৰ কাৰ্যকলাপ&#8221; বৃদ্ধি হ&#8217;ব ধৰিলে । মহন্ত চৰকাৰ দিনত সুৰেন্দ্ৰ পালৰ হত্যাকান্ডই চৰকাৰ কপাঁই তুলিছিল । তাৰ পিচতেই আৰম্ভ হৈছিল হত্যাযজ্ঞ &#8211; সজ্ঞয় ঘোষ, ৰাচিয়াৰ পৰা অহা পৰ্যটক দুজন, নগেন শৰ্মাৰ হত্যাই কপাঁই তুলিলে অসম । লক্ষীপথাৰৰ গণকবৰে মানুহৰ সেই ভালপোৱা বোৰৰ ঠাইত ভয় আৰু ক্ষোভে ঠাই পালে । মালিক আৰু বনিকৰ স্বাৰ্থত অসমলৈ অনা হ&#8217;ল সেনা । ভাৰতীয় সেনাই সংগঠনটোৰ বিৰুদ্ধে চলাবলৈ ধৰিলে অভিযান । সংগঠনৰ বিপ্লবীক দমন কৰাৰ নামত চলিল অসমীয়াৰ ওপৰত আক্ৰমণ । অগ্নিগৰ্ভা অসম । ডিব্ৰুগড় , তিনিচুকিয়া , লক্ষীপথাৰ , নগাওঁ অাদিত অসমীয়া তেজাল ডেকাক আলফা সজাঁই অতি নিৰ্মমভাবে অত্যাচাৰ কৰি হত্যা কৰিছিল ।মাক দেউতাকৰ বুকু শুদা কৰি কি যে হত্যাযজ্ঞ চলাইছিল সেইবোৰ কোনো অসমীয়াই পাহৰিব নোৱাৰে। সেই দৃশ্যই আমাৰেই অন্তৰাত্মা কঁপি উঠিছিল &#8230;. সেই ঘৰবোৰত চাগৈ কি হৈছিল ???নিশাৰ গভীৰতাত সেনাৰ বুটৰ শব্দৰ বাহিৰে হয়তু শুনা গৈছিল মাকৰ বুকুৰ শব্দ পুত্ৰক হে্ৰুৱাৰ ভয় &#8230;. অাজি বা কাৰ পাল ! সেই সময়ত আলফাৰ তথাকঠিত নেতা সকলে অসমৰ এনেকুবা অবস্থা কৰি ; কেইজনমান তেজাল ডেকাক স্বাধীন অসমৰ সপোন দেখোৱাই ; তেওঁলোকৰ হাতত অসমখন অৰ্পণ কৰি নিজে বাংলাদেশ , ম্যানমাৰ আদি ঠাইত সুখৰ সংসাৰ কৰি নিজৰ সন্তানক অসমৰ সেই ভয়াবহ পৰিস্থিতিৰ পৰা দুৰৈত ৰাখিছিল ।</p> <p>সেইসময়তেই ১৯৯২ চনত হিতেশ্বৰ শইকীয়া নেতৃত্বাধীন কংগ্ৰেছ চৰকাৰে একাংশক আলোচনাৰ নামত আত্মসমৰ্পণ কৰোৱাই সমূলসুঁতিলৈ অনাৰ বাবে সৃষ্টি কৰিলে দুটা ভাগ &#8212; অালোচনা পন্থী আৰু আনটো বিৰুদ্ধী &#8230;.হীৰক জ্যোতি মহন্ত আৰু অনিৰ্বান হাজৰীকা আছিল আলোচনা বিৰুদ্ধী পন্থী । তেওঁলোক দুয়োজনেই শক্তিশালী ৰূপত আলোচনা পন্থীৰ আগত হেঙাৰ হৈ থকাৰ বাবে চৰকাৰ আৰু সেনাৰ ব্লুপ্ৰিন্ট আৰম্ভ হৈছিল আৰু তেওঁলোকক নৃসংশভাবে হত্যা কৰিছিল । লগে লগে বহু শক্তিশালী নেতাই আত্মসমৰ্পন কৰিছিল । এই আত্মসমৰ্পণকাৰী সকলক লগত ৰাখিবলৈ দিয়া হৈছিল মৰণাষ্ত্ৰ । তাৰ পিছতেই আৰম্ভ হ&#8217; ল ভাতৃঘাটী সংঘৰ্ষ ।এসমৰ সতীৰ্থৰ হত্যালীলা । মনত থাকি যোৱা দুটা নাম আলফা আৰু ছালফা &#8230;.। এই হত্যালীলাত নগাওঁৰ নৈপামত টায়াৰৰ জুইত দপদপকৈ জ্বলি উঠিছিল নজনকৈ সতীৰ্থ &#8212;- অামাৰেই কাৰোবাৰ আপোন ককাই ভাই আন কোনো নহয় ..সেইকেইজন হ&#8217; ল অসমীয়া ।<br /> এনে বহু ঘটনাৰ সাক্ষী অসমৰ অসম্ভব স্বাধীনতাৰ বাস্তবিকতা ।</p> <p> কোনে পাহৰিব গুৱাহাটীৰ বোমা বিস্ফোৰণ , কোনে পাহৰিব নিৰহ স্কুলীয়া শিশুৰ হত্যালীলা ?? তাৰ পিচতো যে সন্মানীয় গামোচাখন পিন্ধাই দিবলৈ অলপো কুন্ঠাবোধ নকৰে ।<br /> কিন্ত্ত পাৰিলে হেতেন বহুত কিবাকিবি কৰিব অসমৰ বাবে ।তেতিয়া হয়তু অাজিৰ অসমৰ এই পৰিস্থিতিৰ পৰা অসমখন বহু দুৰৈত থাকিলহেতেন । দেখিচো য&#8217;ত মাত দিব লাগে তাত নিমাত থাকে আৰু য&#8217;ত মাত নিদিলেও হয় তাত ধমকি দি ভয় খোৱাই । যিবোৰ কাৰন প্ৰদৰ্শন কৰি আলফাৰ নিচিনা সংগঠনৰ জন্ম হল সেইবোৰক অগ্ৰাধিকাৰ দি আগবাঢ়িব লাগিছিল , লগতে সেইবোৰ সমাধান কৰা আগ্ৰহ কোনো এখন চৰকাৰৰ ফালৰপৰাও দেখা পোৱা নগল । নহ&#8217;লে ইমান অসমীয়াৰ মৃত্যু কেতিয়াও নহ’লহেতেন । চৰকাৰে কেৱল সামৰিক অাৰু বনিক গোষ্ঠীৰ হেচাঁত বিভাজনৰ চক্ৰান্ত কৰি আৰু কৌশলগতভাবে আলফাক দুটা ভাগত ভাগ কৰি বিভিন্ন কৌশল অৱলম্বন কৰি জনগণৰ ওচৰত সন্ত্ৰাসবাদী সজোঁৱাত ব্যস্ত নহৈ ভালকৈ আলোচনা কৰিব পাৰিলেহেতেন । তেতিয়া হয়তু বহু অসমীয়া ডেকাই সন্তাসবাদীৰ মিছা নামলৈ মৃত্যুক আকোঁৱালি ন&#8217;ললেহেতেন ।</p> </div>MriduAssamAssamassam's socio economic picture during insurgencyassamese peopleassamese societyAssamese Writerchildrenfatherinsurgencyinsurgency in assamPhilosophyproblems of assamWoman WriterWomenMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/women/https://mridu.pages.dev/blog/women/*'Women'* You were born in the beautiful home of mother's womb, She has the power to give birth to you with the strength of motherhood. Her heart is beating for you through all the pleasure and pain , When she heard the sound of the kick of the little feet, then she felt that happiness&hellip;Sun, 18 Mar 2018 06:14:23 GMT<p>*&#8217;Women&#8217;*</p> <p>You were born in the beautiful home of mother&#8217;s womb,<br /> She has the power to give birth to you<br /> with the strength of motherhood.</p> <div> <p>Her heart is beating for you through all the pleasure and pain ,<br /> When she heard the sound of the kick<br /> of the little feet,<br /> then she felt that happiness is born which makes her life complete&#8230; .</p> <p>Slowly, she grows up&#8230;<br /> The mother nature says,<br /> I am keeping you inside my heart<br /> because you are the testimony of your mother&#8217;s love.</p> <p>Her daughter is a beautiful gift of God,the brightness of house,<br /> she is blessing of the family<br /> And the sparkle in each eye.</p> <p>When she smiles then she makes the whole family smile<br /> She is precious gem for her father and the treasure for her mother<br /> She is the magical miracle of her brother<br /> and he is the protector for her sister.</p> <p>She is the greatest support and the deepest love, one who can give you so much strength<br /> She has power to share close bonds<br /> when she says you that &#8220;Happiness is in my husbands arm .&#8221;</p> <p>She is the symbol of goddess with the magnificent force<br /> Don&#8217;t think her as an &#8216;Object&#8217; for use and throw .</p> <p>Women manifests both the power of creation as well as destruction<br /> She is mother on one hand loving and caring and destructor of evil, full of might and fright on the other.</p> <p>***Priti Rekha Bora***<br /> 08/03/18</p> </div>MriduWomenAssamassamese societyAssamese Writerপ্ৰীতি ৰেখা বৰাbeautybeing a sistermothermotherhoodPriti_Rekha_BoraWoman WriterWomenMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%8f%e0%a6%9f%e0%a6%bf-%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%b7%e0%a6%a3%e0%a7%b0-%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%a4/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%8f%e0%a6%9f%e0%a6%bf-%e0%a6%95%e0%a7%8d%e0%a6%b7%e0%a6%a3%e0%a7%b0-%e0%a6%85%e0%a6%a8%e0%a7%8d%e0%a6%a4%e0%a6%a4/এটি ক্ষণৰ অন্তত বতাহ জাকৰ উচুপনিত মন সঞ্চাৰিত হৈ জিকাৰ খাই উঠিছে ভয়ত বিতত মোৰ আত্মাৰূপী শৰীৰ উদীপ্ত সূৰ্য্যটোৱেও যেন আজি ডাৱৰৰ আঁৰত মূখ ঢাকিছে সূৰ্য্যদয়ৰ সেই হেঙুলী কিৰণ লজ্জাত আজি ধূসৰিত । বিশ্ৱব্ৰহ্মান্ডৰ সৌন্দৰ্য্যৰে শুভাসিত বাবেই চাগৈ সেই নৰপিশাচৰ অতহাস্যৰ কিৰিলিত লঠঙা হ' ল সেই নিস্পাপ প্ৰাণটি কেচাঁ শোনিতেৰে ৰাঙলি কৰা নৰপিশাচৰ দাৱানল নিঃশেষ&hellip;Sun, 18 Mar 2018 06:13:17 GMT<p>এটি ক্ষণৰ অন্তত</p> <p>বতাহ জাকৰ উচুপনিত<br /> মন সঞ্চাৰিত হৈ জিকাৰ<br /> খাই উঠিছে<span><br /> ভয়ত বিতত মোৰ<br /> আত্মাৰূপী শৰীৰ<br /> উদীপ্ত সূৰ্য্যটোৱেও যেন আজি<br /> ডাৱৰৰ আঁৰত মূখ ঢাকিছে<br /> সূৰ্য্যদয়ৰ সেই হেঙুলী কিৰণ<br /> লজ্জাত আজি ধূসৰিত ।</span></p> <div> <p>বিশ্ৱব্ৰহ্মান্ডৰ সৌন্দৰ্য্যৰে শুভাসিত বাবেই চাগৈ<br /> সেই নৰপিশাচৰ অতহাস্যৰ কিৰিলিত<br /> লঠঙা হ&#8217; ল সেই নিস্পাপ প্ৰাণটি<br /> কেচাঁ শোনিতেৰে<br /> ৰাঙলি কৰা<br /> নৰপিশাচৰ দাৱানল নিঃশেষ কৰাৰ সময় এটিয়া<br /> সকলো সাজোঁ হৈ উত্তাল তৰংগৰ সৃষ্টি কৰি<br /> কামুকতাৰ পৰা ৰক্ষা কৰা<br /> মাতৃ &#8211; ভগ্নী &#8211; পত্নীক<br /> তোমালোকৰ বহ্নিশিখাত জাঁহ যাব<br /> কামুক মানৱৰ হিংস্ৰতা ।</p> <p>তাইৰ ঘৰত এইবাৰ বসন্ত নাহে<br /> আহিব দুচকুত বৰষুণৰ উতপ্ত টুপাল<br /> চৰাই কাকলিয়ে ডোলা দি অন্তৰত<br /> বিগত বহাগৰ চিত্ৰ আঁকিব<br /> দুখৰ মেটমৰা বোজা সিঁচি<br /> মাকৰ বুকুয়েদি বৈ যাব<br /> হেচাঁ মাৰি ধৰা অাবেগ ।<br /> স্মৃতিৰ প্ৰত্যয়ত দেখা পাব<br /> বৈ যোৱা শোণিতৰ ধাৰা<br /> আবেগ বিহ্বল হৃদয়ে<br /> অনুভৱ কৰিব<br /> গভীৰ যন্ত্রনাৰ সেই<br /> অস্পষ্ট ভাষা<br /> ক্ষোভ দুখৰ হুমুনিয়াহবোৰত<br /> উচুপি উচুপি চিঞৰি ক&#8217;ব<br /> &#8216; আইজনী &#8216; মোৰ আকৌ<br /> উভতি আহছোন বুকুৰ মাজলৈ<br /> কছোন এবাৰ<br /> &#8221;মা মোক এৰি ক&#8217;তো নাযাবি বুলি&#8221;॥</p> <hr /> <p>Priti Rekha Bora</p> <p>pritibora.sharma@gmail.com</p> <p>17-Mar-2018</p> </div>MriduAssamSociety & peopleWomenassamese societyAssamese Writerপ্ৰীতি ৰেখা বৰাPoempriti rekha boraPriti_Rekha_BoraWoman WriterMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/valentine-%e0%a6%95%e0%a7%8b%e0%a6%a8-%e0%a6%b9%e0%a6%ac-%e0%a6%aa%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a7%87-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a7%81/https://mridu.pages.dev/blog/valentine-%e0%a6%95%e0%a7%8b%e0%a6%a8-%e0%a6%b9%e0%a6%ac-%e0%a6%aa%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a7%87-%e0%a6%ac%e0%a6%be%e0%a7%b0%e0%a7%81/Hi will you be my Valentine ? ' Valentine' কোন হ'ব পাৰে বাৰু ……? কান্দি থকা কেচুৱাটোৰ ওচৰলৈ দৌৰি অাহি মাকজনীয়ে যেতিয়াই দুহাতেৰে আলফুলেৰে বুকুত সাৱতি লয় তেতিয়া কেচুৱাই কান্দোন বন্ধ কৰি অফুৰন্ত সুখত হাত ভৰি লৰাই সুখ প্ৰকাশ কৰে । দেউতাক অফিচৰ পৰা অহাৰ লগে লগে যেতিয়া সন্তানকিতাই দেউতা বুলি সাৱতি ধৰে , আৰু&hellip;Wed, 14 Feb 2018 02:52:23 GMT<div> <div>Hi will you be my Valentine ?</div> </div> <div> <div></div> </div> <div> <div>&#8216; Valentine&#8217; কোন হ&#8217;ব পাৰে বাৰু &#8230;&#8230;?</div> </div> <div> <div>কান্দি থকা কেচুৱাটোৰ ওচৰলৈ দৌৰি অাহি মাকজনীয়ে যেতিয়াই দুহাতেৰে আলফুলেৰে বুকুত সাৱতি লয় তেতিয়া কেচুৱাই কান্দোন বন্ধ কৰি অফুৰন্ত সুখত হাত ভৰি লৰাই সুখ প্ৰকাশ কৰে । দেউতাক অফিচৰ পৰা অহাৰ লগে লগে যেতিয়া সন্তানকিতাই দেউতা বুলি সাৱতি ধৰে , আৰু মৰমৰ পত্নীয়ে এষাৰ মৰমৰ মাতেৰে একাপ চাহ যতনাই দিয়ে , নিজৰ বাবে খাবলৈ আছে নে নাই তাৰ কথা একো নভবাকৈ মাকে সকলোলৈকে খোৱা আগবঢ়াই দিয়ে, স্ৱামীয়ে যেতিয়া সকলো ক্ষেত্ৰতে পত্নীৰ যত্ন লয় , পত্নীক সন্মান দিয়ে , সন্তানে যেতিয়া পিতৃ মাতৃক শ্ৰদ্ধা আৰু সন্মান দিয়ে তেনেহলে তাতকৈ আৰু ভালপোৱা কি হৱ পাৰে&#8230;&#8230;..?</div> </div> <div> <div><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span></div> </div> <div> <div></div> <div>&#8220;বন্ধু মেলিদে তোৰ দুখৰ দুখনি হাত &#8230;&#8221;</div> </div> <div> <div>বন্ধুৰ অবিহনে হয়তু কোনো থাকিব নোৱাৰে। সকলো কথা হয়তু আমি বন্ধুৰ লগতেই পাতিবলৈ ভাল পা্ঁও যদিও &#8216; মা&#8217; আমাৰ ভাল বন্ধু তথাপিও এনে কিছুমান কথা থাকে যি আমি কেৱল বন্ধুৰ লগতহে আলোছনা কৰিবলৈ ভাল পা্ঁও। বেয়া বন্ধুৰ সংগই কেতিয়াবা জীৱন ধংসও কৰে। কিন্তু এজন ভাল বন্ধুয়ে আছলতে আমাৰ জীৱনত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়। তেনেহলে ভালপোৱা হয়তু তাতো পোৱা যায়। &#8216;তেঁও&#8217; হয়তু আমাৰ Valentine হৱ পাৰে ।</div> </div> <div> <div></div> <div><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span></div> </div> <div> <div></div> </div> <div> <div>&#8220;এক হাজাৰ&#8217; মে মেৰী বেহনা হে&#8230;..</div> </div> <div> <div>সাৰী ওমৰ হমে স্ংগ ৰেহনা হে&#8230;&#8230; &#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8221;</div> </div> <div> <div>বাই ভনী হ&#8217;ল ইজনী সিজনীৰ ভাল বন্ধু। সৰুসুৰা কাজিয়া পেছালেৰে যেতিয়া ইজনীয়ে সিজনীক মাতবোল নকৰাকৈ অভিমান কৰে আৰু খোৱাৰ সময়ত যেতি্য়া হাতত ধৰি ভাতৰ গৰাটো মুখৰ আগত আগবঢ়াই দিয়ে আৰু অশ্ৰুসিক্ত নয়নেৰে ভাতখিনি তৃপ্তিৰে খায় তেতিয়া তাকে ভালপোৱা বুলি কয় &#8230;সেইবাবে বাই ভনীও ইজনী সিজনীৰ Valentine</div> </div> <div> <div><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span><span><span>😘</span></span></div> </div> <div> <div></div> <div>&#8220;মনলৈ ওভতি আহে লৰালি&#8230;.</div> </div> <div> <div>তোৰে মোৰে এটি এটি ধেমালি&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;.&#8221;</div> </div> <div> <div></div> </div> <div> <div>ককাই ভাইৰ মৰম চেনেহ , প্ৰতিটো বস্তু ভাগ কৰি লোৱা , প্ৰতিটো কথাত ইটোয়ে সিটোক সহায়ৰ হাত অাগবঢ়োৱা , লগতে বাই ভনীৰ যত্ন লোৱা ইত্যাদিবোৰো ভালপোৱাই হয় ।</div> </div> <div></div> <div> <div></div> <div>তথাপিও যেন&#8230;. &#8220;তেৰে বিনা জিয়া যায়ে না&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;.&#8221;</div> </div> <div> <div><span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span> <span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span><span><span>😍</span></span></div> </div> <div> <div></div> </div> <div> <div>কোন তুমি ? কি্য় লাগে তোমাক ? কিয় বিছাৰো তোমাক এই বয়সত ?</div> </div> <div> <div>অামাৰ চাৰিওফালে শুনি থকা ঘটনাবোৰে নিজৰ সন্তানৰ লগতে অানৰ সন্তানৰ ভবিষ্যতো যাতে সুৰক্ষিত হৈ থাকে তাকে কামনা কৰো । ইমানখিনি ভালপোৱা মানুহ থকাৰ পিছত এক এপৈনত মানসিক অৱস্হাত &#8216;Valentine&#8217; ৰ প্ৰয়োজন কিয় বাৰু ? অাছলতে তেনেকুৱা মানসিকতাক আমি প্ৰশ্ৰয় দিছো। Valentine আৰু কোন কোন হ&#8217;ব পাৰে তাক নজনোয়াকৈ বা এই দিনতো কিহৰ বাবে পতা হয় তাক জনোয়াতো খুবেই প্ৰয়োজন । আমিয়েই চাগৈ এটা এনেকুৱা জাতি যি আনৰ বস্তুবোৰ গ্ৰহন কৰাত খুউৱ পাকৈত। নিজৰ পৰম্পৰা , নিজৰ ভাষা , নিজৰ সাজসজ্জা , নিজৰ খাদ্য অভ্যাস নজনাকৈ লোকৰবোৰ গ্ৰহন কৰিবলৈ লাজ নাপাঁও। লোকৰ ভাষা , পোচাক, পৰম্পৰা আদি আকোৱাঁলি লঁওতে লঁওতে এদিন হয়তু পাহৰি থাকিম প্ৰকৃততে মই কোন।</div> </div> <div></div> <div> <div>এই &#8216;Valentine Day &#8220;ৰ পাকচক্ৰত পৰি বহুতো লৰা ছোৱালীৰ অপৈনত মানসিকতাৰ বিকৃতি ঘটা দেখিবলৈ আৰু শুনিবলৈ পাঁও। সময়ৰ অভাৱ আজিৰ বহু অবিভাৱকৰ , বহু সময়ত সন্তানসকলে অকলশৰে সময় অতিবাহিত কৰে। যাৰ ফলত ম&#8217;বাইল বা আন কিছুমান ৰাগিয়াল বস্তু সিহঁতৰ জীৱনৰ প্ৰেৰণা হৈ পৰে। সময় দিয়ক সিঁহতক , সিহঁতৰ ভাল বন্ধু হওক । &#8216;Valentine Day &#8216; আমাৰ দিনতো আছিল , ই এতিয়া সৃষ্টি হোৱা নাই । কিন্তু আমাৰ তেতিয়া সময় নাছিল এই বিষয়ে জানিবলৈ। কাৰন আমিবোৰ তেতিয়া ব্যস্ত আছিলো খেলা ধূলা , আৰু বিভিন্ন কিতাপৰ মাজত। কোনো বাহিৰৰ পৰম্পৰাই আমাক চুব পৰা নাছিল। গতিকে সেইবোৰে এটা বিষেশ</div> </div> <div> <div>সময়লৈ অপেক্ষা কৰিছিল। সেই সময় এতিয়া । মানসিকভাবে যিসকল পৈনত তেঁওলোকে ভাল বেয়া সকলো বিচাৰ কৰিব পাৰে কিন্তু বাকিসকলক আমি সময় দিয়াতো খুওৱ প্ৰয়োজন। যাতে সিঁহতক আমি জীৱনৰ প্ৰকৃত ৰং&#8230;. ভালপোৱাবো্ৰৰ পৰা আঁতৰাই নাৰাখো। ব্যস্ত ৰাখক আপোনাৰ মৰমত , চাৱ সিহঁতবোৰ আকৌ আমাৰ কাষলৈ ওভতি আহিছে।</div> </div> <div> <div></div> </div> <div> <div>আজিৰ দিনতোতেই সিহঁতক শুধকছোন &#8230;&#8230;Will you be my Valentine <span><span>😘</span></span> ??</div> </div>MriduSociety & peopleAssamassamese societyassamese society & peopleAssamese Writernew generationsocialvalentineWoman WriterMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/srimanta-sankardevor-darxonot-bhaktimarg-r-dhara-mokhs-labh/https://mridu.pages.dev/blog/srimanta-sankardevor-darxonot-bhaktimarg-r-dhara-mokhs-labh/Sat, 20 Jan 2018 14:52:22 GMT<figure id="attachment_26" aria-describedby="caption-attachment-26"><img loading="lazy" src="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2017/12/sankardevdarxanmukhlabh-20170824-e1516459901493.jpg?w=717&#038;h=896" alt="SankarDevDarxanMukhLabh-20170824" width="717" height="896" srcset="https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2017/12/sankardevdarxanmukhlabh-20170824-e1516459901493.jpg 717w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2017/12/sankardevdarxanmukhlabh-20170824-e1516459901493.jpg?w=120&amp;h=150 120w, https://pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2017/12/sankardevdarxanmukhlabh-20170824-e1516459901493.jpg?w=240&amp;h=300 240w" sizes="(max-width: 717px) 100vw, 717px"><figcaption id="caption-attachment-26">Srimanta Sankardev-r Darxonot Bhaktimarg</figcaption></figure>MriduPhilosophyAssamassam & religionassamese societyAssamese Writerপ্ৰীতি ৰেখা বৰাbudhismek saran dharmamokshsankaradevaSankardevsankardevaSrimanta SankardevWoman WriterMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/pujya-devi-aru-nirjatito-nari/https://mridu.pages.dev/blog/pujya-devi-aru-nirjatito-nari/Sat, 20 Jan 2018 14:49:54 GMT<div data-carousel-extra='{&quot;blog_id&quot;:140477311,&quot;permalink&quot;:&quot;https:\/\/pritirekhabora.wordpress.com\/2018\/01\/20\/pujya-devi-aru-nirjatito-nari\/&quot;,&quot;likes_blog_id&quot;:140477311}' itemscope itemtype="http://schema.org/ImageGallery" > <div > <div > <div itemprop="associatedMedia" itemscope itemtype="http://schema.org/ImageObject"> <a href="https://pritirekhabora.wordpress.com/xoktir-aradhana/" border="0" itemprop="url"> <meta itemprop="width" content="496"> <meta itemprop="height" content="606"> <img src="https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2017/12/xoktir-aradhana.jpg?w=496&#038;h=606&#038;ssl=1" srcset="https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2017/12/xoktir-aradhana.jpg?w=496&amp;h=606&amp;ssl=1 496w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2017/12/xoktir-aradhana.jpg?w=123&amp;h=150&amp;ssl=1 123w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2017/12/xoktir-aradhana.jpg?w=246&amp;h=300&amp;ssl=1 246w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2017/12/xoktir-aradhana.jpg?w=768&amp;h=938&amp;ssl=1 768w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2017/12/xoktir-aradhana.jpg 786w" width="496" height="606" loading="lazy" itemprop="http://schema.org/image" title="Xoktir Aradhana" alt="Pujya Devi aru Nirjatito Nari" /> </a> <div itemprop="caption description"> Pujya Devi aru Nirjatito Nari </div> </div> </div> <!-- close group --> </div> <!-- close row --> </div>MriduAssamWomenAssamassamese peopleAssamese WriterchildrenWoman WriterWomenMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%81%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8-%e0%a6%95%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%af%e0%a7%87%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%af%e0%a6%bc%e0%a6%be-%e0%a6%ae%e0%a6%a8-%e0%a6%9a/https://mridu.pages.dev/blog/%e0%a6%95%e0%a6%bf%e0%a6%9b%e0%a7%81%e0%a6%ae%e0%a6%be%e0%a6%a8-%e0%a6%95%e0%a6%a5%e0%a6%be%e0%a6%87-%e0%a6%af%e0%a7%87%e0%a6%a4%e0%a6%bf%e0%a6%af%e0%a6%bc%e0%a6%be-%e0%a6%ae%e0%a6%a8-%e0%a6%9a/"কিছুমান কথাই যেতিয়া মন চুই যায় ….." "মা গ্ৰন্থ মেলা কেতিয়া বাৰু? মই কিতাপ কেইখনমান কিনিব লাগিছিল । " মোৰ লৰাৰ কথাই মোক শৈশৱলৈ গ'ল ….. সৰুৰে পৰা কিতাপ পঢ়ি বৰ ভালপাওঁ । সফুঁৰা, ছান্দমামা,ছাৰ্লচ হোমসৰ সিৰিজ,মৌচাক ,টিংকল,টিনটিনআৰু সেই সময়ত ওলোৱা বিভিন্ন আলোচনী বোৰে মোক যেন এখন বেলেগ ৰাজ্যলৈ লৈ গৈছিল । কিতাপ পঢাৰ ইমানেই&hellip;Sat, 20 Jan 2018 14:36:45 GMT<p>&#8220;কিছুমান কথাই যেতিয়া মন চুই যায় &#8230;..&#8221;</p> <p>&#8220;মা গ্ৰন্থ মেলা কেতিয়া বাৰু? মই কিতাপ কেইখনমান কিনিব লাগিছিল । &#8221; মোৰ লৰাৰ কথাই মোক শৈশৱলৈ গ&#8217;ল &#8230;..<br /> সৰুৰে পৰা কিতাপ পঢ়ি বৰ ভালপাওঁ । সফুঁৰা, ছান্দমামা,ছাৰ্লচ হোমসৰ সিৰিজ,মৌচাক ,টিংকল,টিনটিনআৰু সেই সময়ত ওলোৱা বিভিন্ন আলোচনী বোৰে মোক যেন এখন বেলেগ ৰাজ্যলৈ লৈ গৈছিল । কিতাপ পঢাৰ ইমানেই তাড়না আছিল যে পঢ়াৰ টেবুলত পঢ়া কিতাপৰ ভিতৰত এই আলোছনীবোৰ ভৰাই মনে মনে পঢ়িছিলো তাৰ বাবে মাৰ পৰা গালি ও নোখোৱাকৈ থকা নাই ।তথাপিতো পঢ়াৰ হেঁপাহ । সেই সময়ত সকলো আলোচনী কিনিব নোৱাৰিছিলো গতিকে বন্ধু বান্ধবীবোৰৰ মাজত কিতাপৰ আদান প্ৰদান হৈছিল ।আৰু সেই সময়ত সকলোৱে এই কামত সহযোগ কৰিছিল ।আমাৰ জন্মদিন বোৰতো আমি ভাল কিতাপ এখন&#8217; গিফট&#8221;হিচাবে পালে ভাল পাইছিলো । মই সৰুৰে পৰাই মাননীয় ৰজ্ঞু হাজৰিকাৰ কিতাপ পঢ়ি বৰ ভাল পাইছিলো । তেখেতৰ বিভিন্ন উপন্যাস , গল্প ,আৰু ডিটেক্টটিভ চিৰিজ সমূহে মোক বৰকৈ আপ্লুত কৰিছিল।উপন্যাস বোৰত থকা কেৰেক্টাৰ বোৰত নিজকে বিছাৰি ফুৰিছিলো । কিতাপ এখন বেলেগৰ পৰা পঢ়িবলৈ আনিলে আকৌ সময়ত তেওঁক ঘূৰাই দিব লাগিব সেইবাবেই কোনোবাই কৰবাত যাবলৈ লগ ধৰিলেও একে উশাহতে না কৰিছিলো। মোৰ বাইদেউ ও আছিল কিতাপৰ পোক ।আমি দুইজনীয়ে গোটাই থোৱা টকাৰে কিতাপ কিনিছিলো। আমাৰ ঘৰত ইমান কিতাপ জমা হৈছিল যে পৰৱর্তি সময়ত (আমাৰ এটা মাটিৰ ঘৰ আছিল তাত সৰুকৈ )এটা গ্ৰন্থগাৰ বনাইছিলো। আৰু কোনোবাই পঢ়িব বিচাৰিলে পঢ়াৰ বাবে সুন্দৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছিলো লগতে এক সপ্তাহৰ বাবেও নিয়াৰো ব্যৱস্থা আছিল।ঘৰলৈ দেউতাৰ লগৰ মানুহ আহিলে দেউতা ও আমাৰ &#8220;মিনি লাইব্ৰেৰী&#8221; টো দেখাইছিল। এই সকলোবোৰৰ পিছত আছিল মোৰ মৰমৰ মুনবা। আমি দুইজনীয়েই বহুত সৰুতেই &#8216;অসীমত যাৰ হেৰাল সীমা&#8217;,, &#8216;মৄতুঞ্জয়&#8217; ,পাতাল ভৈৰবী&#8217;,&#8217;ঈলিয়াদ ওডিছি&#8217;, মোৰ অতি শ্রদ্ধাৰ মামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ শ্ৰেষ্ঠ উপন্যাস সমূহ (তেখেত আছিল মোৰ প্ৰিয় লেখিকা) যেনে<br /> যেনে&#8217;মামৰে ধৰা তৰোৱাল &#8216;, দতাল হাতীৰ ঊয়ে খোৱা হাওদা&#8217;,শ্ৰোনাৱৰ সোঁত,আদি, মোৰ শ্ৰদ্ধাৰ মহিম বৰাদেৱৰ গল্প ,নিৰুপমা বৰগোহাঞি ,হোমেন<br /> বৰগোহাঞি আদি ব্যক্তি সকলৰ লিখনি সমূহ পঢ়িছিলো । কিন্তু এতিয়া দেখোন মোৰ নিজৰ সন্তানক কিতাপ পঢ়াৰ সুবিধা সমূহ দিব পৰা নাই যেন লাগে। কিয় বাৰু বাৰে বাৰে মোৰ আজি বৰ মন গৈছে তাক মোৰ সেই সুন্দৰ শৈশৱটো দেখুৱাবলৈ । সেই যে মনে মনে কিতাপ পঢ়া, লগৰবোৰৰ লগত খেলা ধূলা কৰা,ছাইকেল চলোৱা ,বন্ধ পালেই পৰিয়ালৰ মানুহবোৰৰ ঘৰলৈ যোৱা, ।লগৰবোৰৰ লগত ফাকু খেলা&#8230;বিহুতলিত বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাত ভাগ লোৱা ,কাতি বিহুত তুলসী ভেটি বনোৱা&#8230;&#8230;&#8230;.।<br /> কিন্তু তাৰ ছোন সময়েই নাই। ৰাতিপুৱা উঠেয়েই স্কুল যাবলৈ হয় তাৰ পিচত আহি ভাতকিটা কোনোমতে নাকে মূখে সোমোয়াই খেলিবলৈ যায় নহলে স্কুলৰ কাম &#8216;প্ৰজেক্ট&#8217;, ইত্যাদি বোৰ লৈ ব্যস্ত হৈ যায়। আৰু বাকি সময়ৰ ব্যস্ততা হ&#8217;ল মবাইল আৰু কম্পিউটাৰত ইন্সটল কৰা খেলসমূহ । কিন্তু সি গল্প কিতাপ পঢ়ি বৰ ভাল পায়। আৰু সৰুৰে পৰাই গ্ৰন্থমেলাৰ পৰা কিতাপ কিনাটো লাহে লাহে মোৰ নিচিনা অভ্যাস হৈছেগৈ।</p> <p>তথাপিতো সি গ্ৰন্থ মেলাৰ পৰা কিতাপ কিনিম বুলি কোৱা কথাষাৰে মোৰ অন্তৰ খনত যেন এক বুজাব নোৱাৰা আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰিলে।এনেকুৱা লাগিল যেন আজিয়েই যদি গ্ৰন্থমেলা খন হ&#8217;লহেতেন &#8230;&#8230;.<br /> &#8221; মা কেতিয়া হ&#8217;ব কোৱানা &#8230; l&#8221; সম্ভিত ঘূৰি আহিল .. অ জান হ&#8217;ব অহা মাহৰ পৰা । তুমি ভাল পোৱা কিতাপৰ নামবোৰ লিখি থোৱা। নহলে পাহৰি যাবা ।অলপ পিছত তাৰ কিতাপৰ লিষ্টখন দেখোৱালে। লিষ্টত কেইবাখনো কিতাপৰ নাম আছিল যদিও তিনিখন কিতাপৰ নামে মোৰ মনতো সচাকৈয়ে চুই গ&#8217;ল&#8211;&#8220;লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা দেৱৰ বুঢ়ী আইৰ সাধু &#8220;, সকলোৰে শ্ৰদ্ধাৰ আব্দুল কালাম ছাৰৰ &#8221; টাৰ্ণিং পইন্ট : এ জাৰ্ণি থ্ৰ&#8217; চেলেঞ্জেছ&#8221; আৰু এখন &#8220;ভালভাল মানুহৰ ভালভাল কাহিনী &#8221;<br /> (এই কিতাপ কিখনৰ বিষয়ে মই তাক কৈছিলো। যেতিয়া আমি হাটবৰ গাৰ্লছ স্কুলৰ পৰা দেউতাৰ চাকৰী সূত্ৰে ট্ৰেন্সফাৰ হৈ আহিছিলো তেতিয়া আমাৰ সেই সময়ৰ মৰমৰ মীনা বাইদেউৱে&#8217; ভালভাল মানুহৰ ভালভাল কাহিনী &#8216; কিতাপখন হাতত তুলি দিছিল কিন্তু কিতাপখন বেয়া হৈ যোৱাৰ বাবে তাক দেখুৱাব পৰা নাছিলো ) হঠাতে কিতাপখনৰ নামতো দেখি মীনা বাইদেউলৈ বৰ মনত পৰিল। কিছুমান কথা স্মৃতিত কোণত ৰৈ যায় &#8230;.যেনেকৈ মোৰ শ্ৰদ্ধাৰ বাইদেউৱে সেই সৰু কালতেই দিয়া সেই উপহাৰ স্বৰূপ মূল্যবান কিতাপখন ।<br /> মোৰ লৰাটোলৈকো বৰ মৰম লাগিল বুকুতে সুমুৱাই তাক কলো ছানী তুমি আজি মোৰ অন্তৰৰ সেই জেগা স্পৰ্শ কৰিলা যি কেৱল মইহে চিনি পাওঁ ।<br /> এখন ভাল কিতাপ পঢ়াৰ আগ্ৰহটো বৰ ভাল কথা বুলি ভাবোঁ । সমাজত সৃষ্টি হৈ থকা<br /> বিশৃংখলতাই আজি সমাজ ব্যৱস্থা ভয়াবহ কৰি তুলিছে তাৰ মাজতো কিতাপ পঢ়ি ভালপোৱা মানুহৰ সংখ্যা কমিলেও এখন ভাল কিতাপে সমাজৰ উশৃংখল যুৱক যুৱতীৰবাবে ভাল পথ পদৰ্শক হ&#8217;ব পাৰে বুলি দৃঢ় বিশ্বাস ।</p> <p>সচাকৈয়ে আজিৰ ব্যস্ততা পূৰ্ণ ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ দিনলিপি য়ে সিহঁতৰ শৈশৱৰ সেই সোনালী দিনবোৰ নাইকীয়া কৰি পেলাইছে । তথাপিতো সি যে কিতাপ পঢ়িব বিচাৰিছে সেইটো জানি মোৰ বৰ ভাল লাগিল ।শ্ৰেনীৰ কিতাপবোৰ পিচৰ বছৰত কামত খোওৱ কমেই আহে।মই এইটো কৱ বিছাৰা নাই যে ইয়াৰ গুৰুত্ব নাই কিন্তু এখন ভাল কিতাপৰ প্ৰয়োজন একেবাৰে নুই কৰিব নোৱাৰি । এখন ভাল কিতাপে যি জ্ঞান দিয়ে সেই জ্ঞান অতুলনীয় আৰু চিৰ যোগমীয়া ।<br /> সমাজত এজন ভাল মানুহ হিচাপে জীয়াই থকাতো অতি প্ৰয়োজন। ভাল কিতাপ হ&#8217;ল ভাল বন্ধু আৰু জ্ঞানৰ ভড়াল।<br /> সেই দিনা ৰাতি লৈকে মোৰ লৰাটোৰ কথাবোৰে মনৰ কোনো এটা কোণ আপ্লুত কৰি তুলিছিল ।বৰ ভাল লাগিছিল ।মনতে ভাবিলোঁ কালিৰ পৰাই যদি গ্ৰন্থ মেলা হ&#8217;ল হেতেন&#8230;.</p> <p>ৰাতিপুৱা শুৱাৰ পৰা উঠি খিৰিকী খন খুলি দিয়াত নিয়ৰ সনা শেৱালিফুলৰ সুবাসে মনটো উতলা কৰি তুলিলে ভাবিলো তাকো জগাই দিওঁ ।ব্লেংকেতৰ তলত কুচিমুচি হৈ শুই থকা ছানীক উঠাবলৈ লৈও ৰৈ গলো যোৱা কালি সি কৈ থৈছিল &#8220;মা মোক ৰাতিপুৱা নুঠাবা কালি দেওবাৰ ।দেৰিকৈ উঠিম। হ&#8217;ম ৱৰ্ক শেষ ।&#8221; হয়তো, এইখিনিয়েই টো তাৰ সময় উঠাৰ পিছত আৰু ক&#8217;ত সময় পায়?শুই থকা লৰাটোক বৰ মৰম লাগিল ব্লেংকেতখন ঠিক কৰি তাৰ কপালত চুমা এটা দি খিৰিকীখন বন্ধ কৰি পৰ্দা খন ঠিক কৰি দিলো যাতে বাহিৰৰ পৰা নতুনকৈ অহা ঠাণ্ডা বতাহজাকে তাৰ টোপনি টো ব্যাঘাত দিব নোৱাৰে ।</p> <p>প্ৰীতি ৰেখা বৰা</p>MriduAssamPhilosophyAssamassamese societyAssamese WriterchildrenWoman WriterWomenMriduhttps://mridu.pages.dev/blog/first-blog-post/https://mridu.pages.dev/blog/first-blog-post/This is the post excerpt.Thu, 28 Dec 2017 14:27:05 GMT<p>সময় পালে পঢ়িবছোন &#8230;</p> <p>নগাওঁৰ PWD কল&#8217;নিৰ সেই আমাৰ কোৱাৰ্টাৰটো দেখিলেই মনত পৰে সেই দিনবোৰৰ কথা। তেতিয়া মই স্কুললৈ গৈছিলোহে চাগৈ। আমাৰ ঘৰখন আন্দোলন কৰিবলৈ অহা আন্দোলনকাৰীসকলৰ ভাত ঘৰ আছিল। দেউতা (শ্ৰী যুত টক্ষেশ্বৰ বৰা)ক সেই সৰু কালৰ পৰাই দেখিছিলোঁ মনে প্ৰাণে তেওঁলোকক সহায় কৰি অহা।। সৰুৰেপৰাই দেউতাই মোক মেল মিটিংবোৰলৈ লৈ গৈছিল। সন্ধিয়া দেউতাই বুত আনি দুটা টৌত তিয়াই থৈছিল আৰু দোকমোকালিতে উঠি মা দেউতাই সেইবোৰ সিজাই আন্দোলনকাৰীসকলে খাবৰ বাবে তৈয়াৰ কৰিছিল আৰু সময়ত দেউতাহঁতে টৌকিতা ধৰি ধৰি মানুহক বিলাই দিছিল আৰু তেওঁ লোকেও বৰ তৃপ্তি ৰে খোৱা দেখিছিলো । হয়তো বহুতৰে ঘৰত এনে হৈছিল। মা পাকঘৰত সোমাই বহুতকে ভাত বনাই খোৱাইছিল। কোনো দিন মায়ে খং কৰা দেখা নাছিলোঁ। হয়তো সেই সময়ত বহুতৰে ঘৰত তেনেকুৱা হৈছিল। কিন্তু কৰ্টৰ কাষতে আমাৰ কোৱাৰ্টাৰ হোৱাৰ বাবে আমাৰ ঘৰখনত এনেকুৱা পৰিবেশ সদায় দেখা পাইছিলো। &#8220;তেজ দিম তেল নিদিওঁ &#8221; &#8230; সেই শ্ল&#8217;গানে মোৰ শিশু আত্মাত কপাই তুলিছিল। বহু দেৰিলৈকে দেউতাক নেদেখিলে কিবা অজান ভয়ত বুকু খন ধপধপাই উঠিছিল &#8230;. আমাৰ কোৱাৰ্টাৰতেই নগাওঁ গণসংগ্ৰাম পৰিষদৰ সৃষ্টি হৈছিল আৰু প্ৰথমখন মিটিং হৈছিল।<br /> জখলাবন্ধালৈ বদলি হৈ যোৱাৰ পিছত আন্দোলনে এটা বেলেগ ৰূপ লৈছিল। দেউতা তেতিয়া কলিয়াবৰ কৰ্মচাৰী পৰিষদৰ Assistant Secretary আছিল লগতে গন সংগ্ৰাম পৰিষদো কিবা আছিল। তেতিয়াও দেউতাৰ লগত ঘূৰিছিলো। দেউতা এইবোৰত বিশেষভাৱে জড়িত আছিল। সেই সময়ত কেইটামান নামে মোৰ শিশু অন্তৰত বিশেষ ঠাই অধিকাৰ কৰিছিল। যেনে গণ সংগ্ৰাম পৰিষদৰ কৰ্মীবৃন্দৰ নাম, সদৌ অসম ছাত্ৰসন্হাৰ বিভিন্ন নামি কমৰ্মীবৃন্দৰ নাম। লগতে মিটিং সমূহত ব্যৱহাৰ হোৱা অসমৰ মেপখনত লিখা &#8216;জয় আই অসম&#8217; কথাষাৰে মোৰ শিশু হৃদয় চুই গৈছিল। দেউতা যে কিমান দিন ঘৰত নুশুইছিল আৰু দেউতাক এবাৰ চাবলৈ আমি বোৰ হাহাকাৰ কৰি উঠিছিলো।<br /> এবাৰ বৰদোৱাত ছাত্ৰ সন্হাৰ মিটিং আছিল। মোৰ জেঠাইৰ ঘৰ। মই তেতিয়া গান গাও। সেই মিটিং লৈ ছাত্ৰ সন্হাৰ বিভিন্ন নেতা আহিছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰতিটো ভাষণত ৰাইজ উগ্ৰ হৈ পৰিছিল। তেনেতে মোক এটা গান গাবলৈ দিলে। মই গাইছিলো &#8230; &#8220;আই মাতৃ বুকুৰ সন্তান কোনে কাঢ়ি নিব ,দেশত দ্ৰোহী বদনহতঁক ইতিহাসে সোৱঁৰিব&#8221; কিন্তু ৰাইজৰ অনুৰোধত এবাৰ নহয় দুবাৰ নহয় একেলগে চাৰি বাৰ গীতটি গাইছিলো কাৰণ মানুহবোৰ তেতিয়া উত্তেজিত হৈ পৰিছিল। মোক মতিউৰ ৰহমান দেৱে দৌৰি আহি কোলাত তুলি লৈছিল (তেখেতৰ হাত এখ বন্দুকৰ গুলীত হেৰুৱাইছিল)। আৰু সকলোৰে মাজত মোক বহুৱাই থৈছিল।****<br /> এদিন ৰাতি দেউতাই হঠাতে আমাক উঠাই ড্ৰয়িং ৰূমত বিছনা থিক কৰিবলৈ ধৰিলে। আৰু আমি জানিছিলো আহিব লগা অতিথি সকলৰ বিষয়ে। ৰাতি প্ৰায় এঘাৰমান বজাত কেইবাখনো চাইকেল আহি আমাৰ ভাড়াঘৰৰ গেটত মৃদু শব্দ কৰিবলৈ ধৰিলে। লগে লগে মা দেউতা উঠি আহিল আমিও উঠিছিলো। দেখিছিলো মোৰ খূড়া দিগেন বৰাৰ লগতে মাননীয় প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত, ভৰত নৰহ, ভৃগু ফুকন, ললিত ৰাজখোৱা, দিগন্ত দত্ত আৰু দুজন মান। সেইদিনা আমাৰ ঘৰত দেখি বৰ ভাল লাগিছিল। দেউতাই আমাক কৈছিল মনে মনে থাকিবা তেওঁলোকে ভালকৈ শুৱ লাগিব। মিটিং আছে কাইলৈ। এটা শব্দও নকৰাকৈ আমি শুই পৰিছিলোঁ। ৰাতি নৌপোৱাওঁতেই মা কামত লাগি গৈছিল তেওঁলোকক ভালকৈ এসাঁজ খোৱাবলৈ। পিছদিনা চাইকেলত উঠি মিটিংলৈ গৈছিলো। যাওঁতে দেউতাই কৈ গৈছিল। মিটিংত কোনে কি কয় শুনিবি ভালকৈ। তেতিয়া মই গান গাইছিলোঁ। মিটিংৰ মাজতে হঠাতে মোক গান এটা গাবলৈ কলে। মইও ভয় নকৰি গাই দিছিলোঁ। ***<br /> এদিন স্কুলত থাকোতেই মাক স্কুল লৈ অহা দেখি অজান আশংকাত মনটো কিবা লাগি গল। মাক দেখি হেড ছাৰ আগবাঢ়ি গ&#8217;ল। মাৰ চকুত পানী দেখি বুজি পাইছিলো কি হৈছে সেই দিনা দেউতাকে ধৰি কেইবাজনো গন্যমান্য ব্যক্তি কেশৱ মহন্ত, গুনীন হাজৰিকা আদিক পুলিচে ধৰি নগাওঁ লৈ আনিছিল। মই স্কুলতে কান্দি উঠিছিলো। সন্ধিয়া প্ৰাৰ্থনা কৰোঁতে আমাৰ সুৰবোৰ কপি উঠিছিল ৰাতি আমি শুৱা নাছিলোঁ পিছদিনা খবৰ পাইছিলো দেউতাহতঁকবোলে লৈ যাওঁতে বহুত মানুহে ঘেৰাও কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক এৰি দিছিল। সেই দিন ধৰি দেউতাহঁত প্ৰায় ৰাতি ঘৰত থকা নাছিল। মোৰ বৃত্তি পৰীক্ষা আছিল । দেউতাই এদিন মোক দুটকা এটা দি কৈছিল মই নাথাকিম কেইদিনমান মান, ভালকৈ পৰীক্ষা দি�বি বৃত্তি পাব লাগিব। জ্যামিতি বক্সত টকা টো থৈ সদায় চুমা খাই খাই বৃত্তি পৰীক্ষা দিবলৈ গৈ দেখিছিলো মোৰ পৰীক্ষাৰ খবৰ লবলৈ বহুত মানুহ আছিল। পৰীক্ষা দিবলৈ কলিয়াবৰ আহিব লগা হৈছিল। সকলোৰে কোনোবা এজন আছিল আৰু মোৰ লগত কোনো নাছিল,কিন্তু মানুহৰ অভাৱ নাছিল। গাড়ীত উঠাই দিয়াৰ পৰা ঘৰত থোৱালৈকে মানুহ আছিল। আছলতে দেউতাক তেওঁলোকে বৰ ভাল পাইছিল। বহুত দিনৰ পিছত এদিন দেউতাক দেখি গোটেই কিজনীয়ে সাবটি ধৰিছিলোঁ &#8230;&#8230;.এদিন বৃত্তি পৰীক্ষাৰ ৰিজাল্ট ওলাইছিল আৰু মই সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হৈছিলো। **** অসমৰ তিৰাশীৰ আন্দোলনত সৃষ্টি হৈছিল অসম গণ পৰিষদৰ অসমীয়াৰ বুকুৰ আপোন।<br /> ****** নেতা হৈ সকলোৱে বিয়া পাতিবলৈ ধৰিলে আমিও ইখনৰ পিছত সিখন বিয়া খাই ফুৰিলো । অসমৰ ৰাইজৰ চৰকাৰ তাতে সকলোৰে মৰমৰ । আমিবোৰো লাহে লাহ হাইস্কুল পালোঁ । অসমৰ সেই ভয়াবহ দিনবোৰ নাইকিয়া হবলৈ ধৰিলে। জানো হঠাতে ক&#8217;ত কি হৈ গ&#8217;ল সকলোবোৰ যেন থান থান হৈ গ&#8217;ল। একেলগে থকা মানুহখিনিৰ মাজত আকৌ দুটা দলৰ সৃষ্টি হ&#8217;ল ।এই সিদ্ধান্তত অসমবাসীয়ে যেন বৰ কষ্ট পালে। লাহে লাহে আমিও কলেজৰ দেওনা পাৰ কৰি বিশ্ববিদ্যালয় গলো। তেতিয়া যি পৰীক্ষাই হৈছিল সকলো দিছিলোঁ। চাকৰিৰ আশাত। দেউতাৰ ভাল বন্ধু এজন মিনিষ্টাৰ আছিল। দেউতাক কাবৌকুকালী কৰি মই দেউতাক লগ ধৰিলো তেওঁৰ ওচৰলৈ যাবলৈ । কিয়নো মই যিটো বিভাগৰ পৰীক্ষা দিছিলো তেওঁ সেই বিভাগৰ। মই লিখিত পৰীক্ষা পাছ কৰিছিলো আৰু মৌখিক পৰীক্ষা আছিল। এদিন তেখেতৰ দিশপুৰস্হিত কোৱাৰ্টাৰলৈ গলো। সকলোৱে আন্দৰে দুপৰীয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰি থাকোঁতে বিভিন্ন কথাৰ মাজতে মই জনালোঁ কি কৰি আছো আৰু লিখিত পৰীক্ষাত পাছ কৰা কথাটোও কলো। দেউতাই একো নকয়। তেওঁৰ পৰা একো উত্তৰ নাপাই তাতেই stop কৰিলোঁ । অৱশেষত দেউতাক গাড়ীত উঠাই দি মই যাবলৈ ওলালো। হঠাতে দেউতাই মোৰ হাতখনত ধৰি মোক কলে মৃদু মোক বেয়া নাপাবি। মই কব নোৱাৰিলো। মই কলো নাই নাই দেউতা আপোনাক কিয় বেয়া পাম । দেউতাক থৈ মইও হ&#8217;ষ্টেললৈ বুলি উভতিলো &#8230;.উফ কিয় যে মই আপোনাক জানিও ইয়ালৈ লৈ আহি আপোনাৰ সন্মানত আঘাত দিলোঁ। দেউতা এইবোৰ কামত আৰু কেতিয়াও নাহো।</p> <div data-carousel-extra='{&quot;blog_id&quot;:140477311,&quot;permalink&quot;:&quot;https:\/\/pritirekhabora.wordpress.com\/2017\/12\/28\/first-blog-post\/&quot;,&quot;likes_blog_id&quot;:140477311}' itemscope itemtype="http://schema.org/ImageGallery" > <div > <div > <div itemprop="associatedMedia" itemscope itemtype="http://schema.org/ImageObject"> <a href="https://pritirekhabora.wordpress.com/79294-euximtamxq-1516107117/" border="0" itemprop="url"> <meta itemprop="width" content="256"> <meta itemprop="height" content="135"> <img src="https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/79294-euximtamxq-1516107117.jpg?w=256&#038;h=135&#038;ssl=1" srcset="https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/79294-euximtamxq-1516107117.jpg?w=256&amp;h=134&amp;ssl=1 256w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/79294-euximtamxq-1516107117.jpg?w=512&amp;h=269&amp;ssl=1 512w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/79294-euximtamxq-1516107117.jpg?w=150&amp;h=79&amp;ssl=1 150w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/79294-euximtamxq-1516107117.jpg?w=300&amp;h=158&amp;ssl=1 300w" width="256" height="135" loading="lazy" itemprop="http://schema.org/image" title="79294-euximtamxq-1516107117" alt="79294-euximtamxq-1516107117" /> </a> </div> </div> <!-- close group --> <div > <div itemprop="associatedMedia" itemscope itemtype="http://schema.org/ImageObject"> <a href="https://pritirekhabora.wordpress.com/assamagitation185755-quit/" border="0" itemprop="url"> <meta itemprop="width" content="236"> <meta itemprop="height" content="135"> <img src="https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/assamagitation185755-quit.jpg?w=236&#038;h=135&#038;ssl=1" srcset="https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/assamagitation185755-quit.jpg?w=236&amp;h=135&amp;ssl=1 236w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/assamagitation185755-quit.jpg?w=472&amp;h=270&amp;ssl=1 472w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/assamagitation185755-quit.jpg?w=150&amp;h=86&amp;ssl=1 150w, https://i0.wp.com/pritirekhabora.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/09/assamagitation185755-quit.jpg?w=300&amp;h=171&amp;ssl=1 300w" width="236" height="135" loading="lazy" itemprop="http://schema.org/image" title="AssamAgitation185755-quit" alt="AssamAgitation185755-quit" /> </a> </div> </div> <!-- close group --> </div> <!-- close row --> </div>MriduAssamOpen LetterPhilosophyAssamAssam agitationassamese peopleassamese societyAssamese Writerpriti rekha borarevolution in assamstudent movement of assamTakheswar BoraWoman WriterMridu